ਯਾਨ੍ ਆਵਹ ਉਸ਼ਤੋ ਦੇਵ ਦੇਵਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਪ੍ਰੇਰਯ ਸ੍ਵੇ ਅਗ੍ਨੇ ਸਧਸ੍ਥੇ । ਜਕ੍ਸ਼ਿਵਾਂਸਃ ਪਪਿਵਾਂਸੋ ਮਧੂਨ੍ਯਸ੍ਮੈ ਧਤ੍ਤ ਵਸਵੋ ਵਸੂਨਿ
ਹੇ ਅੱਗ, ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ। ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਭੋਗ ਖਾ-ਪੀ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਦੇਣ।
ਸੁਗਾ ਵੋ ਦੇਵਾਃ ਸਦਨਾ ਅਕਰ੍ਮ ਯ ਆਜਗ੍ਮ ਸਵਨੇ ਮਾ ਜੁषਾਣਾਃ । ਵਹਮਾਨਾ ਭਰਮਾਣਾਃ ਸ੍ਵਾ ਵਸੂਨਿ ਵਸੁਂ ਘਰ੍ਮਂ ਦਿਵਮਾ ਰੋਹਤਾਨੁ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਬੈਠਕ ਆਸਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਭੋਗ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਏ ਹੋ। ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ, ਗਰਮ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੌਲਤ ਸਮੇਤ ਚੜ੍ਹੋ।
ਯਜ੍ਞ ਯਜ੍ਞਂ ਗਚ੍ਛ ਯਜ੍ਞਪਤਿਂ ਗਚ੍ਛ । ਸ੍ਵਾਂ ਯੋਨਿਂ ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਯਜਨ ਲਈ ਜਾਓ, ਯਜਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਜਾਓ। ਆਪਣੀ ਜੜ੍ਹ ਤੇ ਜਾਓ। ਸਵਾਹਾ।
ਏष ਤੇ ਯਜ੍ਞੋ ਯਜ੍ਞਪਤੇ ਸਹਸੂਕ੍ਤਵਾਕਃ । ਸੁਵੀਰ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਇਹ ਤੇਰਾ ਯਜਨ ਹੈ, ਹੇ ਯਜਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹਜ਼ਾਰ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਉਚਾਰਿਆ। ਇਹ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਿਆਵੇ। ਸਵਾਹਾ।
ਵषਡ੍ਧੁਤੇਭ੍ਯੋ ਵषਡਹੁਤੇਭ੍ਯਃ । ਦੇਵਾ ਗਾਤੁਵਿਦੋ ਗਾਤੁਂ ਵਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਗਾਤੁਮਿਤ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ਟ ਨਾਲ ਭੋਗ ਦਿੱਤਾ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਾਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਾਹ ਲੱਭ ਕੇ, ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲੋ।
ਮਨਸਸ੍ਪਤ ਇਮਂ ਨੋ ਦਿਵਿ ਦੇਵੇषੁ ਯਜ੍ਞਮ੍ । ਸ੍ਵਾਹਾ ਦਿਵਿ ਸ੍ਵਾਹਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਾਹਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਸ੍ਵਾਹਾ ਵਾਤੇ ਧਾਂ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਹੇ ਮਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇਹ ਸਾਡਾ ਯਜਨ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ। ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸਵਾਹਾ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਵਾਹਾ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਵਾਹਾ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਸਵਾਹਾ।
ਸਂ ਬਰ੍ਹਿਰਕ੍ਤਂ ਹਵਿषਾ ਘृਤੇਨ ਸਮਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵਸੁਨਾ ਸਂ ਮਰੁਦ੍ਭਿਃ । ਸਂ ਦੇਵੈਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਦੇਵੇਭਿਰਕ੍ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛਤੁ ਹਵਿਃ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਬਿਛਾਈ ਘਾਸ, ਭੋਗ, ਤੇ ਘੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ, ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਭੋਗ ਇੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ। ਸਵਾਹਾ।
ਪਰਿ ਸ੍ਤृਣੀਹਿ ਪਰਿ ਧੇਹਿ ਵੇਦਿਂ ਮਾ ਜਾਮਿਂ ਮੋषੀਰਮੁਯਾ ਸ਼ਯਾਨਾਮ੍ । ਹੋਤृषਦਨਂ ਹਰਿਤਂ ਹਿਰਣ੍ਯਯਂ ਨਿष੍ਕਾ ਏਤੇ ਯਜਮਾਨਸ੍ਯ ਲੋਕੇ
ਚੌਂਕ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਪਸਾਰੋ, ਰੱਖੋ। ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਜੜ੍ਹ ਨਾਲ ਲੈਟੇ ਨੂੰ ਨਾ ਲਵੋ। ਹੋਤ੍ਰ ਦਾ ਸਥਾਨ ਹਰਾ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਯਜਮਾਨ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਹਨ।
ਪਰ੍ਯਾਵਰ੍ਤੇ ਦੁष੍ਵਪ੍ਨ੍ਯਾਤ੍ਪਾਪਾਤ੍ਸ੍ਵਪ੍ਨ੍ਯਾਦਭੂਤ੍ਯਾਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਹਮਨ੍ਤਰਂ ਕृਣ੍ਵੇ ਪਰਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨਮੁਖਾਃ ਸ਼ੁਚਃ
ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ, ਪਾਪੀ ਸੁਪਨੇ, ਤੇ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਓ। ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰ ਨਾਲ ਰੋਕ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਸੁਪਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੂਰ ਹੋਣ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ।
ਯਤ੍ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਅਨ੍ਨਮਸ਼੍ਨਾਮਿ ਨ ਪ੍ਰਾਤਰਧਿਗਮ੍ਯਤੇ । ਸਰ੍ਵਂ ਤਦਸ੍ਤੁ ਮੇ ਸ਼ਿਵਂ ਨਹਿ ਤਦ੍ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਦਿਵਾ
ਜੋ ਭੋਜਨ ਮੈਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਵੇਰੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ। ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀਭ੍ਯਾਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਯ ਮृਤ੍ਯਵੇ । ਮੇਕ੍ਸ਼ਾਮ੍ਯੂਰ੍ਧ੍ਵਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ ਮਾ ਮਾ ਹਿਂਸਿषੁਰੀਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼, ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਪਰ ਵਲ ਤੱਕਦਾ ਹਾਂ, ਸਿੱਧਾ ਖੜਾ। ਮਾਲਕ ਮੇਰੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਕਰਨ।
ਕੋ ਅਸ੍ਯਾ ਨੋ ਦ੍ਰੁਹੋऽਵਦ੍ਯਵਤ੍ਯਾ ਉਨ੍ ਨੇष੍ਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਵਸ੍ਯ ਇਚ੍ਛਨ੍ । ਕੋ ਯਜ੍ਞਕਾਮਃ ਕ ਉ ਪੂਰ੍ਤਿਕਾਮਃ ਕੋ ਦੇਵੇषੁ ਵਨੁਤੇ ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਃ
ਕੌਣ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਇਹ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਦੂਰ ਕਰੇਗਾ? ਕੌਣ ਯਜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ, ਕੌਣ ਪੂਰਨਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਕੌਣ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਦੇਵੇਗਾ?
ਕਃ ਪृਸ਼੍ਨਿਂ ਧੇਨੁਂ ਵਰੁਣੇਨ ਦਤ੍ਤਾਮਥਰ੍ਵਣੇ ਸੁਦੁਘਾਂ ਨਿਤ੍ਯਵਤ੍ਸਾਮ੍ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਨਾ ਸਖ੍ਯਂ ਜੁषਾਣੋ ਯਥਾਵਸ਼ਂ ਤਨ੍ਵਃ ਕਲ੍ਪਯਾਤਿ
ਕੌਣ, ਵਰੁਣ ਵੱਲੋਂ ਅਥਰਵਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਵੱਛਾ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਆਪਣੇ ਮਨ मुताबिक ਬਣਾਉਂਦਾ?
ਅਪਕ੍ਰਾਮਨ੍ ਪੌਰੁषੇਯਾਦ੍ਵृਣਾਨੋ ਦੈਵ੍ਯਂ ਵਚਃ । ਪ੍ਰਣੀਤੀਰਭ੍ਯਾਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਵਿਸ਼੍ਵੇਭਿਃ ਸਖਿਭਿਃ ਸਹ
ਮੈਂ ਮਨੁੱਖੀ ਬੋਲ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੈਵੀ ਬੋਲ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ। ਸਹੀ ਰਾਹਦਾਰੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਮੁੜ ਆ।
ਯਦਸ੍ਮृਤਿ ਚਕृਮ ਕਿਂ ਚਿਦਗ੍ਨ ਉਪਾਰਿਮ ਚਰਣੇ ਜਾਤਵੇਦਃ । ਤਤਃ ਪਾਹਿ ਤ੍ਵਂ ਨਃ ਪ੍ਰਚੇਤਃ ਸ਼ੁਭੇ ਸਖਿਭ੍ਯੋ ਅਮृਤਤ੍ਵਮਸ੍ਤੁ ਨਃ
ਜੋ ਭੁਲਾਵਾ ਅਸੀਂ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਅੱਗ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਜਾਣ ਕੇ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ। ਚੰਗੇ ਦੋਸਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਮਰਤਾ ਸਾਡੀ ਹੋਵੇ।
ਅਵ ਦਿਵਸ੍ਤਾਰਯਨ੍ਤਿ ਸਪ੍ਤ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਰਸ਼੍ਮਯਃ । ਆਪਃ ਸਮੁਦ੍ਰਿਯਾ ਧਾਰਾਸ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਲ੍ਯਮਸਿਸ੍ਰਸਨ੍
ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਕਿਰਣਾਂ ਦਿਨ ਦੀ ਹਨੇਰੀ ਦੂਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਮੁੰਦਰੀ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਉਹ ਤੀਰ ਹਟਾ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ।
ਯੋ ਨ ਸ੍ਤਾਯਦ੍ਦਿਪ੍ਸਤਿ ਯੋ ਨ ਆਵਿਃ ਸ੍ਵੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਅਰਣੋ ਵਾ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇ । ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯੇਤ੍ਵਰਣੀ ਦਤ੍ਵਤੀ ਤਾਨ੍ ਮੈषਾਮਗ੍ਨੇ ਵਾਸ੍ਤੁ ਭੂਨ੍ ਮੋ ਅਪਤ੍ਯਮ੍
ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਵੈਰੀ ਹੈ ਜਾਂ ਲੁਕਿਆ, ਹੇ ਅੱਗ, ਚਾਹੇ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣਾ, ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦਾਤਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਰੱਖੇ। ਹੇ ਅੱਗ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਨਾ ਰਹੇ।
ਯੋ ਨਃ ਸੁਪ੍ਤਾਨ੍ ਜਾਗ੍ਰਤੋ ਵਾਭਿਦਾਸਾਤ੍ਤਿष੍ਠਤੋ ਵਾ ਚਰਤੋ ਜਾਤਵੇਦਃ । ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੇਣ ਸਯੁਜਾ ਸਜੋषਾਸ੍ਤਾਨ੍ ਪ੍ਰਤੀਚੋ ਨਿਰ੍ਦਹ ਜਾਤਵੇਦਃ
ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਸੁੱਤੇ ਜਾਂ ਜਾਗਦੇ, ਖੜ੍ਹੇ ਜਾਂ ਤੁਰਦੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਬਣਾਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋ ਕੇ ਸਾੜ ਦੇ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ।
ਇਦਮੁਗ੍ਰਾਯ ਬਭ੍ਰਵੇ ਨਮੋ ਯੋ ਅਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਤਨੂਵਸ਼ੀ । ਘृਤੇਨ ਕਲਿਂ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਮਿ ਸ ਨੋ ਮृਡਾਤੀਦृਸ਼ੇ
