ਯੇ ਮृਤ੍ਯਵ ਏਕਸ਼ਤਂ ਯਾ ਨਾष੍ਟ੍ਰਾ ਅਤਿਤਾਰ੍ਯਾਃ । ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤੁ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਦੇਵਾ ਅਗ੍ਨੇਰ੍ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਾਦਧਿ
ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਸੌ ਰੂਪ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਪਾਸੋਂ ਲੰਘ ਜਾਣ; ਦੇਵਤੇ ਤੈਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਨਰ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ, ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਣ।
ਅਗ੍ਨੇਃ ਸ਼ਰੀਰਮਸਿ ਪਾਰਯਿष੍ਣੁ ਰਕ੍ਸ਼ੋਹਾਸਿ ਸਪਤ੍ਨਹਾ । ਅਥੋ ਅਮੀਵਚਾਤਨਃ ਪੂਤੁਦ੍ਰੁਰ੍ਨਾਮ ਭੇषਜਮ੍
ਤੂੰ ਅੱਗ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹੈਂ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਦੈਤਾਂ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਤੂੰ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਪੂਤੁਦਰੁ ਹੈ, ਜੋ ਇਲਾਜ ਹੈ।
8.3 ਰਕ੍ਸ਼ੋਹਣਂ ਵਾਜਿਨਮਾ ਜਿਘਰ੍ਮਿ ਮਿਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਥਿष੍ਠਮੁਪ ਯਾਮਿ ਸ਼ਰ੍ਮ । ਸ਼ਿਸ਼ਾਨੋ ਅਗ੍ਨਿਃ ਕ੍ਰਤੁਭਿਃ ਸਮਿਦ੍ਧਃ ਸ ਨੋ ਦਿਵਾ ਸ ਰਿषਃ ਪਾਤੁ ਨਕ੍ਤਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੋਸਤ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਅੱਗ, ਜੋ ਹਵਨ ਨਾਲ ਜਗਾਈ ਗਈ, ਸਾਡੇ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਅਯੋਦਂष੍ਟ੍ਰੋ ਅਰ੍ਚਿषਾ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍ ਉਪ ਸ੍ਪृਸ਼ ਜਾਤਵੇਦਃ ਸਮਿਦ੍ਧਃ । ਆ ਜਿਹ੍ਵਯਾ ਮੂਰਦੇਵਾਨ੍ ਰਭਸ੍ਵ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦੋ ਵृष੍ਟ੍ਵਾਪਿ ਧਤ੍ਸ੍ਵਾਸਨ੍
ਜਾਤਵੇਦਸ, ਜਗਾਈ ਹੋਈ, ਆਪਣੀ ਬਿਨਾ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਲੌ ਨਾਲ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ; ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਮੂੜ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਫੜ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲੈ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਪਾ।
ਉਭੋਭਯਾਵਿਨ੍ਨ੍ ਉਪ ਧੇਹਿ ਦਂष੍ਟ੍ਰੌ ਹਿਂਸ੍ਰਃ ਸ਼ਿਸ਼ਾਨੋऽਵਰਂ ਪਰਂ ਚ । ਉਤਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਪਰਿ ਯਾਹ੍ਯਗ੍ਨੇ ਜਮ੍ਭੈਃ ਸਂ ਧੇਹ੍ਯਭਿ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍
ਆਪਣੀਆਂ ਦੋਨੋ ਜਬੜੀਆਂ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਿੱਖੀਆਂ, ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ; ਅੱਗ, ਆਪਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚੱਲ ਤੇ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ।
ਅਗ੍ਨੇ ਤ੍ਵਚਂ ਯਾਤੁਧਾਨਸ੍ਯ ਭਿਨ੍ਧਿ ਹਿਂਸ੍ਰਾਸ਼ਨਿਰ੍ਹਰਸਾ ਹਨ੍ਤ੍ਵੇਨਮ੍ । ਪ੍ਰ ਪਰ੍ਵਾਣਿ ਜਾਤਵੇਦਃ ਸ਼ृਣੀਹਿ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਰਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿ ਚਿਨੋਤ੍ਵੇਨਮ੍
ਅੱਗ, ਜਾਦੂਗਰ ਦੀ ਚਮੜੀ ਨੁੰ ਫਾੜ; ਤੇਰੀ ਤਿੱਖੀ ਲੌ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇ; ਜਾਤਵੇਦਸ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਵੱਖਰੇ ਕਰ ਤੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੰਞਾ ਦੇ।
ਯਤ੍ਰੇਦਾਨੀਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਜਾਤਵੇਦਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਮਗ੍ਨ ਉਤ ਵਾ ਚਰਨ੍ਤਮ੍ । ਉਤਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਪਤਨ੍ਤਂ ਯਾਤੁਧਾਨਂ ਤਮਸ੍ਤਾ ਵਿਧ੍ਯ ਸ਼ਰ੍ਵਾ ਸ਼ਿਸ਼ਾਨਃ
ਜਾਤਵੇਦਸ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਤੂੰ ਹੁਣ ਜਾਦੂਗਰ ਨੂੰ ਖੜਾ ਜਾਂ ਚਲਦਾ ਜਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਡਦਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਉਥੇ, ਹੇ ਤਿੱਖੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਵੱਜਾ।
ਯਜ੍ਞੈਰਿषੂਃ ਸਂਨਮਮਾਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਵਾਚਾ ਸ਼ਲ੍ਯਾਁ ਅਸ਼ਨਿਭਿਰ੍ਦਿਹਾਨਃ । ਤਾਭਿਰ੍ਵਿਧ੍ਯ ਹृਦਯੇ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍ ਪ੍ਰਤੀਚੋ ਬਾਹੂਨ੍ ਪ੍ਰਤਿ ਭਙ੍ਗ੍ਧ੍ਯੇषਾਮ੍
ਅੱਗ, ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਹਵਨ ਨਾਲ ਵੰਞਾ, ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਕੇ, ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਜਾ; ਜੋ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਾਂਹ ਵੰਞਾ।
ਉਤਾਰਬ੍ਧਾਨ੍ਤ੍ਸ੍ਪृਨੁਹਿ ਜਾਤਵੇਦ ਉਤਾਰੇਭਾਣਾਮृष੍ਟਿਭਿਰ੍ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍ । ਅਗ੍ਨੇ ਪੂਰ੍ਵੋ ਨਿ ਜਹਿ ਸ਼ੋਸ਼ੁਚਾਨ ਆਮਾਦਃ ਕ੍ਸ਼੍ਵਿਙ੍ਕਾਸ੍ਤਮਦਨ੍ਤ੍ਵੇਨੀਃ
ਜਾਤਵੇਦਸ, ਜੋ ਉਠ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਹੋਰ ਉਠਣਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਲੌ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰ; ਅੱਗ, ਪਹਿਲਾਂ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ।
ਇਹ ਪ੍ਰ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਤਮਃ ਸੋ ਅਗ੍ਨੇ ਯਾਤੁਧਾਨੋ ਯ ਇਦਂ ਕृਣੋਤਿ । ਤਮਾ ਰਭਸ੍ਵ ਸਮਿਧਾ ਯਵਿष੍ਠ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁषੇ ਰਨ੍ਧਯੈਨਮ੍
ਇੱਥੇ ਦੱਸ ਕਿ ਕੌਣ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਅੱਗ, ਕਿਹੜਾ ਜਾਦੂਗਰ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਗਾਈ ਲੌ ਨਾਲ ਫੜ, ਹੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਅੰਨ੍ਹਾ ਕਰ ਦੇ।
ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨਾਗ੍ਨੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਰਕ੍ਸ਼ ਯਜ੍ਞਂ ਪ੍ਰਾਞ੍ਚਂ ਵਸੁਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰ ਣਯ ਪ੍ਰਚੇਤਃ । ਹਿਂਸ੍ਰਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸ੍ਯਭਿ ਸ਼ੋਸ਼ੁਚਾਨਂ ਮਾ ਤ੍ਵਾ ਦਭਨ੍ ਯਾਤੁਧਾਨਾ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਃ
ਅੱਗ, ਆਪਣੀ ਤਿੱਖੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਯਜਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗਿਆਂ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਾ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ; ਤਿੱਖੀ ਲੌ ਨਾਲ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ, ਜਾਦੂਗਰ ਤੇਰੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਕਰ ਸਕਣ, ਹੇ ਦਰਸ਼ਕ।
ਨृਚਕ੍ਸ਼ਾ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਪਰਿ ਪਸ਼੍ਯ ਵਿਕ੍ਸ਼ੁ ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਰੀਣਿ ਪ੍ਰਤਿ ਸ਼ृਣੀਹ੍ਯਗ੍ਰਾ । ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਨੇ ਪृष੍ਟੀਰ੍ਹਰਸਾ ਸ਼ृਣੀਹਿ ਤ੍ਰੇਧਾ ਮੂਲਂ ਯਾਤੁਧਾਨਸ੍ਯ ਵृਸ਼੍ਚ
ਹੇ ਦਰਸ਼ਕ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਦੈਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੋਂ ਵੇਖ; ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਅੱਗੇ ਵਾਲੇ ਅੰਗ ਵੰਞਾ; ਅੱਗ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵੰਞਾ, ਤੇ ਜਾਦੂਗਰ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਞਾ।
{੬} ਤ੍ਰਿਰ੍ਯਾਤੁਧਾਨਃ ਪ੍ਰਸਿਤਿਂ ਤ ਏਤ੍ਵृਤਂ ਯੋ ਅਗ੍ਨੇ ਅਨृਤੇਨ ਹਨ੍ਤਿ । ਤਮਰ੍ਚਿषਾ ਸ੍ਫੂਰ੍ਜਯਨ੍ ਜਾਤਵੇਦਃ ਸਮਕ੍ਸ਼ਮੇਨਂ ਗृਣਤੇ ਨਿ ਯੁਙ੍ਗ੍ਧਿ
ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਜਾਦੂਗਰ ਰਾਹ ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ, ਹੇ ਅੱਗ, ਝੂਠ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਾਤਵੇਦਸ, ਚਮਕਦੀ ਲੌ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈ।
ਯਦਗ੍ਨੇ ਅਦ੍ਯ ਮਿਥੁਨਾ ਸ਼ਪਾਤੋ ਯਦ੍ਵਾਚਸ੍ਤृष੍ਟਂ ਜਨਯਨ੍ਤ ਰੇਭਾਃ । ਮਨ੍ਯੋਰ੍ਮਨਸਃ ਸ਼ਰਵ੍ਯਾ ਜਾਯਤੇ ਯਾ ਤਯਾ ਵਿਧ੍ਯ ਹृਦਯੇ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍
ਅੱਜ, ਹੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਜੋੜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਬਗਾਵਤੀਆਂ ਦੇ ਬੋਲ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਮਨ ਦੇ ਤੀਰ ਉਠਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਜਾ।
ਪਰਾ ਸ਼ृਣੀਹਿ ਤਪਸਾ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍ ਪਰਾਗ੍ਨੇ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਹਰਸਾ ਸ਼ृਣੀਹਿ । ਪਰਾਰ੍ਚਿषਾ ਮੂਰਦੇਵਾਨ੍ ਛृਣੀਹਿ ਪਰਾਸੁਤृਪਃ ਸ਼ੋਸ਼ੁਚਤਃ ਸ਼ृਣੀਹਿ
ਆਪਣੀ ਤਾਪ ਨਾਲ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ; ਅੱਗ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ; ਲੌ ਨਾਲ ਮੂੜ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ; ਤੇ ਲਾਲਚੀ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ।
ਪਰਾਦ੍ਯ ਦੇਵਾ ਵृਜਿਨਂ ਸ਼ृਣਨ੍ਤੁ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗੇਨਂ ਸ਼ਪਥਾ ਯਨ੍ਤੁ ਸृष੍ਟਾਃ । ਵਾਚਾਸ੍ਤੇਨਂ ਸ਼ਰਵ ऋਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਮਰ੍ਮਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯੈਤੁ ਪ੍ਰਸਿਤਿਂ ਯਾਤੁਧਾਨਃ
ਅੱਜ, ਦੇਵਤੇ ਮੰਦ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ; ਸ਼ਾਪ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇ; ਬੋਲ ਤੇ ਤੀਰ ਉਸ ਦੇ ਜਿੰਦ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਣ; ਜਾਦੂਗਰ ਹਰ ਰਾਹ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਯਃ ਪੌਰੁषੇਯੇਣ ਕ੍ਰਵਿषਾ ਸਮਙ੍ਕ੍ਤੇ ਯੋ ਅਸ਼੍ਵ੍ਯੇਨ ਪਸ਼ੁਨਾ ਯਾਤੁਧਾਨਃ । ਯੋ ਅਘ੍ਨ੍ਯਾਯਾ ਭਰਤਿ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮਗ੍ਨੇ ਤੇषਾਂ ਸ਼ੀਰ੍षਾਣਿ ਹਰਸਾਪਿ ਵृਸ਼੍ਚ
ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਸ ਨਾਲ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਘੋੜੇ ਜਾਂ ਪਸ਼ੂ ਨਾਲ, ਜਾਦੂਗਰ; ਜੋ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਅੱਗ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੰਞਾ।
ਵਿषਂ ਗਵਾਂ ਯਾਤੁਧਾਨਾ ਭਰਨ੍ਤਾਮਾ ਵृਸ਼੍ਚਨ੍ਤਾਮਦਿਤਯੇ ਦੁਰੇਵਾਃ । ਪਰੈਣਾਨ੍ ਦੇਵਃ ਸਵਿਤਾ ਦਦਾਤੁ ਪਰਾ ਭਾਗਮੋषਧੀਨਾਂ ਜਯਨ੍ਤਾਮ੍
ਜਾਦੂਗਰ ਗਾਂ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਲਿਆਉਣ; ਮੰਦੇ ਲੋਕ ਅਦਿਤੀ ਲਈ ਵੰਞੇ ਜਾਣ; ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ; ਜੜੀਆਂ ਦੀ ਹਿੱਸਾ ਹੋਰ ਥਾਂ ਜਿੱਤ ਜਾਵੇ।
ਸਂਵਤ੍ਸਰੀਣਂ ਪਯ ਉਸ੍ਰਿਯਾਯਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਾਸ਼ੀਦ੍ਯਾਤੁਧਾਨੋ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਃ । ਪੀਯੂषਮਗ੍ਨੇ ਯਤਮਸ੍ਤਿਤृਪ੍ਸਾਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਞ੍ਚਮਰ੍ਚਿषਾ ਵਿਧ੍ਯ ਮਰ੍ਮਣਿ
ਸਾਲ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਪੀਲੇ ਗਾਂ ਦਾ, ਉਹ ਮਾਂਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਖਾਏ। ਹੇ ਅੱਗ, ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਰਸ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲਾਲਚੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਲਵ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਵੱਜ।
ਸਨਾਦਗ੍ਨੇ ਮृਣਸਿ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍ ਨ ਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਪृਤਨਾਸੁ ਜਿਗ੍ਯੁਃ । ਸਹਮੂਰਾਨ੍ ਅਨੁ ਦਹ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦੋ ਮਾ ਤੇ ਹੇਤ੍ਯਾ ਮੁਕ੍ਸ਼ਤ ਦੈਵ੍ਯਾਯਾਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕੇ। ਮਾਂਸ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਕਦੇ ਚੁਕ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਅਧਰਾਦੁਦਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦੁਤ ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍। ਪ੍ਰਤਿ ਤ੍ਯੇ ਤੇ ਅਜਰਾਸਸ੍ਤਪਿष੍ਠਾ ਅਘਸ਼ਂਸਂ ਸ਼ੋਸ਼ੁਚਤੋ ਦਹਨ੍ਤੁ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਉੱਠਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਰਹਿਤ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਲਵਾਂ, ਬੁਰਾ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ, ਦੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਣ।
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪੁਰਸ੍ਤਾਦਧਰਾਦੁਤੋਤ੍ਤਰਾਤ੍ਕਵਿਃ ਕਾਵ੍ਯੇਨ ਪਰਿ ਪਾਹ੍ਯਗ੍ਨੇ । ਸਖਾ ਸਖਾਯਮਜਰੋ ਜਰਿਮ੍ਨੇ ਅਗ੍ਨੇ ਮਰ੍ਤਾਮਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਪਿੱਛੇ, ਸਾਹਮਣੇ, ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਉੱਪਰ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਦੋਸਤ ਲਈ, ਜੁਆਨੀ ਰਹਿਤ ਵਾਂਗ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਲਈ, ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਅਮਰ ਹੈਂ।
{੭} ਤਦਗ੍ਨੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਪ੍ਰਤਿ ਧੇਹਿ ਰੇਭੇ ਸ਼ਫਾਰੁਜੋ ਯੇਨ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍ । ਅਥਰ੍ਵਵਜ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਦੈਵ੍ਯੇਨ ਸਤ੍ਯਂ ਧੂਰ੍ਵਨ੍ਤਮਚਿਤਂ ਨ੍ਯੋष
ਹੇ ਅੱਗ, ਉਹ ਨਜ਼ਰ ਪਾ, ਜੋ ਗਾਂ ਦੀ ਬਾਂਹ ਵਿਚ, ਚੀਰੇ ਹੋਏ ਖੁਰ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ। ਅਥਰਵਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਦਿਵਿਆ ਚਾਨਣ ਨਾਲ, ਝੂਠੇ ਤੇ ਅਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ।
ਪਰਿ ਤ੍ਵਾਗ੍ਨੇ ਪੁਰਂ ਵਯਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਸਹਸ੍ਯ ਧੀਮਹਿ । ਧृषਦ੍ਵਰ੍ਣਂ ਦਿਵੇਦਿਵੇ ਹਨ੍ਤਾਰਂ ਭਙ੍ਗੁਰਾਵਤਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਪੱਕੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ, ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ।
ਵਿषੇਣ ਭਙ੍ਗੁਰਾਵਤਃ ਪ੍ਰਤਿ ਸ੍ਮ ਰਕ੍ਸ਼ਸੋ ਜਹਿ । ਅਗ੍ਨੇ ਤਿਗ੍ਮੇਨ ਸ਼ੋਚਿषਾ ਤਪੁਰਗ੍ਰਾਭਿਰਰ੍ਚਿਭਿਃ
ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ। ਹੇ ਅੱਗ, ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਲਵ, ਤੇ ਜਲਦੇ, ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਜੀਭਾਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ।
ਵਿ ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਬृਹਤਾ ਭਾਤ੍ਯਗ੍ਨਿਰਾਵਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਕृਣੁਤੇ ਮਹਿਤ੍ਵਾ । ਪ੍ਰਾਦੇਵੀਰ੍ਮਾਯਾਃ ਸਹਤੇ ਦੁਰੇਵਾਃ ਸ਼ਿਸ਼ੀਤੇ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯੋ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ੇ
ਵੱਡੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਿਚ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੰਦ ਬੁਰੀਆਂ ਚਲਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਤੇ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਅਜਰੇ ਜਾਤਵੇਦਸ੍ਤਿਗ੍ਮਹੇਤੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਂਸ਼ਿਤੇ । ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਦੁਰ੍ਹਾਰ੍ਦਮਭਿਦਾਸਨ੍ਤਂ ਕਿਮੀਦਿਨਮ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਞ੍ਚਮਰ੍ਚਿषਾ ਜਾਤਵੇਦੋ ਵਿ ਨਿਕ੍ਸ਼੍ਵ
ਤੇਰੇ ਉਹ ਸਿੰਗ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦ, ਉਮਰ ਰਹਿਤ, ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀ, ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਦੈਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ। ਆਪਣੀ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਲਵ ਨਾਲ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ।
ਅਗ੍ਨੀ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਸੇਧਤਿ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ਼ੋਚਿਰਮਰ੍ਤ੍ਯਃ । ਸ਼ੁਚਿਃ ਪਾਵਕ ਈਡ੍ਯਃ
ਅੱਗ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਲਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਮਰ। ਪਵਿੱਤਰ, ਰੋਸ਼ਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸੋਮਾ ਤਪਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਉਬ੍ਜਤਂ ਨ੍ਯਰ੍ਪਯਤਂ ਵृषਣਾ ਤਮੋਵृਧਃ । ਪਰਾ ਸ਼ृਣੀਤਮਚਿਤੋ ਨ੍ਯੋषਤਂ ਹਤਂ ਨੁਦੇਥਾਂ ਨਿ ਸ਼ਿਸ਼ੀਤਮਤ੍ਤ੍ਰਿਣਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੋਮਾ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਸਾੜੋ, ਦੂਰ ਕਰੋ, ਥੱਲੇ ਸੁੱਟੋ, ਤੁਸੀਂ ਹਨੇਰਾ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬਲਵਾਨ ਹੋ। ਝੂਠੇ ਨੂੰ ਸੁਣੋ, ਥੱਲੇ ਸੁੱਟੋ, ਮਾਰੋ, ਦੂਰ ਕਰੋ, ਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜਮਾਓ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸੋਮਾ ਸਮਘਸ਼ਂਸਮਭ੍ਯਘਂ ਤਪੁਰ੍ਯਯਸ੍ਤੁ ਚਰੁਰਗ੍ਨਿਮਾਮਿਵ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਦ੍ਵਿषੇ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦੇ ਘੋਰਚਕ੍ਸ਼ਸੇ ਦ੍ਵੇषੋ ਧਤ੍ਤਮਨਵਾਯਂ ਕਿਮੀਦਿਨੇ
ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੋਮਾ, ਉਸ ਬੁਰਾ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਾੜੋ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਭੇਡੀਆ ਅੱਗ ਵੱਲ। ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਮਾਂਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਨਿਕੰਮੇ ਦੈਤ ਲਈ, ਨਫ਼ਰਤ ਪਾ ਦੋ।