ਅਪ੍ਸਰਸਃ ਸਧਮਾਦਂ ਮਦਨ੍ਤਿ ਹਵਿਰ੍ਧਾਨਮਨ੍ਤਰਾ ਸੂਰ੍ਯਂ ਚ । ਤਾ ਮੇ ਹਸ੍ਤੌ ਸਂ ਸृਜਨ੍ਤੁ ਘृਤੇਨ ਸਪਤ੍ਨਂ ਮੇ ਕਿਤਵਂ ਰਨ੍ਧਯਨ੍ਤੁ
ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਸਾਂਝੀ ਭੋਜਨ ਤੇ ਭੇਟ 'ਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਤੇ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਘੀ ਨਾਲ ਜੋੜਣ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀ, ਜੂਏ ਵਾਲੇ ਚਲਾਕ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇਣ।
ਆਦਿਨਵਂ ਪ੍ਰਤਿਦੀਵ੍ਨੇ ਘृਤੇਨਾਸ੍ਮਾਮਭਿ ਕ੍ਸ਼ਰ । ਵृਕ੍ਸ਼ਮਿਵਾਸ਼ਨ੍ਯਾ ਜਹਿ ਯੋ ਅਸ੍ਮਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਦੀਵ੍ਯਤਿ
ਨਵਾਂ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਵਾਲਾ, ਘੀ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਵਹਾ। ਜੋ ਸਾਡੇ ਵਿਰੋਧ 'ਚ ਖੜਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਵੱਢਣ ਵਾਂਗ ਮਾਰ।
ਯੋ ਨੋ ਦ੍ਯੁਵੇ ਧਨਮਿਦਂ ਚਕਾਰ ਯੋ ਅਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਗ੍ਲਹਨਂ ਸ਼ੇषਣਂ ਚ । ਸ ਨੋ ਦੇਵੋ ਹਵਿਰਿਦਂ ਜੁषਾਣੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੇਭਿਃ ਸਧਮਾਦਂ ਮਦੇਮ
ਜੋ ਸਾਡੇ ਲਈ ਦਿਨ 'ਚ ਇਹ ਧਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜੂਏ ਦੀ ਜਿੱਤ ਤੇ ਹਾਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝੀ ਭੋਜਨ 'ਚ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇ।
ਸਂਵਸਵ ਇਤਿ ਵੋ ਨਾਮਧੇਯਮੁਗ੍ਰਂਪਸ਼੍ਯਾ ਰਾष੍ਟ੍ਰਭृਤੋ ਹ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ । ਤੇਭ੍ਯੋ ਵ ਇਨ੍ਦਵੋ ਹਵਿषਾ ਵਿਧੇਮ ਵਯਂ ਸ੍ਯਾਮ ਪਤਯੋ ਰਯੀਣਾਮ੍
ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਮ 'ਸੰਵਸਵ' ਹੈ, ਉਗਰ ਪਾਸੇ, ਰਾਜ ਦੇ ਮਾਲਕ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅਸੀਂ ਭੇਟ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ—ਅਸੀਂ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣੀਏ।
ਦੇਵਾਨ੍ ਯਨ੍ ਨਾਥਿਤੋ ਹੁਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਯਦੂषਿਮ । ਅਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਯਦ੍ਬਭ੍ਰੂਨ੍ ਆਲਭੇ ਤੇ ਨੋ ਮृਡਨ੍ਤ੍ਵੀਦृਸ਼ੇ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸਹਾਰਾ ਲੱਭਣ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸਾਧਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪੀਲੇ ਪਾਸੇ ਚੁੱਕਦਾ ਹਾਂ—ਉਹ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਇਸ ਮਾਮਲੇ 'ਚ ਦਇਆ ਕਰਣ।
ਅਗ੍ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਹਤੋ ਵृਤ੍ਰਾਣ੍ਯਪ੍ਰਤਿ । ਉਭਾ ਹਿ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਤਮਾ
ਅੱਗ ਤੇ ਇੰਦਰ, ਭਗਤ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਵਿਰੋਧੀ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਹੋ।
ਯਾਭ੍ਯਾਮਜਯਨ੍ਤ੍ਸ੍ਵਰਗ੍ਰ ਏਵ ਯਾਵਾਤਸ੍ਥਤੁਰ੍ਭੁਵਨਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ । ਪ੍ਰ ਚਰ੍षਣੀਵृषਣਾ ਵਜ੍ਰਬਾਹੂ ਅਗ੍ਨਿਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵृਤ੍ਰਹਣਾ ਹੁਵੇऽਹਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ 'ਚ ਜਿੱਤਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੇ—ਮਹਾਨ ਤੇ ਵਜਰ-ਬਾਹੁ, ਵਿਰੋਧੀ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਅੱਗ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਉਪ ਤ੍ਵਾ ਦੇਵੋ ਅਗ੍ਰਭੀਚ੍ਚਮਸੇਨ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਗੀਰ੍ਭਿਰ੍ਨ ਆ ਵਿਸ਼ ਯਜਮਾਨਾਯ ਸੁਨ੍ਵਤੇ
ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੇਵ ਨੇ ਕਮੰਡਲ ਫੜਿਆ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ। ਇੰਦਰ, ਭੇਟ ਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਭਗਤ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਰਸਿ ਸੋਮਧਾਨ ਆਤ੍ਮਾ ਦੇਵਾਨਾਮੁਤ ਮਾਨੁषਾਣਾਮ੍ । ਇਹ ਪ੍ਰਜਾ ਜਨਯ ਯਾਸ੍ਤ ਆਸੁ ਯਾ ਅਨ੍ਯਤ੍ਰੇਹ ਤਾਸ੍ਤੇ ਰਮਨ੍ਤਾਮ੍
ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦਾ ਪੇਟ ਹੈਂ, ਸੋਮ ਦਾ ਥਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ। ਇੱਥੇ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰ—ਜੋ ਇੱਥੇ ਹਨ, ਜੋ ਹੋਰ ਥਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ।
ਸ਼ੁਮ੍ਭਨੀ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਅਨ੍ਤਿਸੁਮ੍ਨੇ ਮਹਿਵ੍ਰਤੇ । ਆਪਃ ਸਪ੍ਤ ਸੁਸ੍ਰੁਵੁਰ੍ਦੇਵੀਸ੍ਤਾ ਨੋ ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤ੍ਵਂਹਸਃ
ਚਮਕਦੀਆਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਉੱਚੇ ਵਚਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਮਹਾਨ ਰੀਤ ਵਾਲੀਆਂ, ਸੱਤ ਦੇਵੀ ਜਲ ਵਹਿ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ—ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੁਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਣ।
ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤੁ ਮਾ ਸ਼ਪਥ੍ਯਾਦਥੋ ਵਰੁਣ੍ਯਾਦੁਤ । ਅਥੋ ਯਮਸ੍ਯ ਪਡ੍ਵੀਸ਼ਾਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਵਕਿਲ੍ਬਿषਾਤ੍
ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ, ਯਮ ਦੀ ਜਕੜ ਤੋਂ, ਤੇ ਹਰ ਰੂਹਾਨੀ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਣ।
ਤृष੍ਟਿਕੇ ਤृष੍ਟਵਨ੍ਦਨ ਉਦਮੂਂ ਛਿਨ੍ਧਿ ਤृष੍ਟਿਕੇ । ਯਥਾ ਕृਤਦ੍ਵਿष੍ਟਾਸੋऽਮੁष੍ਮੈ ਸ਼ੇਪ੍ਯਾਵਤੇ
ਪਿਆਸ, ਪਿਆਸ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਪਿਆਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦੇ। ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਬੁਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ।
ਤृष੍ਟਾਸਿ ਤृष੍ਟਿਕਾ ਵਿषਾ ਵਿषਾਤਕ੍ਯਸਿ । ਪਰਿਵृਕ੍ਤਾ ਯਥਾਸਸ੍ਯृषਭਸ੍ਯ ਵਸ਼ੇਵ
ਤੂੰ ਪਿਆਸ ਹੈਂ, ਪਿਆਸ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਹੈਂ, ਜ਼ਹਿਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ। ਜਿਵੇਂ ਰੱਸੇ ਨੂੰ ਬਲਦ ਤੋਂ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ।
7.119(7.114) ਆ ਤੇ ਦਦੇ ਵਕ੍ਸ਼ਣਾਭ੍ਯ ਆ ਤੇऽਹਂ ਹृਦਯਾਦ੍ਦਦੇ । ਆ ਤੇ ਮੁਖਸ੍ਯ ਸਙ੍ਕਾਸ਼ਾਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤੇ ਵਰ੍ਚ ਆ ਦਦੇ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਪਾਸਲੀਆਂ ਤੋਂ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਚਮਕ ਤੋਂ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਾਰੀ ਚਮਕ ਤੈਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰੇਤੋ ਯਨ੍ਤੁ ਵ੍ਯਾਧ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਨੁਧ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰੋ ਅਸ਼ਸ੍ਤਯਃ । ਅਗ੍ਨੀ ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਰ੍ਹਨ੍ਤੁ ਸੋਮੋ ਹਨ੍ਤੁ ਦੁਰਸ੍ਯਤੀਃ
ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੂਰ ਹੋਣ, ਮੰਦੇ ਬੋਲ ਦੂਰ ਹੋਣ; ਅੱਗ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ, ਸੋਮ ਬੁਰਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ।
ਪ੍ਰ ਪਤੇਤਃ ਪਾਪਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਿ ਨਸ਼੍ਯੇਤਃ ਪ੍ਰਾਮੁਤਃ ਪਤ । ਅਯਸ੍ਮਯੇਨਾਙ੍ਕੇਨ ਦ੍ਵਿषਤੇ ਤ੍ਵਾ ਸਜਾਮਸਿ
ਮੰਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ; ਲੋਹੇ ਦੀ ਮੋਹਰ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹਾਂ।
ਯਾ ਮਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਪਤਯਾਲੂਰਜੁष੍ਟਾਭਿਚਸ੍ਕਨ੍ਦ ਵਨ੍ਦਨੇਵ ਵृਕ੍ਸ਼ਮ੍ । ਅਨ੍ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਮਤ੍ਸਵਿਤਸ੍ਤਾਮਿਤੋ ਧਾ ਹਿਰਣ੍ਯਹਸ੍ਤੋ ਵਸੁ ਨੋ ਰਰਾਣਃ
ਜੋ ਕਲੇਸ਼, ਗਰੀਬੀ ਅਤੇ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਲਤਾ ਵਿਰਖ ਤੋਂ ਢਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਹੇ ਸਵਿਤਾ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੇ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਕਲੇਸ਼ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ।
ਏਕਸ਼ਤਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸਾਕਂ ਤਨ੍ਵਾ ਜਨੁषੋऽਧਿ ਜਾਤਾਃ । ਤਾਸਾਂ ਪਾਪਿष੍ਠਾ ਨਿਰਿਤਃ ਪ੍ਰ ਹਿਣ੍ਮਃ ਸ਼ਿਵਾ ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਜਾਤਵੇਦੋ ਨਿਯਚ੍ਛ
ਇਨਸਾਨ ਦੇ ਜੀਵਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੌ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜੀਆਂ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਅਸੀਂ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ—ਹੇ ਜਾਤਵੇਦ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇ।
ਏਤਾ ਏਨਾ ਵ੍ਯਾਕਰਂ ਖਿਲੇ ਗਾ ਵਿष੍ਠਿਤਾ ਇਵ । ਰਮਨ੍ਤਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਯਾਃ ਪਾਪੀਸ੍ਤਾ ਅਨੀਨਸ਼ਮ੍
ਇਹ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਮਾੜੀਆਂ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਕਿਸਮਤਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਹ ਵਿਚ ਗਾਂ ਵੱਖ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਇੱਥੇ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ, ਤੇ ਮਾੜੀ ਕਿਸਮਤ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਨਮੋ ਰੂਰਾਯ ਚ੍ਯਵਨਾਯ ਨੋਦਨਾਯ ਧृष੍ਣਵੇ । ਨਮਃ ਸ਼ੀਤਾਯ ਪੂਰ੍ਵਕਾਮਕृਤ੍ਵਨੇ
ਰੂਰ ਨੂੰ, ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਬਹਾਦਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਠੰਢੇ ਨੂੰ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਯੋ ਅਨ੍ਯੇਦ੍ਯੁਰੁਭਯਦ੍ਯੁਰਭ੍ਯੇਤੀਮਂ ਮਣ੍ਡੂਕਮ੍ । ਅਭ੍ਯੇਤ੍ਵਵ੍ਰਤਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ ਇਸ ਮੰਡੂਕ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਉਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਕੋਈ ਵਚਨ ਨਹੀਂ ਲਿਆ, ਆਉਣ ਦਿਓ।
ਆ ਮਨ੍ਦ੍ਰੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਹਰਿਭਿਰ੍ਯਾਹਿ ਮਯੂਰਰੋਮਭਿਃ । ਮਾ ਤ੍ਵਾ ਕੇ ਚਿਦ੍ਵਿ ਯਮਨ੍ ਵਿਂ ਨ ਪਾਸ਼ਿਨੋऽਤਿ ਧਨ੍ਵੇਵ ਤਾਮਿਹਿ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਸੁਹਣੇ, ਪੀਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਆਉ, ਜੋ ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਹਨ; ਕੋਈ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਰੋਕੇ ਨਾ, ਕੋਈ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹੇ ਨਾ—ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਸਿੱਧਾ ਆਉ, ਇੱਥੇ ਆਉ।
ਮਰ੍ਮਾਣਿ ਤੇ ਵਰ੍ਮਣਾ ਛਾਦਯਾਮਿ ਸੋਮਸ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਮृਤੇਨਾਨੁ ਵਸ੍ਤਾਮ੍ । ਉਰੋਰ੍ਵਰੀਯੋ ਵਰੁਣਸ੍ਤੇ ਕृਣੋਤੁ ਜਯਨ੍ਤਂ ਤ੍ਵਾਨੁ ਦੇਵਾ ਮਦਨ੍ਤੁ
ਤੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਨਾਜੁਕ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਵਚ ਨਾਲ ਢੱਕਦਾ ਹਾਂ; ਸੋਮ, ਰਾਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ; ਵਰੁਣਾ ਤੈਨੂੰ ਚੌੜਾ ਛਾਤੀ ਵਾਲਾ ਕਰੇ; ਦੇਵਤੇ ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤੂ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਣ।
ਅਨ੍ਤਕਾਯ ਮृਤ੍ਯਵੇ ਨਮਃ ਪ੍ਰਾਣਾ ਅਪਾਨਾ ਇਹ ਤੇ ਰਮਨ੍ਤਾਮ੍ । ਇਹਾਯਮਸ੍ਤੁ ਪੁਰੁषਃ ਸਹਾਸੁਨਾ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਭਾਗੇ ਅਮृਤਸ੍ਯ ਲੋਕੇ
ਮੌਤ ਨੂੰ, ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਤੇਰੇ ਸਾਹ ਤੇ ਉਲਟ-ਸਾਹ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿਣ; ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਰਹੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ।
ਉਦੇਨਂ ਭਗੋ ਅਗ੍ਰਭੀਦੁਦੇਨਂ ਸੋਮੋ ਅਂਸ਼ੁਮਾਨ੍ । ਉਦੇਨਂ ਮਰੁਤੋ ਦੇਵਾ ਉਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਸ੍ਵਸ੍ਤਯੇ
ਭਾਗ ਤੈਨੂੰ ਉੱਠਾਏ, ਸੋਮ ਰੋਸ਼ਨ ਤੈਨੂੰ ਉੱਠਾਏ, ਮਰੁਤ ਦੇਵਤੇ ਤੈਨੂੰ ਉੱਠਾਏ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਗਨੀ ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਲਈ।
ਇਹ ਤੇऽਸੁਰਿਹ ਪ੍ਰਾਣ ਇਹਾਯੁਰਿਹ ਤੇ ਮਨਃ । ਉਤ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ऋਤ੍ਯਾਃ ਪਾਸ਼ੇਭ੍ਯੋ ਦੈਵ੍ਯਾ ਵਚਾ ਭਰਾਮਸਿ
ਇੱਥੇ ਤੇਰਾ ਸਾਹ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਤੇਰੀ ਜਿੰਦ, ਇੱਥੇ ਤੇਰਾ ਮਨ; ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਨਿਰ੍ਰਿਤ ਦੇ ਫੰਸਿਆਂ ਤੋਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ।
ਉਤ੍ਕ੍ਰਾਮਾਤਃ ਪੁਰੁष ਮਾਵ ਪਤ੍ਥਾ ਮृਤ੍ਯੋਃ ਪਡ੍ਵੀषਮਵਮੁਞ੍ਚਮਾਨਃ । ਮਾ ਛਿਤ੍ਥਾ ਅਸ੍ਮਾਲ੍ਲੋਕਾਦਗ੍ਨੇਃ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸਂਦृਸ਼ਃ
ਉੱਠ, ਮਨੁੱਖ, ਮੌਤ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਨਾ ਜਾ; ਵੱਡੇ ਘਰ 'ਚ ਨਾ ਜਾ, ਇਸ ਲੋਕ ਤੋਂ, ਅਗਨੀ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਨਾ ਵਿਛੁੜ।
ਤੁਭ੍ਯਂ ਵਾਤਃ ਪਵਤਾਂ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਵਰ੍षਨ੍ਤ੍ਵਮृਤਾਨ੍ਯਾਪਃ । ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਤੇ ਤਨ੍ਵੇ ਸ਼ਂ ਤਪਾਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਦਯਤਾਂ ਮਾ ਪ੍ਰ ਮੇष੍ਠਾਃ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਵਾ ਵਗੇ, ਹੇ ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਨ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਅਮਰਤ ਜਲ ਵਰਸੇ; ਸੂਰਜ ਤੇਰੀ ਦੇਹ 'ਤੇ ਚੰਗੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਪਾਏ; ਮੌਤ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੋਵੇ—ਤੂੰ ਦੂਰ ਨਾ ਜਾ।
ਉਦ੍ਯਾਨਂ ਤੇ ਪੁਰੁष ਨਾਵਯਾਨਂ ਜੀਵਾਤੁਂ ਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਤਾਤਿਂ ਕृਣੋਮਿ । ਆ ਹਿ ਰੋਹੇਮਮਮृਤਂ ਸੁਖਂ ਰਥਮਥ ਜਿਰ੍ਵਿਰ੍ਵਿਦਥਮਾ ਵਦਾਸਿ
ਮਨੁੱਖ, ਤੇਰੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਲਈ ਰਸਤਾ ਬਣਾਇਆ, ਜੀਵਨ ਲਈ ਨੌਕ ਬਣਾਈ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਲਈ ਹੁਨਰ ਦਿੱਤਾ; ਆ, ਇਸ ਅਮਰ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਤੇ ਸਾਫ ਬੋਲ।
ਮਾ ਤੇ ਮਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਾਨ੍ ਮਾ ਤਿਰੋ ਭੂਨ੍ ਮਾ ਜੀਵੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰ ਮਦੋ ਮਾਨੁ ਗਾਃ ਪਿਤॄਨ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਅਭਿ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁ ਤ੍ਵੇਹ
ਤੇਰਾ ਮਨ ਉੱਥੇ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਨਾ ਲੁਕ ਜਾਵੇ; ਜੀਵਿਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਾ ਹੋ, ਪਿਤਰਾਂ ਕੋਲ ਨਾ ਜਾ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਰੱਖਣ।