ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਅਧਰਾਦੁਦਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦੁਤ ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍। ਪ੍ਰਤਿ ਤ੍ਯੇ ਤੇ ਅਜਰਾਸਸ੍ਤਪਿष੍ਠਾ ਅਘਸ਼ਂਸਂ ਸ਼ੋਸ਼ੁਚਤੋ ਦਹਨ੍ਤੁ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਉੱਠਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਰਹਿਤ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਲਵਾਂ, ਬੁਰਾ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ, ਦੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਣ।
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪੁਰਸ੍ਤਾਦਧਰਾਦੁਤੋਤ੍ਤਰਾਤ੍ਕਵਿਃ ਕਾਵ੍ਯੇਨ ਪਰਿ ਪਾਹ੍ਯਗ੍ਨੇ । ਸਖਾ ਸਖਾਯਮਜਰੋ ਜਰਿਮ੍ਨੇ ਅਗ੍ਨੇ ਮਰ੍ਤਾਮਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਪਿੱਛੇ, ਸਾਹਮਣੇ, ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਉੱਪਰ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਦੋਸਤ ਲਈ, ਜੁਆਨੀ ਰਹਿਤ ਵਾਂਗ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਲਈ, ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਅਮਰ ਹੈਂ।
{੭} ਤਦਗ੍ਨੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਪ੍ਰਤਿ ਧੇਹਿ ਰੇਭੇ ਸ਼ਫਾਰੁਜੋ ਯੇਨ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍ । ਅਥਰ੍ਵਵਜ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਦੈਵ੍ਯੇਨ ਸਤ੍ਯਂ ਧੂਰ੍ਵਨ੍ਤਮਚਿਤਂ ਨ੍ਯੋष
ਹੇ ਅੱਗ, ਉਹ ਨਜ਼ਰ ਪਾ, ਜੋ ਗਾਂ ਦੀ ਬਾਂਹ ਵਿਚ, ਚੀਰੇ ਹੋਏ ਖੁਰ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ। ਅਥਰਵਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਦਿਵਿਆ ਚਾਨਣ ਨਾਲ, ਝੂਠੇ ਤੇ ਅਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ।
ਪਰਿ ਤ੍ਵਾਗ੍ਨੇ ਪੁਰਂ ਵਯਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਸਹਸ੍ਯ ਧੀਮਹਿ । ਧृषਦ੍ਵਰ੍ਣਂ ਦਿਵੇਦਿਵੇ ਹਨ੍ਤਾਰਂ ਭਙ੍ਗੁਰਾਵਤਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਪੱਕੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ, ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ।
ਵਿषੇਣ ਭਙ੍ਗੁਰਾਵਤਃ ਪ੍ਰਤਿ ਸ੍ਮ ਰਕ੍ਸ਼ਸੋ ਜਹਿ । ਅਗ੍ਨੇ ਤਿਗ੍ਮੇਨ ਸ਼ੋਚਿषਾ ਤਪੁਰਗ੍ਰਾਭਿਰਰ੍ਚਿਭਿਃ
ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ। ਹੇ ਅੱਗ, ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਲਵ, ਤੇ ਜਲਦੇ, ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਜੀਭਾਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ।
ਵਿ ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਬृਹਤਾ ਭਾਤ੍ਯਗ੍ਨਿਰਾਵਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਕृਣੁਤੇ ਮਹਿਤ੍ਵਾ । ਪ੍ਰਾਦੇਵੀਰ੍ਮਾਯਾਃ ਸਹਤੇ ਦੁਰੇਵਾਃ ਸ਼ਿਸ਼ੀਤੇ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯੋ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ੇ
ਵੱਡੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਿਚ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੰਦ ਬੁਰੀਆਂ ਚਲਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਤੇ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਅਜਰੇ ਜਾਤਵੇਦਸ੍ਤਿਗ੍ਮਹੇਤੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਂਸ਼ਿਤੇ । ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਦੁਰ੍ਹਾਰ੍ਦਮਭਿਦਾਸਨ੍ਤਂ ਕਿਮੀਦਿਨਮ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਞ੍ਚਮਰ੍ਚਿषਾ ਜਾਤਵੇਦੋ ਵਿ ਨਿਕ੍ਸ਼੍ਵ
ਤੇਰੇ ਉਹ ਸਿੰਗ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦ, ਉਮਰ ਰਹਿਤ, ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀ, ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਦੈਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ। ਆਪਣੀ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਲਵ ਨਾਲ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ।
ਅਗ੍ਨੀ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਸੇਧਤਿ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ਼ੋਚਿਰਮਰ੍ਤ੍ਯਃ । ਸ਼ੁਚਿਃ ਪਾਵਕ ਈਡ੍ਯਃ
ਅੱਗ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਲਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਮਰ। ਪਵਿੱਤਰ, ਰੋਸ਼ਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸੋਮਾ ਤਪਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਉਬ੍ਜਤਂ ਨ੍ਯਰ੍ਪਯਤਂ ਵृषਣਾ ਤਮੋਵृਧਃ । ਪਰਾ ਸ਼ृਣੀਤਮਚਿਤੋ ਨ੍ਯੋषਤਂ ਹਤਂ ਨੁਦੇਥਾਂ ਨਿ ਸ਼ਿਸ਼ੀਤਮਤ੍ਤ੍ਰਿਣਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੋਮਾ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਸਾੜੋ, ਦੂਰ ਕਰੋ, ਥੱਲੇ ਸੁੱਟੋ, ਤੁਸੀਂ ਹਨੇਰਾ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬਲਵਾਨ ਹੋ। ਝੂਠੇ ਨੂੰ ਸੁਣੋ, ਥੱਲੇ ਸੁੱਟੋ, ਮਾਰੋ, ਦੂਰ ਕਰੋ, ਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜਮਾਓ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸੋਮਾ ਸਮਘਸ਼ਂਸਮਭ੍ਯਘਂ ਤਪੁਰ੍ਯਯਸ੍ਤੁ ਚਰੁਰਗ੍ਨਿਮਾਮਿਵ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਦ੍ਵਿषੇ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦੇ ਘੋਰਚਕ੍ਸ਼ਸੇ ਦ੍ਵੇषੋ ਧਤ੍ਤਮਨਵਾਯਂ ਕਿਮੀਦਿਨੇ
ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੋਮਾ, ਉਸ ਬੁਰਾ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਾੜੋ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਭੇਡੀਆ ਅੱਗ ਵੱਲ। ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਮਾਂਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਨਿਕੰਮੇ ਦੈਤ ਲਈ, ਨਫ਼ਰਤ ਪਾ ਦੋ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸੋਮਾ ਦੁष੍ਕृਤੋ ਵਵ੍ਰੇ ਅਨ੍ਤਰਨਾਰਮ੍ਭਣੇ ਤਮਸਿ ਪ੍ਰ ਵਿਧ੍ਯਤਮ੍ । ਯਤੋ ਨੈषਾਂ ਪੁਨਰੇਕਸ਼੍ਚਨੋਦਯਤ੍ਤਦ੍ਵਾਮਸ੍ਤੁ ਸਹਸੇ ਮਨ੍ਯੁਮਚ੍ਛਵਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੋਮਾ, ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਖੱਡ ਵਿਚ, ਸਹਾਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਸੁੱਟੋ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਮੁੜ ਨਾ ਉੱਠੇ; ਤੁਹਾਡਾ ਗੁੱਸਾ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸੋਮਾ ਵਰ੍ਤਯਤਂ ਦਿਵੋ ਵਧਂ ਸਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਘਸ਼ਂਸਾਯ ਤਰ੍ਹਣਮ੍ । ਉਤ੍ਤਕ੍ਸ਼ਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਯਂ੧ ਪਰ੍ਵਤੇਭ੍ਯੋ ਯੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਵਾਵृਧਾਨਂ ਨਿਜੂਰ੍ਵਥਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੋਮਾ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਵੱਜਾ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ, ਬੁਰਾ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ 'ਤੇ ਭੇਜੋ। ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਚਾਨਣ ਵਾਲੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਕੱਢੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਵਧਦੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸੋਮਾ ਵਰ੍ਤਯਤਂ ਦਿਵਸ੍ਪਰ੍ਯਗ੍ਨਿਤਪ੍ਤੇਭਿਰ੍ਯੁਵਮਸ਼੍ਮਹਨ੍ਮਭਿਃ । ਤਪੁਰ੍ਵਧੇਭਿਰਜਰੇਭਿਰਤ੍ਤ੍ਰਿਣੋ ਨਿ ਪਰ੍ਸ਼ਾਨੇ ਵਿਧ੍ਯਤਂ ਯਨ੍ਤੁ ਨਿਸ੍ਵਰਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੋਮਾ, ਅਸਮਾਨੀ ਵੱਜਾ ਭੇਜੋ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਗਰਮ ਕੀਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ। ਤੇਜ਼, ਉਮਰ ਰਹਿਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰੋ; ਉਹ ਚੁਪ ਚਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਾਣ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸੋਮਾ ਪਰਿ ਵਾਂ ਭੂਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਤ ਇਯਂ ਮਤਿਃ ਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਵੇਵ ਵਾਜਿਨਾ । ਯਾਂ ਵਾਂ ਹੋਤ੍ਰਾਂ ਪਰਿਹਿਨੋਮਿ ਮੇਧਯੇਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਨृਪਤੀ ਇਵ ਜਿਨ੍ਵਤਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੋਮਾ, ਇਹ ਸਾਡੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਖੇਤ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ। ਜੋ ਭੇਟ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਾਂਗ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਰਾਜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਇਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਜਿੱਤੋ, ਗਿਆਨ ਲਈ।
ਪ੍ਰਤਿ ਸ੍ਮਰੇਥਾਂ ਤੁਜਯਦ੍ਭਿਰੇਵੈਰ੍ਹਤਂ ਦ੍ਰੁਹੋ ਰਕ੍ਸ਼ਸੋ ਭਙ੍ਗੁਰਾਵਤਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸੋਮਾ ਦੁष੍ਕृਤੇ ਮਾ ਸੁਗਂ ਭੂਦ੍ਯੋ ਮਾ ਕਦਾ ਚਿਦਭਿਦਾਸਤਿ ਦ੍ਰੁਹੁਃ
ਵਿਜੇਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਯਾਦ ਰੱਖੋ, ਧੋਖੇਬਾਜ, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰੋ। ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੋਮਾ, ਬੁਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਸਾਨ ਰਾਹ ਨਾ ਮਿਲੇ; ਵੈਰੀ ਕਦੇ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ।
ਯੋ ਮਾ ਪਾਕੇਨ ਮਨਸਾ ਚਰਨ੍ਤਮਭਿਚष੍ਟੇ ਅਨृਤੇਭਿਰ੍ਵਚੋਭਿਃ । ਆਪ ਇਵ ਕਾਸ਼ਿਨਾ ਸਮ੍ਗृਭੀਤਾ ਅਸਨ੍ਨ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਵਸਤਃ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਕ੍ਤਾ
ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਮੰਦੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਝੂਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਤੱਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਮੈਂ ਚਲਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਤੇਜ਼ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਵਾਂਗ, ਝੂਠਿਆਂ ਵਿਚ ਖੋ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਨਾ ਬਣੇ।
ਯੇ ਪਾਕਸ਼ਂਸਂ ਵਿਹਰਨ੍ਤ ਏਵੈਰ੍ਯੇ ਵਾ ਭਦ੍ਰਂ ਦੂषਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਵਧਾਭਿਃ । ਅਹਯੇ ਵਾ ਤਾਨ੍ ਪ੍ਰਦਦਾਤੁ ਸੋਮ ਆ ਵਾ ਦਧਾਤੁ ਨਿਰ੍ऋਤੇਰੁਪष੍ਠੇ
ਜੋ ਪੱਕੇ ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਹਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਖਰਾਬ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੋਮਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਪ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦੇਵੇ ਜਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਾ ਦੇਵੇ।
ਯੋ ਨੋ ਰਸਂ ਦਿਪ੍ਸਤਿ ਪਿਤ੍ਵੋ ਅਗ੍ਨੇ ਅਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਗਵਾਂ ਯਸ੍ਤਨੂਨਾਮ੍ । ਰਿਪੁ ਸ੍ਤੇਨ ਸ੍ਤੇਯਕृਦ੍ਦਭ੍ਰਮੇਤੁ ਨਿ ष ਹੀਯਤਾਂ ਤਨ੍ਵਾ ਤਨਾ ਚ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਜੋ ਕੋਈ ਸਾਡੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਗਾਂਵਾਂ ਜਾਂ ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰਸ ਨੂੰ ਲੋਭੀ ਹੋਵੇ, ਦੁਸ਼ਮਣ, ਚੋਰ, ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਭਟਕਦਾ ਫਿਰੇ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਵੇ।
{੯} ਪਰਃ ਸੋ ਅਸ੍ਤੁ ਤਨ੍ਵਾ ਤਨਾ ਚ ਤਿਸ੍ਰਃ ਪृਥਿਵੀਰਧੋ ਅਸ੍ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾਃ । ਪ੍ਰਤਿ ਸ਼ੁष੍ਯਤੁ ਯਸ਼ੋ ਅਸ੍ਯ ਦੇਵਾ ਯੋ ਮਾ ਦਿਵਾ ਦਿਪ੍ਸਤਿ ਯਸ਼੍ਚ ਨਕ੍ਤਮ੍
ਉਹ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਿੰਨ ਧਰਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ; ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਸੂਕ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜੋ ਦਿਨ ਜਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਸੁਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਚਿਕਿਤੁषੇ ਜਨਾਯ ਸਚ੍ਚਾਸਚ੍ਚ ਵਚਸੀ ਪਸ੍ਪृਧਾਤੇ । ਤਸ੍ਯੋਰ੍ਯਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਯਤਰਦृਜੀਯਸ੍ਤਦਿਤ੍ਸੋਮੋऽਵਤਿ ਹਨ੍ਤ੍ਯਾਸਤ੍
ਸਾਫ ਸਮਝ ਉਹਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸਚ ਅਤੇ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਸੱਚ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਸੋਮਾ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਝੂਠ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਵਾ ਉ ਸੋਮੋ ਵृਜਿਨਂ ਹਿਨੋਤਿ ਨ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਂ ਮਿਥੁਯਾ ਧਾਰਯਨ੍ਤਮ੍ । ਹਨ੍ਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਹਨ੍ਤ੍ਯਾਸਦ੍ਵਦਨ੍ਤਮੁਭਾਵਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਿਤੌ ਸ਼ਯਾਤੇ
ਸੋਮਾ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਰਾਜਾ ਜੋ ਇਨਸਾਫ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ—ਦੋਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੇਠਾਂ ਹਾਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਦਿ ਵਾਹਮਨृਤਦੇਵੋ ਅਸ੍ਮਿ ਮੋਘਂ ਵਾ ਦੇਵਾਮਪ੍ਯੂਹੇ ਅਗ੍ਨੇ । ਕਿਮਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਜਾਤਵੇਦੋ ਹृਣੀषੇ ਦ੍ਰੋਘਵਾਚਸ੍ਤੇ ਨਿਰ੍ऋਥਂ ਸਚਨ੍ਤਾਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਝੂਠਾ ਦੇਵਤਾ ਹਾਂ ਜਾਂ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਜਾਤਵੇਦਸ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਕੀ ਰੋਸ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਝੂਠ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਣ।
ਅਦ੍ਯਾ ਮੁਰੀਯ ਯਦਿ ਯਾਤੁਧਾਨੋ ਅਸ੍ਮਿ ਯਦਿ ਵਾਯੁਸ੍ਤਤਪ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ । ਅਧਾ ਸ ਵੀਰੈਰ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਵਿ ਯੂਯਾ ਯੋ ਮਾ ਮੋਘਂ ਯਾਤੁਧਾਨੇਤ੍ਯਾਹ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਮਰ ਜਾਵਾਂ, ਜੇ ਮੈਂ ਜਾਦੂਗਰ ਹਾਂ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਹ ਦਸ ਵੀਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਝੂਠੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਦੂਗਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਮਾਯਾਤੁਂ ਯਾਤੁਧਾਨੇਤ੍ਯਾਹ ਯੋ ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸ਼ਿਚਿਰਸ੍ਮੀਤ੍ਯਾਹ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਂ ਹਨ੍ਤੁ ਮਹਤਾ ਵਧੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਜਨ੍ਤੋਰਧਮਸ੍ਪਦੀष੍ਟ
ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਜਾਦੂਗਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ 'ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਾਂ', ਇੰਦਰ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਪਾ ਦੇਵੇ।
ਪ੍ਰ ਯਾ ਜਿਗਾਤਿ ਖਰ੍ਗਲੇਵ ਨਕ੍ਤਮਪ ਦ੍ਰੁਹੁਸ੍ਤਨ੍ਵਂ੧ ਗੂਹਮਾਨਾ । ਵਵ੍ਰਮਨਨ੍ਤਮਵ ਸਾ ਪਦੀष੍ਟ ਗ੍ਰਾਵਾਣੋ ਘ੍ਨਨ੍ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਸ ਉਪਬ੍ਦੈਃ
ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨੇਵਲੇ ਵਾਂਗ ਰੇਂਗਦੀ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਨੁਕਸਾਨ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਛੁਪਾਉਂਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਬੇਹੱਦ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ; ਪੱਥਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦੇਣ।
ਵਿ ਤਿष੍ਠਧ੍ਵਂ ਮਰੁਤੋ ਵਿਕ੍ਸ਼੍ਵਿਚ੍ਛਤ ਗृਭਾਯਤ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ ਸਂ ਪਿਨष੍ਟਨ੍ । ਵਯੋ ਯੇ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪਤਯਨ੍ਤਿ ਨਕ੍ਤਭਿਰ੍ਯੇ ਵਾ ਰਿਪੋ ਦਧਿਰੇ ਦੇਵੇ ਅਧ੍ਵਰੇ
ਹੇ ਮਰੁਤੋ, ਸਾਹਮਣੇ ਆਓ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਚੌੜਾ ਦਿਓ, ਫੜੋ ਅਤੇ ਕੁਚਲੋ; ਜੋ ਪੰਛੀ ਬਣ ਕੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉੱਡਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਯਜਨਾ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰ ਵਰ੍ਤਯ ਦਿਵੋऽਸ਼੍ਮਾਨਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸੋਮਸ਼ਿਤਂ ਮਘਵਨ੍ਤ੍ਸਂ ਸ਼ਿਸ਼ਾਧਿ । ਪ੍ਰਾਕ੍ਤੋ ਅਪਾਕ੍ਤੋ ਅਧਰਾਦੁਦਕ੍ਤੋऽਭਿ ਜਹਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪਰ੍ਵਤੇਨ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਹੇ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਦਾਨੀ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਪੱਥਰ ਲੁੜਕਾ ਦੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਬਾ ਦੇ; ਪੂਰਬ, ਪੱਛਮ, ਹੇਠਾਂ, ਉੱਤੇ—ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ।
ਏਤ ਉ ਤ੍ਯੇ ਪਤਯਨ੍ਤਿ ਸ਼੍ਵਯਾਤਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦਿਪ੍ਸਨ੍ਤਿ ਦਿਪ੍ਸਵੋऽਦਾਭ੍ਯਮ੍ । ਸ਼ਿਸ਼ੀਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪਿਸ਼ੁਨੇਭ੍ਯੋ ਵਧਂ ਨੁਨਂ ਸृਜਦਸ਼ਨਿਂ ਯਾਤੁਮਦ੍ਭ੍ਯਃ
ਇਹ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਉੱਡਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਿਰਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹਨ; ਹੁਣ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ 'ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ, ਜਾਦੂਗਰਾਂ 'ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਪਾ।
{੧੦} ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਾਤੂਨਾਮਭਵਤ੍ਪਰਾਸ਼ਰੋ ਹਵਿਰ੍ਮਥੀਨਾਮਭ੍ਯਾਵਿਵਾਸਤਾਮ੍ । ਅਭੀਦੁ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪਰਸ਼ੁਰ੍ਯਥਾ ਵਨਂ ਪਾਤ੍ਰੇਵ ਭਿਨ੍ਦਨ੍ਤ੍ਸਤ ਏਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਇੰਦਰ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਹਵਨ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾਉਣ ਵਾਲਾ; ਸ਼ਕਰ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕੁਹਾੜੀ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਆਵੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਭਾਂਡਾ ਵਾਂਗ ਤੋੜ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ।
ਉਲੂਕਯਾਤੁਂ ਸ਼ੁਸ਼ੁਲੂਕਯਾਤੁਂ ਜਹਿ ਸ਼੍ਵਯਾਤੁਮੁਤ ਕੋਕਯਾਤੁਮ੍ । ਸੁਪਰ੍ਣਯਾਤੁਮੁਤ ਗृਧ੍ਰਯਾਤੁਂ ਦृषਦੇਵ ਪ੍ਰ ਮृਣ ਰਕ੍ਸ਼ ਇਨ੍ਦ੍ਰ
ਉਲੂਕ-ਜਾਦੂਗਰ, ਚੀਕ-ਉਲੂਕ-ਜਾਦੂਗਰ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਕੋਕ-ਜਾਦੂਗਰ, ਸੁਪਰਨ-ਜਾਦੂਗਰ ਅਤੇ ਗਿੱਧ-ਜਾਦੂਗਰ—ਹੇ ਇੰਦਰ, ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦੇ।