{੧੭} ਅਪਕ੍ਰੀਤਾਃ ਸਹੀਯਸੀਰ੍ਵੀਰੁਧੋ ਯਾ ਅਭਿष੍ਟੁਤਾਃ । ਤ੍ਰਾਯਨ੍ਤਾਮਸ੍ਮਿਨ੍ ਗ੍ਰਾਮੇ ਗਾਮਸ਼੍ਵਂ ਪੁਰੁषਂ ਪਸ਼ੁਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬੂਟੀਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਗਾਂ, ਘੋੜੇ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।
ਮਧੁਮਨ੍ ਮੂਲਂ ਮਧੁਮਦਗ੍ਰਮਾਸਾਂ ਮਧੁਮਨ੍ ਮਧ੍ਯਂ ਵੀਰੁਧਾਂ ਬਭੂਵ । ਮਧੁਮਤ੍ਪਰ੍ਣਂ ਮਧੁਮਤ੍ਪੁष੍ਪਮਾਸਾਂ ਮਧੋਃ ਸਮ੍ਭਕ੍ਤਾ ਅਮृਤਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ੋ ਘृਤਮਨ੍ਨਂ ਦੁਹ੍ਰਤਾਂ ਗੋਪੁਰੋਗਵਮ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੂਟੀਆਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਮਿੱਠੀ ਹੈ, ਚੋਟੀ ਮਿੱਠੀ ਹੈ, ਵਿਚਕਾਰ ਮਿੱਠਾ ਹੈ; ਪੱਤੇ ਮਿੱਠੇ ਹਨ, ਫੁੱਲ ਮਿੱਠੇ ਹਨ; ਮਧੂ ਤੋਂ ਜਨਮੀਆਂ, ਇਹ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਖਾਣਾ ਹਨ, ਘੀ ਤੇ ਗੋਆਂ ਤੇ ਬਲਦਾਂ ਲਈ ਪੋਸ਼ਣ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਾਵਤੀਃ ਕਿਯਤੀਸ਼੍ਚੇਮਾਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਧ੍ਯੋषਧੀਃ । ਤਾ ਮਾ ਸਹਸ੍ਰਪਰ੍ਣ੍ਯੋ ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤ੍ਵਂਹਸਃ
ਜਿੰਨੀ ਤੇ ਜਿੰਨੀ ਵੱਡੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਤੇ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਨ।
ਵੈਯਾਘ੍ਰੋ ਮਣਿਰ੍ਵੀਰੁਧਾਂ ਤ੍ਰਾਯਮਾਨੋऽਭਿਸ਼ਸ੍ਤਿਪਾਃ । ਅਮੀਵਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸ੍ਯਪ ਹਨ੍ਤ੍ਵਧਿ ਦੂਰਮਸ੍ਮਤ੍
ਬੂਟੀਆਂ ਦਾ ਵੈਯਾਘਰ ਪਥਰ, ਜੋ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਤੇ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰੇ।
ਸਿਂਹਸ੍ਯੇਵ ਸ੍ਤਨਥੋਃ ਸਂ ਵਿਜਨ੍ਤੇऽਗ੍ਨੇਰਿਵ ਵਿਜਨ੍ਤੇ ਆਭृਤਾਭ੍ਯਃ । ਗਵਾਂ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਃ ਪੁਰੁषਾਣਾਂ ਵੀਰੁਦ੍ਭਿਰਤਿਨੁਤ੍ਤੋ ਨਾਵ੍ਯਾ ਏਤੁ ਸ੍ਰੋਤ੍ਯਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਦਹਾੜ ਜਾਂ ਅੱਗ ਦੀ ਚਟਕ ਹਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਗਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਬੂਟੀਆਂ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਰੋਗ ਦੀ ਧਾਰਾ ਦਰਿਆ ਵੱਲ ਚਲੀ ਜਾਵੇ।
ਮੁਮੁਚਾਨਾ ਓषਧਯੋऽਗ੍ਨੇਰ੍ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਾਦਧਿ । ਭੂਮਿਂ ਸਂਤਨ੍ਵਤੀਰਿਤ ਯਾਸਾਂ ਰਾਜਾ ਵਨਸ੍ਪਤਿਃ
ਬੂਟੀਆਂ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵ ਅੱਗ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਈਆਂ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫੈਲ ਗਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵਨਸਪਤੀ ਹੈ, ਉਗ ਆਈਆਂ ਹਨ।
ਯਾ ਰੋਹਨ੍ਤ੍ਯਾਙ੍ਗਿਰਸੀਃ ਪਰ੍ਵਤੇषੁ ਸਮੇषੁ ਚ । ਤਾ ਨਃ ਪਯਸ੍ਵਤੀਃ ਸ਼ਿਵਾ ਓषਧੀਃ ਸਨ੍ਤੁ ਸ਼ਂ ਹृਦੇ
ਜੋ ਆਂਗਿਰਸਾ ਬੂਟੀਆਂ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਸਮਤਲ ਜਗ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਉੱਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ, ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਸਾਡੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰਨ।
ਯਾਸ਼੍ਚਾਹਂ ਵੇਦ ਵੀਰੁਧੋ ਯਾਸ਼੍ਚ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ । ਅਜ੍ਞਾਤਾ ਜਾਨੀਮਸ਼੍ਚ ਯਾ ਯਾਸੁ ਵਿਦ੍ਮ ਚ ਸਂਭृਤਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬੂਟੀਆਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਅਣਜਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਸਿੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਮਿਲ ਕੇ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ—
ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਮਗ੍ਰਾ ਓषਧੀਰ੍ਬੋਧਨ੍ਤੁ ਵਚਸੋ ਮਮ । ਯਥੇਮਂ ਪਾਰਯਾਮਸਿ ਪੁਰੁषਂ ਦੁਰਿਤਾਦਧਿ
ਸਾਰੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ, ਪੂਰੀਆਂ, ਮੇਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥੋ ਦਰ੍ਭੋ ਵੀਰੁਧਾਂ ਸੋਮੋ ਰਾਜਾਮृਤਂ ਹਵਿਃ । ਵ੍ਰੀਹਿਰ੍ਯਵਸ਼੍ਚ ਭੇषਜੌ ਦਿਵਸ੍ਪੁਤ੍ਰਾਵਮਰ੍ਤ੍ਯੌ
ਪਿੱਪਲ, ਦਰਭਾ ਘਾਸ, ਬੂਟੀਆਂ, ਸੋਮਾ ਰਾਜਾ, ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਹਵਨ, ਚੌਲ ਤੇ ਜੌ, ਦਵਾਈਆਂ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਮਰ—
{੧੮} ਉਜ੍ਜਿਹੀਧ੍ਵੇ ਸ੍ਤਨਯਤ੍ਯਭਿਕ੍ਰਨ੍ਦਤ੍ਯੋषਧੀਃ । ਯਦਾ ਵਃ ਪृਸ਼੍ਨਿਮਾਤਰਃ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ਰੇਤਸਾਵਤਿ
ਉਠੋ, ਬੂਟੀਆਂ, ਗੜਗੜਾਉਂਦੀਆਂ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਮੀਂਹ ਵਾਲਾ ਬੱਦਲ, ਤੁਹਾਡੀ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਮਾਂ, ਬੀਜ ਵਗਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਮृਤਸ੍ਯੇਮਂ ਬਲਂ ਪੁਰੁषਂ ਪਯਯਾਮਸਿ । ਅਥੋ ਕृਣੋਮਿ ਭੇषਜਂ ਯਥਾਸਚ੍ਛਤਹਾਯਨਃ
ਉਸ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਸੀਂ ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੇਈਏ; ਤੇ ਮੈਂ ਦਵਾਈ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਸੌ ਸਤੰਬਰ ਜੀਵੇ।
ਵਰਾਹੋ ਵੇਦ ਵੀਰੁਧਂ ਨਕੁਲੋ ਵੇਦ ਭੇषਜੀਮ੍ । ਸਰ੍ਪਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਯਾ ਵਿਦੁਸ੍ਤਾ ਅਸ੍ਮਾ ਅਵਸੇ ਹੁਵੇ
ਸੂਰ ਬੂਟੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਨੇਵਲਾ ਦਵਾਈ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਸੱਪ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਸੱਦਾ ਹਾਂ।
ਯਾਃ ਸੁਪਰ੍ਣਾ ਆਙ੍ਗਿਰਸੀਰ੍ਦਿਵ੍ਯਾ ਯਾ ਰਘਟੋ ਵਿਦੁਃ । ਵਯਾਂਸਿ ਹਂਸਾ ਯਾ ਵਿਦੁਰ੍ਯਾਸ੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਪਤਤ੍ਰਿਣਃ । ਮृਗਾ ਯਾ ਵਿਦੁਰੋषਧੀਸ੍ਤਾ ਅਸ੍ਮਾ ਅਵਸੇ ਹੁਵੇ
ਪੰਛੀ, ਆਂਗਿਰਸਾ ਬੂਟੀਆਂ, ਰਘਟਾ ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਹੰਸ ਤੇ ਹੋਰ ਉਡਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਜੋ ਬੂਟੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ—ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਸੱਦਾ ਹਾਂ।
ਯਾਵਤੀਨਾਮੋषਧੀਨਾਂ ਗਾਵਃ ਪ੍ਰਾਸ਼੍ਨਨ੍ਤ੍ਯਘ੍ਨ੍ਯਾ ਯਵਤੀਨਾਮਜਾਵਯਃ । ਤਾਵਤੀਸ੍ਤੁਭ੍ਯਮੋषਧੀਃ ਸ਼ਰ੍ਮ ਯਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਵਾਭृਤਾਃ
ਜਿੰਨੀ ਬੂਟੀਆਂ ਗਾਂ, ਜੋ ਨਹੀਂ ਜੋਤੀ ਗਈਆਂ, ਖਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਜਿੰਨੀ ਬੂਟੀਆਂ ਬਕਰੀਆਂ ਖਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਤਨੀ ਬੂਟੀਆਂ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਣ।
ਯਾਵਤੀषੁ ਮਨੁष੍ਯਾ ਭੇषਜਂ ਭਿषਜੋ ਵਿਦੁਃ । ਤਾਵਤੀਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਭੇषਜੀਰਾ ਭਰਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮਭਿ
ਜਿੰਨੀ ਦਵਾਈਆਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਡਾਕਟਰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਤਨੀ ਹੀ ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਦਵਾਈਆਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਪੁष੍ਪਵਤੀਃ ਪ੍ਰਸੂਮਤੀਃ ਫਲਿਨੀਰਫਲਾ ਉਤ । ਸਂਮਾਤਰ ਇਵ ਦੁਹ੍ਰਾਮਸ੍ਮਾ ਅਰਿष੍ਟਤਾਤਯੇ
ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਖਿੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਫਲ ਲੈਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਬਿਨਾ ਫਲ ਵਾਲੀਆਂ ਪੌਦਿਆਂ, ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਿਪਤਾ ਤੋਂ ਬਚਾਏ।
ਉਤ੍ਤ੍ਵਾਹਾਰ੍षਂ ਪਞ੍ਚਸ਼ਲਾਦਥੋ ਦਸ਼ਸ਼ਲਾਦੁਤ । ਅਥੋ ਯਮਸ੍ਯ ਪਡ੍ਵੀਸ਼ਾਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਵਕਿਲ੍ਬਿषਾਤ੍
ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਮੈਂ ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੰਨ੍ਹ, ਦਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੰਨ੍ਹ, ਯਮ ਦੀ ਫਾਂਸ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਨ੍ਥਤੁ ਮਨ੍ਥਿਤਾ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸ਼ੂਰਃ ਪੁਰਂਦਰਃ । ਯਥਾ ਹਨਾਮ ਸੇਨਾ ਅਮਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਇੰਦਰ, ਜੋ ਬੜਾ ਤਾਕਤਵਰ, ਸ਼ੂਰ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪੀਸ ਦੇਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਮਾਰਦੇ ਹਾਂ।
ਪੂਤਿਰਜ੍ਜੁਰੁਪਧ੍ਮਾਨੀ ਪੂਤਿਂ ਸੇਨਾਂ ਕृਣੋਤ੍ਵਮੂਮ੍ । ਧੂਮਮਗ੍ਨਿਂ ਪਰਾਦृਸ਼੍ਯਾऽਮਿਤ੍ਰਾ ਹृਤ੍ਸ੍ਵਾ ਦਧਤਾਂ ਭਯਮ੍
ਗੰਦੀ ਰੱਸੀ, ਉਭਰ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਗੰਦੀ ਹਾਲਤ, ਉਹ ਵੈਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਗੰਦੀ ਕਰ ਦੇਵੇ; ਧੂੰਆਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਦਿਖਾ ਦੇਵੇ—ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈ ਜਾਵੇ।
ਅਮੂਨ੍ ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥ ਨਿਃ ਸ਼ृਣੀਹਿ ਖਾਦਾਮੂਨ੍ ਖਦਿਰਾਜਿਰਮ੍ । ਤਾਜਦ੍ਭਙ੍ਗ ਇਵ ਭਜ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਹਨ੍ਤ੍ਵੇਨਾਨ੍ ਵਧਕੋ ਵਧੈਃ
ਅਸ਼ਵਥ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦੇ; ਖਦਿਰ ਤੇ ਅਰਜੁਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਓ; ਉਹ ਕੱਚੇ ਡੰਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਟੁੱਟ ਜਾਣ, ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ।
ਪਰੁषਾਨ੍ ਅਮੂਨ੍ ਪਰੁषਾਹ੍ਵਃ ਕृਣੋਤੁ ਹਨ੍ਤ੍ਵੇਨਾਨ੍ ਵਧਕੋ ਵਧੈਃ । ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸ਼ਰ ਇਵ ਭਜ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਬृਹਜ੍ਜਾਲੇਨ ਸਂਦਿਤਾਃ
ਕਠੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ 'ਕਠੋਰ' ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਵੀ ਕਠੋਰ ਕਰ ਦੇਵੇ; ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ; ਉਹ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਚੁੱਕ ਚੁੱਕ ਟੁੱਟ ਜਾਣ, ਵੱਡੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਜਾਲਮਾਸੀਜ੍ਜਾਲਦਣ੍ਡਾ ਦਿਸ਼ੋ ਮਹੀਃ । ਤੇਨਾਭਿਧਾਯ ਦਸ੍ਯੂਨਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸੇਨਾਮਪਾਵਪਤ੍
ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਲ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਾਲ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ; ਉਸ ਨਾਲ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਦੱਸੂਆਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬृਹਦ੍ਧਿ ਜਾਲਂ ਬृਹਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾਜਿਨੀਵਤਃ । ਤੇਨ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ ਅਭਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਨ੍ਯੁਬ੍ਜ ਯਥਾ ਨ ਮੁਚ੍ਯਾਤੈ ਕਤਮਸ਼੍ਚਨੈषਾਮ੍
ਸ਼ਕਰ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਜਾਲ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੈ; ਉਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਕਰ ਦੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਨਾ ਬਚ ਸਕੇ।
ਬृਹਤ੍ਤੇ ਜਾਲਂ ਬृਹਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ੂਰ ਸਹਸ੍ਰਾਰ੍ਘਸ੍ਯ ਸ਼ਤਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ । ਤੇਨ ਸ਼ਤਂ ਸਹਸ੍ਰਮਯੁਤਂ ਨ੍ਯਰ੍ਬੁਦਂ ਜਘਾਨ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਦਸ੍ਯੂਨਾਮਭਿਧਾਯ ਸੇਨਯਾ
ਤੇਰਾ ਜਾਲ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਇੰਦਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਇਨਾਮਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲਾ; ਉਸ ਨਾਲ, ਸ਼ਕਰ, ਤੂੰ ਦੱਸੂਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੌ, ਹਜ਼ਾਰ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ, ਲੱਖ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਕੇ।
ਅਯਂ ਲੋਕੋ ਜਾਲਮਾਸੀਚ੍ਛਕ੍ਰਸ੍ਯ ਮਹਤੋ ਮਹਾਨ੍ । ਤੇਨਾਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰਜਾਲੇਨਾਮੂਂਸ੍ਤਮਸਾਭਿ ਦਧਾਮਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍
ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਰ ਦਾ ਜਾਲ ਬਣ ਗਿਆ; ਇੰਦਰ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸੇਦਿਰੁਗ੍ਰਾ ਵ੍ਯृਦ੍ਧਿਰਾਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚਾਨਪਵਾਚਨਾ । ਸ਼੍ਰਮਸ੍ਤਨ੍ਦ੍ਰੀਸ਼੍ਚ ਮੋਹਸ਼੍ਚ ਤੈਰਮੂਨ੍ ਅਭਿ ਦਧਾਮਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍
ਤਪ, ਉਗਰਤਾ, ਪੀੜਾ, ਨਿਕਾਲਾ; ਥਕਾਵਟ, ਸੁਸਤਾਪਣ ਅਤੇ ਭੁਲਾਵਾ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਮृਤ੍ਯਵੇऽਮੂਨ੍ ਪ੍ਰ ਯਛਾਮਿ ਮृਤ੍ਯੁਪਾਸ਼ੈਰਮੀ ਸਿਤਾਃ । ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ਯੇ ਅਘਲਾ ਦੂਤਾਸ੍ਤੇਭ੍ਯ ਏਨਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿ ਨਯਾਮਿ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ
ਮੈਂ ਇਹਨਾਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੌਤ ਦੀਆਂ ਫਾਂਸਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ; ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਦੂਤ ਹਨ, ਨਾਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਸੌਂਪਦਾ ਹਾਂ।
{੨੦} ਨਯਤਾਮੂਨ੍ ਮृਤ੍ਯੁਦੂਤਾ ਯਮਦੂਤਾ ਅਪੋਮ੍ਭਤ । ਪਰਃਸਹਸ੍ਰਾ ਹਨ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਤृਣੇਢ੍ਵੇਨਾਨ੍ ਮਤ੍ਯਂ ਭਵਸ੍ਯ
ਮੌਤ ਦੇ ਦੂਤ, ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵਣ; ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ, ਹੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਣ।
ਸਾਧ੍ਯਾ ਏਕਂ ਜਾਲਦਣ੍ਡਮੁਦ੍ਯਤ੍ਯ ਯਨ੍ਤ੍ਯੋਜਸਾ । ਰੁਦ੍ਰਾ ਏਕਂ ਵਸਵ ਏਕਮਾਦਿਤ੍ਯੈਰੇਕ ਉਦ੍ਯਤਃ
ਸਾਧਿਆ ਇਕ ਜਾਲ ਦੀ ਲੱਕੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ; ਰੁਦ੍ਰ ਇਕ, ਵਸੁ ਇਕ, ਆਦਿਤਿਆ ਇਕ, ਹਰ ਕੋਈ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ।