ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸੋਮਾ ਦੁष੍ਕृਤੋ ਵਵ੍ਰੇ ਅਨ੍ਤਰਨਾਰਮ੍ਭਣੇ ਤਮਸਿ ਪ੍ਰ ਵਿਧ੍ਯਤਮ੍ । ਯਤੋ ਨੈषਾਂ ਪੁਨਰੇਕਸ਼੍ਚਨੋਦਯਤ੍ਤਦ੍ਵਾਮਸ੍ਤੁ ਸਹਸੇ ਮਨ੍ਯੁਮਚ੍ਛਵਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੋਮਾ, ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਖੱਡ ਵਿਚ, ਸਹਾਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਸੁੱਟੋ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਮੁੜ ਨਾ ਉੱਠੇ; ਤੁਹਾਡਾ ਗੁੱਸਾ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸੋਮਾ ਵਰ੍ਤਯਤਂ ਦਿਵੋ ਵਧਂ ਸਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਘਸ਼ਂਸਾਯ ਤਰ੍ਹਣਮ੍ । ਉਤ੍ਤਕ੍ਸ਼ਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਯਂ੧ ਪਰ੍ਵਤੇਭ੍ਯੋ ਯੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਵਾਵृਧਾਨਂ ਨਿਜੂਰ੍ਵਥਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੋਮਾ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਵੱਜਾ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ, ਬੁਰਾ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ 'ਤੇ ਭੇਜੋ। ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਚਾਨਣ ਵਾਲੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਕੱਢੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਵਧਦੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸੋਮਾ ਵਰ੍ਤਯਤਂ ਦਿਵਸ੍ਪਰ੍ਯਗ੍ਨਿਤਪ੍ਤੇਭਿਰ੍ਯੁਵਮਸ਼੍ਮਹਨ੍ਮਭਿਃ । ਤਪੁਰ੍ਵਧੇਭਿਰਜਰੇਭਿਰਤ੍ਤ੍ਰਿਣੋ ਨਿ ਪਰ੍ਸ਼ਾਨੇ ਵਿਧ੍ਯਤਂ ਯਨ੍ਤੁ ਨਿਸ੍ਵਰਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੋਮਾ, ਅਸਮਾਨੀ ਵੱਜਾ ਭੇਜੋ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਗਰਮ ਕੀਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ। ਤੇਜ਼, ਉਮਰ ਰਹਿਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰੋ; ਉਹ ਚੁਪ ਚਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਾਣ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸੋਮਾ ਪਰਿ ਵਾਂ ਭੂਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਤ ਇਯਂ ਮਤਿਃ ਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਵੇਵ ਵਾਜਿਨਾ । ਯਾਂ ਵਾਂ ਹੋਤ੍ਰਾਂ ਪਰਿਹਿਨੋਮਿ ਮੇਧਯੇਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਨृਪਤੀ ਇਵ ਜਿਨ੍ਵਤਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੋਮਾ, ਇਹ ਸਾਡੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਖੇਤ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ। ਜੋ ਭੇਟ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਾਂਗ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਰਾਜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਇਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਜਿੱਤੋ, ਗਿਆਨ ਲਈ।
ਪ੍ਰਤਿ ਸ੍ਮਰੇਥਾਂ ਤੁਜਯਦ੍ਭਿਰੇਵੈਰ੍ਹਤਂ ਦ੍ਰੁਹੋ ਰਕ੍ਸ਼ਸੋ ਭਙ੍ਗੁਰਾਵਤਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸੋਮਾ ਦੁष੍ਕृਤੇ ਮਾ ਸੁਗਂ ਭੂਦ੍ਯੋ ਮਾ ਕਦਾ ਚਿਦਭਿਦਾਸਤਿ ਦ੍ਰੁਹੁਃ
ਵਿਜੇਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਯਾਦ ਰੱਖੋ, ਧੋਖੇਬਾਜ, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰੋ। ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੋਮਾ, ਬੁਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਸਾਨ ਰਾਹ ਨਾ ਮਿਲੇ; ਵੈਰੀ ਕਦੇ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ।
ਯੋ ਮਾ ਪਾਕੇਨ ਮਨਸਾ ਚਰਨ੍ਤਮਭਿਚष੍ਟੇ ਅਨृਤੇਭਿਰ੍ਵਚੋਭਿਃ । ਆਪ ਇਵ ਕਾਸ਼ਿਨਾ ਸਮ੍ਗृਭੀਤਾ ਅਸਨ੍ਨ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਵਸਤਃ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਕ੍ਤਾ
ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਮੰਦੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਝੂਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਤੱਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਮੈਂ ਚਲਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਤੇਜ਼ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਵਾਂਗ, ਝੂਠਿਆਂ ਵਿਚ ਖੋ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਨਾ ਬਣੇ।
ਯੇ ਪਾਕਸ਼ਂਸਂ ਵਿਹਰਨ੍ਤ ਏਵੈਰ੍ਯੇ ਵਾ ਭਦ੍ਰਂ ਦੂषਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਵਧਾਭਿਃ । ਅਹਯੇ ਵਾ ਤਾਨ੍ ਪ੍ਰਦਦਾਤੁ ਸੋਮ ਆ ਵਾ ਦਧਾਤੁ ਨਿਰ੍ऋਤੇਰੁਪष੍ਠੇ
ਜੋ ਪੱਕੇ ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਹਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਖਰਾਬ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੋਮਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਪ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦੇਵੇ ਜਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਾ ਦੇਵੇ।
ਯੋ ਨੋ ਰਸਂ ਦਿਪ੍ਸਤਿ ਪਿਤ੍ਵੋ ਅਗ੍ਨੇ ਅਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਗਵਾਂ ਯਸ੍ਤਨੂਨਾਮ੍ । ਰਿਪੁ ਸ੍ਤੇਨ ਸ੍ਤੇਯਕृਦ੍ਦਭ੍ਰਮੇਤੁ ਨਿ ष ਹੀਯਤਾਂ ਤਨ੍ਵਾ ਤਨਾ ਚ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਜੋ ਕੋਈ ਸਾਡੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਗਾਂਵਾਂ ਜਾਂ ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰਸ ਨੂੰ ਲੋਭੀ ਹੋਵੇ, ਦੁਸ਼ਮਣ, ਚੋਰ, ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਭਟਕਦਾ ਫਿਰੇ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਵੇ।
{੯} ਪਰਃ ਸੋ ਅਸ੍ਤੁ ਤਨ੍ਵਾ ਤਨਾ ਚ ਤਿਸ੍ਰਃ ਪृਥਿਵੀਰਧੋ ਅਸ੍ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾਃ । ਪ੍ਰਤਿ ਸ਼ੁष੍ਯਤੁ ਯਸ਼ੋ ਅਸ੍ਯ ਦੇਵਾ ਯੋ ਮਾ ਦਿਵਾ ਦਿਪ੍ਸਤਿ ਯਸ਼੍ਚ ਨਕ੍ਤਮ੍
ਉਹ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਿੰਨ ਧਰਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ; ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਸੂਕ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜੋ ਦਿਨ ਜਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਸੁਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਚਿਕਿਤੁषੇ ਜਨਾਯ ਸਚ੍ਚਾਸਚ੍ਚ ਵਚਸੀ ਪਸ੍ਪृਧਾਤੇ । ਤਸ੍ਯੋਰ੍ਯਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਯਤਰਦृਜੀਯਸ੍ਤਦਿਤ੍ਸੋਮੋऽਵਤਿ ਹਨ੍ਤ੍ਯਾਸਤ੍
ਸਾਫ ਸਮਝ ਉਹਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸਚ ਅਤੇ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਸੱਚ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਸੋਮਾ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਝੂਠ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਵਾ ਉ ਸੋਮੋ ਵृਜਿਨਂ ਹਿਨੋਤਿ ਨ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਂ ਮਿਥੁਯਾ ਧਾਰਯਨ੍ਤਮ੍ । ਹਨ੍ਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਹਨ੍ਤ੍ਯਾਸਦ੍ਵਦਨ੍ਤਮੁਭਾਵਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਿਤੌ ਸ਼ਯਾਤੇ
ਸੋਮਾ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਰਾਜਾ ਜੋ ਇਨਸਾਫ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ—ਦੋਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੇਠਾਂ ਹਾਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਦਿ ਵਾਹਮਨृਤਦੇਵੋ ਅਸ੍ਮਿ ਮੋਘਂ ਵਾ ਦੇਵਾਮਪ੍ਯੂਹੇ ਅਗ੍ਨੇ । ਕਿਮਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਜਾਤਵੇਦੋ ਹृਣੀषੇ ਦ੍ਰੋਘਵਾਚਸ੍ਤੇ ਨਿਰ੍ऋਥਂ ਸਚਨ੍ਤਾਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਝੂਠਾ ਦੇਵਤਾ ਹਾਂ ਜਾਂ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਜਾਤਵੇਦਸ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਕੀ ਰੋਸ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਝੂਠ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਣ।
ਅਦ੍ਯਾ ਮੁਰੀਯ ਯਦਿ ਯਾਤੁਧਾਨੋ ਅਸ੍ਮਿ ਯਦਿ ਵਾਯੁਸ੍ਤਤਪ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ । ਅਧਾ ਸ ਵੀਰੈਰ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਵਿ ਯੂਯਾ ਯੋ ਮਾ ਮੋਘਂ ਯਾਤੁਧਾਨੇਤ੍ਯਾਹ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਮਰ ਜਾਵਾਂ, ਜੇ ਮੈਂ ਜਾਦੂਗਰ ਹਾਂ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਹ ਦਸ ਵੀਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਝੂਠੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਦੂਗਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਮਾਯਾਤੁਂ ਯਾਤੁਧਾਨੇਤ੍ਯਾਹ ਯੋ ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸ਼ਿਚਿਰਸ੍ਮੀਤ੍ਯਾਹ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਂ ਹਨ੍ਤੁ ਮਹਤਾ ਵਧੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਜਨ੍ਤੋਰਧਮਸ੍ਪਦੀष੍ਟ
ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਜਾਦੂਗਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ 'ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਾਂ', ਇੰਦਰ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਪਾ ਦੇਵੇ।
ਪ੍ਰ ਯਾ ਜਿਗਾਤਿ ਖਰ੍ਗਲੇਵ ਨਕ੍ਤਮਪ ਦ੍ਰੁਹੁਸ੍ਤਨ੍ਵਂ੧ ਗੂਹਮਾਨਾ । ਵਵ੍ਰਮਨਨ੍ਤਮਵ ਸਾ ਪਦੀष੍ਟ ਗ੍ਰਾਵਾਣੋ ਘ੍ਨਨ੍ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਸ ਉਪਬ੍ਦੈਃ
ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨੇਵਲੇ ਵਾਂਗ ਰੇਂਗਦੀ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਨੁਕਸਾਨ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਛੁਪਾਉਂਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਬੇਹੱਦ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ; ਪੱਥਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦੇਣ।
ਵਿ ਤਿष੍ਠਧ੍ਵਂ ਮਰੁਤੋ ਵਿਕ੍ਸ਼੍ਵਿਚ੍ਛਤ ਗृਭਾਯਤ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ ਸਂ ਪਿਨष੍ਟਨ੍ । ਵਯੋ ਯੇ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪਤਯਨ੍ਤਿ ਨਕ੍ਤਭਿਰ੍ਯੇ ਵਾ ਰਿਪੋ ਦਧਿਰੇ ਦੇਵੇ ਅਧ੍ਵਰੇ
ਹੇ ਮਰੁਤੋ, ਸਾਹਮਣੇ ਆਓ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਚੌੜਾ ਦਿਓ, ਫੜੋ ਅਤੇ ਕੁਚਲੋ; ਜੋ ਪੰਛੀ ਬਣ ਕੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉੱਡਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਯਜਨਾ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰ ਵਰ੍ਤਯ ਦਿਵੋऽਸ਼੍ਮਾਨਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸੋਮਸ਼ਿਤਂ ਮਘਵਨ੍ਤ੍ਸਂ ਸ਼ਿਸ਼ਾਧਿ । ਪ੍ਰਾਕ੍ਤੋ ਅਪਾਕ੍ਤੋ ਅਧਰਾਦੁਦਕ੍ਤੋऽਭਿ ਜਹਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪਰ੍ਵਤੇਨ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਹੇ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਦਾਨੀ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਪੱਥਰ ਲੁੜਕਾ ਦੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਬਾ ਦੇ; ਪੂਰਬ, ਪੱਛਮ, ਹੇਠਾਂ, ਉੱਤੇ—ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ।
ਏਤ ਉ ਤ੍ਯੇ ਪਤਯਨ੍ਤਿ ਸ਼੍ਵਯਾਤਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦਿਪ੍ਸਨ੍ਤਿ ਦਿਪ੍ਸਵੋऽਦਾਭ੍ਯਮ੍ । ਸ਼ਿਸ਼ੀਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪਿਸ਼ੁਨੇਭ੍ਯੋ ਵਧਂ ਨੁਨਂ ਸृਜਦਸ਼ਨਿਂ ਯਾਤੁਮਦ੍ਭ੍ਯਃ
ਇਹ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਉੱਡਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਿਰਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹਨ; ਹੁਣ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ 'ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ, ਜਾਦੂਗਰਾਂ 'ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਪਾ।
{੧੦} ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਾਤੂਨਾਮਭਵਤ੍ਪਰਾਸ਼ਰੋ ਹਵਿਰ੍ਮਥੀਨਾਮਭ੍ਯਾਵਿਵਾਸਤਾਮ੍ । ਅਭੀਦੁ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪਰਸ਼ੁਰ੍ਯਥਾ ਵਨਂ ਪਾਤ੍ਰੇਵ ਭਿਨ੍ਦਨ੍ਤ੍ਸਤ ਏਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਇੰਦਰ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਹਵਨ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾਉਣ ਵਾਲਾ; ਸ਼ਕਰ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕੁਹਾੜੀ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਆਵੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਭਾਂਡਾ ਵਾਂਗ ਤੋੜ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ।
ਉਲੂਕਯਾਤੁਂ ਸ਼ੁਸ਼ੁਲੂਕਯਾਤੁਂ ਜਹਿ ਸ਼੍ਵਯਾਤੁਮੁਤ ਕੋਕਯਾਤੁਮ੍ । ਸੁਪਰ੍ਣਯਾਤੁਮੁਤ ਗृਧ੍ਰਯਾਤੁਂ ਦृषਦੇਵ ਪ੍ਰ ਮृਣ ਰਕ੍ਸ਼ ਇਨ੍ਦ੍ਰ
ਉਲੂਕ-ਜਾਦੂਗਰ, ਚੀਕ-ਉਲੂਕ-ਜਾਦੂਗਰ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਕੋਕ-ਜਾਦੂਗਰ, ਸੁਪਰਨ-ਜਾਦੂਗਰ ਅਤੇ ਗਿੱਧ-ਜਾਦੂਗਰ—ਹੇ ਇੰਦਰ, ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦੇ।
ਮਾ ਨੋ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਅਭਿ ਨਡ੍ਯਾਤੁਮਾਵਦਪੋਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਮਿਥੁਨਾ ਯੇ ਕਿਮੀਦਿਨਃ । ਪृਥਿਵੀ ਨਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਤ੍ਪਾਤ੍ਵਂਹਸੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਦਿਵ੍ਯਾਤ੍ਪਾਤ੍ਵਸ੍ਮਾਨ੍
ਕੋਈ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਨਾ ਹੀ ਨਲ-ਜਾਦੂਗਰ, ਨਾ ਹੀ ਜੋ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਅਸਪਸ਼ਟ ਹਨ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਣ ਨਾ ਪਾਵਣ; ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚਾਏ, ਆਕਾਸ਼ ਮੱਧਲੇ ਤੋਂ, ਅਸਮਾਨ ਅਸਮਾਨੀ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਜਹਿ ਪੁਮਾਂਸਂ ਯਾਤੁਧਾਨਮੁਤ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਮਾਯਯਾ ਸ਼ਾਸ਼ਦਾਨਾਮ੍ । ਵਿਗ੍ਰੀਵਾਸੋ ਮੂਰਦੇਵਾ ऋਦਨ੍ਤੁ ਮਾ ਤੇ ਦृਸ਼ਨ੍ਤ੍ਸੂਰ੍ਯਮੁਚ੍ਚਰਨ੍ਤਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਪੁਰਸ਼ ਜਾਦੂਗਰ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਅਤੇ ਉਹ ਔਰਤ ਜੋ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਵਕਰੀ ਗਰਦਨ ਵਾਲੇ, ਜੜ-ਦੇਵਤਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣ; ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਲੇ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕਣ।
ਪ੍ਰਤਿ ਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਵਿ ਚਕ੍ਸ਼੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸੋਮ ਜਾਗृਤਮ੍ । ਰਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯੋ ਵਧਮਸ੍ਯਤਮਸ਼ਨਿਂ ਯਾਤੁਮਦ੍ਭ੍ਯਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੋਮਾ, ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖੋ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖੋ, ਜਾਗਦੇ ਰਹੋ; ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ 'ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਪਾ, ਜਾਦੂਗਰਾਂ 'ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਡਾਲੋ।
8.5 ਅਯਂ ਪ੍ਰਤਿਸਰੋ ਮਣਿਰ੍ਵੀਰੋ ਵੀਰਾਯ ਬਧ੍ਯਤੇ । ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ਤ੍ਸਪਤ੍ਨਹਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰਃ ਪਰਿਪਾਣਃ ਸੁਮਙ੍ਗਲਃ
ਇਹ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲਾ ਮਣੀ, ਵੀਰਤਾ ਵਾਲਾ, ਵੀਰ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਵੈਰੀ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੂਰਾ ਤੇ ਵੀਰ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ।
ਅਯਂ ਮਣਿਃ ਸਪਤ੍ਨਹਾ ਸੁਵੀਰਃ ਸਹਸ੍ਵਾਨ੍ ਵਾਜੀ ਸਹਮਾਨ ਉਗ੍ਰਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਕृਤ੍ਯਾ ਦੂषਯਨ੍ਨ੍ ਏਤਿ ਵੀਰਃ
ਇਹ ਮਣੀ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਬਹਾਦਰਤਾ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀ। ਇਹ ਵੀਰ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਣਿਨਾ ਵृਤ੍ਰਮਹਨ੍ਨ੍ ਅਨੇਨਾਸੁਰਾਨ੍ ਪਰਾਭਾਵਯਨ੍ ਮਨੀषੀ । ਅਨੇਨਾਜਯਦ੍ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਉਭੇ ਇਮੇ ਅਨੇਨਾਜਯਤ੍ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚਤਸ੍ਰਃ
ਇਸ ਮਣੀ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਇਸ ਨਾਲ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਮਣੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ; ਇਸ ਨਾਲ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ।
ਅਯਂ ਸ੍ਰਾਕ੍ਤ੍ਯੋ ਮਣਿਃ ਪ੍ਰਤੀਵਰ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਿਸਰਃ । ਓਜਸ੍ਵਾਨ੍ ਵਿਮृਧੋ ਵਸ਼ੀ ਸੋ ਅਸ੍ਮਾਨ੍ ਪਾਤੁ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਇਹ ਸ੍ਰਾਕਤਿਆ ਮਣੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮੁੜਨ ਵਾਲਾ ਤਲਿਸਮ ਹੈ। ਇਹ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਰਵਪਰੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਬਚਾਏ।
ਤਦਗ੍ਨਿਰਾਹ ਤਦੁ ਸੋਮ ਆਹ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ਸਵਿਤਾ ਤਦਿਨ੍ਦ੍ਰਃ । ਤੇ ਮੇ ਦੇਵਾਃ ਪੁਰੋਹਿਤਾਃ ਪ੍ਰਤੀਚੀਃ ਕृਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤਿਸਰੈਰਜਨ੍ਤੁ
ਇਹ ਗੱਲ ਅੱਗ ਨੇ ਕਹੀ, ਸੋਮ ਨੇ ਕਹੀ, ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ, ਸਵਿਤਾ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਕਹੀ। ਇਹ ਦੇਵਤਾ, ਮੇਰੇ ਪੂਜਾਰੀ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤਲਿਸਮ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇਣ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਉਤਾਹਰੁਤ ਸੂਰ੍ਯਮ੍ । ਤੇ ਮੇ ਦੇਵਾਃ ਪੁਰੋਹਿਤਾਃ ਪ੍ਰਤੀਚੀਃ ਕृਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤਿਸਰੈਰਜਨ੍ਤੁ
ਉਸ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਉਭਾਰਿਆ। ਇਹ ਦੇਵਤਾ, ਮੇਰੇ ਪੂਜਾਰੀ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤਲਿਸਮ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇਣ।
ਯੇ ਸ੍ਰਾਕ੍ਤ੍ਯਂ ਮਣਿਂ ਜਨਾ ਵਰ੍ਮਾਣਿ ਕृਣ੍ਵਤੇ । ਸੂਰ੍ਯ ਇਵ ਦਿਵਮਾਰੁਹ੍ਯ ਵਿ ਕृਤ੍ਯਾ ਬਾਧਤੇ ਵਸ਼ੀ
ਜੋ ਲੋਕ ਸ੍ਰਾਕਤਿਆ ਮਣੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕਵਚ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਅਸਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਰਵਪਰੀ ਹੋ ਕੇ ਵਿਰੋਧੀ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।