ਮਾਤਾਦਿਤ੍ਯਾਨਾਂ ਦੁਹਿਤਾ ਵਸੂਨਾਂ ਪ੍ਰਾਣਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਮਮृਤਸ੍ਯ ਨਾਭਿਃ । ਹਿਰਣ੍ਯਵਰ੍ਣਾ ਮਧੁਕਸ਼ਾ ਘृਤਾਚੀ ਮਹਾਨ੍ ਭਰ੍ਗਸ਼੍ਚਰਤਿ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇषੁ
ਆਦਿਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਵਸੂਆਂ ਦੀ ਧੀ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸਾਸ, ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਨਾਭੀ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ, ਮਿੱਠੀ ਕਣੀ, ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀ ਹੋਈ, ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਫਿਰਦੀ ਹੈ।
ਮਧੋਃ ਕਸ਼ਾਮਜਨਯਨ੍ਤ ਦੇਵਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਗਰ੍ਭੋ ਅਭਵਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਃ । ਤਂ ਜਾਤਂ ਤਰੁਣਂ ਪਿਪਰ੍ਤਿ ਮਾਤਾ ਸ ਜਾਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾ ਵਿ ਚष੍ਟੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਿੱਠ ਤੋਂ ਮਿੱਠੀ ਕਣੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਦਾ ਗਰਭ ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਾਂ ਜਦ ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਲਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਕਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰ ਵੇਦ ਕ ਉ ਤਂ ਚਿਕੇਤ ਯੋ ਅਸ੍ਯਾ ਹृਦਃ ਕਲਸ਼ਃ ਸੋਮਧਾਨੋ ਅਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸੁਮੇਧਾਃ ਸੋ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਦੇਤ
ਕੌਣ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਕੌਣ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਦਾ ਘੜਾ ਸੋਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਟੁੱਟਿਆ ਨਹੀਂ? ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਮਝ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਏ।
ਸ ਤੌ ਪ੍ਰ ਵੇਦ ਸ ਉ ਤੌ ਚਿਕੇਤ ਯਾਵਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਤਨੌ ਸਹਸ੍ਰਧਾਰਾਵਕ੍ਸ਼ਿਤੌ । ਊਰ੍ਜਂ ਦੁਹਾਤੇ ਅਨਪਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਦੋ ਸਤਨ ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਟੁੱਟੇ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਪੋਸ਼ਣ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਘਟਦੇ ਨਹੀਂ।
ਹਿਙ੍ਕਰਿਕ੍ਰਤੀ ਬृਹਤੀ ਵਯੋਧਾ ਉਚ੍ਚੈਰ੍ਘੋषਾਭ੍ਯੇਤਿ ਯਾ ਵ੍ਰਤਮ੍ । ਤ੍ਰੀਨ੍ ਘਰ੍ਮਾਨ੍ ਅਭਿ ਵਾਵਸ਼ਾਨਾ ਮਿਮਾਤਿ ਮਾਯੁਂ ਪਯਤੇ ਪਯੋਭਿਃ
ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੀ, ਵੱਡੀ, ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਵਚਨ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਘਰਮਾਂ ਨੂੰ ਮਾਪ ਕੇ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੁੱਧਾਂ ਨਾਲ ਪਾਲਦੀ ਹੈ।
ਯਾਮਾਪੀਨਾਮੁਪਸੀਦਨ੍ਤ੍ਯਾਪਃ ਸ਼ਾਕ੍ਵਰਾ ਵृषਭਾ ਯੇ ਸ੍ਵਰਾਜਃ । ਤੇ ਵਰ੍षਨ੍ਤਿ ਤੇ ਵਰ੍षਯਨ੍ਤਿ ਤਦ੍ਵਿਦੇ ਕਾਮਮੂਰ੍ਜਮਾਪਃ
ਜਦ ਪਾਣੀਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਫੂਲਦੇ ਹੋਏ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਾਕਵਰੀਆਂ, ਉਹ ਬਲਦ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਰਖਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀਆਂ ਇੱਛਾ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਤਨਯਿਤ੍ਨੁਸ੍ਤੇ ਵਾਕ੍ਪ੍ਰਜਾਪਤੇ ਵृषਾ ਸ਼ੁष੍ਮਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪਸਿ ਭੂਮ੍ਯਾਮਧਿ । ਅਗ੍ਨੇਰ੍ਵਾਤਾਨ੍ ਮਧੁਕਸ਼ਾ ਹਿ ਜਜ੍ਞੇ ਮਰੁਤਾਮੁਗ੍ਰਾ ਨਪ੍ਤਿਃ
ਤੇਰੀ ਗੜਗੜਾਹਟ, ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਬੋਲ ਹੈ; ਤੂੰ ਵਧੇਰੇ ਬਲ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈਂ। ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਤੋਂ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲਾ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਮਰੁਤਾਂ ਦਾ ਤੀਖਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।
{੧} ਯਥਾ ਸੋਮਃ ਪ੍ਰਾਤਃਸਵਨੇ ਅਸ਼੍ਵਿਨੋਰ੍ਭਵਤਿ ਪ੍ਰਿਯਃ । ਏਵਾ ਮੇ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ ਵਰ੍ਚ ਆਤ੍ਮਨਿ ਧ੍ਰਿਯਤਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸੋਮਾ ਸਵੇਰੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓ ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਚਮਕ ਠਿਕਾ ਦਿਓ।
ਯਥਾ ਸੋਮੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਸਵਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨ੍ਯੋਰ੍ਭਵਤਿ ਪ੍ਰਿਯਃ । ਏਵਾ ਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਵਰ੍ਚ ਆਤ੍ਮਨਿ ਧ੍ਰਿਯਤਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸੋਮਾ ਦੂਜੇ ਸਮੇਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਚਮਕ ਠਿਕਾ ਦਿਓ।
ਯਥਾ ਸੋਮਸ੍ਤृਤੀਯੇ ਸਵਨ ऋਭੂਣਾਂ ਭਵਤਿ ਪ੍ਰਿਯਃ । ਏਵਾ ਮ ऋਭਵੋ ਵਰ੍ਚ ਆਤ੍ਮਨਿ ਧ੍ਰਿਯਤਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸੋਮਾ ਤੀਜੇ ਸਮੇਂ ਰਿਭੂਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓ ਰਿਭੂਓ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਚਮਕ ਠਿਕਾ ਦਿਓ।
ਮਧੁ ਜਨਿषੀਯ ਮਧੁ ਵਂਸਿषੀਯ । ਪਯਸ੍ਵਾਨ੍ ਅਗ੍ਨ ਆਗਮਂ ਤਂ ਮਾ ਸਂ ਸृਜ ਵਰ੍ਚਸਾ
ਮੈਂ ਮਿੱਠਾ ਜਨਮ ਲਵਾਂ, ਮਿੱਠਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂ; ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗ ਦੇ ਕੋਲ ਆਵਾਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਚਮਕ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਦੇ।
ਸਂ ਮਾਗ੍ਨੇ ਵਰ੍ਚਸਾ ਸृਜ ਸਂ ਪ੍ਰਜਯਾ ਸਮਾਯੁषਾ । ਵਿਦ੍ਯੁਰ੍ਮੇ ਅਸ੍ਯ ਦੇਵਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਸਹ ऋषਿਭਿਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਮੈਨੂੰ ਚਮਕ, ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਨਾਲ ਜੋੜ। ਇਹ ਗੱਲ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਾਣਣ, ਇੰਦਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਾਣੇ।
ਯਥਾ ਮਧੁ ਮਧੁਕृਤਃ ਸਂਭਰਨ੍ਤਿ ਮਧਾਵਧਿ । ਏਵਾ ਮੇ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ ਵਰ੍ਚ ਆਤ੍ਮਨਿ ਧ੍ਰਿਯਤਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮਿੱਠਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਮਿੱਠਾ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਓ ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਚਮਕ ਠਿਕਾ ਦਿਓ।
ਯਥਾ ਮਕ੍ਸ਼ਾਃ ਇਦਂ ਮਧੁ ਨ੍ਯਞ੍ਜਨ੍ਤਿ ਮਧਾਵਧਿ । ਏਵਾ ਮੇ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ ਵਰ੍ਚਸ੍ਤੇਜੋ ਬਲਮੋਜਸ਼੍ਚ ਧ੍ਰਿਯਤਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮੱਖੀਆਂ ਇਹ ਮਿੱਠਾ ਵੱਡੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਓ ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਚਮਕ, ਰੌਸ਼ਨੀ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਠਿਕਾ ਦਿਓ।
ਯਦ੍ਗਿਰਿषੁ ਪਰ੍ਵਤੇषੁ ਗੋष੍ਵਸ਼੍ਵੇषੁ ਯਨ੍ ਮਧੁ । ਸੁਰਾਯਾਂ ਸਿਚ੍ਯਮਾਨਾਯਾਂ ਯਤ੍ਤਤ੍ਰ ਮਧੁ ਤਨ੍ ਮਯਿ
ਜੋ ਮਿੱਠਾ ਪਹਾੜਾਂ, ਗਿਰੀਆਂ, ਗਾਂਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਵਹਿੰਦੀ ਸੁਰਾ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮਿੱਠਾ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਆਵੇ।
ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ ਸਾਰਘੇਣ ਮਾ ਮਧੁਨਾਙ੍ਕ੍ਤਂ ਸ਼ੁਭਸ੍ਪਤੀ । ਯਥਾ ਵਰ੍ਚਸ੍ਵਤੀਂ ਵਾਚਮਾਵਦਾਨਿ ਜਨਾਮਨੁ
ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਮੈਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਦੀ ਸਰੂਤ ਨਾਲ ਲਗਾਓ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਮਾਲਕੋ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕ ਵਾਲੀ ਬੋਲੀ ਬੋਲ ਸਕਾਂ।
ਸ੍ਤਨਯਿਤ੍ਨੁਸ੍ਤੇ ਵਾਕ੍ਪ੍ਰਜਾਪਤੇ ਵृषਾ ਸ਼ੁष੍ਮਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪਸਿ ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਦਿਵਿ । ਤਾਂ ਪਸ਼ਵ ਉਪ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇਨੋ ਸੇषਮੂਰ੍ਜਂ ਪਿਪਰ੍ਤਿ
ਤੇਰੀ ਗੜਗੜਾਹਟ, ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਬੋਲ ਹੈ; ਤੂੰ ਵਧੇਰੇ ਬਲ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈਂ। ਸਾਰੇ ਪਸ਼ੂ ਉਸ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਬਚੀ ਹੋਈ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇ।
ਪृਥਿਵੀ ਦਣ੍ਡੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਗਰ੍ਭੋ ਦ੍ਯੌਃ ਕਸ਼ਾ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਪ੍ਰਕਸ਼ੋ ਹਿਰਣ੍ਯਯੋ ਬਿਨ੍ਦੁਃ
ਧਰਤੀ ਡੰਡਾ ਹੈ, ਅਕਾਸ਼ ਗਰਭ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ ਚਾਬਕ ਹੈ, ਬਿਜਲੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਤੇ ਬੂੰਦ ਹੈ।
ਯੋ ਵੈ ਕਸ਼ਾਯਾਃ ਸਪ੍ਤ ਮਧੂਨਿ ਵੇਦ ਮਧੁਮਾਨ੍ ਭਵਤਿ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਰਾਜਾ ਚ ਧੇਨੁਸ਼੍ਚਾਨਡ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਵ੍ਰੀਹਿਸ਼੍ਚ ਯਵਸ਼੍ਚ ਮਧੁ ਸਪ੍ਤਮਮ੍
ਜੋ ਚਾਬਕ ਦੇ ਸੱਤ ਮਿੱਠਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਿੱਠਾ-ਭਰਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਪੰਡਤ, ਰਾਜਾ, ਗਾਂ, ਬੱਕਰੀ, ਚੌਲ, ਜੌ ਤੇ ਸੱਤਵਾਂ ਮਿੱਠਾ।
ਮਧੁਮਾਨ੍ ਭਵਤਿ ਮਧੁਮਦਸ੍ਯਾਹਾਰ੍ਯਂ ਭਵਤਿ । ਮਧੁਮਤੋ ਲੋਕਾਨ੍ ਜਯਤਿ ਯ ਏਵਂ ਵੇਦ
ਉਹ ਮਿੱਠਾ-ਭਰਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਖਾਣਾ ਵੀ ਮਿੱਠਾ-ਭਰਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਿੱਠਿਆਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਵੀਧ੍ਰੇ ਸ੍ਤਨਯਤਿ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰੇਵ ਤਤ੍ਪ੍ਰਜਾਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਵਤਿ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਾਚੀਨੋਪਵੀਤਸ੍ਤਿष੍ਠੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇऽਨੁ ਮਾ ਬੁਧ੍ਯਸ੍ਵੇਤਿ । ਅਨ੍ਵੇਨਂ ਪ੍ਰਜਾ ਅਨੁ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰ੍ਬੁਧ੍ਯਤੇ ਯ ਏਵਂ ਵੇਦ
ਜਦ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਆਪਣੀ ਸੰਤਾਨ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸੱਚੀ ਪੱਟੀ ਸੱਜੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ 'ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨਾਲ ਜਾਗਾਂ।' ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਆਪਣੀ ਸੰਤਾਨ ਨਾਲ ਜਾਗਦਾ ਹੈ।
ਸਪਤ੍ਨਹਨਮृषਭਂ ਘृਤੇਨ ਕਾਮਂ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਮਿ ਹਵਿषਾਜ੍ਯੇਨ । ਨੀਚੈਃ ਸਪਤ੍ਨਾਨ੍ ਮਮ ਪਾਦਯ ਤ੍ਵਮਭਿष੍ਟੁਤੋ ਮਹਤਾ ਵੀਰ੍ਯੇਣ
ਮੈਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਬਲਵਾਨ ਦੀ ਮਿਹਰ ਘੀ ਤੇ ਹਵਨ ਨਾਲ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੇਠਾਂ ਕਰ ਦੇ।
ਯਨ੍ ਮੇ ਮਨਸੋ ਨ ਪ੍ਰਿਯਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੋ ਯਨ੍ ਮੇ ਬਭਸ੍ਤਿ ਨਾਭਿਨਨ੍ਦਤਿ । ਤਦ੍ਦੁष੍ਵਪ੍ਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿ ਮੁਞ੍ਚਾਮਿ ਸਪਤ੍ਨੇ ਕਾਮਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵੋਦਹਂ ਭਿਦੇਯਮ੍
ਜੋ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਅੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਜੀਭ ਨੂੰ ਰਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ—ਉਹ ਮੰਦੀ ਸੁਪਨ ਨੂੰ ਮੈਂ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਵਿਰੋਧੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੂਟ ਜਾਵੇ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਦੁष੍ਵਪ੍ਨ੍ਯਂ ਕਾਮ ਦੁਰਿਤਂ ਚ ਕਮਾਪ੍ਰਜਸ੍ਤਾਮਸ੍ਵਗਤਾਮਵਰ੍ਤਿਮ੍ । ਉਗ੍ਰ ਈਸ਼ਾਨਃ ਪ੍ਰਤਿ ਮੁਞ੍ਚ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਯੋ ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਮਂਹੂਰਣਾ ਚਿਕਿਤ੍ਸਾਤ੍
ਮੰਦੀ ਸੁਪਨ, ਮੰਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਦੁੱਖ, ਬੰਝਪਨ, ਹਨੇਰਾ ਤੇ ਭਟਕਣਾ—ਹੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਮਾਲਕ, ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਡਾ ਵੈਰੀ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨੁਦਸ੍ਵ ਕਾਮ ਪ੍ਰ ਣੁਦਸ੍ਵ ਕਾਮਾਵਰ੍ਤਿਂ ਯਨ੍ਤੁ ਮਮ ਯੇ ਸਪਤ੍ਨਾਃ । ਤੇषਾਂ ਨੁਤ੍ਤਾਨਾਮਧਮਾ ਤਮਾਂਸ੍ਯਗ੍ਨੇ ਵਾਸ੍ਤੂਨਿ ਨਿਰ੍ਦਹ ਤ੍ਵਮ੍
ਕਾਮ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਕਾਮ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ; ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਣ। ਹੇ ਅੱਗ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਘਰ, ਜੋ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਸਾੜ ਦੇ।
ਸਾ ਤੇ ਕਾਮ ਦੁਹਿਤਾ ਧੇਨੁਰੁਚ੍ਯਤੇ ਯਾਮਾਹੁਰ੍ਵਾਚਂ ਕਵਯੋ ਵਿਰਾਜਮ੍ । ਤਯਾ ਸਪਤ੍ਨਾਨ੍ ਪਰਿ ਵृਙ੍ਗ੍ਧਿ ਯੇ ਮਮ ਪਰ੍ਯੇਨਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਣਃ ਪਸ਼ਵੋ ਜੀਵਨਂ ਵृਣਕ੍ਤੁ
ਉਹ ਕਾਮ, ਤੇਰੀ ਧੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗਾਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਬੋਲੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈ, ਤਾਂ ਕਿ ਸਾਹ, ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਜਿੰਦ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਆਉਣ।
ਕਾਮਸ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਬਲੇਨ ਸਵਿਤੁਃ ਸਵੇਨ । ਅਗ੍ਨੇਰ੍ਹੋਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰ ਣੁਦੇ ਸਪਤ੍ਨਾਂ ਛਮ੍ਬੀਵ ਨਾਵਮੁਦਕੇषੁ ਧੀਰਃ
ਕਾਮ, ਇੰਦਰ, ਵਰੁਣ ਰਾਜਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੇ ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਚਤੁਰ ਲੋਕੀ ਜਹਾਜ਼ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਧੱਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਵਾਜੀ ਮਮ ਕਾਮ ਉਗ੍ਰਃ ਕृਣੋਤੁ ਮਹ੍ਯਮਸਪਤ੍ਨਮੇਵ । ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਮਮ ਨਾਥਂ ਭਵਨ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਹਵਮਾ ਯਨ੍ਤੁ ਮ ਇਮਮ੍
ਕਾਮ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਿਰੋਧੀ ਰਹਿਤ ਕਰੇ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਬਣਨ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਤੇ ਆਉਣ।
ਇਦਮਾਜ੍ਯਂ ਘृਤਵਜ੍ਜੁषਾਣਾਃ ਕਾਮਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਇਹ ਮਾਦਯਧ੍ਵਮ੍ । ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤੋ ਮਹ੍ਯਮਸਪਤ੍ਨਮੇਵ
ਇਹ ਘੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੋ, ਹੇ ਕਾਮ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲਓ। ਮੈਨੂੰ ਇਕੱਲਾ, ਵਿਰੋਧੀ ਰਹਿਤ ਕਰ ਦੋ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਕਾਮ ਸਰਥਂ ਹਿ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨੀਚੈਃ ਸਪਤ੍ਨਾਨ੍ ਮਮ ਪਾਦਯਾਥਃ । ਤੇषਾਂ ਪਨ੍ਨਾਨਾਮਧਮਾ ਤਮਾਂਸ੍ਯਗ੍ਨੇ ਵਾਸ੍ਤੂਨ੍ਯਨੁਨਿਰ੍ਦਹ ਤ੍ਵਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਾਮ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਹੋ; ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਦਬਾ ਦੋ। ਹੇ ਅੱਗ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਘਰ ਸਾੜ ਦੇ।