ਅਪ੍ਰਾਣੈਤਿ ਪ੍ਰਾਣੇਨ ਪ੍ਰਾਣਤੀਨਾਂ ਵਿਰਾਟ੍ਸ੍ਵਰਾਜਮਭ੍ਯੇਤਿ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍। ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਮृਸ਼ਨ੍ਤੀਮਭਿਰੂਪਾਂ ਵਿਰਾਜਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵੇ ਨ ਤ੍ਵੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯੇਨਾਮ੍
ਜੋ ਸਾਂਸ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸਾਂਸ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਹੈ; ਵਿਰਾਜ, ਸਰਵਪ੍ਰਧਾਨ, ਪਿੱਛੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਸੋਹਣੀ ਵਿਰਾਜ—ਕਈ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਕਈ ਨਹੀਂ।
ਕੋ ਵਿਰਾਜੋ ਮਿਥੁਨਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰ ਵੇਦ ਕ ऋਤੂਨ੍ ਕ ਉ ਕਲ੍ਪਮਸ੍ਯਾਃ । ਕ੍ਰਮਾਨ੍ ਕੋ ਅਸ੍ਯਾਃ ਕਤਿਧਾ ਵਿਦੁਗ੍ਧਾਨ੍ ਕੋ ਅਸ੍ਯਾ ਧਾਮ ਕਤਿਧਾ ਵ੍ਯੁष੍ਟੀਃ
ਵਿਰਾਜ ਦੀ ਜੋੜੀ ਨੂੰ ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ? ਉਸ ਦੇ ਰੁੱਤਾਂ, ਉਸ ਦਾ ਕ੍ਰਮ ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ? ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ, ਕਿੰਨੀ ਵਾਰੀ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ? ਉਸ ਦਾ ਥਾਂ, ਕਿੰਨੀ ਸਵੇਰਾਂ ਹਨ, ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ?
{੨੨} ਇਯਮੇਵ ਸਾ ਯਾ ਪ੍ਰਥਮਾ ਵ੍ਯੌਚ੍ਛਦਾਸ੍ਵਿਤਰਾਸੁ ਚਰਤਿ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ । ਮਹਾਨ੍ਤੋ ਅਸ੍ਯਾਂ ਮਹਿਮਾਨੋ ਅਨ੍ਤਰ੍ਵਧੂਰ੍ਜਿਗਾਯ ਨਵਗਜ੍ਜਨਿਤ੍ਰੀ
ਇਹੀ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੀ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਲ ਕੇ ਚਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਹੈ—ਇਹ ਵਧੂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਨੌਂ ਪੀੜੀਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ।
ਛਨ੍ਦਃਪਕ੍ਸ਼ੇ ਉषਸਾ ਪੇਪਿਸ਼ਾਨੇ ਸਮਾਨਂ ਯੋਨਿਮਨੁ ਸਂ ਚਰੇਤੇ । ਸੂਰ੍ਯਪਤ੍ਨੀ ਸਂ ਚਰਤਃ ਪ੍ਰਜਾਨਤੀ ਕੇਤੁਮਤੀ ਅਜਰੇ ਭੂਰਿਰੇਤਸਾ
ਚੰਦ ਦੀ ਵਧਦੀ ਕਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ਼ਾ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਥਾਂ ਵੱਲ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜਾਣੂ, ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਬੁਢੀ ਨਹੀਂ, ਬਹੁਤ ਬੀਜ ਵਾਲੀ, ਇਕੱਠੀ ਚਲਦੀ ਹੈ।
ऋਤਸ੍ਯ ਪਨ੍ਥਾਮਨੁ ਤਿਸ੍ਰ ਆਗੁਸ੍ਤ੍ਰਯੋ ਘਰ੍ਮਾ ਅਨੁ ਰੇਤ ਆਗੁਃ । ਪ੍ਰਜਾਮੇਕਾ ਜਿਨ੍ਵਤ੍ਯੂਰ੍ਜਮੇਕਾ ਰਾष੍ਟ੍ਰਮੇਕਾ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਦੇਵਯੂਨਾਮ੍
ਤਿੰਨ ਸੱਚ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਆਏ, ਤਿੰਨ ਗਰਮ ਮੌਸਮ ਬੀਜ ਨਾਲ ਆਏ। ਇੱਕ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਤਾਕਤ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨੀषੋਮਾਵਦਧੁਰ੍ਯਾ ਤੁਰੀਯਾਸੀਦ੍ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਪਕ੍ਸ਼ਾਵृषਯਃ ਕਲ੍ਪਯਨ੍ਤਃ । ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਤ੍ਰਿष੍ਟੁਭਂ ਜਗਤੀਮਨੁष੍ਟੁਭਂ ਬृਹਦਰ੍ਕੀਂ ਯਜਮਾਨਾਯ ਸ੍ਵਰਾਭਰਨ੍ਤੀਮ੍
ਅਗਨਿ ਤੇ ਸੋਮ ਨੇ ਚੌਥੀ ਨੂੰ ਯਜਨ ਦੇ ਦੋ ਪੱਖ ਬਣਾਇਆ, ਘੋੜੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ। ਗਾਇਤਰੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ, ਜਗਤੀ, ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ, ਬ੍ਰਿਹਤੀ—ਇਹ ਛੰਦ, ਯਜਮਾਨ ਲਈ ਸੁਰ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਪਞ੍ਚ ਵ੍ਯੁष੍ਟੀਰਨੁ ਪਞ੍ਚ ਦੋਹਾ ਗਾਂ ਪਞ੍ਚਨਾਮ੍ਨੀਮृਤਵੋऽਨੁ ਪਞ੍ਚ । ਪਞ੍ਚ ਦਿਸ਼ਃ ਪਞ੍ਚਦਸ਼ੇਨ ਕॢਪ੍ਤਾਸ੍ਤਾ ਏਕਮੂਰ੍ਧ੍ਨੀਰਭਿ ਲੋਕਮੇਕਮ੍
ਪੰਜ ਸਵੇਰ, ਪੰਜ ਦੁਧ ਪੀਣ, ਪੰਜ ਨਾਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਪੰਜ ਮੌਸਮ ਪੰਜ ਦੇ ਪਿੱਛੇ। ਪੰਜ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਪੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ, ਸਭ ਇੱਕ ਸਿਰ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਘੇਰਦੀਆਂ ਹਨ।
षਡ੍ਜਾਤਾ ਭੂਤਾ ਪ੍ਰਥਮਜਾ ऋਤਸ੍ਯ षਡੁ ਸਾਮਾਨਿ षਡਹਂ ਵਹਨ੍ਤਿ । षਡ੍ਯੋਗਂ ਸੀਰਮਨੁ ਸਾਮਸਾਮ षਡਾਾਹੁਰ੍ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀਃ षਡੁਰ੍ਵੀਃ
ਛੇ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਸੱਚ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਜਨਮੇ। ਛੇ ਸਾਮ ਗੀਤ ਹਨ, ਛੇ ਦਿਨ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ। ਛੇ ਜੋੜ ਨਾਲ, ਸਾਮ ਤੇ ਸਾਮ। ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਛੇ ਹਨ, ਛੇ ਵੱਡੇ ਖੇਤਰ ਹਨ।
षਡਾਹੁਃ ਸ਼ੀਤਾਨ੍ षਡੁ ਮਾਸ ਉष੍ਣਾਨ੍ ऋਤੁਂ ਨੋ ਬ੍ਰੂਤ ਯਤਮੋऽਤਿਰਿਕ੍ਤਃ । ਸਪ੍ਤ ਸੁਪਰ੍ਣਾਃ ਕਵਯੋ ਨਿ षੇਦੁਃ ਸਪ੍ਤ ਛਨ੍ਦਾਂਸ੍ਯਨੁ ਸਪ੍ਤ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਃ
ਛੇ ਠੰਡੀ ਮੌਸਮ, ਛੇ ਗਰਮ ਮਹੀਨੇ ਹਨ। ਮੌਸਮ, ਦੱਸੋ ਕਿਹੜਾ ਵਧੇਰੇ ਹੈ। ਸੱਤ ਹੰਸ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਥਾਂ ਲੈ ਲਈ, ਸੱਤ ਛੰਦ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਿੱਛੋਂ ਸੱਤ ਦীক্ষਾਵਾਂ।
ਸਪ੍ਤ ਹੋਮਾਃ ਸਮਿਧੋ ਹ ਸਪ੍ਤ ਮਧੂਨਿ ਸਪ੍ਤ ऋਤਵੋ ਹ ਸਪ੍ਤ । ਸਪ੍ਤਾਜ੍ਯਾਨਿ ਪਰਿ ਭੂਤਮਾਯਨ੍ ਤਾਃ ਸਪ੍ਤਗृਧ੍ਰਾ ਇਤਿ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮਾ ਵਯਮ੍
ਸੱਤ ਹਵਨ, ਸੱਤ ਲੱਕੜੀਆਂ, ਸੱਤ ਮਿੱਠੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਸੱਤ ਮੌਸਮ। ਸੱਤ ਘੀ ਨੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ—ਇਹ ਸੱਤ ਗ੍ਰਿਧ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤ ਛਨ੍ਦਾਂਸਿ ਚਤੁਰੁਤ੍ਤਰਾਣ੍ਯਨ੍ਯੋ ਅਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਧ੍ਯਾਰ੍ਪਿਤਾਨਿ । ਕਥਂ ਸ੍ਤੋਮਾਃ ਪ੍ਰਤਿ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਤੇषੁ ਤਾਨਿ ਸ੍ਤੋਮੇषੁ ਕਥਮਾਰ੍ਪਿਤਾਨਿ
ਸੱਤ ਛੰਦ, ਹਰ ਇੱਕ ਨਾਲ ਚਾਰ ਹੋਰ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ। ਕਿਵੇਂ ਸਤਕਾਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਸਤਕਾਰਾ ਛੰਦਾਂ ਵਿਚ ਰੱਖੇ ਹਨ?
ਕਥਂ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਤ੍ਰਿਵृਤਂ ਵ੍ਯਾਪ ਕਥਂ ਤ੍ਰਿष੍ਟੁਪ੍ਪਞ੍ਚਦਸ਼ੇਨ ਕਲ੍ਪਤੇ । ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ੇਨ ਜਗਤੀ ਕਥਮਨੁष੍ਟੁਪ੍ਕਥਮੇਕਵਿਂਸ਼ਃ
ਗਾਇਤਰੀ ਛੰਦ ਕਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲਿਆ? ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਪੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਬਣਿਆ? ਜਗਤੀ ਤੈਂਤੀ ਨਾਲ, ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ, ਤੇ ਇੱਕਵੀਹ ਕਿਵੇਂ?
{੨੩} ਅष੍ਟ ਜਾਤਾ ਭੂਤਾ ਪ੍ਰਥਮਜਾ ऋਤਸ੍ਯਾष੍ਟੇਨ੍ਦ੍ਰਰ੍ਤ੍ਵਿਜੋ ਦੈਵ੍ਯਾ ਯੇ । ਅष੍ਟਯੋਨਿਰਦਿਤਿਰष੍ਟਪੁਤ੍ਰਾष੍ਟਮੀਂ ਰਾਤ੍ਰਿਮਭਿ ਹਵ੍ਯਮੇਤਿ
ਅੱਠ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਸੱਚ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਜਨਮੇ। ਅੱਠ ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਿਤਵਿਜ ਹਨ, ਅੱਠਵਾਂ ਆਦਿਤੀ ਦੀ ਗੋਦ, ਅੱਠ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂ। ਅੱਠਵੀਂ ਰਾਤ ਹਵਨ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਥਂ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਮਨ੍ਯਮਾਨੇਦਮਾਗਮਂ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਸਖ੍ਯੇ ਅਹਮਸ੍ਮਿ ਸ਼ੇਵਾ । ਸਮਾਨਜਨ੍ਮਾ ਕ੍ਰਤੁਰਸ੍ਤਿ ਵਃ ਸ਼ਿਵਃ ਸ ਵਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਂ ਚਰਤਿ ਪ੍ਰਜਾਨਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵਧੀਆ ਸਮਝ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਦੋਸਤੀ ਚਾਹੀ। ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਇੱਕੋ ਜਨਮ ਦਾ ਹੈ, ਸੁਭ ਮਤ ਹੈ। ਉਹ, ਜਾਣੂ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਵਿੱਚ ਰਲ ਕੇ ਚਲਦਾ ਰਹੇ।
ਅष੍ਟੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ षਡ੍ਯਮਸ੍ਯ ऋषੀਣਾਂ ਸਪ੍ਤ ਸਪ੍ਤਧਾ । ਅਪੋ ਮਨੁष੍ਯਾਨ੍ ਓषਧੀਸ੍ਤਾਮੁ ਪਞ੍ਚਾਨੁ ਸੇਚਿਰੇ
ਅੱਠ ਇੰਦਰ ਲਈ, ਛੇ ਯਮ ਲਈ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ, ਸੱਤ ਵਾਰੀ। ਪਾਣੀ, ਮਨੁੱਖ, ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ—ਇਹ ਪੰਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਕੇਵਲੀਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਦੁਦੁਹੇ ਹਿ ਗृष੍ਟਿਰ੍ਵਸ਼ਂ ਪੀਯੂषਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਦੁਹਾਨਾ । ਅਥਾਤਰ੍ਪਯਚ੍ਚਤੁਰਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਧਾ ਦੇਵਾਨ੍ ਮਨੁष੍ਯਾਨਸੁਰਾਨ੍ ਉਤ ऋषੀਨ੍
ਗਾਂ ਨੇ ਸਿਰਫ ਇੰਦਰ ਲਈ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ, ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ, ਚਾਰ ਵਾਰੀ, ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ, ਅਸੁਰ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ।
ਕੋ ਨੁ ਗੌਃ ਕ ਏਕऋषਿਃ ਕਿਮੁ ਧਾਮ ਕਾ ਆਸ਼ਿषਃ । ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮੇਕਵृਦੇਕਰ੍ਤੁਃ ਕਤਮੋ ਨੁ ਸਃ
ਕੌਣ ਗਾਂ ਹੈ? ਕੌਣ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ? ਕੀ ਥਾਂ ਹੈ? ਕੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਹਨ? ਧਰਤੀ ਤੇ ਕਿਹੜਾ ਅਚੰਭਾ, ਇੱਕ ਰੂਪ, ਇੱਕ ਕਰਤਾ—ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ?
ਏਕੋ ਗੌਰੇਕ ਏਕऋषਿਰੇਕਂ ਧਾਮੈਕਧਾਸ਼ਿषਃ । ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮੇਕਵृਦੇਕਰ੍ਤੁਰ੍ਨਾਤਿ ਰਿਚ੍ਯਤੇ
ਇੱਕ ਗਾਂ ਹੈ, ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਥਾਂ ਹੈ, ਇੱਕ ਇੱਛਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਚੰਭਾ, ਕਰਤਾ ਦਾ ਇੱਕ ਰੂਪ, ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ।
ਵਿਰਾਡ੍ਵਾ ਇਦਮਗ੍ਰ ਆਸੀਤ੍ਤਸ੍ਯਾ ਜਾਤਾਯਾਃ ਸਰ੍ਵਮਬਿਭੇਦਿਯਮੇਵੇਦਂ ਭਵਿष੍ਯਤੀਤਿ
ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਵਿਰਾਟ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਜਨਮੀ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਸੋਚਿਆ—ਇਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣੇਗਾ।
ਸੋਦਕ੍ਰਾਮਤ੍ਸਾ ਗਾਰ੍ਹਪਤ੍ਯੇ ਨ੍ਯਕ੍ਰਾਮਤ੍। ਗृਹਮੇਧੀ ਗृਹਪਤਿਰ੍ਭਵਤਿ ਯ ਏਵਂ ਵੇਦ
ਉਹ ਚੱਲੀ, ਘਰ ਦੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ। ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗ੍ਰਹਸਤ, ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋਦਕ੍ਰਾਮਤ੍ਸਾਹਵਨੀਯੇ ਨ੍ਯਕ੍ਰਾਮਤ੍। ਯਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਦੇਵਾ ਦੇਵਹੂਤਿਂ ਪ੍ਰਿਯੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਭਵਤਿ ਯ ਏਵਂ ਵੇਦ
ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧੀ, ਆਹਵਨੀਅ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਬੁਲਾਵੇ 'ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋਦਕ੍ਰਾਮਤ੍ਸਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਗ੍ਨੌ ਨ੍ਯਕ੍ਰਾਮਤ੍। ਯਜ੍ਞਰ੍ਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਯੋ ਵਾਸਤੇਯੋ ਭਵਤਿ ਯ ਏਵਂ ਵੇਦ
ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧੀ, ਦੱਖਣੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਯਜਮਾਨੀ ਦਾਨ ਠੀਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਿਹਮਾਨਦਾਰੀ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋਦਕ੍ਰਾਮਤ੍ਸਾ ਸਭਾਯਾਂ ਨ੍ਯਕ੍ਰਾਮਤ੍। ਯਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸਭਾਂ ਸਭ੍ਯੋ ਭਵਤਿ ਯ ਏਵਂ ਵੇਦ
ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧੀ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਸਭਾ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋਦਕ੍ਰਾਮਤ੍ਸਾ ਸਮਿਤੌ ਨ੍ਯਕ੍ਰਾਮਤ੍। ਯਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸਮਿਤਿਂ ਸਾਮਿਤ੍ਯੋ ਭਵਤਿ ਯ ਏਵਂ ਵੇਦ
ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧੀ, ਸਮਿਤੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਸਮਿਤੀ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਿਤੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋਦਕ੍ਰਾਮਤ੍ਸਾਮਨ੍ਤ੍ਰਣੇ ਨ੍ਯਕ੍ਰਾਮਤ੍। ਯਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯਾਮਨ੍ਤ੍ਰਣਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰਣੀਯੋ ਭਵਤਿ ਯ ਏਵਂ ਵੇਦ
ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧੀ, ਆਮੰਤਰਣ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਆਮੰਤਰਣ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਮੰਤਰਣ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋਦਕ੍ਰਾਮਤ੍ਸਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਚਤੁਰ੍ਧਾ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਤਿष੍ਠਤ੍
ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧੀ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਵਾਰ ਵਧ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਾਂ ਦੇਵਮਨੁष੍ਯਾ ਅਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨ੍ ਇਯਮੇਵ ਤਦ੍ਵੇਦ ਯਦੁਭਯ ਉਪਜੀਵੇਮੇਮਾਮੁਪ ਹ੍ਵਯਾਮਹਾ ਇਤਿ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਹੀ ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਜੀਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਆਉ, ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਬੁਲਾਈਏ।'
ਤਾਮੁਪਾਹ੍ਵਯਨ੍ਤ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਊਰ੍ਜ ਏਹਿ ਸ੍ਵਧ ਏਹਿ ਸੂਨृਤ ਏਹੀਰਾਵਤ੍ਯੇਹੀਤਿ
'ਆਉ, ਪੋਸ਼ਣ! ਆਉ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ! ਆਉ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ! ਆਉ, ਤਾਜਗੀ ਵਾਲੀ!'
ਤਸ੍ਯਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਤ੍ਸ ਆਸੀਦ੍ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਭਿਧਾਨ੍ਯਭ੍ਰਮੂਧਃ
ਉਸ ਦਾ ਵੱਛਾ ਇੰਦ੍ਰ ਸੀ, ਜੋ ਗਾਯਤਰੀ ਉਚਾਰਦਾ, ਘੁੰਮਦਾ, ਪਰ ਕਦੇ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।