ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨਾਗ੍ਨੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਰਕ੍ਸ਼ ਯਜ੍ਞਂ ਪ੍ਰਾਞ੍ਚਂ ਵਸੁਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰ ਣਯ ਪ੍ਰਚੇਤਃ । ਹਿਂਸ੍ਰਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸ੍ਯਭਿ ਸ਼ੋਸ਼ੁਚਾਨਂ ਮਾ ਤ੍ਵਾ ਦਭਨ੍ ਯਾਤੁਧਾਨਾ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਃ
ਅੱਗ, ਆਪਣੀ ਤਿੱਖੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਯਜਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗਿਆਂ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਾ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ; ਤਿੱਖੀ ਲੌ ਨਾਲ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ, ਜਾਦੂਗਰ ਤੇਰੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਕਰ ਸਕਣ, ਹੇ ਦਰਸ਼ਕ।
ਨृਚਕ੍ਸ਼ਾ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਪਰਿ ਪਸ਼੍ਯ ਵਿਕ੍ਸ਼ੁ ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਰੀਣਿ ਪ੍ਰਤਿ ਸ਼ृਣੀਹ੍ਯਗ੍ਰਾ । ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਨੇ ਪृष੍ਟੀਰ੍ਹਰਸਾ ਸ਼ृਣੀਹਿ ਤ੍ਰੇਧਾ ਮੂਲਂ ਯਾਤੁਧਾਨਸ੍ਯ ਵृਸ਼੍ਚ
ਹੇ ਦਰਸ਼ਕ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਦੈਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੋਂ ਵੇਖ; ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਅੱਗੇ ਵਾਲੇ ਅੰਗ ਵੰਞਾ; ਅੱਗ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵੰਞਾ, ਤੇ ਜਾਦੂਗਰ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਞਾ।
{੬} ਤ੍ਰਿਰ੍ਯਾਤੁਧਾਨਃ ਪ੍ਰਸਿਤਿਂ ਤ ਏਤ੍ਵृਤਂ ਯੋ ਅਗ੍ਨੇ ਅਨृਤੇਨ ਹਨ੍ਤਿ । ਤਮਰ੍ਚਿषਾ ਸ੍ਫੂਰ੍ਜਯਨ੍ ਜਾਤਵੇਦਃ ਸਮਕ੍ਸ਼ਮੇਨਂ ਗृਣਤੇ ਨਿ ਯੁਙ੍ਗ੍ਧਿ
ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਜਾਦੂਗਰ ਰਾਹ ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ, ਹੇ ਅੱਗ, ਝੂਠ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਾਤਵੇਦਸ, ਚਮਕਦੀ ਲੌ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈ।
ਯਦਗ੍ਨੇ ਅਦ੍ਯ ਮਿਥੁਨਾ ਸ਼ਪਾਤੋ ਯਦ੍ਵਾਚਸ੍ਤृष੍ਟਂ ਜਨਯਨ੍ਤ ਰੇਭਾਃ । ਮਨ੍ਯੋਰ੍ਮਨਸਃ ਸ਼ਰਵ੍ਯਾ ਜਾਯਤੇ ਯਾ ਤਯਾ ਵਿਧ੍ਯ ਹृਦਯੇ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍
ਅੱਜ, ਹੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਜੋੜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਬਗਾਵਤੀਆਂ ਦੇ ਬੋਲ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਮਨ ਦੇ ਤੀਰ ਉਠਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਜਾ।
ਪਰਾ ਸ਼ृਣੀਹਿ ਤਪਸਾ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍ ਪਰਾਗ੍ਨੇ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਹਰਸਾ ਸ਼ृਣੀਹਿ । ਪਰਾਰ੍ਚਿषਾ ਮੂਰਦੇਵਾਨ੍ ਛृਣੀਹਿ ਪਰਾਸੁਤृਪਃ ਸ਼ੋਸ਼ੁਚਤਃ ਸ਼ृਣੀਹਿ
ਆਪਣੀ ਤਾਪ ਨਾਲ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ; ਅੱਗ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ; ਲੌ ਨਾਲ ਮੂੜ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ; ਤੇ ਲਾਲਚੀ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ।
ਪਰਾਦ੍ਯ ਦੇਵਾ ਵृਜਿਨਂ ਸ਼ृਣਨ੍ਤੁ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗੇਨਂ ਸ਼ਪਥਾ ਯਨ੍ਤੁ ਸृष੍ਟਾਃ । ਵਾਚਾਸ੍ਤੇਨਂ ਸ਼ਰਵ ऋਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਮਰ੍ਮਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯੈਤੁ ਪ੍ਰਸਿਤਿਂ ਯਾਤੁਧਾਨਃ
ਅੱਜ, ਦੇਵਤੇ ਮੰਦ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ; ਸ਼ਾਪ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇ; ਬੋਲ ਤੇ ਤੀਰ ਉਸ ਦੇ ਜਿੰਦ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਣ; ਜਾਦੂਗਰ ਹਰ ਰਾਹ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਯਃ ਪੌਰੁषੇਯੇਣ ਕ੍ਰਵਿषਾ ਸਮਙ੍ਕ੍ਤੇ ਯੋ ਅਸ਼੍ਵ੍ਯੇਨ ਪਸ਼ੁਨਾ ਯਾਤੁਧਾਨਃ । ਯੋ ਅਘ੍ਨ੍ਯਾਯਾ ਭਰਤਿ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮਗ੍ਨੇ ਤੇषਾਂ ਸ਼ੀਰ੍षਾਣਿ ਹਰਸਾਪਿ ਵृਸ਼੍ਚ
ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਸ ਨਾਲ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਘੋੜੇ ਜਾਂ ਪਸ਼ੂ ਨਾਲ, ਜਾਦੂਗਰ; ਜੋ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਅੱਗ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੰਞਾ।
ਵਿषਂ ਗਵਾਂ ਯਾਤੁਧਾਨਾ ਭਰਨ੍ਤਾਮਾ ਵृਸ਼੍ਚਨ੍ਤਾਮਦਿਤਯੇ ਦੁਰੇਵਾਃ । ਪਰੈਣਾਨ੍ ਦੇਵਃ ਸਵਿਤਾ ਦਦਾਤੁ ਪਰਾ ਭਾਗਮੋषਧੀਨਾਂ ਜਯਨ੍ਤਾਮ੍
ਜਾਦੂਗਰ ਗਾਂ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਲਿਆਉਣ; ਮੰਦੇ ਲੋਕ ਅਦਿਤੀ ਲਈ ਵੰਞੇ ਜਾਣ; ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ; ਜੜੀਆਂ ਦੀ ਹਿੱਸਾ ਹੋਰ ਥਾਂ ਜਿੱਤ ਜਾਵੇ।
ਸਂਵਤ੍ਸਰੀਣਂ ਪਯ ਉਸ੍ਰਿਯਾਯਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਾਸ਼ੀਦ੍ਯਾਤੁਧਾਨੋ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਃ । ਪੀਯੂषਮਗ੍ਨੇ ਯਤਮਸ੍ਤਿਤृਪ੍ਸਾਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਞ੍ਚਮਰ੍ਚਿषਾ ਵਿਧ੍ਯ ਮਰ੍ਮਣਿ
ਸਾਲ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਪੀਲੇ ਗਾਂ ਦਾ, ਉਹ ਮਾਂਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਖਾਏ। ਹੇ ਅੱਗ, ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਰਸ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲਾਲਚੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਲਵ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਵੱਜ।
ਸਨਾਦਗ੍ਨੇ ਮृਣਸਿ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍ ਨ ਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਪृਤਨਾਸੁ ਜਿਗ੍ਯੁਃ । ਸਹਮੂਰਾਨ੍ ਅਨੁ ਦਹ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦੋ ਮਾ ਤੇ ਹੇਤ੍ਯਾ ਮੁਕ੍ਸ਼ਤ ਦੈਵ੍ਯਾਯਾਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕੇ। ਮਾਂਸ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਕਦੇ ਚੁਕ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਅਧਰਾਦੁਦਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦੁਤ ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍। ਪ੍ਰਤਿ ਤ੍ਯੇ ਤੇ ਅਜਰਾਸਸ੍ਤਪਿष੍ਠਾ ਅਘਸ਼ਂਸਂ ਸ਼ੋਸ਼ੁਚਤੋ ਦਹਨ੍ਤੁ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਉੱਠਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਰਹਿਤ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਲਵਾਂ, ਬੁਰਾ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ, ਦੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਣ।
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪੁਰਸ੍ਤਾਦਧਰਾਦੁਤੋਤ੍ਤਰਾਤ੍ਕਵਿਃ ਕਾਵ੍ਯੇਨ ਪਰਿ ਪਾਹ੍ਯਗ੍ਨੇ । ਸਖਾ ਸਖਾਯਮਜਰੋ ਜਰਿਮ੍ਨੇ ਅਗ੍ਨੇ ਮਰ੍ਤਾਮਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਪਿੱਛੇ, ਸਾਹਮਣੇ, ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਉੱਪਰ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਦੋਸਤ ਲਈ, ਜੁਆਨੀ ਰਹਿਤ ਵਾਂਗ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਲਈ, ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਅਮਰ ਹੈਂ।
{੭} ਤਦਗ੍ਨੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਪ੍ਰਤਿ ਧੇਹਿ ਰੇਭੇ ਸ਼ਫਾਰੁਜੋ ਯੇਨ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍ । ਅਥਰ੍ਵਵਜ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਦੈਵ੍ਯੇਨ ਸਤ੍ਯਂ ਧੂਰ੍ਵਨ੍ਤਮਚਿਤਂ ਨ੍ਯੋष
ਹੇ ਅੱਗ, ਉਹ ਨਜ਼ਰ ਪਾ, ਜੋ ਗਾਂ ਦੀ ਬਾਂਹ ਵਿਚ, ਚੀਰੇ ਹੋਏ ਖੁਰ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ। ਅਥਰਵਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਦਿਵਿਆ ਚਾਨਣ ਨਾਲ, ਝੂਠੇ ਤੇ ਅਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ।
ਪਰਿ ਤ੍ਵਾਗ੍ਨੇ ਪੁਰਂ ਵਯਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਸਹਸ੍ਯ ਧੀਮਹਿ । ਧृषਦ੍ਵਰ੍ਣਂ ਦਿਵੇਦਿਵੇ ਹਨ੍ਤਾਰਂ ਭਙ੍ਗੁਰਾਵਤਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਪੱਕੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ, ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ।
ਵਿषੇਣ ਭਙ੍ਗੁਰਾਵਤਃ ਪ੍ਰਤਿ ਸ੍ਮ ਰਕ੍ਸ਼ਸੋ ਜਹਿ । ਅਗ੍ਨੇ ਤਿਗ੍ਮੇਨ ਸ਼ੋਚਿषਾ ਤਪੁਰਗ੍ਰਾਭਿਰਰ੍ਚਿਭਿਃ
ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ। ਹੇ ਅੱਗ, ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਲਵ, ਤੇ ਜਲਦੇ, ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਜੀਭਾਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ।
ਵਿ ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਬृਹਤਾ ਭਾਤ੍ਯਗ੍ਨਿਰਾਵਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਕृਣੁਤੇ ਮਹਿਤ੍ਵਾ । ਪ੍ਰਾਦੇਵੀਰ੍ਮਾਯਾਃ ਸਹਤੇ ਦੁਰੇਵਾਃ ਸ਼ਿਸ਼ੀਤੇ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯੋ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ੇ
ਵੱਡੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਿਚ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੰਦ ਬੁਰੀਆਂ ਚਲਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਤੇ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਅਜਰੇ ਜਾਤਵੇਦਸ੍ਤਿਗ੍ਮਹੇਤੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਂਸ਼ਿਤੇ । ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਦੁਰ੍ਹਾਰ੍ਦਮਭਿਦਾਸਨ੍ਤਂ ਕਿਮੀਦਿਨਮ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਞ੍ਚਮਰ੍ਚਿषਾ ਜਾਤਵੇਦੋ ਵਿ ਨਿਕ੍ਸ਼੍ਵ
ਤੇਰੇ ਉਹ ਸਿੰਗ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦ, ਉਮਰ ਰਹਿਤ, ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀ, ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਦੈਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ। ਆਪਣੀ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਲਵ ਨਾਲ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ।
ਅਗ੍ਨੀ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਸੇਧਤਿ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ਼ੋਚਿਰਮਰ੍ਤ੍ਯਃ । ਸ਼ੁਚਿਃ ਪਾਵਕ ਈਡ੍ਯਃ
ਅੱਗ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਲਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਮਰ। ਪਵਿੱਤਰ, ਰੋਸ਼ਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸੋਮਾ ਤਪਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਉਬ੍ਜਤਂ ਨ੍ਯਰ੍ਪਯਤਂ ਵृषਣਾ ਤਮੋਵृਧਃ । ਪਰਾ ਸ਼ृਣੀਤਮਚਿਤੋ ਨ੍ਯੋषਤਂ ਹਤਂ ਨੁਦੇਥਾਂ ਨਿ ਸ਼ਿਸ਼ੀਤਮਤ੍ਤ੍ਰਿਣਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੋਮਾ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਸਾੜੋ, ਦੂਰ ਕਰੋ, ਥੱਲੇ ਸੁੱਟੋ, ਤੁਸੀਂ ਹਨੇਰਾ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬਲਵਾਨ ਹੋ। ਝੂਠੇ ਨੂੰ ਸੁਣੋ, ਥੱਲੇ ਸੁੱਟੋ, ਮਾਰੋ, ਦੂਰ ਕਰੋ, ਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜਮਾਓ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸੋਮਾ ਸਮਘਸ਼ਂਸਮਭ੍ਯਘਂ ਤਪੁਰ੍ਯਯਸ੍ਤੁ ਚਰੁਰਗ੍ਨਿਮਾਮਿਵ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਦ੍ਵਿषੇ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦੇ ਘੋਰਚਕ੍ਸ਼ਸੇ ਦ੍ਵੇषੋ ਧਤ੍ਤਮਨਵਾਯਂ ਕਿਮੀਦਿਨੇ
ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੋਮਾ, ਉਸ ਬੁਰਾ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਾੜੋ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਭੇਡੀਆ ਅੱਗ ਵੱਲ। ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਮਾਂਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਨਿਕੰਮੇ ਦੈਤ ਲਈ, ਨਫ਼ਰਤ ਪਾ ਦੋ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸੋਮਾ ਦੁष੍ਕृਤੋ ਵਵ੍ਰੇ ਅਨ੍ਤਰਨਾਰਮ੍ਭਣੇ ਤਮਸਿ ਪ੍ਰ ਵਿਧ੍ਯਤਮ੍ । ਯਤੋ ਨੈषਾਂ ਪੁਨਰੇਕਸ਼੍ਚਨੋਦਯਤ੍ਤਦ੍ਵਾਮਸ੍ਤੁ ਸਹਸੇ ਮਨ੍ਯੁਮਚ੍ਛਵਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੋਮਾ, ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਖੱਡ ਵਿਚ, ਸਹਾਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਸੁੱਟੋ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਮੁੜ ਨਾ ਉੱਠੇ; ਤੁਹਾਡਾ ਗੁੱਸਾ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸੋਮਾ ਵਰ੍ਤਯਤਂ ਦਿਵੋ ਵਧਂ ਸਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਘਸ਼ਂਸਾਯ ਤਰ੍ਹਣਮ੍ । ਉਤ੍ਤਕ੍ਸ਼ਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਯਂ੧ ਪਰ੍ਵਤੇਭ੍ਯੋ ਯੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਵਾਵृਧਾਨਂ ਨਿਜੂਰ੍ਵਥਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੋਮਾ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਵੱਜਾ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ, ਬੁਰਾ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ 'ਤੇ ਭੇਜੋ। ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਚਾਨਣ ਵਾਲੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਕੱਢੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਵਧਦੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸੋਮਾ ਵਰ੍ਤਯਤਂ ਦਿਵਸ੍ਪਰ੍ਯਗ੍ਨਿਤਪ੍ਤੇਭਿਰ੍ਯੁਵਮਸ਼੍ਮਹਨ੍ਮਭਿਃ । ਤਪੁਰ੍ਵਧੇਭਿਰਜਰੇਭਿਰਤ੍ਤ੍ਰਿਣੋ ਨਿ ਪਰ੍ਸ਼ਾਨੇ ਵਿਧ੍ਯਤਂ ਯਨ੍ਤੁ ਨਿਸ੍ਵਰਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੋਮਾ, ਅਸਮਾਨੀ ਵੱਜਾ ਭੇਜੋ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਗਰਮ ਕੀਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ। ਤੇਜ਼, ਉਮਰ ਰਹਿਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰੋ; ਉਹ ਚੁਪ ਚਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਾਣ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸੋਮਾ ਪਰਿ ਵਾਂ ਭੂਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਤ ਇਯਂ ਮਤਿਃ ਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਵੇਵ ਵਾਜਿਨਾ । ਯਾਂ ਵਾਂ ਹੋਤ੍ਰਾਂ ਪਰਿਹਿਨੋਮਿ ਮੇਧਯੇਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਨृਪਤੀ ਇਵ ਜਿਨ੍ਵਤਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੋਮਾ, ਇਹ ਸਾਡੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਖੇਤ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ। ਜੋ ਭੇਟ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਾਂਗ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਰਾਜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਇਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਜਿੱਤੋ, ਗਿਆਨ ਲਈ।
ਪ੍ਰਤਿ ਸ੍ਮਰੇਥਾਂ ਤੁਜਯਦ੍ਭਿਰੇਵੈਰ੍ਹਤਂ ਦ੍ਰੁਹੋ ਰਕ੍ਸ਼ਸੋ ਭਙ੍ਗੁਰਾਵਤਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸੋਮਾ ਦੁष੍ਕृਤੇ ਮਾ ਸੁਗਂ ਭੂਦ੍ਯੋ ਮਾ ਕਦਾ ਚਿਦਭਿਦਾਸਤਿ ਦ੍ਰੁਹੁਃ
ਵਿਜੇਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਯਾਦ ਰੱਖੋ, ਧੋਖੇਬਾਜ, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰੋ। ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੋਮਾ, ਬੁਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਸਾਨ ਰਾਹ ਨਾ ਮਿਲੇ; ਵੈਰੀ ਕਦੇ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ।
ਯੋ ਮਾ ਪਾਕੇਨ ਮਨਸਾ ਚਰਨ੍ਤਮਭਿਚष੍ਟੇ ਅਨृਤੇਭਿਰ੍ਵਚੋਭਿਃ । ਆਪ ਇਵ ਕਾਸ਼ਿਨਾ ਸਮ੍ਗृਭੀਤਾ ਅਸਨ੍ਨ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਵਸਤਃ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਕ੍ਤਾ
ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਮੰਦੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਝੂਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਤੱਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਮੈਂ ਚਲਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਤੇਜ਼ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਵਾਂਗ, ਝੂਠਿਆਂ ਵਿਚ ਖੋ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਨਾ ਬਣੇ।
ਯੇ ਪਾਕਸ਼ਂਸਂ ਵਿਹਰਨ੍ਤ ਏਵੈਰ੍ਯੇ ਵਾ ਭਦ੍ਰਂ ਦੂषਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਵਧਾਭਿਃ । ਅਹਯੇ ਵਾ ਤਾਨ੍ ਪ੍ਰਦਦਾਤੁ ਸੋਮ ਆ ਵਾ ਦਧਾਤੁ ਨਿਰ੍ऋਤੇਰੁਪष੍ਠੇ
ਜੋ ਪੱਕੇ ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਹਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਖਰਾਬ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੋਮਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਪ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦੇਵੇ ਜਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਾ ਦੇਵੇ।
ਯੋ ਨੋ ਰਸਂ ਦਿਪ੍ਸਤਿ ਪਿਤ੍ਵੋ ਅਗ੍ਨੇ ਅਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਗਵਾਂ ਯਸ੍ਤਨੂਨਾਮ੍ । ਰਿਪੁ ਸ੍ਤੇਨ ਸ੍ਤੇਯਕृਦ੍ਦਭ੍ਰਮੇਤੁ ਨਿ ष ਹੀਯਤਾਂ ਤਨ੍ਵਾ ਤਨਾ ਚ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਜੋ ਕੋਈ ਸਾਡੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਗਾਂਵਾਂ ਜਾਂ ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰਸ ਨੂੰ ਲੋਭੀ ਹੋਵੇ, ਦੁਸ਼ਮਣ, ਚੋਰ, ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਭਟਕਦਾ ਫਿਰੇ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਵੇ।
{੯} ਪਰਃ ਸੋ ਅਸ੍ਤੁ ਤਨ੍ਵਾ ਤਨਾ ਚ ਤਿਸ੍ਰਃ ਪृਥਿਵੀਰਧੋ ਅਸ੍ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾਃ । ਪ੍ਰਤਿ ਸ਼ੁष੍ਯਤੁ ਯਸ਼ੋ ਅਸ੍ਯ ਦੇਵਾ ਯੋ ਮਾ ਦਿਵਾ ਦਿਪ੍ਸਤਿ ਯਸ਼੍ਚ ਨਕ੍ਤਮ੍
ਉਹ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਿੰਨ ਧਰਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ; ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਸੂਕ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜੋ ਦਿਨ ਜਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਸੁਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਚਿਕਿਤੁषੇ ਜਨਾਯ ਸਚ੍ਚਾਸਚ੍ਚ ਵਚਸੀ ਪਸ੍ਪृਧਾਤੇ । ਤਸ੍ਯੋਰ੍ਯਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਯਤਰਦृਜੀਯਸ੍ਤਦਿਤ੍ਸੋਮੋऽਵਤਿ ਹਨ੍ਤ੍ਯਾਸਤ੍
ਸਾਫ ਸਮਝ ਉਹਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸਚ ਅਤੇ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਸੱਚ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਸੋਮਾ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਝੂਠ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।