ਯਾਵਤੀ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਵਰਿਮ੍ਣਾ ਯਾਵਦਾਪਃ ਸਿष੍ਯਦੁਰ੍ਯਾਵਦਗ੍ਨਿਃ । ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਜ੍ਯਾਯਾਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਹਾ ਮਹਾਂਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਤੇ ਕਾਮ ਨਮ ਇਤ੍ਕृਣੋਮਿ
ਜਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਜਿੰਨੀ ਦੂਰ ਪਾਣੀ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿੰਨੀ ਦੂਰ ਅੱਗ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਵੱਡਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ, ਹੇ ਕਾਮ, ਮੈਂ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
{੪} ਯਾਵਤੀਰ੍ਦਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ੋ ਵਿषੂਚੀਰ੍ਯਾਵਤੀਰਾਸ਼ਾ ਅਭਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾ ਦਿਵਃ । ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਜ੍ਯਾਯਾਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਹਾ ਮਹਾਂਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਤੇ ਕਾਮ ਨਮ ਇਤ੍ਕृਣੋਮਿ
ਜਿੰਨੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਵਿਚਕਾਰ ਦੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਤੇ ਰਾਹ ਹਨ, ਜਿੰਨੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਜਗਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਿਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਵੱਡਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ, ਹੇ ਕਾਮ, ਮੈਂ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਾਵਤੀਰ੍ਭृਙ੍ਗਾ ਜਤ੍ਵਃ ਕੁਰੂਰਵੋ ਯਾਵਤੀਰ੍ਵਘਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਸਰ੍ਪ੍ਯੋ ਬਭੂਵੁਃ । ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਜ੍ਯਾਯਾਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਹਾ ਮਹਾਂਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਤੇ ਕਾਮ ਨਮ ਇਤ੍ਕृਣੋਮਿ
ਜਿੰਨੇ ਭੂੰਗੇ, ਕੀੜੇ, ਕੁਰੂਰ ਅਤੇ ਰੁੱਖਾਂ 'ਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਹੇ ਕਾਮ! ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਹੈਂ। ਹੇ ਕਾਮ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਜ੍ਯਾਯਾਨ੍ ਨਿਮਿषਤੋऽਸਿ ਤਿष੍ਠਤੋ ਜ੍ਯਾਯਾਨ੍ਤ੍ਸਮੁਦ੍ਰਾਦਸਿ ਕਾਮ ਮਨ੍ਯੋ । ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਜ੍ਯਾਯਾਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਹਾ ਮਹਾਂਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਤੇ ਕਾਮ ਨਮ ਇਤ੍ਕृਣੋਮਿ
ਤੂੰ ਪਲਕ ਝਪਕਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਹੈਂ, ਖੜ੍ਹੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਹੈਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਕਾਮ! ਹੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ! ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਹੈਂ। ਹੇ ਕਾਮ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨ ਵੈ ਵਾਤਸ਼੍ਚਨ ਕਾਮਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਾਗ੍ਨਿਃ ਸੂਰ੍ਯੋ ਨੋਤ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ । ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਜ੍ਯਾਯਾਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਹਾ ਮਹਾਂਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਤੇ ਕਾਮ ਨਮ ਇਤ੍ਕृਣੋਮਿ
ਹਵਾ ਵੀ ਕਾਮ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੀ, ਅੱਗ, ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਚੰਦ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਕਾਮ! ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਹੈਂ। ਹੇ ਕਾਮ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਿਵਾਸ੍ਤਨ੍ਵਃ ਕਾਮ ਭਦ੍ਰਾ ਯਾਭਿਃ ਸਤ੍ਯਂ ਭਵਤਿ ਯਦ੍ਵृਣਿषੇ । ਤਾਭਿष੍ਟ੍ਵਮਸ੍ਮਾਮਭਿਸਂਵਿਸ਼ਸ੍ਵਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਪਾਪੀਰਪ ਵੇਸ਼ਯਾ ਧਿਯਃ
