{੧੮} ਉਜ੍ਜਿਹੀਧ੍ਵੇ ਸ੍ਤਨਯਤ੍ਯਭਿਕ੍ਰਨ੍ਦਤ੍ਯੋषਧੀਃ । ਯਦਾ ਵਃ ਪृਸ਼੍ਨਿਮਾਤਰਃ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ਰੇਤਸਾਵਤਿ
ਉਠੋ, ਬੂਟੀਆਂ, ਗੜਗੜਾਉਂਦੀਆਂ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਮੀਂਹ ਵਾਲਾ ਬੱਦਲ, ਤੁਹਾਡੀ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਮਾਂ, ਬੀਜ ਵਗਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਮृਤਸ੍ਯੇਮਂ ਬਲਂ ਪੁਰੁषਂ ਪਯਯਾਮਸਿ । ਅਥੋ ਕृਣੋਮਿ ਭੇषਜਂ ਯਥਾਸਚ੍ਛਤਹਾਯਨਃ
ਉਸ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਸੀਂ ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੇਈਏ; ਤੇ ਮੈਂ ਦਵਾਈ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਸੌ ਸਤੰਬਰ ਜੀਵੇ।
ਵਰਾਹੋ ਵੇਦ ਵੀਰੁਧਂ ਨਕੁਲੋ ਵੇਦ ਭੇषਜੀਮ੍ । ਸਰ੍ਪਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਯਾ ਵਿਦੁਸ੍ਤਾ ਅਸ੍ਮਾ ਅਵਸੇ ਹੁਵੇ
ਸੂਰ ਬੂਟੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਨੇਵਲਾ ਦਵਾਈ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਸੱਪ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਸੱਦਾ ਹਾਂ।
ਯਾਃ ਸੁਪਰ੍ਣਾ ਆਙ੍ਗਿਰਸੀਰ੍ਦਿਵ੍ਯਾ ਯਾ ਰਘਟੋ ਵਿਦੁਃ । ਵਯਾਂਸਿ ਹਂਸਾ ਯਾ ਵਿਦੁਰ੍ਯਾਸ੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਪਤਤ੍ਰਿਣਃ । ਮृਗਾ ਯਾ ਵਿਦੁਰੋषਧੀਸ੍ਤਾ ਅਸ੍ਮਾ ਅਵਸੇ ਹੁਵੇ
ਪੰਛੀ, ਆਂਗਿਰਸਾ ਬੂਟੀਆਂ, ਰਘਟਾ ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਹੰਸ ਤੇ ਹੋਰ ਉਡਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਜੋ ਬੂਟੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ—ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਸੱਦਾ ਹਾਂ।
ਯਾਵਤੀਨਾਮੋषਧੀਨਾਂ ਗਾਵਃ ਪ੍ਰਾਸ਼੍ਨਨ੍ਤ੍ਯਘ੍ਨ੍ਯਾ ਯਵਤੀਨਾਮਜਾਵਯਃ । ਤਾਵਤੀਸ੍ਤੁਭ੍ਯਮੋषਧੀਃ ਸ਼ਰ੍ਮ ਯਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਵਾਭृਤਾਃ
ਜਿੰਨੀ ਬੂਟੀਆਂ ਗਾਂ, ਜੋ ਨਹੀਂ ਜੋਤੀ ਗਈਆਂ, ਖਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਜਿੰਨੀ ਬੂਟੀਆਂ ਬਕਰੀਆਂ ਖਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਤਨੀ ਬੂਟੀਆਂ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਣ।
ਯਾਵਤੀषੁ ਮਨੁष੍ਯਾ ਭੇषਜਂ ਭਿषਜੋ ਵਿਦੁਃ । ਤਾਵਤੀਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਭੇषਜੀਰਾ ਭਰਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮਭਿ
ਜਿੰਨੀ ਦਵਾਈਆਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਡਾਕਟਰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਤਨੀ ਹੀ ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਦਵਾਈਆਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਪੁष੍ਪਵਤੀਃ ਪ੍ਰਸੂਮਤੀਃ ਫਲਿਨੀਰਫਲਾ ਉਤ । ਸਂਮਾਤਰ ਇਵ ਦੁਹ੍ਰਾਮਸ੍ਮਾ ਅਰਿष੍ਟਤਾਤਯੇ
ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਖਿੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਫਲ ਲੈਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਬਿਨਾ ਫਲ ਵਾਲੀਆਂ ਪੌਦਿਆਂ, ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਿਪਤਾ ਤੋਂ ਬਚਾਏ।
ਉਤ੍ਤ੍ਵਾਹਾਰ੍षਂ ਪਞ੍ਚਸ਼ਲਾਦਥੋ ਦਸ਼ਸ਼ਲਾਦੁਤ । ਅਥੋ ਯਮਸ੍ਯ ਪਡ੍ਵੀਸ਼ਾਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਵਕਿਲ੍ਬਿषਾਤ੍
ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਮੈਂ ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੰਨ੍ਹ, ਦਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੰਨ੍ਹ, ਯਮ ਦੀ ਫਾਂਸ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਨ੍ਥਤੁ ਮਨ੍ਥਿਤਾ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸ਼ੂਰਃ ਪੁਰਂਦਰਃ । ਯਥਾ ਹਨਾਮ ਸੇਨਾ ਅਮਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਇੰਦਰ, ਜੋ ਬੜਾ ਤਾਕਤਵਰ, ਸ਼ੂਰ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪੀਸ ਦੇਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਮਾਰਦੇ ਹਾਂ।
