ਅਨ੍ਤਰਾ ਦ੍ਯਾਂ ਚ ਪृਥਿਵੀਂ ਚ ਯਦ੍ਵ੍ਯਚਸ੍ਤੇਨ ਸ਼ਾਲਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਤ ਇਮਾਮ੍ । ਯਦਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਰਜਸੋ ਵਿਮਾਨਂ ਤਤ੍ਕृਣ੍ਵੇऽਹਮੁਦਰਂ ਸ਼ੇਵਧਿਭ੍ਯਃ । ਤੇਨ ਸ਼ਾਲਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਤਸ੍ਮੈ
ਜੋ ਆਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚਕਾਰ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਝੋਪੜੀ ਫੜਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਹਵਾ ਦਾ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਧੂੜ ਦਾ ਰਾਜ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਗਰਭ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਸੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਲਈ ਝੋਪੜੀ ਫੜਦਾ ਹਾਂ।
ਊਰ੍ਜਸ੍ਵਤੀ ਪਯਸ੍ਵਤੀ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਨਿਮਿਤਾ ਮਿਤਾ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਨਂ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਸ਼ਾਲੇ ਮਾ ਹਿਂਸੀਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਤਃ
ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ, ਨਾਪੀ ਤੇ ਸੀਮਾ ਵਾਲੀ, ਸਾਰਾ ਖਾਣਾ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ—ਓ ਝੋਪੜੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇ।
ਤृਣੈਰਾਵृਤਾ ਪਲਦਾਨ੍ ਵਸਾਨਾ ਰਾਤ੍ਰੀਵ ਸ਼ਾਲਾ ਜਗਤੋ ਨਿਵੇਸ਼ਨੀ । ਮਿਤਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਤਿष੍ਠਸਿ ਹਸ੍ਤਿਨੀਵ ਪਦ੍ਵਤੀ
ਘਾਸ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਫਲ ਲੈ ਕੇ, ਲਿਬਾਸ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਰਾਤ ਵਾਂਗ, ਝੋਪੜੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਠਹਿਰਨ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਹੈ। ਨਾਪੀ ਹੋਈ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਹੈਂ, ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ।
ਇਟਸ੍ਯ ਤੇ ਵਿ ਚृਤਾਮ੍ਯਪਿਨਦ੍ਧਮਪੋਰ੍ਣੁਵਨ੍ । ਵਰੁਣੇਨ ਸਮੁਬ੍ਜਿਤਾਂ ਮਿਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਵ੍ਯੁਬ੍ਜਤੁ
ਇਟਾ, ਤੇਰੇ ਜੋ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਭਰਦਾ ਹਾਂ। ਵਰਨ ਨੇ ਜੋ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਮਿਤ੍ਰ ਸਵੇਰੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸ਼ਾਲਾਂ ਨਿਮਿਤਾਂ ਕਵਿਭਿਰ੍ਨਿਮਿਤਾਂ ਮਿਤਾਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਰਕ੍ਸ਼ਤਾਂ ਸ਼ਾਲਾਮਮृਤੌ ਸੋਮ੍ਯਂ ਸਦਃ
ਬ੍ਰਹਮਣ ਵੱਲੋਂ ਝੋਪੜੀ ਬਣਾਈ ਗਈ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਾਪੀ ਤੇ ਬਣਾਈ ਗਈ। ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ ਝੋਪੜੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਜੋ ਅਮਰ ਹੈ, ਸੋਮ ਦਾ ਆਸਨ।
ਕੁਲਾਯੇऽਧਿ ਕੁਲਾਯਂ ਕੋਸ਼ੇ ਕੋਸ਼ਃ ਸਮੁਬ੍ਜਿਤਃ । ਤਤ੍ਰ ਮਰ੍ਤੋ ਵਿ ਜਾਯਤੇ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਘੋਂਸਲੇ ਵਿਚ ਘੋਂਸਲਾ, ਭਾਂਡੇ ਵਿਚ ਭਾਂਡਾ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
{੭} ਯਾ ਦ੍ਵਿਪਕ੍ਸ਼ਾ ਚਤੁष੍ਪਕ੍ਸ਼ਾ षਟ੍ਪਕ੍ਸ਼ਾ ਯਾ ਨਿਮੀਯਤੇ । ਅष੍ਟਾਪਕ੍ਸ਼ਾਂ ਦਸ਼ਪਕ੍ਸ਼ਾਂ ਸ਼ਾਲਾਂ ਮਾਨਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀਮਗ੍ਨਿਰ੍ਗਰ੍ਭ ਇਵਾ ਸ਼ਯੇ
ਜੋ ਦੋ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਚਾਰ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਛੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਨਾਪੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅੱਠ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਦਸ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੀ—ਓ ਝੋਪੜੀ, ਮਨ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਤੂੰ ਅੱਗ ਦੇ ਗਰਭ ਵਾਂਗ ਪਈ ਹੋਈ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰਤੀਚੀਂ ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤੀਚੀਨਃ ਸ਼ਾਲੇ ਪ੍ਰੈਮ੍ਯਹਿਂਸਤੀਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਹ੍ਯਨ੍ਤਰਾਪਸ਼੍ਚ ऋਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਥਮਾ ਦ੍ਵਾਃ
ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਝੋਪੜੀ, ਜੋ ਅਖੁੰਨ ਹੈ। ਅੱਗ ਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਪਾਣੀ ਸੱਚ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਢੋਰੀ ਹਨ।
ਇਮਾ ਆਪਃ ਪ੍ਰ ਭਰਾਮ੍ਯਯਕ੍ਸ਼੍ਮਾ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਨਾਸ਼ਨੀਃ । ਗृਹਾਨ੍ ਉਪ ਪ੍ਰ ਸੀਦਾਮ੍ਯਮृਤੇਨ ਸਹਾਗ੍ਨਿਨਾ
ਮੈਂ ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਰੋਗ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ। ਮੈਂ ਅਮਰਤਾ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਾ ਨਃ ਪਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤਿ ਮੁਚੋ ਗੁਰੁਰ੍ਭਾਰੋ ਲਘੁਰ੍ਭਵ । ਵਧੂਮਿਵ ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਲੇ ਯਤ੍ਰਕਾਮਂ ਭਰਾਮਸਿ
ਸਾਨੂੰ ਭਾਰੀ ਬੋਝ ਨਾਲ ਨਾ ਬੰਨ੍ਹ, ਉਹ ਹਲਕਾ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਵਧੂ ਵਾਂਗ, ਝੋਪੜੀ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੀਏ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾ ਦਿਸ਼ਃ ਸ਼ਾਲਾਯਾ ਨਮੋ ਮਹਿਮ੍ਨੇ ਸ੍ਵਾਹਾ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹ੍ਯੇਭ੍ਯਃ
ਝੋਪੜੀ ਦੀ ਪੂਰਬੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਆਹ, ਦਿਵਿਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਆਹ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਯਾ ਦਿਸ਼ਃ ਸ਼ਾਲਾਯਾ ਨਮੋ ਮਹਿਮ੍ਨੇ ਸ੍ਵਾਹਾ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹ੍ਯੇਭ੍ਯਃ
ਝੋਪੜੀ ਦੀ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਆਹ, ਦਿਵਿਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਆਹ।
ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯਾ ਦਿਸ਼ਃ ਸ਼ਾਲਾਯਾ ਨਮੋ ਮਹਿਮ੍ਨੇ ਸ੍ਵਾਹਾ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹ੍ਯੇਭ੍ਯਃ
ਝੋਪੜੀ ਦੀ ਪੱਛਮੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਆਹ, ਦਿਵਿਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਆਹ।
ਉਦੀਚ੍ਯਾ ਦਿਸ਼ਃ ਸ਼ਾਲਾਯਾ ਨਮੋ ਮਹਿਮ੍ਨੇ ਸ੍ਵਾਹਾ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹ੍ਯੇਭ੍ਯਃ
ਝੋਪੜੀ ਦੀ ਉੱਤਰ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਆਹ, ਦਿਵਿਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਆਹ।
ਧ੍ਰੁਵਾਯਾ ਦਿਸ਼ਃ ਸ਼ਾਲਾਯਾ ਨਮੋ ਮਹਿਮ੍ਨੇ ਸ੍ਵਾਹਾ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹ੍ਯੇਭ੍ਯਃ
ਝੋਪੜੀ ਦੀ ਅਟੱਲ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਆਹ, ਦਿਵਿਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਆਹ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਾਯਾ ਦਿਸ਼ਃ ਸ਼ਾਲਾਯਾ ਨਮੋ ਮਹਿਮ੍ਨੇ ਸ੍ਵਾਹਾ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹ੍ਯੇਭ੍ਯਃ
ਝੋਪੜੀ ਦੀ ਉਪਰਲੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਆਹ, ਦਿਵਿਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਆਹ।
ਦਿਸ਼ੋਦਿਸ਼ਃ ਸ਼ਾਲਾਯਾ ਨਮੋ ਮਹਿਮ੍ਨੇ ਸ੍ਵਾਹਾ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹ੍ਯੇਭ੍ਯਃ
ਝੋਪੜੀ ਦੀ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਆਹ, ਦਿਵਿਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਆਹ।
ਸਾਹਸ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵੇष ऋषਭਃ ਪਯਸ੍ਵਾਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਰੂਪਾਣਿ ਵਕ੍ਸ਼ਣਾਸੁ ਬਿਭ੍ਰਤ੍। ਭਦ੍ਰਂ ਦਾਤ੍ਰੇ ਯਜਮਾਨਾਯ ਸ਼ੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ ਬਾਰ੍ਹਸ੍ਪਤ੍ਯ ਉਸ੍ਰਿਯਸ੍ਤਨ੍ਤੁਮਾਤਾਨ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਸਾਂਡ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ। ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਭਲਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਤੰਤੂ ਵੁਣਨ ਵਾਲਾ।
ਅਪਾਂ ਯੋ ਅਗ੍ਰੇ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਬਭੂਵ ਪ੍ਰਭੂਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਮੈ ਪृਥਿਵੀਵ ਦੇਵੀ । ਪਿਤਾ ਵਤ੍ਸਾਨਾਂ ਪਤਿਰਘ੍ਨ੍ਯਾਨਾਂ ਸਾਹਸ੍ਰੇ ਪੋषੇ ਅਪਿ ਨਃ ਕृਣੋਤੁ
ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਲਈ ਇੱਕ ਰੂਪ ਬਣਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ — ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਵਾਧਾ ਦੇਵੇ।
ਪੁਮਾਨ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਵਾਨ੍ਤ੍ਸ੍ਥਵਿਰਃ ਪਯਸ੍ਵਾਨ੍ ਵਸੋਃ ਕਬਨ੍ਧਮृषਭੋ ਬਿਭਰ੍ਤਿ । ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪਥਿਭਿਰ੍ਦੇਵਯਾਨੈਰ੍ਹੁਤਮਗ੍ਨਿਰ੍ਵਹਤੁ ਜਾਤਵੇਦਾਃ
ਮਜ਼ਬੂਤ, ਪੁਰਾਣਾ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸਾਂਡ ਖਜ਼ਾਨੇ ਦਾ ਸਰੀਰ ਢੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅੱਗ, ਜੋ ਸਭ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨਾਲ, ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਲੈ ਜਾਵੇ।
ਪਿਤਾ ਵਤ੍ਸਾਨਾਂ ਪਤਿਰਘ੍ਨ੍ਯਾਨਾਮਥੋ ਪਿਤਾ ਮਹਤਾਂ ਗਰ੍ਗਰਾਣਾਮ੍ । ਵਤ੍ਸੋ ਜਰਾਯੁ ਪ੍ਰਤਿਧੁਕ੍ਪੀਯੂष ਆਮਿਕ੍ਸ਼ਾ ਘृਤਂ ਤਦ੍ਵਸ੍ਯ ਰੇਤਃ
ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਗੂੰਜਦੇ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਵੀ ਪਿਤਾ ਹੈ। ਜਰਾਯੂ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੱਛਾ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦਾ ਹੈ — ਇਹ ਹੀ ਮੱਖਣ, ਖਜ਼ਾਨੇ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਭਾਗ ਉਪਨਾਹ ਏषੋऽਪਾਂ ਰਸ ਓषਧੀਨਾਂ ਘृਤਸ੍ਯ । ਸੋਮਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ਮਵृਣੀਤ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਬृਹਨ੍ਨ੍ ਅਦ੍ਰਿਰਭਵਦ੍ਯਚ੍ਛਰੀਰਮ੍
ਇਹ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀਆਂ, ਬੂਟੀਆਂ ਅਤੇ ਮੱਖਣ ਦਾ ਰਸ। ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਸੋਮਾ ਦਾ ਭੋਜਨ ਚੁਣਿਆ, ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸੋਮੇਨ ਪੂਰ੍ਣਂ ਕਲਸ਼ਂ ਬਿਭਰ੍षਿ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਰੂਪਾਣਾਂ ਜਨਿਤਾ ਪਸ਼ੂਨਾਮ੍ । ਸ਼ਿਵਾਸ੍ਤੇ ਸਨ੍ਤੁ ਪ੍ਰਜਨ੍ਵ ਇਹ ਯਾ ਇਮਾ ਨ੍ਯਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਸ੍ਵਧਿਤੇ ਯਚ੍ਛ ਯਾ ਅਮੂਃ
ਤੂੰ ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਘੜਾ ਢੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ; ਤਵਸ਼ਟਾ ਰੂਪਾਂ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ। ਜੋ ਇੱਥੇ ਫਲਦਾਈ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੇ ਹੋਣ; ਜੋ ਇੱਥੇ ਹਨ, ਜੋ ਉੱਥੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੇ।
ਆਜ੍ਯਂ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਘृਤਮਸ੍ਯ ਰੇਤਃ ਸਾਹਸ੍ਰਃ ਪੋषਸ੍ਤਮੁ ਯਜ੍ਞਮਾਹੁਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰੂਪਮृषਭੋ ਵਸਾਨਃ ਸੋ ਅਸ੍ਮਾਨ੍ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਿਵ ਐਤੁ ਦਤ੍ਤਃ
ਉਹ ਮੱਖਣ ਢੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਬੀਜ ਮੱਖਣ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਹੈ — ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਯਜਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਸਾਂਡ ਇੰਦਰ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ — ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦਾਤ ਵਜੋਂ ਮਿਲੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੌਜੋ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਬਾਹੂ ਅਸ਼੍ਵਿਨੋਰਂਸੌ ਮਰੁਤਾਮਿਯਂ ਕਕੁਤ੍। ਬृਹਸ੍ਪਤਿਂ ਸਂਭृਤਮੇਤਮਾਹੁਰ੍ਯੇ ਧੀਰਾਸਃ ਕਵਯੋ ਯੇ ਮਨੀषਿਣਃ
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਇੰਦਰ ਦੀ ਹੈ, ਬਾਂਹਾਂ ਵਰੁਣ ਦੀਆਂ ਹਨ, ਮੋਢੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੇ ਹਨ, ਕੁਬੜ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ, ਕਵੀਆਂ, ਸੋਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦਾ ਇਕੱਠਾ ਰੂਪ ਹੈ।
ਦੈਵੀਰ੍ਵਿਸ਼ਃ ਪਯਸ੍ਵਾਨ੍ ਆ ਤਨੋषਿ ਤ੍ਵਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸਰਸ੍ਵਨ੍ਤਮਾਹੁਃ । ਸਹਸ੍ਰਂ ਸ ਏਕਮੁਖਾ ਦਦਾਤਿ ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ऋषਭਮਾਜੁਹੋਤਿ
ਤੂੰ ਦੈਵੀ ਭਾਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ ਰਸ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈਂ; ਤੈਨੂੰ ਇੰਦਰ, ਤੈਨੂੰ ਸਰਸਵਤਿ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਾਂਡ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ਸਵਿਤਾ ਤੇ ਵਯੋ ਦਧੌ ਤ੍ਵष੍ਟੁਰ੍ਵਾਯੋਃ ਪਰ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਤ ਆਭृਤਃ । ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਮਨਸਾ ਤ੍ਵਾ ਜੁਹੋਮਿ ਬਰ੍ਹਿष੍ਟੇ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਉਭੇ ਸ੍ਤਾਮ੍
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਪੰਖ ਦਿੱਤੇ; ਤਵਸ਼ਟਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਵਾਯੂ ਤੈਨੂੰ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਮੈਂ ਮਨ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਚੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ — ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਦੋਵੇਂ ਯਜਨ ਦੇ ਘਾਸ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ।
{੯} ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵ ਦੇਵੇषੁ ਗੋष੍ਵੇਤਿ ਵਿਵਾਵਦਤ੍। ਤਸ੍ਯ ऋषਭਸ੍ਯਾਙ੍ਗਾਨਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਂ ਸ੍ਤੌਤੁ ਭਦ੍ਰਯਾ
ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਬੋਲਦਾ ਹੈ — ਉਸ ਸਾਂਡ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚੰਗੀ ਦਾਤ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰੇ।
ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਆਸ੍ਤਾਮਨੁਮਤ੍ਯਾ ਭਗਸ੍ਯਾਸ੍ਤਾਮਨੂਵृਜੌ । ਅष੍ਠੀਵਨ੍ਤਾਵਬ੍ਰਵੀਨ੍ ਮਿਤ੍ਰੋ ਮਮੈਤੌ ਕੇਵਲਾਵਿਤਿ
ਪਾਸੇ ਅਨੁਮਤੀ ਦੇ ਹੋਣ, ਜੰਘਾਂ ਭਗ ਦੇ ਹੋਣ; ਮਿਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਦੋ, ਹੱਡੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਮੇਰੀਆਂ ਹੀ ਹਨ।'
ਭਸਦਾਸੀਦਾਦਿਤ੍ਯਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰੋਣੀ ਆਸ੍ਤਾਂ ਬृਹਸ੍ਪਤੇਃ । ਪੁਚ੍ਛਂ ਵਾਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਤੇਨ ਧੂਨੋਤ੍ਯੋषਧੀਃ
ਕੁਲ੍ਹੇ ਆਦਿਤਿਆਂ ਦੇ ਹੋਣ, ਹਿਪ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਹੋਵੇ; ਪੂੰਛ ਵਾਤ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਹੈ — ਉਸ ਨਾਲ ਉਹ ਬੂਟੀਆਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।