ਪਿਤਾ ਵਤ੍ਸਾਨਾਂ ਪਤਿਰਘ੍ਨ੍ਯਾਨਾਮਥੋ ਪਿਤਾ ਮਹਤਾਂ ਗਰ੍ਗਰਾਣਾਮ੍ । ਵਤ੍ਸੋ ਜਰਾਯੁ ਪ੍ਰਤਿਧੁਕ੍ਪੀਯੂष ਆਮਿਕ੍ਸ਼ਾ ਘृਤਂ ਤਦ੍ਵਸ੍ਯ ਰੇਤਃ
ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਗੂੰਜਦੇ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਵੀ ਪਿਤਾ ਹੈ। ਜਰਾਯੂ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੱਛਾ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦਾ ਹੈ — ਇਹ ਹੀ ਮੱਖਣ, ਖਜ਼ਾਨੇ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਭਾਗ ਉਪਨਾਹ ਏषੋऽਪਾਂ ਰਸ ਓषਧੀਨਾਂ ਘृਤਸ੍ਯ । ਸੋਮਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ਮਵृਣੀਤ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਬृਹਨ੍ਨ੍ ਅਦ੍ਰਿਰਭਵਦ੍ਯਚ੍ਛਰੀਰਮ੍
ਇਹ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀਆਂ, ਬੂਟੀਆਂ ਅਤੇ ਮੱਖਣ ਦਾ ਰਸ। ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਸੋਮਾ ਦਾ ਭੋਜਨ ਚੁਣਿਆ, ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸੋਮੇਨ ਪੂਰ੍ਣਂ ਕਲਸ਼ਂ ਬਿਭਰ੍षਿ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਰੂਪਾਣਾਂ ਜਨਿਤਾ ਪਸ਼ੂਨਾਮ੍ । ਸ਼ਿਵਾਸ੍ਤੇ ਸਨ੍ਤੁ ਪ੍ਰਜਨ੍ਵ ਇਹ ਯਾ ਇਮਾ ਨ੍ਯਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਸ੍ਵਧਿਤੇ ਯਚ੍ਛ ਯਾ ਅਮੂਃ
ਤੂੰ ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਘੜਾ ਢੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ; ਤਵਸ਼ਟਾ ਰੂਪਾਂ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ। ਜੋ ਇੱਥੇ ਫਲਦਾਈ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੇ ਹੋਣ; ਜੋ ਇੱਥੇ ਹਨ, ਜੋ ਉੱਥੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੇ।
ਆਜ੍ਯਂ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਘृਤਮਸ੍ਯ ਰੇਤਃ ਸਾਹਸ੍ਰਃ ਪੋषਸ੍ਤਮੁ ਯਜ੍ਞਮਾਹੁਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰੂਪਮृषਭੋ ਵਸਾਨਃ ਸੋ ਅਸ੍ਮਾਨ੍ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਿਵ ਐਤੁ ਦਤ੍ਤਃ
ਉਹ ਮੱਖਣ ਢੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਬੀਜ ਮੱਖਣ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਹੈ — ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਯਜਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਸਾਂਡ ਇੰਦਰ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ — ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦਾਤ ਵਜੋਂ ਮਿਲੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੌਜੋ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਬਾਹੂ ਅਸ਼੍ਵਿਨੋਰਂਸੌ ਮਰੁਤਾਮਿਯਂ ਕਕੁਤ੍। ਬृਹਸ੍ਪਤਿਂ ਸਂਭृਤਮੇਤਮਾਹੁਰ੍ਯੇ ਧੀਰਾਸਃ ਕਵਯੋ ਯੇ ਮਨੀषਿਣਃ
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਇੰਦਰ ਦੀ ਹੈ, ਬਾਂਹਾਂ ਵਰੁਣ ਦੀਆਂ ਹਨ, ਮੋਢੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੇ ਹਨ, ਕੁਬੜ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ, ਕਵੀਆਂ, ਸੋਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦਾ ਇਕੱਠਾ ਰੂਪ ਹੈ।
ਦੈਵੀਰ੍ਵਿਸ਼ਃ ਪਯਸ੍ਵਾਨ੍ ਆ ਤਨੋषਿ ਤ੍ਵਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸਰਸ੍ਵਨ੍ਤਮਾਹੁਃ । ਸਹਸ੍ਰਂ ਸ ਏਕਮੁਖਾ ਦਦਾਤਿ ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ऋषਭਮਾਜੁਹੋਤਿ
ਤੂੰ ਦੈਵੀ ਭਾਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ ਰਸ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈਂ; ਤੈਨੂੰ ਇੰਦਰ, ਤੈਨੂੰ ਸਰਸਵਤਿ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਾਂਡ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ਸਵਿਤਾ ਤੇ ਵਯੋ ਦਧੌ ਤ੍ਵष੍ਟੁਰ੍ਵਾਯੋਃ ਪਰ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਤ ਆਭृਤਃ । ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਮਨਸਾ ਤ੍ਵਾ ਜੁਹੋਮਿ ਬਰ੍ਹਿष੍ਟੇ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਉਭੇ ਸ੍ਤਾਮ੍
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਪੰਖ ਦਿੱਤੇ; ਤਵਸ਼ਟਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਵਾਯੂ ਤੈਨੂੰ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਮੈਂ ਮਨ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਚੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ — ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਦੋਵੇਂ ਯਜਨ ਦੇ ਘਾਸ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ।
{੯} ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵ ਦੇਵੇषੁ ਗੋष੍ਵੇਤਿ ਵਿਵਾਵਦਤ੍। ਤਸ੍ਯ ऋषਭਸ੍ਯਾਙ੍ਗਾਨਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਂ ਸ੍ਤੌਤੁ ਭਦ੍ਰਯਾ
ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਬੋਲਦਾ ਹੈ — ਉਸ ਸਾਂਡ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚੰਗੀ ਦਾਤ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰੇ।
ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਆਸ੍ਤਾਮਨੁਮਤ੍ਯਾ ਭਗਸ੍ਯਾਸ੍ਤਾਮਨੂਵृਜੌ । ਅष੍ਠੀਵਨ੍ਤਾਵਬ੍ਰਵੀਨ੍ ਮਿਤ੍ਰੋ ਮਮੈਤੌ ਕੇਵਲਾਵਿਤਿ
ਪਾਸੇ ਅਨੁਮਤੀ ਦੇ ਹੋਣ, ਜੰਘਾਂ ਭਗ ਦੇ ਹੋਣ; ਮਿਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਦੋ, ਹੱਡੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਮੇਰੀਆਂ ਹੀ ਹਨ।'
ਭਸਦਾਸੀਦਾਦਿਤ੍ਯਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰੋਣੀ ਆਸ੍ਤਾਂ ਬृਹਸ੍ਪਤੇਃ । ਪੁਚ੍ਛਂ ਵਾਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਤੇਨ ਧੂਨੋਤ੍ਯੋषਧੀਃ
ਕੁਲ੍ਹੇ ਆਦਿਤਿਆਂ ਦੇ ਹੋਣ, ਹਿਪ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਹੋਵੇ; ਪੂੰਛ ਵਾਤ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਹੈ — ਉਸ ਨਾਲ ਉਹ ਬੂਟੀਆਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗੁਦਾ ਆਸਨ੍ਤ੍ਸਿਨੀਵਾਲ੍ਯਾਃ ਸੂਰ੍ਯਾਯਾਸ੍ਤ੍ਵਚਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ । ਉਤ੍ਥਾਤੁਰਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਪਦ ऋषਭਂ ਯਦਕਲ੍ਪਯਨ੍
ਅੰਤੜੀਆਂ ਸਿਨੀਵਾਲੀ ਦੀਆਂ ਹਨ, ਚਮੜੀ ਸੂਰਿਆ ਦੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਸਾਂਡ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਉਸ ਨੂੰ ਪੈਰ ਹੋਣ।'
ਕ੍ਰੋਡ ਆਸੀਜ੍ਜਾਮਿਸ਼ਂਸਸ੍ਯ ਸੋਮਸ੍ਯ ਕ੍ਲਸ਼ੋ ਧृਤਃ । ਦੇਵਾਃ ਸਂਗਤ੍ਯ ਯਤ੍ਸਰ੍ਵ ऋषਭਂ ਵ੍ਯਕਲ੍ਪਯਨ੍
ਕਮਰ ਜਾਮਿਸ਼ੰਸਾ ਦੀ ਹੈ, ਮੂਤਰ-ਥੈਲੀ ਸੋਮਾ ਲਈ ਰੱਖੀ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਂਡ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਬਣਾਇਆ।
ਤੇ ਕੁष੍ਠਿਕਾਃ ਸਰਮਾਯੈ ਕੂਰ੍ਮੇਭ੍ਯੋ ਅਦਧੁਃ ਸ਼ਫਾਨ੍ । ਊਬਧ੍ਯਮਸ੍ਯ ਕੀਟੇਭ੍ਯਃ ਸ਼੍ਵਵਰ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ਅਧਾਰਯਨ੍
ਉਹ ਖੁਰ ਸਰਮਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ, ਨਖ ਕਛੂਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ; ਵਾਲ ਕੀਟਾਂ ਅਤੇ ਖੋਦਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਾਭ੍ਯਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ ऋषਤ੍ਯਵਰ੍ਤਿਂ ਹਨ੍ਤਿ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ । ਸ਼ृਣੋਤਿ ਭਦ੍ਰਂ ਕਰ੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਗਵਾਂ ਯਃ ਪਤਿਰਘ੍ਨ੍ਯਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪੂੰਛ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ; ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ — ਜੋ ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਅਘਨੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਸ਼ਤਯਾਜਂ ਸ ਯਜਤੇ ਨੈਨਂ ਦੁਨ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਗ੍ਨਯਃ । ਜਿਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਤਂ ਦੇਵਾ ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ऋषਭਮਾਜੁਹੋਤਿ
ਜੋ ਸੌ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ; ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਾਂਡ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯ ऋषਭਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰੀਯਃ ਕृਣੁਤੇ ਮਨਃ । ਪੁष੍ਟਿਂ ਸੋ ਅਘ੍ਨ੍ਯਾਨਾਂ ਸ੍ਵੇ ਗੋष੍ਠੇऽਵ ਪਸ਼੍ਯਤੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਡ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨ ਵਧੀਆ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਗਾਵਃ ਸਨ੍ਤੁ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਨ੍ਤ੍ਵਥੋ ਅਸ੍ਤੁ ਤਨੂਬਲਮ੍ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਨੁ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਦੇਵਾ ऋषਭਦਾਯਿਨੇ
ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਹੋਣ, ਵੰਸ ਵਧੇ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਣੀ ਰਹੇ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਰਿਸ਼ਭ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਨ।
ਅਯਂ ਪਿਪਾਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਦ੍ਰਯਿਂ ਦਧਾਤੁ ਚੇਤਨੀਮ੍ । ਅਯਂ ਧੇਨੁਂ ਸੁਦੁਘਾਂ ਨਿਤ੍ਯਵਤ੍ਸਾਂ ਵਸ਼ਂ ਦੁਹਾਂ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਂ ਪਰੋ ਦਿਵਃ
ਇਹ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਰੱਖੜੀ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਸਮਝ ਦੇਵੇ। ਇਹ ਗਾਂ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਵੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਦੇਵੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੋਵੇ।
ਪਿਸ਼ਙ੍ਗਰੂਪੋ ਨਭਸੋ ਵਯੋਧਾ ਐਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ੁष੍ਮੋ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪੋ ਨ ਆਗਨ੍ । ਆਯੁਰਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਦਧਤ੍ਪ੍ਰਜਾਂ ਚ ਰਾਯਸ਼੍ਚ ਪੋषੈਰਭਿ ਨਃ ਸਚਤਾਮ੍
ਸੋਨੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਹਵਾ ਨੂੰ ਫੜਨ ਵਾਲਾ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਵੰਸ ਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਸਾਡੀ ਸਾਥੀ ਬਣੇ।
ਉਪੇਹੋਪਪਰ੍ਚਨਾਸ੍ਮਿਨ੍ ਗੋष੍ਠ ਉਪ ਪृਞ੍ਚ ਨਃ । ਉਪ ऋषਭਸ੍ਯ ਯਦ੍ਰੇਤ ਉਪੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਵ ਵੀਰ੍ਯਮ੍
ਆਉ, ਚੜ੍ਹਾਈ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਆਉ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉ। ਰਿਸ਼ਭ ਦੇ ਬੀਜ ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਿਰਲੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਆਉ।
ਏਤਂ ਵੋ ਯੁਵਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਦਧ੍ਮੋ ਅਤ੍ਰ ਤੇਨ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤੀਸ਼੍ਚਰਤ ਵਸ਼ਾਮਨੁ । ਮਾ ਨੋ ਹਾਸਿष੍ਟ ਜਨੁषਾ ਸੁਭਾਗਾ ਰਾਯਸ਼੍ਚ ਪੋषੈਰਭਿ ਨਃ ਸਚਧ੍ਵਮ੍
ਇਸ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਇਸ ਨਾਲ ਖੇਡੋ ਤੇ ਚਲਦੇ ਫਿਰਦੇ ਰਹੋ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ। ਸਾਨੂੰ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲਏ, ਛੱਡੋ ਨਾ; ਧਨ ਤੇ ਭਰਪੂਰੀ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਸਾਥੀ ਬਣੋ।
ਆ ਨਯੈਤਮਾ ਰਭਸ੍ਵ ਸੁਕृਤਾਂ ਲੋਕਮਪਿ ਗਚ੍ਛਤੁ ਪ੍ਰਜਾਨਨ੍ । ਤੀਰ੍ਤ੍ਵਾ ਤਮਾਂਸਿ ਬਹੁਧਾ ਮਹਾਨ੍ਤ੍ਯਜੋ ਨਾਕਮਾ ਕ੍ਰਮਤਾਂ ਤृਤੀਯਮ੍
ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਆ, ਫੜ ਲੈ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਾ, ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਕੇ। ਵੱਡੀਆਂ ਹਨੇਰਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਬੱਕਰਾ ਤੀਜੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਭਾਗਂ ਪਰਿ ਤ੍ਵਾ ਨਯਾਮ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਯਜ੍ਞੇ ਯਜਮਾਨਾਯ ਸੂਰਿਮ੍ । ਯੇ ਨੋ ਦ੍ਵਿषਨ੍ਤ੍ਯਨੁ ਤਾਨ੍ ਰਭਸ੍ਵਾਨਾਗਸੋ ਯਜਮਾਨਸ੍ਯ ਵੀਰਾਃ
ਇੰਦਰ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਯਜਮਾਨ ਲਈ, ਹਿੱਸਾ ਵਜੋਂ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਫੜ ਲੈ, ਹੇ ਯੋਧਿਆਂ, ਜੋ ਯਜਮਾਨ ਲਈ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਨ।
ਪ੍ਰ ਪਦੋऽਵ ਨੇਨਿਗ੍ਧਿ ਦੁਸ਼੍ਚਰਿਤਂ ਯਚ੍ਚਚਾਰ ਸ਼ੁਦ੍ਧੈਃ ਸ਼ਫੈਰਾ ਕ੍ਰਮਤਾਂ ਪ੍ਰਜਾਨਨ੍ । ਤੀਰ੍ਤ੍ਵਾ ਤਮਾਂਸਿ ਬਹੁਧਾ ਵਿਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨ੍ ਅਜੋ ਨਾਕਮਾ ਕ੍ਰਮਤਾਂ ਤृਤੀਯਮ੍
ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਗੰਦੇ ਨਾ ਹੋਣ; ਸਾਫ਼ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਾਣ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਵਧ। ਵੱਡੀਆਂ ਹਨੇਰਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਸਾਫ਼-ਸੂਥਰੇ ਹੋ ਕੇ, ਬੱਕਰਾ ਤੀਜੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵੇ।
ਅਨੁਛ੍ਯ ਸ਼੍ਯਾਮੇਨ ਤ੍ਵਚਮੇਤਾਂ ਵਿਸ਼ਸ੍ਤਰ੍ਯਥਾਪਰ੍ਵਸਿਨਾ ਮਾਭਿ ਮਂਸ੍ਥਾਃ । ਮਾਭਿ ਦ੍ਰੁਹਃ ਪਰੁਸ਼ਃ ਕਲ੍ਪਯੈਨਂ ਤृਤੀਯੇ ਨਾਕੇ ਅਧਿ ਵਿ ਸ਼੍ਰਯੈਨਮ੍
ਕਾਲੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੋੜ ਵਾਲੀ ਛੁਰੀ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੋ। ਕਠੋਰਤਾ ਜਾਂ ਵੈਰ ਨਾਲ, ਇਸ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਨਾ ਕਰੋ; ਤੀਜੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ ਵਿਖੇ ਰੱਖੋ।
ऋਚਾ ਕੁਮ੍ਭੀਮਧ੍ਯਗ੍ਨੌ ਸ਼੍ਰਯਾਮ੍ਯਾ ਸਿਞ੍ਚੋਦਕਮਵ ਧੇਹ੍ਯੇਨਮ੍ । ਪਰ੍ਯਾਧਤ੍ਤਾਗ੍ਨਿਨਾ ਸ਼ਮਿਤਾਰਃ ਸ਼ृਤੋ ਗਚ੍ਛਤੁ ਸੁਕृਤਾਂ ਯਤ੍ਰ ਲੋਕਃ
ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ; ਇਸ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਪਾ। ਜੋ ਅੱਗ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਣ; ਪਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇ।
ਉਤ੍ਕ੍ਰਾਮਾਤਃ ਪਰਿ ਚੇਦਤਪ੍ਤਸ੍ਤਪ੍ਤਾਚ੍ਚਰੋਰਧਿ ਨਾਕਂ ਤृਤੀਯਮ੍ । ਅਗ੍ਨੇਰਗ੍ਨਿਰਧਿ ਸਂ ਬਭੂਵਿਥ ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਮਨ੍ਤਮਭਿ ਲੋਕਂ ਜਯੈਤਮ੍
ਚਲੋ, ਜਾਓ, ਚਾਹੇ ਕੱਚਾ ਹੋ ਜਾਂ ਪੱਕਾ, ਉਪਰ ਤੀਜੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹੋ। ਅੱਗ ਤੋਂ ਅੱਗ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ; ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਲੋਕ ਜਿੱਤੋ।
ਅਜੋ ਅਗ੍ਨਿਰਜਮੁ ਜ੍ਯੋਤਿਰਾਹੁਰਜਂ ਜੀਵਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਦੇਯਮਾਹੁਃ । ਅਜਸ੍ਤਮਾਂਸ੍ਯਪ ਹਨ੍ਤਿ ਦੂਰਮਸ੍ਮਿਂਲ੍ਲੋਕੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨੇਨ ਦਤ੍ਤਃ
ਬੱਕਰਾ ਅੱਗ ਹੈ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਬੱਕਰਾ ਚਾਨਣ ਹੈ, ਜੀਵਤ ਬੱਕਰਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੱਕਰਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਪਞ੍ਚੌਦਨਃ ਪਞ੍ਚਧਾ ਵਿ ਕ੍ਰਮਤਾਮਾਕ੍ਰਂਸ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤ੍ਰੀਣਿ ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ । ਈਜਾਨਾਨਾਂ ਸੁਕृਤਾਂ ਪ੍ਰੇਹਿ ਮਧ੍ਯਂ ਤृਤੀਯੇ ਨਾਕੇ ਅਧਿ ਵਿ ਸ਼੍ਰਯਸ੍ਵ
ਪੰਜ ਚਾਵਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਪੰਜ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਚਾਨਣਾਂ ਵੱਲ, ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਜਾਵੇ। ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਚਕਾਰ ਜਾ ਕੇ, ਤੀਜੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵਿਖੇ ਆਰਾਮ ਕਰ।
ਅਜਾ ਰੋਹ ਸੁਕृਤਾਂ ਯਤ੍ਰ ਲੋਕਃ ਸ਼ਰਭੋ ਨ ਚਤ੍ਤੋऽਤਿ ਦੁਰ੍ਗਾਨ੍ਯੇषਃ । ਪਞ੍ਚੌਦਨੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਦੀਯਮਾਨਃ ਸ ਦਾਤਾਰਂ ਤृਪ੍ਤ੍ਯਾ ਤਰ੍ਪਯਾਤਿ
ਬੱਕਰਾ, ਚੜ੍ਹ ਜਾ ਜਿੱਥੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਲੋਕ ਹੈ, ਜੰਗਲੀ ਰਾਮ ਵਾਂਗ, ਰੋਕਿਆ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਔਖੇ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ। ਪੰਜ ਚਾਵਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਤਸੱਲੀ ਨਾਲ ਰੱਜਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।