ਪੂਤਿਰਜ੍ਜੁਰੁਪਧ੍ਮਾਨੀ ਪੂਤਿਂ ਸੇਨਾਂ ਕृਣੋਤ੍ਵਮੂਮ੍ । ਧੂਮਮਗ੍ਨਿਂ ਪਰਾਦृਸ਼੍ਯਾऽਮਿਤ੍ਰਾ ਹृਤ੍ਸ੍ਵਾ ਦਧਤਾਂ ਭਯਮ੍
ਗੰਦੀ ਰੱਸੀ, ਉਭਰ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਗੰਦੀ ਹਾਲਤ, ਉਹ ਵੈਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਗੰਦੀ ਕਰ ਦੇਵੇ; ਧੂੰਆਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਦਿਖਾ ਦੇਵੇ—ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈ ਜਾਵੇ।
ਅਮੂਨ੍ ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥ ਨਿਃ ਸ਼ृਣੀਹਿ ਖਾਦਾਮੂਨ੍ ਖਦਿਰਾਜਿਰਮ੍ । ਤਾਜਦ੍ਭਙ੍ਗ ਇਵ ਭਜ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਹਨ੍ਤ੍ਵੇਨਾਨ੍ ਵਧਕੋ ਵਧੈਃ
ਅਸ਼ਵਥ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦੇ; ਖਦਿਰ ਤੇ ਅਰਜੁਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਓ; ਉਹ ਕੱਚੇ ਡੰਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਟੁੱਟ ਜਾਣ, ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ।
ਪਰੁषਾਨ੍ ਅਮੂਨ੍ ਪਰੁषਾਹ੍ਵਃ ਕृਣੋਤੁ ਹਨ੍ਤ੍ਵੇਨਾਨ੍ ਵਧਕੋ ਵਧੈਃ । ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸ਼ਰ ਇਵ ਭਜ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਬृਹਜ੍ਜਾਲੇਨ ਸਂਦਿਤਾਃ
ਕਠੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ 'ਕਠੋਰ' ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਵੀ ਕਠੋਰ ਕਰ ਦੇਵੇ; ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ; ਉਹ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਚੁੱਕ ਚੁੱਕ ਟੁੱਟ ਜਾਣ, ਵੱਡੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਜਾਲਮਾਸੀਜ੍ਜਾਲਦਣ੍ਡਾ ਦਿਸ਼ੋ ਮਹੀਃ । ਤੇਨਾਭਿਧਾਯ ਦਸ੍ਯੂਨਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸੇਨਾਮਪਾਵਪਤ੍
ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਲ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਾਲ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ; ਉਸ ਨਾਲ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਦੱਸੂਆਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬृਹਦ੍ਧਿ ਜਾਲਂ ਬृਹਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾਜਿਨੀਵਤਃ । ਤੇਨ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ ਅਭਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਨ੍ਯੁਬ੍ਜ ਯਥਾ ਨ ਮੁਚ੍ਯਾਤੈ ਕਤਮਸ਼੍ਚਨੈषਾਮ੍
ਸ਼ਕਰ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਜਾਲ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੈ; ਉਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਕਰ ਦੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਨਾ ਬਚ ਸਕੇ।
ਬृਹਤ੍ਤੇ ਜਾਲਂ ਬृਹਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ੂਰ ਸਹਸ੍ਰਾਰ੍ਘਸ੍ਯ ਸ਼ਤਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ । ਤੇਨ ਸ਼ਤਂ ਸਹਸ੍ਰਮਯੁਤਂ ਨ੍ਯਰ੍ਬੁਦਂ ਜਘਾਨ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਦਸ੍ਯੂਨਾਮਭਿਧਾਯ ਸੇਨਯਾ
ਤੇਰਾ ਜਾਲ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਇੰਦਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਇਨਾਮਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲਾ; ਉਸ ਨਾਲ, ਸ਼ਕਰ, ਤੂੰ ਦੱਸੂਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੌ, ਹਜ਼ਾਰ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ, ਲੱਖ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਕੇ।