ਉਗਰ ਤੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਜੂਏ 'ਚ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮੈਂ ਘੀ ਨਾਲ ਹਾਰ ਵਾਲੀ ਪਾਸਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਉਹ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਇਸ ਮਾਮਲੇ 'ਚ ਦਇਆ ਕਰਣ।
ਘृਤਮਪ੍ਸਰਾਭ੍ਯੋ ਵਹ ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਪਾਂਸੂਨ੍ ਅਕ੍ਸ਼ੇਭ੍ਯਃ ਸਿਕਤਾ ਅਪਸ਼੍ਚ । ਯਥਾਭਾਗਂ ਹਵ੍ਯਦਾਤਿਂ ਜੁषਾਣਾ ਮਦਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾ ਉਭਯਾਨਿ ਹਵ੍ਯਾ
ਅੱਗੇ, ਤੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਲਈ ਜੂਏ ਦੀ ਧੂੜ, ਰੇਤ ਤੇ ਕਣ ਉਠਾ ਲੈ। ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਭੇਟ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ 'ਚ ਰਜ਼ੀ ਹੋਣ।
ਅਪ੍ਸਰਸਃ ਸਧਮਾਦਂ ਮਦਨ੍ਤਿ ਹਵਿਰ੍ਧਾਨਮਨ੍ਤਰਾ ਸੂਰ੍ਯਂ ਚ । ਤਾ ਮੇ ਹਸ੍ਤੌ ਸਂ ਸृਜਨ੍ਤੁ ਘृਤੇਨ ਸਪਤ੍ਨਂ ਮੇ ਕਿਤਵਂ ਰਨ੍ਧਯਨ੍ਤੁ
ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਸਾਂਝੀ ਭੋਜਨ ਤੇ ਭੇਟ 'ਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਤੇ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਘੀ ਨਾਲ ਜੋੜਣ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀ, ਜੂਏ ਵਾਲੇ ਚਲਾਕ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇਣ।
ਆਦਿਨਵਂ ਪ੍ਰਤਿਦੀਵ੍ਨੇ ਘृਤੇਨਾਸ੍ਮਾਮਭਿ ਕ੍ਸ਼ਰ । ਵृਕ੍ਸ਼ਮਿਵਾਸ਼ਨ੍ਯਾ ਜਹਿ ਯੋ ਅਸ੍ਮਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਦੀਵ੍ਯਤਿ
ਨਵਾਂ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਵਾਲਾ, ਘੀ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਵਹਾ। ਜੋ ਸਾਡੇ ਵਿਰੋਧ 'ਚ ਖੜਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਵੱਢਣ ਵਾਂਗ ਮਾਰ।
ਯੋ ਨੋ ਦ੍ਯੁਵੇ ਧਨਮਿਦਂ ਚਕਾਰ ਯੋ ਅਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਗ੍ਲਹਨਂ ਸ਼ੇषਣਂ ਚ । ਸ ਨੋ ਦੇਵੋ ਹਵਿਰਿਦਂ ਜੁषਾਣੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੇਭਿਃ ਸਧਮਾਦਂ ਮਦੇਮ
ਜੋ ਸਾਡੇ ਲਈ ਦਿਨ 'ਚ ਇਹ ਧਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜੂਏ ਦੀ ਜਿੱਤ ਤੇ ਹਾਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝੀ ਭੋਜਨ 'ਚ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇ।
ਸਂਵਸਵ ਇਤਿ ਵੋ ਨਾਮਧੇਯਮੁਗ੍ਰਂਪਸ਼੍ਯਾ ਰਾष੍ਟ੍ਰਭृਤੋ ਹ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ । ਤੇਭ੍ਯੋ ਵ ਇਨ੍ਦਵੋ ਹਵਿषਾ ਵਿਧੇਮ ਵਯਂ ਸ੍ਯਾਮ ਪਤਯੋ ਰਯੀਣਾਮ੍
ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਮ 'ਸੰਵਸਵ' ਹੈ, ਉਗਰ ਪਾਸੇ, ਰਾਜ ਦੇ ਮਾਲਕ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅਸੀਂ ਭੇਟ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ—ਅਸੀਂ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣੀਏ।
ਦੇਵਾਨ੍ ਯਨ੍ ਨਾਥਿਤੋ ਹੁਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਯਦੂषਿਮ । ਅਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਯਦ੍ਬਭ੍ਰੂਨ੍ ਆਲਭੇ ਤੇ ਨੋ ਮृਡਨ੍ਤ੍ਵੀਦृਸ਼ੇ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸਹਾਰਾ ਲੱਭਣ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸਾਧਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪੀਲੇ ਪਾਸੇ ਚੁੱਕਦਾ ਹਾਂ—ਉਹ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਇਸ ਮਾਮਲੇ 'ਚ ਦਇਆ ਕਰਣ।
ਅਗ੍ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਹਤੋ ਵृਤ੍ਰਾਣ੍ਯਪ੍ਰਤਿ । ਉਭਾ ਹਿ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਤਮਾ
ਅੱਗ ਤੇ ਇੰਦਰ, ਭਗਤ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਵਿਰੋਧੀ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਹੋ।
ਯਾਭ੍ਯਾਮਜਯਨ੍ਤ੍ਸ੍ਵਰਗ੍ਰ ਏਵ ਯਾਵਾਤਸ੍ਥਤੁਰ੍ਭੁਵਨਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ । ਪ੍ਰ ਚਰ੍षਣੀਵृषਣਾ ਵਜ੍ਰਬਾਹੂ ਅਗ੍ਨਿਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵृਤ੍ਰਹਣਾ ਹੁਵੇऽਹਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ 'ਚ ਜਿੱਤਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੇ—ਮਹਾਨ ਤੇ ਵਜਰ-ਬਾਹੁ, ਵਿਰੋਧੀ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਅੱਗ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਉਪ ਤ੍ਵਾ ਦੇਵੋ ਅਗ੍ਰਭੀਚ੍ਚਮਸੇਨ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਗੀਰ੍ਭਿਰ੍ਨ ਆ ਵਿਸ਼ ਯਜਮਾਨਾਯ ਸੁਨ੍ਵਤੇ
ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੇਵ ਨੇ ਕਮੰਡਲ ਫੜਿਆ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ। ਇੰਦਰ, ਭੇਟ ਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਭਗਤ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਰਸਿ ਸੋਮਧਾਨ ਆਤ੍ਮਾ ਦੇਵਾਨਾਮੁਤ ਮਾਨੁषਾਣਾਮ੍ । ਇਹ ਪ੍ਰਜਾ ਜਨਯ ਯਾਸ੍ਤ ਆਸੁ ਯਾ ਅਨ੍ਯਤ੍ਰੇਹ ਤਾਸ੍ਤੇ ਰਮਨ੍ਤਾਮ੍
ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦਾ ਪੇਟ ਹੈਂ, ਸੋਮ ਦਾ ਥਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ। ਇੱਥੇ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰ—ਜੋ ਇੱਥੇ ਹਨ, ਜੋ ਹੋਰ ਥਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ।
ਸ਼ੁਮ੍ਭਨੀ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਅਨ੍ਤਿਸੁਮ੍ਨੇ ਮਹਿਵ੍ਰਤੇ । ਆਪਃ ਸਪ੍ਤ ਸੁਸ੍ਰੁਵੁਰ੍ਦੇਵੀਸ੍ਤਾ ਨੋ ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤ੍ਵਂਹਸਃ
ਚਮਕਦੀਆਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਉੱਚੇ ਵਚਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਮਹਾਨ ਰੀਤ ਵਾਲੀਆਂ, ਸੱਤ ਦੇਵੀ ਜਲ ਵਹਿ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ—ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੁਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਣ।