ਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਰੇਣ ਮਰ੍ਚਯਤਾ ਸੁਤੇਜਸਾ ਵਪ੍ਤਾ ਵਪਸਿ ਕੇਸ਼ਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁ । ਸ਼ੁਭਂ ਮੁਖਂ ਮਾ ਨ ਆਯੁਃ ਪ੍ਰ ਮੋषੀਃ
ਜਦ ਤੂੰ ਤੇਜ਼ ਉਸਤਰੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਾਲ ਤੇ ਦਾਡ਼ ਕੱਟਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਸੋਹਣਾ ਹੋਵੇ; ਸਾਡੀ ਜਿੰਦ ਨਾ ਲੈ ਜਾਵੀਂ।
ਸ਼ਿਵੌ ਤੇ ਸ੍ਤਾਂ ਵ੍ਰੀਹਿਯਵਾਵਬਲਾਸਾਵਦੋਮਧੌ । ਏਤੌ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਵਿ ਬਾਧੇਤੇ ਏਤੌ ਮੁਞ੍ਚਤੋ ਅਂਹਸਃ
ਚੰਗੀ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਧਾਨ ਤੇ ਜੌ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੇ ਹੋਣ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਤੈਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਦਸ਼੍ਨਾਸਿ ਯਤ੍ਪਿਬਸਿ ਧਾਨ੍ਯਂ ਕृष੍ਯਾਃ ਪਯਃ । ਯਦਾਦ੍ਯਂ ਯਦਨਾਦ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤੇ ਅਨ੍ਨਮਵਿषਂ ਕृਣੋਮਿ
ਤੂੰ ਜੋ ਵੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਵੀ ਪੀਂਦਾ ਹੈਂ—ਅਨਾਜ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਜੋ ਵੀ ਖਾਧਾ ਜਾਂ ਨਾ ਖਾਧਾ—ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ ਰਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਹ੍ਨੇ ਚ ਤ੍ਵਾ ਰਾਤ੍ਰਯੇ ਚੋਭਾਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿ ਦਦ੍ਮਸਿ । ਅਰਾਯੇਭ੍ਯੋ ਜਿਘਤ੍ਸੁਭ੍ਯ ਇਮਂ ਮੇ ਪਰਿ ਰਕ੍ਸ਼ਤ
ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ, ਦੋਵੇਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਘੇਰਦੇ ਹਾਂ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੇ ਭੈੜਾ ਚਾਹਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਇਸ ਨੂੰ ਬਚਾਓ।
{੪} ਸ਼ਤਂ ਤੇऽਯੁਤਂ ਹਾਯਨਾਨ੍ ਦ੍ਵੇ ਯੁਗੇ ਤ੍ਰੀਣਿ ਚਤ੍ਵਾਰਿ ਕृਣ੍ਮਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾਸ੍ਤੇऽਨੁ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤਾਮਹृਣੀਯਮਾਨਾਃ
ਸੌ, ਲੱਖ ਸਾਲ, ਦੋ ਯੁਗ, ਤਿੰਨ, ਚਾਰ—ਅਸੀਂ ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਇੰਦਰ, ਅੱਗ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਇਸ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਨ, ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ਰਦੇ ਤ੍ਵਾ ਹੇਮਨ੍ਤਾਯ ਵਸਨ੍ਤਾਯ ਗ੍ਰੀष੍ਮਾਯ ਪਰਿ ਦਦ੍ਮਸਿ । ਵਰ੍षਾਣਿ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸ੍ਯੋਨਾਨਿ ਯੇषੁ ਵਰ੍ਧਨ੍ਤ ਓषਧੀਃ
ਪਤਝੜ, ਸਰਦੀ, ਬਸੰਤ, ਗਰਮੀ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਘੇਰਦੇ ਹਾਂ। ਸਾਲ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੁਖਦਾਈ ਹੋਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬੂਟੀਆਂ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮृਤ੍ਯੁਰੀਸ਼ੇ ਦ੍ਵਿਪਦਾਂ ਮृਤ੍ਯੁਰੀਸ਼ੇ ਚਤੁष੍ਪਦਾਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ਗੋਪਤੇਰੁਦ੍ਭਰਾਮਿ ਸ ਮਾ ਬਿਭੇਃ
ਮੌਤ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਮੌਤ ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਉਸ ਮੌਤ, ਜੋ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੋਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਠਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ; ਉਸ ਤੋਂ ਡਰ ਨਾ ਕਰ।
ਸੋऽਰਿष੍ਟ ਨ ਮਰਿष੍ਯਸਿ ਨ ਮਰਿष੍ਯਸਿ ਮਾ ਬਿਭੇਃ । ਨ ਵੈ ਤਤ੍ਰ ਮ੍ਰਿਯਨ੍ਤੇ ਨੋ ਯਨ੍ਤਿ ਅਧਮਂ ਤਮਃ
ਤੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੇਗਾ, ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਮਰੇਗਾ, ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਮਰੇਗਾ; ਡਰ ਨਾ ਕਰ। ਉਥੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਘੱਟ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੋ ਵੈ ਤਤ੍ਰ ਜੀਵਤਿ ਗੌਰਸ਼੍ਵਃ ਪੁਰੁषਃ ਪਸ਼ੁਃ । ਯਤ੍ਰੇਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਪਰਿਧਿਰ੍ਜੀਵਨਾਯ ਕਮ੍
ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਦੇ ਹਨ—ਚਿੱਟਾ, ਘੋੜਾ, ਮਨੁੱਖ, ਪਸ਼ੂ—ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੰਦ ਲਈ ਪੱਟਾ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਿ ਤ੍ਵਾ ਪਾਤੁ ਸਮਾਨੇਭ੍ਯੋऽਭਿਚਾਰਾਤ੍ਸਬਨ੍ਧੁਭ੍ਯਃ । ਅਮਮ੍ਰਿਰ੍ਭਵਾਮृਤੋऽਤਿਜੀਵੋ ਮਾ ਤੇ ਹਾਸਿषੁਰਸਵਃ ਸ਼ਰੀਰਮ੍
ਤੈਨੂੰ ਸਮਾਨ ਉਮਰ ਵਾਲਿਆਂ, ਜਾਦੂ, ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਓ। ਤੂੰ ਅਮਰ ਹੋ, ਅਮਰਤਾ ਵਾਲਾ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋ; ਤੇਰੀ ਜਿੰਦ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡੇ।
ਯੇ ਮृਤ੍ਯਵ ਏਕਸ਼ਤਂ ਯਾ ਨਾष੍ਟ੍ਰਾ ਅਤਿਤਾਰ੍ਯਾਃ । ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤੁ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਦੇਵਾ ਅਗ੍ਨੇਰ੍ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਾਦਧਿ
ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਸੌ ਰੂਪ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਪਾਸੋਂ ਲੰਘ ਜਾਣ; ਦੇਵਤੇ ਤੈਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਨਰ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ, ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਣ।
ਅਗ੍ਨੇਃ ਸ਼ਰੀਰਮਸਿ ਪਾਰਯਿष੍ਣੁ ਰਕ੍ਸ਼ੋਹਾਸਿ ਸਪਤ੍ਨਹਾ । ਅਥੋ ਅਮੀਵਚਾਤਨਃ ਪੂਤੁਦ੍ਰੁਰ੍ਨਾਮ ਭੇषਜਮ੍
ਤੂੰ ਅੱਗ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹੈਂ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਦੈਤਾਂ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਤੂੰ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਪੂਤੁਦਰੁ ਹੈ, ਜੋ ਇਲਾਜ ਹੈ।
8.3 ਰਕ੍ਸ਼ੋਹਣਂ ਵਾਜਿਨਮਾ ਜਿਘਰ੍ਮਿ ਮਿਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਥਿष੍ਠਮੁਪ ਯਾਮਿ ਸ਼ਰ੍ਮ । ਸ਼ਿਸ਼ਾਨੋ ਅਗ੍ਨਿਃ ਕ੍ਰਤੁਭਿਃ ਸਮਿਦ੍ਧਃ ਸ ਨੋ ਦਿਵਾ ਸ ਰਿषਃ ਪਾਤੁ ਨਕ੍ਤਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੋਸਤ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਅੱਗ, ਜੋ ਹਵਨ ਨਾਲ ਜਗਾਈ ਗਈ, ਸਾਡੇ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਅਯੋਦਂष੍ਟ੍ਰੋ ਅਰ੍ਚਿषਾ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍ ਉਪ ਸ੍ਪृਸ਼ ਜਾਤਵੇਦਃ ਸਮਿਦ੍ਧਃ । ਆ ਜਿਹ੍ਵਯਾ ਮੂਰਦੇਵਾਨ੍ ਰਭਸ੍ਵ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦੋ ਵृष੍ਟ੍ਵਾਪਿ ਧਤ੍ਸ੍ਵਾਸਨ੍
ਜਾਤਵੇਦਸ, ਜਗਾਈ ਹੋਈ, ਆਪਣੀ ਬਿਨਾ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਲੌ ਨਾਲ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ; ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਮੂੜ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਫੜ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲੈ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਪਾ।
ਉਭੋਭਯਾਵਿਨ੍ਨ੍ ਉਪ ਧੇਹਿ ਦਂष੍ਟ੍ਰੌ ਹਿਂਸ੍ਰਃ ਸ਼ਿਸ਼ਾਨੋऽਵਰਂ ਪਰਂ ਚ । ਉਤਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਪਰਿ ਯਾਹ੍ਯਗ੍ਨੇ ਜਮ੍ਭੈਃ ਸਂ ਧੇਹ੍ਯਭਿ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍
ਆਪਣੀਆਂ ਦੋਨੋ ਜਬੜੀਆਂ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਿੱਖੀਆਂ, ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ; ਅੱਗ, ਆਪਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚੱਲ ਤੇ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ।
ਅਗ੍ਨੇ ਤ੍ਵਚਂ ਯਾਤੁਧਾਨਸ੍ਯ ਭਿਨ੍ਧਿ ਹਿਂਸ੍ਰਾਸ਼ਨਿਰ੍ਹਰਸਾ ਹਨ੍ਤ੍ਵੇਨਮ੍ । ਪ੍ਰ ਪਰ੍ਵਾਣਿ ਜਾਤਵੇਦਃ ਸ਼ृਣੀਹਿ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਰਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿ ਚਿਨੋਤ੍ਵੇਨਮ੍
ਅੱਗ, ਜਾਦੂਗਰ ਦੀ ਚਮੜੀ ਨੁੰ ਫਾੜ; ਤੇਰੀ ਤਿੱਖੀ ਲੌ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇ; ਜਾਤਵੇਦਸ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਵੱਖਰੇ ਕਰ ਤੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੰਞਾ ਦੇ।
ਯਤ੍ਰੇਦਾਨੀਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਜਾਤਵੇਦਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਮਗ੍ਨ ਉਤ ਵਾ ਚਰਨ੍ਤਮ੍ । ਉਤਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਪਤਨ੍ਤਂ ਯਾਤੁਧਾਨਂ ਤਮਸ੍ਤਾ ਵਿਧ੍ਯ ਸ਼ਰ੍ਵਾ ਸ਼ਿਸ਼ਾਨਃ
ਜਾਤਵੇਦਸ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਤੂੰ ਹੁਣ ਜਾਦੂਗਰ ਨੂੰ ਖੜਾ ਜਾਂ ਚਲਦਾ ਜਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਡਦਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਉਥੇ, ਹੇ ਤਿੱਖੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਵੱਜਾ।
ਯਜ੍ਞੈਰਿषੂਃ ਸਂਨਮਮਾਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਵਾਚਾ ਸ਼ਲ੍ਯਾਁ ਅਸ਼ਨਿਭਿਰ੍ਦਿਹਾਨਃ । ਤਾਭਿਰ੍ਵਿਧ੍ਯ ਹृਦਯੇ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍ ਪ੍ਰਤੀਚੋ ਬਾਹੂਨ੍ ਪ੍ਰਤਿ ਭਙ੍ਗ੍ਧ੍ਯੇषਾਮ੍
ਅੱਗ, ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਹਵਨ ਨਾਲ ਵੰਞਾ, ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਕੇ, ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਜਾ; ਜੋ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਾਂਹ ਵੰਞਾ।
ਉਤਾਰਬ੍ਧਾਨ੍ਤ੍ਸ੍ਪृਨੁਹਿ ਜਾਤਵੇਦ ਉਤਾਰੇਭਾਣਾਮृष੍ਟਿਭਿਰ੍ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍ । ਅਗ੍ਨੇ ਪੂਰ੍ਵੋ ਨਿ ਜਹਿ ਸ਼ੋਸ਼ੁਚਾਨ ਆਮਾਦਃ ਕ੍ਸ਼੍ਵਿਙ੍ਕਾਸ੍ਤਮਦਨ੍ਤ੍ਵੇਨੀਃ
ਜਾਤਵੇਦਸ, ਜੋ ਉਠ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਹੋਰ ਉਠਣਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਲੌ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰ; ਅੱਗ, ਪਹਿਲਾਂ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ।
ਇਹ ਪ੍ਰ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਤਮਃ ਸੋ ਅਗ੍ਨੇ ਯਾਤੁਧਾਨੋ ਯ ਇਦਂ ਕृਣੋਤਿ । ਤਮਾ ਰਭਸ੍ਵ ਸਮਿਧਾ ਯਵਿष੍ਠ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁषੇ ਰਨ੍ਧਯੈਨਮ੍
ਇੱਥੇ ਦੱਸ ਕਿ ਕੌਣ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਅੱਗ, ਕਿਹੜਾ ਜਾਦੂਗਰ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਗਾਈ ਲੌ ਨਾਲ ਫੜ, ਹੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਅੰਨ੍ਹਾ ਕਰ ਦੇ।
ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨਾਗ੍ਨੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਰਕ੍ਸ਼ ਯਜ੍ਞਂ ਪ੍ਰਾਞ੍ਚਂ ਵਸੁਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰ ਣਯ ਪ੍ਰਚੇਤਃ । ਹਿਂਸ੍ਰਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸ੍ਯਭਿ ਸ਼ੋਸ਼ੁਚਾਨਂ ਮਾ ਤ੍ਵਾ ਦਭਨ੍ ਯਾਤੁਧਾਨਾ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਃ
ਅੱਗ, ਆਪਣੀ ਤਿੱਖੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਯਜਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗਿਆਂ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਾ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ; ਤਿੱਖੀ ਲੌ ਨਾਲ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ, ਜਾਦੂਗਰ ਤੇਰੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਕਰ ਸਕਣ, ਹੇ ਦਰਸ਼ਕ।
ਨृਚਕ੍ਸ਼ਾ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਪਰਿ ਪਸ਼੍ਯ ਵਿਕ੍ਸ਼ੁ ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਰੀਣਿ ਪ੍ਰਤਿ ਸ਼ृਣੀਹ੍ਯਗ੍ਰਾ । ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਨੇ ਪृष੍ਟੀਰ੍ਹਰਸਾ ਸ਼ृਣੀਹਿ ਤ੍ਰੇਧਾ ਮੂਲਂ ਯਾਤੁਧਾਨਸ੍ਯ ਵृਸ਼੍ਚ
ਹੇ ਦਰਸ਼ਕ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਦੈਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੋਂ ਵੇਖ; ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਅੱਗੇ ਵਾਲੇ ਅੰਗ ਵੰਞਾ; ਅੱਗ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵੰਞਾ, ਤੇ ਜਾਦੂਗਰ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਞਾ।
{੬} ਤ੍ਰਿਰ੍ਯਾਤੁਧਾਨਃ ਪ੍ਰਸਿਤਿਂ ਤ ਏਤ੍ਵृਤਂ ਯੋ ਅਗ੍ਨੇ ਅਨृਤੇਨ ਹਨ੍ਤਿ । ਤਮਰ੍ਚਿषਾ ਸ੍ਫੂਰ੍ਜਯਨ੍ ਜਾਤਵੇਦਃ ਸਮਕ੍ਸ਼ਮੇਨਂ ਗृਣਤੇ ਨਿ ਯੁਙ੍ਗ੍ਧਿ
ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਜਾਦੂਗਰ ਰਾਹ ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ, ਹੇ ਅੱਗ, ਝੂਠ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਾਤਵੇਦਸ, ਚਮਕਦੀ ਲੌ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈ।
ਯਦਗ੍ਨੇ ਅਦ੍ਯ ਮਿਥੁਨਾ ਸ਼ਪਾਤੋ ਯਦ੍ਵਾਚਸ੍ਤृष੍ਟਂ ਜਨਯਨ੍ਤ ਰੇਭਾਃ । ਮਨ੍ਯੋਰ੍ਮਨਸਃ ਸ਼ਰਵ੍ਯਾ ਜਾਯਤੇ ਯਾ ਤਯਾ ਵਿਧ੍ਯ ਹृਦਯੇ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍
ਅੱਜ, ਹੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਜੋੜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਬਗਾਵਤੀਆਂ ਦੇ ਬੋਲ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਮਨ ਦੇ ਤੀਰ ਉਠਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਜਾ।
ਪਰਾ ਸ਼ृਣੀਹਿ ਤਪਸਾ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍ ਪਰਾਗ੍ਨੇ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਹਰਸਾ ਸ਼ृਣੀਹਿ । ਪਰਾਰ੍ਚਿषਾ ਮੂਰਦੇਵਾਨ੍ ਛृਣੀਹਿ ਪਰਾਸੁਤृਪਃ ਸ਼ੋਸ਼ੁਚਤਃ ਸ਼ृਣੀਹਿ
ਆਪਣੀ ਤਾਪ ਨਾਲ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ; ਅੱਗ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ; ਲੌ ਨਾਲ ਮੂੜ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ; ਤੇ ਲਾਲਚੀ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ।
ਪਰਾਦ੍ਯ ਦੇਵਾ ਵृਜਿਨਂ ਸ਼ृਣਨ੍ਤੁ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗੇਨਂ ਸ਼ਪਥਾ ਯਨ੍ਤੁ ਸृष੍ਟਾਃ । ਵਾਚਾਸ੍ਤੇਨਂ ਸ਼ਰਵ ऋਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਮਰ੍ਮਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯੈਤੁ ਪ੍ਰਸਿਤਿਂ ਯਾਤੁਧਾਨਃ
ਅੱਜ, ਦੇਵਤੇ ਮੰਦ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ; ਸ਼ਾਪ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇ; ਬੋਲ ਤੇ ਤੀਰ ਉਸ ਦੇ ਜਿੰਦ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਣ; ਜਾਦੂਗਰ ਹਰ ਰਾਹ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਯਃ ਪੌਰੁषੇਯੇਣ ਕ੍ਰਵਿषਾ ਸਮਙ੍ਕ੍ਤੇ ਯੋ ਅਸ਼੍ਵ੍ਯੇਨ ਪਸ਼ੁਨਾ ਯਾਤੁਧਾਨਃ । ਯੋ ਅਘ੍ਨ੍ਯਾਯਾ ਭਰਤਿ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮਗ੍ਨੇ ਤੇषਾਂ ਸ਼ੀਰ੍षਾਣਿ ਹਰਸਾਪਿ ਵृਸ਼੍ਚ
ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਸ ਨਾਲ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਘੋੜੇ ਜਾਂ ਪਸ਼ੂ ਨਾਲ, ਜਾਦੂਗਰ; ਜੋ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਅੱਗ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੰਞਾ।
ਵਿषਂ ਗਵਾਂ ਯਾਤੁਧਾਨਾ ਭਰਨ੍ਤਾਮਾ ਵृਸ਼੍ਚਨ੍ਤਾਮਦਿਤਯੇ ਦੁਰੇਵਾਃ । ਪਰੈਣਾਨ੍ ਦੇਵਃ ਸਵਿਤਾ ਦਦਾਤੁ ਪਰਾ ਭਾਗਮੋषਧੀਨਾਂ ਜਯਨ੍ਤਾਮ੍
ਜਾਦੂਗਰ ਗਾਂ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਲਿਆਉਣ; ਮੰਦੇ ਲੋਕ ਅਦਿਤੀ ਲਈ ਵੰਞੇ ਜਾਣ; ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ; ਜੜੀਆਂ ਦੀ ਹਿੱਸਾ ਹੋਰ ਥਾਂ ਜਿੱਤ ਜਾਵੇ।
ਸਂਵਤ੍ਸਰੀਣਂ ਪਯ ਉਸ੍ਰਿਯਾਯਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਾਸ਼ੀਦ੍ਯਾਤੁਧਾਨੋ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਃ । ਪੀਯੂषਮਗ੍ਨੇ ਯਤਮਸ੍ਤਿਤृਪ੍ਸਾਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਞ੍ਚਮਰ੍ਚਿषਾ ਵਿਧ੍ਯ ਮਰ੍ਮਣਿ
ਸਾਲ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਪੀਲੇ ਗਾਂ ਦਾ, ਉਹ ਮਾਂਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਖਾਏ। ਹੇ ਅੱਗ, ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਰਸ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲਾਲਚੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਲਵ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਵੱਜ।
ਸਨਾਦਗ੍ਨੇ ਮृਣਸਿ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍ ਨ ਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਪृਤਨਾਸੁ ਜਿਗ੍ਯੁਃ । ਸਹਮੂਰਾਨ੍ ਅਨੁ ਦਹ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦੋ ਮਾ ਤੇ ਹੇਤ੍ਯਾ ਮੁਕ੍ਸ਼ਤ ਦੈਵ੍ਯਾਯਾਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕੇ। ਮਾਂਸ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਕਦੇ ਚੁਕ ਨਾ ਜਾਵੇ।