ਅਯਂ ਲੋਕੋ ਜਾਲਮਾਸੀਚ੍ਛਕ੍ਰਸ੍ਯ ਮਹਤੋ ਮਹਾਨ੍ । ਤੇਨਾਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰਜਾਲੇਨਾਮੂਂਸ੍ਤਮਸਾਭਿ ਦਧਾਮਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍
ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਰ ਦਾ ਜਾਲ ਬਣ ਗਿਆ; ਇੰਦਰ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸੇਦਿਰੁਗ੍ਰਾ ਵ੍ਯृਦ੍ਧਿਰਾਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚਾਨਪਵਾਚਨਾ । ਸ਼੍ਰਮਸ੍ਤਨ੍ਦ੍ਰੀਸ਼੍ਚ ਮੋਹਸ਼੍ਚ ਤੈਰਮੂਨ੍ ਅਭਿ ਦਧਾਮਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍
ਤਪ, ਉਗਰਤਾ, ਪੀੜਾ, ਨਿਕਾਲਾ; ਥਕਾਵਟ, ਸੁਸਤਾਪਣ ਅਤੇ ਭੁਲਾਵਾ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਮृਤ੍ਯਵੇऽਮੂਨ੍ ਪ੍ਰ ਯਛਾਮਿ ਮृਤ੍ਯੁਪਾਸ਼ੈਰਮੀ ਸਿਤਾਃ । ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ਯੇ ਅਘਲਾ ਦੂਤਾਸ੍ਤੇਭ੍ਯ ਏਨਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿ ਨਯਾਮਿ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ
ਮੈਂ ਇਹਨਾਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੌਤ ਦੀਆਂ ਫਾਂਸਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ; ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਦੂਤ ਹਨ, ਨਾਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਸੌਂਪਦਾ ਹਾਂ।
{੨੦} ਨਯਤਾਮੂਨ੍ ਮृਤ੍ਯੁਦੂਤਾ ਯਮਦੂਤਾ ਅਪੋਮ੍ਭਤ । ਪਰਃਸਹਸ੍ਰਾ ਹਨ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਤृਣੇਢ੍ਵੇਨਾਨ੍ ਮਤ੍ਯਂ ਭਵਸ੍ਯ
ਮੌਤ ਦੇ ਦੂਤ, ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵਣ; ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ, ਹੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਣ।
ਸਾਧ੍ਯਾ ਏਕਂ ਜਾਲਦਣ੍ਡਮੁਦ੍ਯਤ੍ਯ ਯਨ੍ਤ੍ਯੋਜਸਾ । ਰੁਦ੍ਰਾ ਏਕਂ ਵਸਵ ਏਕਮਾਦਿਤ੍ਯੈਰੇਕ ਉਦ੍ਯਤਃ
ਸਾਧਿਆ ਇਕ ਜਾਲ ਦੀ ਲੱਕੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ; ਰੁਦ੍ਰ ਇਕ, ਵਸੁ ਇਕ, ਆਦਿਤਿਆ ਇਕ, ਹਰ ਕੋਈ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਉਪਰਿष੍ਟਾਦੁਬ੍ਜਨ੍ਤੋ ਯਨ੍ਤ੍ਵੋਜਸਾ । ਮਧ੍ਯੇਨ ਘ੍ਨਨ੍ਤੋ ਯਨ੍ਤੁ ਸੇਨਾਮਙ੍ਗਿਰਸੋ ਮਹੀਮ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਪਰੋਂ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਾਲ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਅੰਗਿਰਸ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰੇ।
ਵਨਸ੍ਪਤੀਨ੍ ਵਾਨਸ੍ਪਤ੍ਯਾਨ੍ ਓषਧੀਰੁਤ ਵੀਰੁਧਃ । ਦ੍ਵਿਪਾਚ੍ਚਤੁष੍ਪਾਦਿष੍ਣਾਮਿ ਯਥਾ ਸੇਨਾਮਮੂਂ ਹਨਨ੍
ਜੰਗਲ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਜੀਵ, ਜੜੀਆਂ ਤੇ ਘਾਹ; ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲੇ—ਮੈਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਣ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਃ ਸਰ੍ਪਾਨ੍ ਦੇਵਾਨ੍ ਪੁਣ੍ਯਜਨਾਨ੍ ਪਿਤॄਨ੍ । ਦृष੍ਟਾਨ੍ ਅਦृष੍ਟਾਨ੍ ਇष੍ਣਾਮਿ ਯਥਾ ਸੇਨਾਮਮੂਂ ਹਨਨ੍
ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਸੱਪ, ਦੇਵਤੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵ ਤੇ ਪਿਤਰ; ਦਿੱਖੇ ਤੇ ਨਾ ਦਿੱਖੇ—ਮੈਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਣ।
ਇਮ ਉਪ੍ਤਾ ਮृਤ੍ਯੁਪਾਸ਼ਾ ਯਾਨ੍ ਆਕ੍ਰਮ੍ਯ ਨ ਮੁਚ੍ਯਸੇ । ਅਮੁष੍ਯਾ ਹਨ੍ਤੁ ਸੇਨਾਯਾ ਇਦਂ ਕੂਟਂ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਇਹ ਮੌਤ ਦੀਆਂ ਫਾਂਸਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਫੜ ਲੈਣ ਤਾਂ ਛੱਡਦੀਆਂ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਫਸਾਓ, ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇ।
ਘਰ੍ਮਃ ਸਮਿਦ੍ਧੋ ਅਗ੍ਨਿਨਾਯਂ ਹੋਮਃ ਸਹਸ੍ਰਹਃ । ਭਵਸ਼੍ਚ ਪृਸ਼੍ਨਿਬਾਹੁਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰ੍ਵ ਸੇਨਾਮਮੂਂ ਹਤਮ੍
ਜੋ ਤਪਤ ਹੋਮ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਜਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਭੇਟ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਭਵ, ਪ੍ਰਸ਼ਨਿਬਾਹੁ ਅਤੇ ਸ਼ਰਵ, ਉਹ ਵੈਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਓ।
ਮृਤ੍ਯੋਰਾषਮਾ ਪਦ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਂ ਸੇਦਿਂ ਵਧਂ ਭਯਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਾਕ੍ਸ਼ੁਜਾਲਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਰ੍ਵ ਸੇਨਾਮਮੂਂ ਹਤਮ੍
ਉਹ ਮੌਤ, ਭੁੱਖ, ਬੁਰੀ ਹਾਲਤ, ਕਤਲ ਅਤੇ ਡਰ ਵਿਚ ਪੈ ਜਾਵਣ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਦੋ ਵਜਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸ਼ਰਵ, ਉਹ ਵੈਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਓ।
ਪਰਾਜਿਤਾਃ ਪ੍ਰ ਤ੍ਰਸਤਾਮਿਤ੍ਰਾ ਨੁਤ੍ਤਾ ਧਾਵਤ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਪ੍ਰਨੁਤ੍ਤਾਨਾਂ ਮਾਮੀषਾਂ ਮੋਚਿ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਵੈਰੀ, ਜਿਹੜੇ ਹਾਰ ਗਏ ਹਨ, ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਣ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਰੋਕਿਆ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਨਾ ਦੇਵੇ।
ਅਵ ਪਦ੍ਯਨ੍ਤਾਮੇषਾਮਾਯੁਧਾਨਿ ਮਾ ਸ਼ਕਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਧਾਮਿषੁਮ੍ । ਅਥੈषਾਂ ਬਹੁ ਬਿਭ੍ਯਤਾਮਿषਵਃ ਘ੍ਨਨ੍ਤੁ ਮਰ੍ਮਣਿ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਜਾਣ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਾ ਰਹਿਣ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਣ।
ਸਂ ਕ੍ਰੋਸ਼ਤਾਮੇਨਾਨ੍ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਸਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਸਹ ਦੇਵਤਾਭਿਃ । ਮਾ ਜ੍ਞਾਤਾਰਂ ਮਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਂ ਵਿਦਨ੍ਤ ਮਿਥੋ ਵਿਘ੍ਨਾਨਾ ਉਪ ਯਨ੍ਤੁ ਮृਤ੍ਯੁਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਚੀਕ ਪਾ ਲੈਣ; ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋਣ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਜਾਂ ਥਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਪਛਾਣ ਸਕਣ; ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਆ ਜਾਣ, ਤੇ ਉਹ ਮੌਤ ਵੱਲ ਵਧ ਜਾਣ।
ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚਤਸ੍ਰੋऽਸ਼੍ਵਤਰ੍ਯੋ ਦੇਵਰਥਸ੍ਯ ਪੁਰੋਡਾਸ਼ਾਃ ਸ਼ਫਾ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮੁਦ੍ਧਿਃ । ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਪਕ੍ਸ਼ਸੀ ऋਤਵੋऽਭੀਸ਼ਵੋऽਨ੍ਤਰ੍ਦੇਸ਼ਾਃ ਕਿਮ੍ਕਰਾ ਵਾਕ੍ਪਰਿਰਥ੍ਯਮ੍
ਚਾਰ ਦਿਸਾਵਾਂ ਰਥ ਦੇ ਘੋੜੇ ਹਨ, ਯਗ ਦੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ ਰਥ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹਨ, ਖੁਰ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਹਨ, ਉਪਰਲਾ ਅਸਮਾਨ ਜੋੜ ਹੈ। ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਪੱਖ ਹਨ, ਰੁੱਤਾਂ ਰਸੀਆਂ ਹਨ, ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਖੇਤਰ ਸਹਾਇਕ ਹਨ, ਬੋਲੀ ਰਥ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ।