ਜਹਿ ਤ੍ਵਂ ਕਾਮ ਮਮ ਯੇ ਸਪਤ੍ਨਾ ਅਨ੍ਧਾ ਤਮਾਂਸ੍ਯਵ ਪਾਦਯੈਨਾਨ੍ । ਨਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾ ਅਰਸਾਃ ਸਨ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਮਾ ਤੇ ਜੀਵਿषੁਃ ਕਤਮਚ੍ਚਨਾਹਃ
ਹੇ ਕਾਮ, ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦੇ। ਉਹ ਸਭ ਬੇਤਾਕਤ, ਸੁੱਤ ਹੋ ਜਾਣ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਇਕ ਦਿਨ ਵੀ ਨਾ ਜੀਵੇ।
{੩} ਅਵਧੀਤ੍ਕਾਮੋ ਮਮ ਯੇ ਸਪਤ੍ਨਾ ਉਰੁਂ ਲੋਕਮਕਰਨ੍ ਮਹ੍ਯਮੇਧਤੁਮ੍ । ਮਹ੍ਯਂ ਨਮਨ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚਤਸ੍ਰੋ ਮਹ੍ਯਂ षਡੁਰ੍ਵੀਰ੍ਘृਤਮਾ ਵਹਨ੍ਤੁ
ਕਾਮ ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੌੜਾ ਜਗ ਬਣਾਏ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋਵੇ। ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਮਨ ਕਰਨ; ਛੇ ਚੌੜੀਆਂ ਘੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਵਹਣ।
ਤੇऽਧਰਾਞ੍ਚਃ ਪ੍ਰ ਪ੍ਲਵਨ੍ਤਾਂ ਛਿਨ੍ਨਾ ਨੌਰਿਵ ਬਨ੍ਧਨਾਤ੍। ਨ ਸਾਯਕਪ੍ਰਣੁਤ੍ਤਾਨਾਂ ਪੁਨਰਸ੍ਤਿ ਨਿਵਰ੍ਤਨਮ੍
ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ, ਜਹਾਜ਼ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਬੰਨ੍ਹ ਤੋਂ ਕੱਟੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਦੂਰ ਵਹਿ ਜਾਣ। ਜੋ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਨਹੀਂ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਯਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਵਃ ਸੋਮੋ ਯਵਃ । ਯਵਯਾਵਾਨੋ ਦੇਵਾ ਯਵਯਨ੍ਤ੍ਵੇਨਮ੍
ਅੱਗ ਜੌ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਜੌ ਹੈ, ਸੋਮ ਜੌ ਹੈ। ਜੌ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਣ।
ਅਸਰ੍ਵਵੀਰਸ਼੍ਚਰਤੁ ਪ੍ਰਣੁਤ੍ਤੋ ਦ੍ਵੇष੍ਯੋ ਮਿਤ੍ਰਾਨਾਂ ਪਰਿਵਰ੍ਗ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਨਾਮ੍ । ਉਤ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਵ ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਿਦ੍ਯੁਤ ਉਗ੍ਰੋ ਵੋ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰ ਮृਣਤ੍ਸਪਤ੍ਨਾਨ੍
ਉਹ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਿਨਾ ਵੰਸ਼ ਦੇ, ਦੋਸਤਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਫਰਤ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ, ਘੁੰਮਦਾ ਰਹੇ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਡੁੱਬ ਜਾਵੇ; ਤਾਕਤਵਰ ਦੇਵਤਾ ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ।
ਚ੍ਯੁਤਾ ਚੇਯਂ ਬृਹਤ੍ਯਚ੍ਯੁਤਾ ਚ ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਸ੍ਤਨਯਿਤ੍ਨੂਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ । ਉਦ੍ਯਨ੍ਨ੍ ਆਦਿਤ੍ਯੋ ਦ੍ਰਵਿਣੇਨ ਤੇਜਸਾ ਨੀਚੈਃ ਸਪਤ੍ਨਾਨ੍ ਨੁਦਤਾਂ ਮੇ ਸਹਸ੍ਵਾਨ੍
ਇਹ ਵੱਡਾ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਗੜਗੜਾਹਟਾਂ ਨੂੰ ਝੱਲਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੌਲਤ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਉਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਕਤਵਰ ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਦਬਾ ਦੇ।
ਯਤ੍ਤੇ ਕਾਮ ਸ਼ਰ੍ਮ ਤ੍ਰਿਵਰੂਥਮੁਦ੍ਭੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਵਰ੍ਮ ਵਿਤਤਮਨਤਿਵ੍ਯਾਧ੍ਯਂ ਕृਤਮ੍ । ਤੇਨ ਸਪਤ੍ਨਾਨ੍ ਪਰਿ ਵृਙ੍ਗ੍ਧਿ ਯੇ ਮਮ ਪਰ੍ਯੇਨਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਣਃ ਪਸ਼ਵੋ ਜੀਵਨਂ ਵृਣਕ੍ਤੁ
ਤੇਰਾ ਤਿੰਨ ਪਰਤਾਂ ਵਾਲਾ ਸੁਰੱਖਿਆ, ਹੇ ਕਾਮ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਕਦੇ ਫੇਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਸ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈ, ਤਾਂ ਕਿ ਸਾਹ, ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਜਿੰਦ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਆਉਣ।
ਯੇਨ ਦੇਵਾ ਅਸੁਰਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਣੁਦਨ੍ਤ ਯੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਸ੍ਯੂਨ੍ ਅਧਮਂ ਤਮੋ ਨਿਨਾਯ । ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਕਾਮ ਮਮ ਯੇ ਸਪਤ੍ਨਾਸ੍ਤਾਨ੍ ਅਸ੍ਮਾਲ੍ਲੋਕਾਤ੍ਪ੍ਰ ਣੁਦਸ੍ਵ ਦੂਰਮ੍
ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੱਸਿਉਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ, ਉਸ ਨਾਲ, ਹੇ ਕਾਮ, ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਜਗ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ।
ਯਥਾ ਦੇਵਾ ਅਸੁਰਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਣੁਦਨ੍ਤ ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਸ੍ਯੂਨ੍ ਅਧਮਂ ਤਮੋ ਬਬਾਧੇ । ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਕਾਮ ਮਮ ਯੇ ਸਪਤ੍ਨਾਸ੍ਤਾਨ੍ ਅਸ੍ਮਾਲ੍ਲੋਕਾਤ੍ਪ੍ਰ ਣੁਦਸ੍ਵ ਦੂਰਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੱਸਿਉਂ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ, ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਕਾਮ, ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਜਗ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ।
ਕਾਮੋ ਜਜ੍ਞੇ ਪ੍ਰਥਮੋ ਨੈਨਂ ਦੇਵਾ ਆਪੁਃ ਪਿਤਰੋ ਨ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਃ । ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਜ੍ਯਾਯਾਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਹਾ ਮਹਾਂਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਤੇ ਕਾਮ ਨਮ ਇਤ੍ਕृਨੋਮਿ
ਕਾਮ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮਿਆ; ਨਾ ਦੇਵਤੇ, ਨਾ ਪਿਤਰ, ਨਾ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ। ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਵੱਡਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ, ਹੇ ਕਾਮ, ਮੈਂ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਾਵਤੀ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਵਰਿਮ੍ਣਾ ਯਾਵਦਾਪਃ ਸਿष੍ਯਦੁਰ੍ਯਾਵਦਗ੍ਨਿਃ । ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਜ੍ਯਾਯਾਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਹਾ ਮਹਾਂਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਤੇ ਕਾਮ ਨਮ ਇਤ੍ਕृਣੋਮਿ
ਜਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਜਿੰਨੀ ਦੂਰ ਪਾਣੀ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿੰਨੀ ਦੂਰ ਅੱਗ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਵੱਡਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ, ਹੇ ਕਾਮ, ਮੈਂ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