ਹੇ ਕਾਮ! ਤੇਰੀਆਂ ਉਹ ਸੁਭਾਵਾਂ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਅਕਲਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੱਚ ਉਪਜਦਾ ਹੈ ਜਦ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਵੱਸ। ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਮੰਦ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ।
ਉਪਮਿਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮਿਤਾਮਥੋ ਪਰਿਮਿਤਾਮੁਤ । ਸ਼ਾਲਾਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਵਾਰਾਯਾ ਨਦ੍ਧਾਨਿ ਵਿ ਚृਤਾਮਸਿ
ਜੋ ਮਾਪਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਤੁਲਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਸੀਮਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ—ਇਸ ਸਭ ਨੂੰ ਜੋ ਹਾਲ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਯਤ੍ਤੇ ਨਦ੍ਧਂ ਵਿਸ਼੍ਵਵਾਰੇ ਪਾਸ਼ੋ ਗ੍ਰਨ੍ਥਿਸ਼੍ਚ ਯਃ ਕृਤਃ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰਿਵਾਹਂ ਬਲਂ ਵਾਚਾ ਵਿ ਸ੍ਰਂਸਯਾਮਿ ਤਤ੍
ਹੇ ਸਭ ਨੂੰ ਘੇਰਣ ਵਾਲੀ ਹਾਲ! ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਸ, ਗੰਢ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ—ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਵਾਂਗ, ਬੋਲ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਤਾਕਤ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹਾਂ।
ਆ ਯਯਾਮ ਸਂ ਬਬਰ੍ਹ ਗ੍ਰਨ੍ਥੀਂਸ਼੍ਚਕਾਰ ਤੇ ਦृਢਾਨ੍ । ਪਰੂਂषਿ ਵਿਦ੍ਵਾਂ ਛਸ੍ਤੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵਿ ਚृਤਾਮਸਿ
ਅਸੀਂ ਆਏ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ, ਤੇਰੀਆਂ ਗੰਢਾਂ ਪੱਕੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ; ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਜਾਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਜੋ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹਾਂ।
ਵਂਸ਼ਾਨਾਂ ਤੇ ਨਹਨਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਣਾਹਸ੍ਯ ਤृਣਸ੍ਯ ਚ । ਪਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਵਾਰੇ ਤੇ ਨਦ੍ਧਾਨਿ ਵਿ ਚृਤਾਮਸਿ
ਤੇਰੇ ਬਾਂਸਾਂ, ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੰਢਾਂ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸਾਂਸ ਤੇ ਘਾਹ; ਤੇਰੇ ਪੰਖ, ਹੇ ਸਭ ਨੂੰ ਘੇਰਣ ਵਾਲੀ ਹਾਲ! ਜੋ ਕੁਝ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਸਂਦਂਸ਼ਾਨਾਂ ਪਲਦਾਨਾਂ ਪਰਿष੍ਵਞ੍ਜਲ੍ਯਸ੍ਯ ਚ । ਇਦਂ ਮਾਨਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਨਦ੍ਧਾਨਿ ਵਿ ਚृਤਾਮਸਿ
ਚਿਮਟਿਆਂ, ਪਲੇਟਾਂ, ਤੇ ਗਲਵਕੜੀ ਦੀ ਗੰਢ—ਇਹ ਮਨ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀਆਂ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ, ਅਸੀਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਯਾਨਿ ਤੇऽਨ੍ਤਃ ਸ਼ਿਕ੍ਯਾਨ੍ਯਾਬੇਧੂ ਰਣ੍ਯਾਯ ਕਮ੍ । ਪ੍ਰ ਤੇ ਤਾਨਿ ਚृਤਾਮਸਿ ਸ਼ਿਵਾ ਮਾਨਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਨ ਉਦ੍ਧਿਤਾ ਤਨ੍ਵੇ ਭਵ
ਤੇਰੇ ਟੋਕਰਿਆਂ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਖ ਲਈ ਛੇਦਿਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਇਹ ਸਾਰਾ ਅਸੀਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਮਨ ਦੀ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਾ ਉਠੇ।
ਹਵਿਰ੍ਧਾਨਮਗ੍ਨਿਸ਼ਾਲਂ ਪਤ੍ਨੀਨਾਂ ਸਦਨਂ ਸਦਃ । ਸਦੋ ਦੇਵਾਨਾਮਸਿ ਦੇਵਿ ਸ਼ਾਲੇ
ਹਵਨ ਦੀ ਥਾਂ, ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਹਾਲ, ਪਤਨੀਆਂ ਦਾ ਆਸਣ, ਸਭ ਦੀ ਸਭਾ—ਹੇ ਹਾਲ! ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਆਸਣ ਹੈਂ, ਹੇ ਦਿਵਿਆ ਹਾਲ!
ਅਕ੍ਸ਼ੁਮੋਪਸ਼ਂ ਵਿਤਤਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿषੂਵਤਿ । ਅਵਨਦ੍ਧਮਭਿਹਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਵਿ ਚृਤਾਮਸਿ
ਅਕਸ, ਜੋੜ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਪੱਟਾ—ਜੋ ਕੁਝ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਲੇ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਯੇਨ ਚਾਸਿ ਮਿਤਾ ਤ੍ਵਮ੍ । ਉਭੌ ਮਾਨਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨਿ ਤੌ ਜੀਵਤਾਂ ਜਰਦष੍ਟੀ
ਜੋ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਹਾਲ! ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮਾਪਿਆ ਗਿਆ ਹੈਂ—ਮਨ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਦੋਵੇਂ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਲੈਣ, ਇਕੱਠੇ ਬੁੱਢੇ ਹੋਣ।
ਅਮੁਤ੍ਰੈਨਮਾ ਗਚ੍ਛਤਾਦ੍ਦृਢਾ ਨਦ੍ਧਾ ਪਰਿष੍ਕृਤਾ । ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਵਿਚृਤਾਮਸ੍ਯਙ੍ਗਮਙ੍ਗਂ ਪਰੁष੍ਪਰੁਃ
ਉਹ ਪਰਲੋਕ ਨਾ ਜਾਵੇ; ਜੋ ਪੱਕਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਜਿਸ ਦਾ ਅਸੀਂ ਹਰ ਅੰਗ, ਹਰ ਜੋੜ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
{੬} ਯਸ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਲੇ ਨਿਮਿਮਾਯ ਸਂਜਭਾਰ ਵਨਸ੍ਪਤੀਨ੍ । ਪ੍ਰਜਾਯੈ ਚਕ੍ਰੇ ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਲੇ ਪਰਮੇष੍ਠੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਹਾਲ! ਮਾਪਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ—ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਲਈ ਬਣਾਇਆ।
ਨਮਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਨਮੋ ਦਾਤ੍ਰੇ ਸ਼ਾਲਾਪਤਯੇ ਚ ਕृਣ੍ਮਃ । ਨਮੋऽਗ੍ਨਯੇ ਪ੍ਰਚਰਤੇ ਪੁਰੁषਾਯ ਚ ਤੇ ਨਮਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹਾਲ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਮਨੁੱਖ! ਸਾਡੀ ਵਡਿਆਈ।
ਗੋਭ੍ਯੋ ਅਸ਼੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਨਮੋ ਯਚ੍ਛਾਲਾਯਾਂ ਵਿਜਾਯਤੇ । ਵਿਜਾਵਤਿ ਪ੍ਰਜਾਵਤਿ ਵਿ ਤੇ ਪਾਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚृਤਾਮਸਿ
ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹਾਲ ਵਿਚ ਜੰਮਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸੰਤਾਨ ਵਾਲੀ, ਵਧਦੀ ਹਾਲ ਵਿਚ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਪਾਸ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹਾਂ।
ਅਗ੍ਨਿਮਨ੍ਤਸ਼੍ਛਾਦਯਸਿ ਪੁਰੁषਾਨ੍ ਪਸ਼ੁਭਿਃ ਸਹ । ਵਿਜਾਵਤਿ ਪ੍ਰਜਾਵਤਿ ਵਿ ਤੇ ਪਾਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚृਤਾਮਸਿ
ਤੂੰ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪਸ਼ੂਆਂ ਸਮੇਤ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ। ਸੰਤਾਨ ਵਾਲੀ, ਵਧਦੀ ਹਾਲ ਵਿਚ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਪਾਸ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹਾਂ।
ਅਨ੍ਤਰਾ ਦ੍ਯਾਂ ਚ ਪृਥਿਵੀਂ ਚ ਯਦ੍ਵ੍ਯਚਸ੍ਤੇਨ ਸ਼ਾਲਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਤ ਇਮਾਮ੍ । ਯਦਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਰਜਸੋ ਵਿਮਾਨਂ ਤਤ੍ਕृਣ੍ਵੇऽਹਮੁਦਰਂ ਸ਼ੇਵਧਿਭ੍ਯਃ । ਤੇਨ ਸ਼ਾਲਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਤਸ੍ਮੈ
ਜੋ ਆਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚਕਾਰ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਝੋਪੜੀ ਫੜਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਹਵਾ ਦਾ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਧੂੜ ਦਾ ਰਾਜ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਗਰਭ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਸੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਲਈ ਝੋਪੜੀ ਫੜਦਾ ਹਾਂ।
ਊਰ੍ਜਸ੍ਵਤੀ ਪਯਸ੍ਵਤੀ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਨਿਮਿਤਾ ਮਿਤਾ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਨਂ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਸ਼ਾਲੇ ਮਾ ਹਿਂਸੀਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਤਃ
ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ, ਨਾਪੀ ਤੇ ਸੀਮਾ ਵਾਲੀ, ਸਾਰਾ ਖਾਣਾ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ—ਓ ਝੋਪੜੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇ।
ਤृਣੈਰਾਵृਤਾ ਪਲਦਾਨ੍ ਵਸਾਨਾ ਰਾਤ੍ਰੀਵ ਸ਼ਾਲਾ ਜਗਤੋ ਨਿਵੇਸ਼ਨੀ । ਮਿਤਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਤਿष੍ਠਸਿ ਹਸ੍ਤਿਨੀਵ ਪਦ੍ਵਤੀ
ਘਾਸ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਫਲ ਲੈ ਕੇ, ਲਿਬਾਸ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਰਾਤ ਵਾਂਗ, ਝੋਪੜੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਠਹਿਰਨ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਹੈ। ਨਾਪੀ ਹੋਈ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਹੈਂ, ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ।
ਇਟਸ੍ਯ ਤੇ ਵਿ ਚृਤਾਮ੍ਯਪਿਨਦ੍ਧਮਪੋਰ੍ਣੁਵਨ੍ । ਵਰੁਣੇਨ ਸਮੁਬ੍ਜਿਤਾਂ ਮਿਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਵ੍ਯੁਬ੍ਜਤੁ
ਇਟਾ, ਤੇਰੇ ਜੋ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਭਰਦਾ ਹਾਂ। ਵਰਨ ਨੇ ਜੋ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਮਿਤ੍ਰ ਸਵੇਰੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸ਼ਾਲਾਂ ਨਿਮਿਤਾਂ ਕਵਿਭਿਰ੍ਨਿਮਿਤਾਂ ਮਿਤਾਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਰਕ੍ਸ਼ਤਾਂ ਸ਼ਾਲਾਮਮृਤੌ ਸੋਮ੍ਯਂ ਸਦਃ
ਬ੍ਰਹਮਣ ਵੱਲੋਂ ਝੋਪੜੀ ਬਣਾਈ ਗਈ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਾਪੀ ਤੇ ਬਣਾਈ ਗਈ। ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ ਝੋਪੜੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਜੋ ਅਮਰ ਹੈ, ਸੋਮ ਦਾ ਆਸਨ।
ਕੁਲਾਯੇऽਧਿ ਕੁਲਾਯਂ ਕੋਸ਼ੇ ਕੋਸ਼ਃ ਸਮੁਬ੍ਜਿਤਃ । ਤਤ੍ਰ ਮਰ੍ਤੋ ਵਿ ਜਾਯਤੇ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਘੋਂਸਲੇ ਵਿਚ ਘੋਂਸਲਾ, ਭਾਂਡੇ ਵਿਚ ਭਾਂਡਾ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
{੭} ਯਾ ਦ੍ਵਿਪਕ੍ਸ਼ਾ ਚਤੁष੍ਪਕ੍ਸ਼ਾ षਟ੍ਪਕ੍ਸ਼ਾ ਯਾ ਨਿਮੀਯਤੇ । ਅष੍ਟਾਪਕ੍ਸ਼ਾਂ ਦਸ਼ਪਕ੍ਸ਼ਾਂ ਸ਼ਾਲਾਂ ਮਾਨਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀਮਗ੍ਨਿਰ੍ਗਰ੍ਭ ਇਵਾ ਸ਼ਯੇ
ਜੋ ਦੋ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਚਾਰ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਛੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਨਾਪੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅੱਠ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਦਸ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੀ—ਓ ਝੋਪੜੀ, ਮਨ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਤੂੰ ਅੱਗ ਦੇ ਗਰਭ ਵਾਂਗ ਪਈ ਹੋਈ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰਤੀਚੀਂ ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤੀਚੀਨਃ ਸ਼ਾਲੇ ਪ੍ਰੈਮ੍ਯਹਿਂਸਤੀਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਹ੍ਯਨ੍ਤਰਾਪਸ਼੍ਚ ऋਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਥਮਾ ਦ੍ਵਾਃ
ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਝੋਪੜੀ, ਜੋ ਅਖੁੰਨ ਹੈ। ਅੱਗ ਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਪਾਣੀ ਸੱਚ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਢੋਰੀ ਹਨ।
ਇਮਾ ਆਪਃ ਪ੍ਰ ਭਰਾਮ੍ਯਯਕ੍ਸ਼੍ਮਾ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਨਾਸ਼ਨੀਃ । ਗृਹਾਨ੍ ਉਪ ਪ੍ਰ ਸੀਦਾਮ੍ਯਮृਤੇਨ ਸਹਾਗ੍ਨਿਨਾ
ਮੈਂ ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਰੋਗ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ। ਮੈਂ ਅਮਰਤਾ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਾ ਨਃ ਪਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤਿ ਮੁਚੋ ਗੁਰੁਰ੍ਭਾਰੋ ਲਘੁਰ੍ਭਵ । ਵਧੂਮਿਵ ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਲੇ ਯਤ੍ਰਕਾਮਂ ਭਰਾਮਸਿ
ਸਾਨੂੰ ਭਾਰੀ ਬੋਝ ਨਾਲ ਨਾ ਬੰਨ੍ਹ, ਉਹ ਹਲਕਾ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਵਧੂ ਵਾਂਗ, ਝੋਪੜੀ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੀਏ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ।