ਸੋਦਕ੍ਰਾਮਤ੍ਸਾ ਪਿਤॄਨ੍ ਆਗਚ੍ਛਤ੍ਤਾਂ ਪਿਤਰ ਉਪਾਹ੍ਵਯਨ੍ਤ ਸ੍ਵਧ ਏਹੀਤਿ । ਤਸ੍ਯਾ ਯਮੋ ਰਾਜਾ ਵਤ੍ਸ ਆਸੀਦ੍ਰਜਤਪਾਤ੍ਰਂ ਪਾਤ੍ਰਮ੍ । ਤਾਮਨ੍ਤਕੋ ਮਾਰ੍ਤ੍ਯਵੋऽਧੋਕ੍ਤਾਂ ਸ੍ਵਧਾਮੇਵਾਧੋਕ੍। ਤਾਂ ਸ੍ਵਧਾਂ ਪਿਤਰ ਉਪ ਜੀਵਨ੍ਤ੍ਯੁਪਜੀਵਨੀਯੋ ਭਵਤਿ ਯ ਏਵਂ ਵੇਦ
ਉਹ ਉਥੋਂ ਚਲ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਕੋਲ ਆਈ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਦਿੱਤੀ, 'ਸਵਧਾ ਆ!' ਉਸ ਲਈ ਯਮ ਰਾਜਾ ਵੱਛਾ ਸੀ, ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਪਾਤਰ ਸੀ। ਅੰਤਕਾ, ਮ੍ਰਿਤਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਕੱਢਿਆ, ਤੇ ਸਵਧਾ ਹੀ ਨਿਕਲੀ। ਪਿਤਰਾਂ ਉਸ ਸਵਧਾ ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਧਾ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋਦਕ੍ਰਾਮਤ੍ਸਾ ਮਨੁष੍ਯਾਨ੍ ਆਗਚ੍ਛਤ੍ਤਾਂ ਮਨੁष੍ਯਾ ਉਪਾਹ੍ਵਯਨ੍ਤੇਰਾਵਤ੍ਯੇਹੀਤਿ । ਤਸ੍ਯਾ ਮਨੁਰ੍ਵੈਵਸ੍ਵਤੋ ਵਤ੍ਸ ਆਸੀਤ੍ਪृਥਿਵੀ ਪਾਤ੍ਰਮ੍ । ਤਾਂ ਪृਥੀ ਵੈਨ੍ਯੋऽਧੋਕ੍ਤਾਂ ਕृषਿਂ ਚ ਸਸ੍ਯਂ ਚਾਧੋਕ੍। ਤੇ ਸ੍ਵਧਾਂ ਕृषਿਂ ਚ ਸਸ੍ਯਂ ਚ ਮਨੁष੍ਯਾ ਉਪ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਕृष੍ਟਰਾਧਿਰੁਪਜੀਵਨੀਯੋ ਭਵਤਿ ਯ ਏਵਂ ਵੇਦ
ਉਹ ਉਥੋਂ ਚਲ ਕੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਕੋਲ ਆਈ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਦਿੱਤੀ, 'ਭਰਪੂਰਤਾ ਆ!' ਉਸ ਲਈ ਮਨੁ ਵੈਵਸਵਤ ਵੱਛਾ ਸੀ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਪਾਤਰ ਸੀ। ਪ੍ਰਿਥੂ ਵੈਨਯ ਨੇ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਕੱਢਿਆ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਫਸਲਾਂ ਨਿਕਲੀਆਂ। ਮਨੁੱਖ ਸਵਧਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਫਸਲਾਂ ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖੇਤੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋਦਕ੍ਰਾਮਤ੍ਸਾ ਸਪ੍ਤऋषੀਨ੍ ਆਗਚ੍ਛਤ੍ਤਾਂ ਸਪ੍ਤऋषਯ ਉਪਾਹ੍ਵਯਨ੍ਤ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਵਤ੍ਯੇਹੀਤਿ । ਤਸ੍ਯਾਃ ਸੋਮੋ ਰਾਜਾ ਵਤ੍ਸ ਆਸੀਚ੍ਛਨ੍ਦਃ ਪਾਤ੍ਰਮ੍ । ਤਾਂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰਾਙ੍ਗਿਰਸੋऽਧੋਕ੍ਤਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਚ ਤਪਸ਼੍ਚਾਧੋਕ੍। ਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਚ ਤਪਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤऋषਯ ਉਪ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਰ੍ਚਸ੍ਯੁਪਜੀਵਨੀਯੋ ਭਵਤਿ ਯ ਏਵਂ ਵੇਦ
ਉਹ ਉਥੋਂ ਚਲ ਕੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕੋਲ ਆਈ। ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਦਿੱਤੀ, 'ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਆ!' ਉਸ ਲਈ ਸੋਮ ਰਾਜਾ ਵੱਛਾ ਸੀ, ਤੇ ਛੰਦ ਪਾਤਰ ਸੀ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਆੰਗੀਰਸ ਨੇ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਕੱਢਿਆ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਪ ਨਿਕਲੇ। ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਪ ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋਦਕ੍ਰਾਮਤ੍ਸਾ ਦੇਵਾਨ੍ ਆਗਚ੍ਛਤ੍ਤਾਂ ਦੇਵਾ ਉਪਾਹ੍ਵਯਨ੍ਤੋਰ੍ਜ ਏਹੀਤਿ । ਤਸ੍ਯਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਤ੍ਸ ਆਸੀਚ੍ਚਮਸਃ ਪਾਤ੍ਰਮ੍ । ਤਾਂ ਦੇਵਃ ਸਵਿਤਾਧੋਕ੍ਤਾਮੂਰ੍ਜਾਮੇਵਾਧੋਕ੍। ਤਾਮੂਰ੍ਜਾਂ ਦੇਵਾ ਉਪ ਜੀਵਨ੍ਤ੍ਯੁਪਜੀਵਨੀਯੋ ਭਵਤਿ ਯ ਏਵਂ ਵੇਦ
ਉਹ ਉਥੋਂ ਚਲ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਆਈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਦਿੱਤੀ, 'ਤਾਕਤ ਆ!' ਉਸ ਲਈ ਇੰਦਰ ਵੱਛਾ ਸੀ, ਤੇ ਚਮਚਾ ਪਾਤਰ ਸੀ। ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਕੱਢਿਆ, ਤੇ ਤਾਕਤ ਹੀ ਨਿਕਲੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਉਸ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋਦਕ੍ਰਾਮਤ੍ਸਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸ ਆਗਚ੍ਛਤ੍ਤਾਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸ ਉਪਾਹ੍ਵਯਨ੍ਤ ਪੁਣ੍ਯਗਨ੍ਧ ਏਹੀਤਿ । ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਰਥਃ ਸੌਰ੍ਯਵਰ੍ਚਸੋ ਵਤ੍ਸ ਆਸੀਤ੍ਪੁष੍ਕਰਪਰ੍ਣਂ ਪਾਤ੍ਰਮ੍ । ਤਾਂ ਵਸੁਰੁਚਿਃ ਸੌਰ੍ਯਵਰ੍ਚਸੋऽਧੋਕ੍ਤਾਂ ਪੁਣ੍ਯਮੇਵ ਗਨ੍ਧਮਧੋਕ੍। ਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਗਨ੍ਧਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸ ਉਪ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਪੁਣ੍ਯਗਨ੍ਧਿਰੁਪਜੀਵਨੀਯੋ ਭਵਤਿ ਯ ਏਵਂ ਵੇਦ
ਉਹ ਉਥੋਂ ਚਲ ਕੇ ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾ ਕੋਲ ਆਈ। ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਦਿੱਤੀ, 'ਸੁਗੰਧ ਆ!' ਉਸ ਲਈ ਚਿਤਰਰਥ ਸੌਰਯਵਰਚਸ ਵੱਛਾ ਸੀ, ਤੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦਾ ਪੱਤਾ ਪਾਤਰ ਸੀ। ਵਸੁਰੁਚਿ ਸੌਰਯਵਰਚਸ ਨੇ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਕੱਢਿਆ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਗੰਧ ਹੀ ਨਿਕਲੀ। ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋਦਕ੍ਰਾਮਤ੍ਸੇਤਰਜਨਾਨ੍ ਆਗਚ੍ਛਤ੍ਤਾਮਿਤਰਜਨਾ ਉਪਾਹ੍ਵਯਨ੍ਤ ਤਿਰੋਧ ਏਹੀਤਿ । ਤਸ੍ਯਾਃ ਕੁਬੇਰੋ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣੋ ਵਤ੍ਸ ਆਸੀਦਾਮਪਾਤ੍ਰਂ ਪਾਤ੍ਰਮ੍ । ਤਾਂ ਰਜਤਨਾਭਿਃ ਕਬੇਰਕੋऽਧੋਕ੍ਤਾਂ ਤਿਰੋਧਾਮੇਵਾਧੋਕ੍। ਤਾਂ ਤਿਰੋਧਾਮਤਿਰਜਨਾ ਪਿਤਰ ਉਪ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਤਿਰੋ ਧਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਪਾਪ੍ਮਾਨਮੁਪਜੀਵਨੀਯੋ ਭਵਤਿ ਯ ਏਵਂ ਵੇਦ
ਉਹ ਉਥੋਂ ਚਲ ਕੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਕੋਲ ਆਈ। ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਦਿੱਤੀ, 'ਢਕਾਈ ਆ!' ਉਸ ਲਈ ਕੁਬੇਰ ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਵੱਛਾ ਸੀ, ਤੇ ਫੰਨਾ ਪਾਤਰ ਸੀ। ਚਾਂਦੀ ਵਾਲਾ ਕੁਬੇਰਕ ਨੇ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਕੱਢਿਆ, ਤੇ ਢਕਾਈ ਹੀ ਨਿਕਲੀ। ਹੋਰ ਜੀਵ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਉਸ ਢਕਾਈ ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਢਕਾਈ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਪਾਪ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋਦਕ੍ਰਾਮਤ੍ਸਾ ਸਰ੍ਪਾਨ੍ ਆਗਚ੍ਛਤ੍ਤਾਂ ਸਰ੍ਪਾ ਉਪਾਹ੍ਵਯਨ੍ਤ ਵਿषਵਤ੍ਯੇਹੀਤਿ । ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ਕੋ ਵੈਸ਼ਾਲੇਯੋ ਵਤ੍ਸ ਆਸੀਦਲਾਬੁਪਾਤ੍ਰਂ ਪਾਤ੍ਰਮ੍ । ਤਾਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰ ਐਰਾਵਤੋऽਧੋਕ੍ਤਾਂ ਵਿषਮੇਵਾਧੋਕ੍। ਤਦ੍ਵਿषਂ ਸਰ੍ਪਾ ਉਪ ਜੀਵਨ੍ਤ੍ਯੁਪਜੀਵਨੀਯੋ ਭਵਤਿ ਯ ਏਵਂ ਵੇਦ
ਉਹ ਉਥੋਂ ਚਲ ਕੇ ਸੱਪਾਂ ਕੋਲ ਆਈ। ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਦਿੱਤੀ, 'ਵਿਸ਼ ਆ!' ਉਸ ਲਈ ਤਕਸ਼ਕ ਵੈਸ਼ਾਲਯ ਵੱਛਾ ਸੀ, ਤੇ ਲੌਕੀ ਪਾਤਰ ਸੀ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਏਰਾਵਤ ਨੇ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਕੱਢਿਆ, ਤੇ ਵਿਸ਼ ਹੀ ਨਿਕਲਿਆ। ਸੱਪਾਂ ਉਸ ਵਿਸ਼ ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਦਿਵਸ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਮੁਦ੍ਰਾਦਗ੍ਨੇਰ੍ਵਾਤਾਨ੍ ਮਧੁਕਸ਼ਾ ਹਿ ਜਜ੍ਞੇ । ਤਾਂ ਚਾਯਿਤ੍ਵਾਮृਤਂ ਵਸਾਨਾਂ ਹृਦ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪ੍ਰਤਿ ਨਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਾਃ
ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼, ਸਮੁੰਦਰ, ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਤੋਂ ਮਿੱਠੀ ਕਣੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ। ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਮਹਤ੍ਪਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਮਸ੍ਯਾਃ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤ੍ਵੋਤ ਰੇਤ ਆਹੁਃ । ਯਤ ਐਤਿ ਮਧੁਕਸ਼ਾ ਰਰਾਣਾ ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਣਸ੍ਤਦਮृਤਂ ਨਿਵਿष੍ਟਮ੍
ਇਸ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਦੁੱਧ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ। ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਦਾ ਬੀਜ ਵੀ ਉਥੇ ਹੈ। ਜਿੱਥੋਂ ਮਿੱਠੀ ਕਣੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਾਸ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਮਰਤਾ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰਿਤਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪृਥਙ੍ਨਰੋ ਬਹੁਧਾ ਮੀਮਾਂਸਮਾਨਾਃ । ਅਗ੍ਨੇਰ੍ਵਾਤਾਨ੍ ਮਧੁਕਸ਼ਾ ਹਿ ਜਜ੍ਞੇ ਮਰੁਤਾਮੁਗ੍ਰਾ ਨਪ੍ਤਿਃ
ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਕੋਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਾਂਚਦਾ ਹੈ। ਮਿੱਠੀ ਕਣੀ ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੰਤਾਨ।
ਮਾਤਾਦਿਤ੍ਯਾਨਾਂ ਦੁਹਿਤਾ ਵਸੂਨਾਂ ਪ੍ਰਾਣਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਮਮृਤਸ੍ਯ ਨਾਭਿਃ । ਹਿਰਣ੍ਯਵਰ੍ਣਾ ਮਧੁਕਸ਼ਾ ਘृਤਾਚੀ ਮਹਾਨ੍ ਭਰ੍ਗਸ਼੍ਚਰਤਿ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇषੁ
ਆਦਿਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਵਸੂਆਂ ਦੀ ਧੀ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸਾਸ, ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਨਾਭੀ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ, ਮਿੱਠੀ ਕਣੀ, ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀ ਹੋਈ, ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਫਿਰਦੀ ਹੈ।
ਮਧੋਃ ਕਸ਼ਾਮਜਨਯਨ੍ਤ ਦੇਵਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਗਰ੍ਭੋ ਅਭਵਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਃ । ਤਂ ਜਾਤਂ ਤਰੁਣਂ ਪਿਪਰ੍ਤਿ ਮਾਤਾ ਸ ਜਾਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾ ਵਿ ਚष੍ਟੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਿੱਠ ਤੋਂ ਮਿੱਠੀ ਕਣੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਦਾ ਗਰਭ ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਾਂ ਜਦ ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਲਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਕਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰ ਵੇਦ ਕ ਉ ਤਂ ਚਿਕੇਤ ਯੋ ਅਸ੍ਯਾ ਹृਦਃ ਕਲਸ਼ਃ ਸੋਮਧਾਨੋ ਅਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸੁਮੇਧਾਃ ਸੋ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਦੇਤ
ਕੌਣ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਕੌਣ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਦਾ ਘੜਾ ਸੋਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਟੁੱਟਿਆ ਨਹੀਂ? ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਮਝ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਏ।
ਸ ਤੌ ਪ੍ਰ ਵੇਦ ਸ ਉ ਤੌ ਚਿਕੇਤ ਯਾਵਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਤਨੌ ਸਹਸ੍ਰਧਾਰਾਵਕ੍ਸ਼ਿਤੌ । ਊਰ੍ਜਂ ਦੁਹਾਤੇ ਅਨਪਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਦੋ ਸਤਨ ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਟੁੱਟੇ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਪੋਸ਼ਣ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਘਟਦੇ ਨਹੀਂ।
ਹਿਙ੍ਕਰਿਕ੍ਰਤੀ ਬृਹਤੀ ਵਯੋਧਾ ਉਚ੍ਚੈਰ੍ਘੋषਾਭ੍ਯੇਤਿ ਯਾ ਵ੍ਰਤਮ੍ । ਤ੍ਰੀਨ੍ ਘਰ੍ਮਾਨ੍ ਅਭਿ ਵਾਵਸ਼ਾਨਾ ਮਿਮਾਤਿ ਮਾਯੁਂ ਪਯਤੇ ਪਯੋਭਿਃ
ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੀ, ਵੱਡੀ, ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਵਚਨ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਘਰਮਾਂ ਨੂੰ ਮਾਪ ਕੇ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੁੱਧਾਂ ਨਾਲ ਪਾਲਦੀ ਹੈ।
ਯਾਮਾਪੀਨਾਮੁਪਸੀਦਨ੍ਤ੍ਯਾਪਃ ਸ਼ਾਕ੍ਵਰਾ ਵृषਭਾ ਯੇ ਸ੍ਵਰਾਜਃ । ਤੇ ਵਰ੍षਨ੍ਤਿ ਤੇ ਵਰ੍षਯਨ੍ਤਿ ਤਦ੍ਵਿਦੇ ਕਾਮਮੂਰ੍ਜਮਾਪਃ
ਜਦ ਪਾਣੀਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਫੂਲਦੇ ਹੋਏ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਾਕਵਰੀਆਂ, ਉਹ ਬਲਦ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਰਖਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀਆਂ ਇੱਛਾ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਤਨਯਿਤ੍ਨੁਸ੍ਤੇ ਵਾਕ੍ਪ੍ਰਜਾਪਤੇ ਵृषਾ ਸ਼ੁष੍ਮਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪਸਿ ਭੂਮ੍ਯਾਮਧਿ । ਅਗ੍ਨੇਰ੍ਵਾਤਾਨ੍ ਮਧੁਕਸ਼ਾ ਹਿ ਜਜ੍ਞੇ ਮਰੁਤਾਮੁਗ੍ਰਾ ਨਪ੍ਤਿਃ
ਤੇਰੀ ਗੜਗੜਾਹਟ, ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਬੋਲ ਹੈ; ਤੂੰ ਵਧੇਰੇ ਬਲ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈਂ। ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਤੋਂ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲਾ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਮਰੁਤਾਂ ਦਾ ਤੀਖਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।
{੧} ਯਥਾ ਸੋਮਃ ਪ੍ਰਾਤਃਸਵਨੇ ਅਸ਼੍ਵਿਨੋਰ੍ਭਵਤਿ ਪ੍ਰਿਯਃ । ਏਵਾ ਮੇ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ ਵਰ੍ਚ ਆਤ੍ਮਨਿ ਧ੍ਰਿਯਤਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸੋਮਾ ਸਵੇਰੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓ ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਚਮਕ ਠਿਕਾ ਦਿਓ।
ਯਥਾ ਸੋਮੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਸਵਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨ੍ਯੋਰ੍ਭਵਤਿ ਪ੍ਰਿਯਃ । ਏਵਾ ਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਵਰ੍ਚ ਆਤ੍ਮਨਿ ਧ੍ਰਿਯਤਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸੋਮਾ ਦੂਜੇ ਸਮੇਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਚਮਕ ਠਿਕਾ ਦਿਓ।
ਯਥਾ ਸੋਮਸ੍ਤृਤੀਯੇ ਸਵਨ ऋਭੂਣਾਂ ਭਵਤਿ ਪ੍ਰਿਯਃ । ਏਵਾ ਮ ऋਭਵੋ ਵਰ੍ਚ ਆਤ੍ਮਨਿ ਧ੍ਰਿਯਤਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸੋਮਾ ਤੀਜੇ ਸਮੇਂ ਰਿਭੂਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓ ਰਿਭੂਓ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਚਮਕ ਠਿਕਾ ਦਿਓ।
ਮਧੁ ਜਨਿषੀਯ ਮਧੁ ਵਂਸਿषੀਯ । ਪਯਸ੍ਵਾਨ੍ ਅਗ੍ਨ ਆਗਮਂ ਤਂ ਮਾ ਸਂ ਸृਜ ਵਰ੍ਚਸਾ
ਮੈਂ ਮਿੱਠਾ ਜਨਮ ਲਵਾਂ, ਮਿੱਠਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂ; ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗ ਦੇ ਕੋਲ ਆਵਾਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਚਮਕ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਦੇ।
ਸਂ ਮਾਗ੍ਨੇ ਵਰ੍ਚਸਾ ਸृਜ ਸਂ ਪ੍ਰਜਯਾ ਸਮਾਯੁषਾ । ਵਿਦ੍ਯੁਰ੍ਮੇ ਅਸ੍ਯ ਦੇਵਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਸਹ ऋषਿਭਿਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਮੈਨੂੰ ਚਮਕ, ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਨਾਲ ਜੋੜ। ਇਹ ਗੱਲ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਾਣਣ, ਇੰਦਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਾਣੇ।
ਯਥਾ ਮਧੁ ਮਧੁਕृਤਃ ਸਂਭਰਨ੍ਤਿ ਮਧਾਵਧਿ । ਏਵਾ ਮੇ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ ਵਰ੍ਚ ਆਤ੍ਮਨਿ ਧ੍ਰਿਯਤਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮਿੱਠਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਮਿੱਠਾ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਓ ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਚਮਕ ਠਿਕਾ ਦਿਓ।
ਯਥਾ ਮਕ੍ਸ਼ਾਃ ਇਦਂ ਮਧੁ ਨ੍ਯਞ੍ਜਨ੍ਤਿ ਮਧਾਵਧਿ । ਏਵਾ ਮੇ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ ਵਰ੍ਚਸ੍ਤੇਜੋ ਬਲਮੋਜਸ਼੍ਚ ਧ੍ਰਿਯਤਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮੱਖੀਆਂ ਇਹ ਮਿੱਠਾ ਵੱਡੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਓ ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਚਮਕ, ਰੌਸ਼ਨੀ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਠਿਕਾ ਦਿਓ।
ਯਦ੍ਗਿਰਿषੁ ਪਰ੍ਵਤੇषੁ ਗੋष੍ਵਸ਼੍ਵੇषੁ ਯਨ੍ ਮਧੁ । ਸੁਰਾਯਾਂ ਸਿਚ੍ਯਮਾਨਾਯਾਂ ਯਤ੍ਤਤ੍ਰ ਮਧੁ ਤਨ੍ ਮਯਿ
ਜੋ ਮਿੱਠਾ ਪਹਾੜਾਂ, ਗਿਰੀਆਂ, ਗਾਂਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਵਹਿੰਦੀ ਸੁਰਾ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮਿੱਠਾ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਆਵੇ।
ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ ਸਾਰਘੇਣ ਮਾ ਮਧੁਨਾਙ੍ਕ੍ਤਂ ਸ਼ੁਭਸ੍ਪਤੀ । ਯਥਾ ਵਰ੍ਚਸ੍ਵਤੀਂ ਵਾਚਮਾਵਦਾਨਿ ਜਨਾਮਨੁ
ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਮੈਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਦੀ ਸਰੂਤ ਨਾਲ ਲਗਾਓ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਮਾਲਕੋ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕ ਵਾਲੀ ਬੋਲੀ ਬੋਲ ਸਕਾਂ।
ਸ੍ਤਨਯਿਤ੍ਨੁਸ੍ਤੇ ਵਾਕ੍ਪ੍ਰਜਾਪਤੇ ਵृषਾ ਸ਼ੁष੍ਮਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪਸਿ ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਦਿਵਿ । ਤਾਂ ਪਸ਼ਵ ਉਪ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇਨੋ ਸੇषਮੂਰ੍ਜਂ ਪਿਪਰ੍ਤਿ
ਤੇਰੀ ਗੜਗੜਾਹਟ, ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਬੋਲ ਹੈ; ਤੂੰ ਵਧੇਰੇ ਬਲ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈਂ। ਸਾਰੇ ਪਸ਼ੂ ਉਸ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਬਚੀ ਹੋਈ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇ।
ਪृਥਿਵੀ ਦਣ੍ਡੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਗਰ੍ਭੋ ਦ੍ਯੌਃ ਕਸ਼ਾ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਪ੍ਰਕਸ਼ੋ ਹਿਰਣ੍ਯਯੋ ਬਿਨ੍ਦੁਃ
ਧਰਤੀ ਡੰਡਾ ਹੈ, ਅਕਾਸ਼ ਗਰਭ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ ਚਾਬਕ ਹੈ, ਬਿਜਲੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਤੇ ਬੂੰਦ ਹੈ।
ਯੋ ਵੈ ਕਸ਼ਾਯਾਃ ਸਪ੍ਤ ਮਧੂਨਿ ਵੇਦ ਮਧੁਮਾਨ੍ ਭਵਤਿ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਰਾਜਾ ਚ ਧੇਨੁਸ਼੍ਚਾਨਡ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਵ੍ਰੀਹਿਸ਼੍ਚ ਯਵਸ਼੍ਚ ਮਧੁ ਸਪ੍ਤਮਮ੍
ਜੋ ਚਾਬਕ ਦੇ ਸੱਤ ਮਿੱਠਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਿੱਠਾ-ਭਰਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਪੰਡਤ, ਰਾਜਾ, ਗਾਂ, ਬੱਕਰੀ, ਚੌਲ, ਜੌ ਤੇ ਸੱਤਵਾਂ ਮਿੱਠਾ।
ਮਧੁਮਾਨ੍ ਭਵਤਿ ਮਧੁਮਦਸ੍ਯਾਹਾਰ੍ਯਂ ਭਵਤਿ । ਮਧੁਮਤੋ ਲੋਕਾਨ੍ ਜਯਤਿ ਯ ਏਵਂ ਵੇਦ
ਉਹ ਮਿੱਠਾ-ਭਰਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਖਾਣਾ ਵੀ ਮਿੱਠਾ-ਭਰਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਿੱਠਿਆਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।