{੪} ਯਾਵਤੀਰ੍ਦਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ੋ ਵਿषੂਚੀਰ੍ਯਾਵਤੀਰਾਸ਼ਾ ਅਭਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾ ਦਿਵਃ । ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਜ੍ਯਾਯਾਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਹਾ ਮਹਾਂਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਤੇ ਕਾਮ ਨਮ ਇਤ੍ਕृਣੋਮਿ
ਜਿੰਨੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਵਿਚਕਾਰ ਦੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਤੇ ਰਾਹ ਹਨ, ਜਿੰਨੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਜਗਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਿਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਵੱਡਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ, ਹੇ ਕਾਮ, ਮੈਂ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਾਵਤੀਰ੍ਭृਙ੍ਗਾ ਜਤ੍ਵਃ ਕੁਰੂਰਵੋ ਯਾਵਤੀਰ੍ਵਘਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਸਰ੍ਪ੍ਯੋ ਬਭੂਵੁਃ । ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਜ੍ਯਾਯਾਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਹਾ ਮਹਾਂਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਤੇ ਕਾਮ ਨਮ ਇਤ੍ਕृਣੋਮਿ
ਜਿੰਨੇ ਭੂੰਗੇ, ਕੀੜੇ, ਕੁਰੂਰ ਅਤੇ ਰੁੱਖਾਂ 'ਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਹੇ ਕਾਮ! ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਹੈਂ। ਹੇ ਕਾਮ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਜ੍ਯਾਯਾਨ੍ ਨਿਮਿषਤੋऽਸਿ ਤਿष੍ਠਤੋ ਜ੍ਯਾਯਾਨ੍ਤ੍ਸਮੁਦ੍ਰਾਦਸਿ ਕਾਮ ਮਨ੍ਯੋ । ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਜ੍ਯਾਯਾਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਹਾ ਮਹਾਂਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਤੇ ਕਾਮ ਨਮ ਇਤ੍ਕृਣੋਮਿ
ਤੂੰ ਪਲਕ ਝਪਕਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਹੈਂ, ਖੜ੍ਹੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਹੈਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਕਾਮ! ਹੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ! ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਹੈਂ। ਹੇ ਕਾਮ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨ ਵੈ ਵਾਤਸ਼੍ਚਨ ਕਾਮਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਾਗ੍ਨਿਃ ਸੂਰ੍ਯੋ ਨੋਤ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ । ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਜ੍ਯਾਯਾਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਹਾ ਮਹਾਂਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਤੇ ਕਾਮ ਨਮ ਇਤ੍ਕृਣੋਮਿ
ਹਵਾ ਵੀ ਕਾਮ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੀ, ਅੱਗ, ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਚੰਦ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਕਾਮ! ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਹੈਂ। ਹੇ ਕਾਮ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਿਵਾਸ੍ਤਨ੍ਵਃ ਕਾਮ ਭਦ੍ਰਾ ਯਾਭਿਃ ਸਤ੍ਯਂ ਭਵਤਿ ਯਦ੍ਵृਣਿषੇ । ਤਾਭਿष੍ਟ੍ਵਮਸ੍ਮਾਮਭਿਸਂਵਿਸ਼ਸ੍ਵਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਪਾਪੀਰਪ ਵੇਸ਼ਯਾ ਧਿਯਃ
ਹੇ ਕਾਮ! ਤੇਰੀਆਂ ਉਹ ਸੁਭਾਵਾਂ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਅਕਲਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੱਚ ਉਪਜਦਾ ਹੈ ਜਦ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਵੱਸ। ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਮੰਦ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ।
ਉਪਮਿਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮਿਤਾਮਥੋ ਪਰਿਮਿਤਾਮੁਤ । ਸ਼ਾਲਾਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਵਾਰਾਯਾ ਨਦ੍ਧਾਨਿ ਵਿ ਚृਤਾਮਸਿ
ਜੋ ਮਾਪਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਤੁਲਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਸੀਮਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ—ਇਸ ਸਭ ਨੂੰ ਜੋ ਹਾਲ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਯਤ੍ਤੇ ਨਦ੍ਧਂ ਵਿਸ਼੍ਵਵਾਰੇ ਪਾਸ਼ੋ ਗ੍ਰਨ੍ਥਿਸ਼੍ਚ ਯਃ ਕृਤਃ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰਿਵਾਹਂ ਬਲਂ ਵਾਚਾ ਵਿ ਸ੍ਰਂਸਯਾਮਿ ਤਤ੍
ਹੇ ਸਭ ਨੂੰ ਘੇਰਣ ਵਾਲੀ ਹਾਲ! ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਸ, ਗੰਢ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ—ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਵਾਂਗ, ਬੋਲ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਤਾਕਤ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹਾਂ।
ਆ ਯਯਾਮ ਸਂ ਬਬਰ੍ਹ ਗ੍ਰਨ੍ਥੀਂਸ਼੍ਚਕਾਰ ਤੇ ਦृਢਾਨ੍ । ਪਰੂਂषਿ ਵਿਦ੍ਵਾਂ ਛਸ੍ਤੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵਿ ਚृਤਾਮਸਿ
ਅਸੀਂ ਆਏ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ, ਤੇਰੀਆਂ ਗੰਢਾਂ ਪੱਕੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ; ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਜਾਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਜੋ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹਾਂ।
ਵਂਸ਼ਾਨਾਂ ਤੇ ਨਹਨਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਣਾਹਸ੍ਯ ਤृਣਸ੍ਯ ਚ । ਪਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਵਾਰੇ ਤੇ ਨਦ੍ਧਾਨਿ ਵਿ ਚृਤਾਮਸਿ
ਤੇਰੇ ਬਾਂਸਾਂ, ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੰਢਾਂ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸਾਂਸ ਤੇ ਘਾਹ; ਤੇਰੇ ਪੰਖ, ਹੇ ਸਭ ਨੂੰ ਘੇਰਣ ਵਾਲੀ ਹਾਲ! ਜੋ ਕੁਝ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਸਂਦਂਸ਼ਾਨਾਂ ਪਲਦਾਨਾਂ ਪਰਿष੍ਵਞ੍ਜਲ੍ਯਸ੍ਯ ਚ । ਇਦਂ ਮਾਨਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਨਦ੍ਧਾਨਿ ਵਿ ਚृਤਾਮਸਿ
ਚਿਮਟਿਆਂ, ਪਲੇਟਾਂ, ਤੇ ਗਲਵਕੜੀ ਦੀ ਗੰਢ—ਇਹ ਮਨ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀਆਂ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ, ਅਸੀਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਯਾਨਿ ਤੇऽਨ੍ਤਃ ਸ਼ਿਕ੍ਯਾਨ੍ਯਾਬੇਧੂ ਰਣ੍ਯਾਯ ਕਮ੍ । ਪ੍ਰ ਤੇ ਤਾਨਿ ਚृਤਾਮਸਿ ਸ਼ਿਵਾ ਮਾਨਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਨ ਉਦ੍ਧਿਤਾ ਤਨ੍ਵੇ ਭਵ
ਤੇਰੇ ਟੋਕਰਿਆਂ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਖ ਲਈ ਛੇਦਿਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਇਹ ਸਾਰਾ ਅਸੀਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਮਨ ਦੀ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਾ ਉਠੇ।
ਹਵਿਰ੍ਧਾਨਮਗ੍ਨਿਸ਼ਾਲਂ ਪਤ੍ਨੀਨਾਂ ਸਦਨਂ ਸਦਃ । ਸਦੋ ਦੇਵਾਨਾਮਸਿ ਦੇਵਿ ਸ਼ਾਲੇ
ਹਵਨ ਦੀ ਥਾਂ, ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਹਾਲ, ਪਤਨੀਆਂ ਦਾ ਆਸਣ, ਸਭ ਦੀ ਸਭਾ—ਹੇ ਹਾਲ! ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਆਸਣ ਹੈਂ, ਹੇ ਦਿਵਿਆ ਹਾਲ!
ਅਕ੍ਸ਼ੁਮੋਪਸ਼ਂ ਵਿਤਤਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿषੂਵਤਿ । ਅਵਨਦ੍ਧਮਭਿਹਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਵਿ ਚृਤਾਮਸਿ
ਅਕਸ, ਜੋੜ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਪੱਟਾ—ਜੋ ਕੁਝ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਲੇ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਯੇਨ ਚਾਸਿ ਮਿਤਾ ਤ੍ਵਮ੍ । ਉਭੌ ਮਾਨਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨਿ ਤੌ ਜੀਵਤਾਂ ਜਰਦष੍ਟੀ
ਜੋ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਹਾਲ! ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮਾਪਿਆ ਗਿਆ ਹੈਂ—ਮਨ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਦੋਵੇਂ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਲੈਣ, ਇਕੱਠੇ ਬੁੱਢੇ ਹੋਣ।
ਅਮੁਤ੍ਰੈਨਮਾ ਗਚ੍ਛਤਾਦ੍ਦृਢਾ ਨਦ੍ਧਾ ਪਰਿष੍ਕृਤਾ । ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਵਿਚृਤਾਮਸ੍ਯਙ੍ਗਮਙ੍ਗਂ ਪਰੁष੍ਪਰੁਃ
ਉਹ ਪਰਲੋਕ ਨਾ ਜਾਵੇ; ਜੋ ਪੱਕਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਜਿਸ ਦਾ ਅਸੀਂ ਹਰ ਅੰਗ, ਹਰ ਜੋੜ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
{੬} ਯਸ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਲੇ ਨਿਮਿਮਾਯ ਸਂਜਭਾਰ ਵਨਸ੍ਪਤੀਨ੍ । ਪ੍ਰਜਾਯੈ ਚਕ੍ਰੇ ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਲੇ ਪਰਮੇष੍ਠੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਹਾਲ! ਮਾਪਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ—ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਲਈ ਬਣਾਇਆ।
ਨਮਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਨਮੋ ਦਾਤ੍ਰੇ ਸ਼ਾਲਾਪਤਯੇ ਚ ਕृਣ੍ਮਃ । ਨਮੋऽਗ੍ਨਯੇ ਪ੍ਰਚਰਤੇ ਪੁਰੁषਾਯ ਚ ਤੇ ਨਮਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹਾਲ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਮਨੁੱਖ! ਸਾਡੀ ਵਡਿਆਈ।
ਗੋਭ੍ਯੋ ਅਸ਼੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਨਮੋ ਯਚ੍ਛਾਲਾਯਾਂ ਵਿਜਾਯਤੇ । ਵਿਜਾਵਤਿ ਪ੍ਰਜਾਵਤਿ ਵਿ ਤੇ ਪਾਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚृਤਾਮਸਿ
ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹਾਲ ਵਿਚ ਜੰਮਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸੰਤਾਨ ਵਾਲੀ, ਵਧਦੀ ਹਾਲ ਵਿਚ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਪਾਸ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹਾਂ।
ਅਗ੍ਨਿਮਨ੍ਤਸ਼੍ਛਾਦਯਸਿ ਪੁਰੁषਾਨ੍ ਪਸ਼ੁਭਿਃ ਸਹ । ਵਿਜਾਵਤਿ ਪ੍ਰਜਾਵਤਿ ਵਿ ਤੇ ਪਾਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚृਤਾਮਸਿ
ਤੂੰ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪਸ਼ੂਆਂ ਸਮੇਤ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ। ਸੰਤਾਨ ਵਾਲੀ, ਵਧਦੀ ਹਾਲ ਵਿਚ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਪਾਸ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹਾਂ।