ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੁਤ੍ਰਾਮਾ ਸ੍ਵਵਾਮਵੋਭਿਃ ਸੁਮृਡੀਕੋ ਭਵਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਵੇਦਾਃ । ਬਾਧਤਾਂ ਦ੍ਵੇषੋ ਅਭਯਂ ਨਃ ਕृਣੋਤੁ ਸੁਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪਤਯਃ ਸ੍ਯਾਮ
ਇੰਦਰ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਆਪੇ ਹੀ ਪੂਰਾ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਮਿਹਰ ਕਰੇ। ਉਹ ਵੈਰ ਦੂਰ ਕਰੇ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਨਿਡਰ ਕਰੇ; ਅਸੀਂ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲੇ ਹੋਈਏ।
ਸ ਸੁਤ੍ਰਾਮਾ ਸ੍ਵਵਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਸ੍ਮਦਾਰਾਚ੍ਚਿਦ੍ਦ੍ਵੇषਃ ਸਨੁਤਰ੍ਯੁਯੋਤੁ । ਤਸ੍ਯ ਵਯਂ ਸੁਮਤੌ ਯਜ੍ਞਿਯਸ੍ਯਾਪਿ ਭਦ੍ਰੇ ਸੌਮਨਸੇ ਸ੍ਯਾਮ
ਇੰਦਰ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਆਪੇ ਪੂਰਾ ਹੈ, ਸਾਡੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਪਰਚਿਤਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੈਰ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਚੰਗੀ ਮਿਹਰ ਤੇ ਸੁਖੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰਹੀਏ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਮਨ੍ਯੁਨਾ ਵਯਮਭਿ ष੍ਯਾਮ ਪृਤਨ੍ਯਤਃ । ਘ੍ਨਨ੍ਤੋ ਵृਤ੍ਰਾਣ੍ਯਪ੍ਰਤਿ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਈਏ; ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਾ ਰਹੇ।
ਧ੍ਰੁਵਂ ਧ੍ਰੁਵੇਣ ਹਵਿषਾਵ ਸੋਮਂ ਨਯਾਮਸਿ । ਯਥਾ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕੇਵਲੀਰ੍ਵਿਸ਼ਃ ਸਂਮਨਸਸ੍ਕਰਤ੍
ਅਡੋਲ ਭੇਟ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸੋਮ ਨੂੰ ਅਡੋਲਤਾ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਤਾਂ ਜੋ ਇੰਦਰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕਠੇ ਸੁਮੇਲ ਕਰੇ।
ਉਦਸ੍ਯ ਸ਼੍ਯਾਵੌ ਵਿਥੁਰੌ ਗृਧ੍ਰੌ ਦ੍ਯਾਮਿਵ ਪੇਤਤੁਃ । ਉਚ੍ਛੋਚਨਪ੍ਰਸ਼ੋਚਨਾਵਸ੍ਯੋਚ੍ਛੋਚਨੌ ਹृਦਃ
ਉਸਦੇ ਦੋ ਸਲੇਟੀ, ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਲਾਲਚੀ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਉੱਡ ਗਏ; ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨ, ਉਹ ਦਿਲ ਤੋਂ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਅਹਮੇਨਾਵੁਦਤਿष੍ਠਿਪਂ ਗਾਵੌ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸਦਾਵਿਵ । ਕੁਰ੍ਕੁਰਾਵਿਵ ਕੂਜਨ੍ਤਾਵੁਦਵਨ੍ਤੌ ਵृਕਾਵਿਵ
ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਉੱਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਥੱਕੀਆਂ ਗਾਂ ਬੈਠੀਆਂ ਹੋਣ; ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਪੰਛੀ ਬੋਲਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਭੇੜੀਆਂ ਹੰਕਾਰਦੇ।
ਆਤੋਦਿਨੌ ਨਿਤੋਦਿਨਾਵਥੋ ਸਂਤੋਦਿਨਾਵੁਤ । ਅਪਿ ਨਹ੍ਯਾਮ੍ਯਸ੍ਯ ਮੇਢ੍ਰਂ ਯ ਇਤਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਪੁਮਾਨ੍ ਜਭਾਰ
ਚੀਰਣ ਵਾਲੇ, ਵੱਢਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਮਿਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵੀ; ਪਰ ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਅੰਗ ਨਹੀਂ ਛੁੰਢਦਾ—ਇੱਥੇ ਜੋ ਵੀ, ਔਰਤ ਜਾਂ ਮਰਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ।
ਅਸਦਨ੍ ਗਾਵਃ ਸਦਨੇऽਪਪ੍ਤਦ੍ਵਸਤਿਂ ਵਯਃ । ਆਸ੍ਥਾਨੇ ਪਰ੍ਵਤਾ ਅਸ੍ਥੁਃ ਸ੍ਥਾਮ੍ਨਿ ਵृਕ੍ਕਾਵਤਿष੍ਠਿਪਮ੍
ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਗਈਆਂ; ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਘੋਸਲੇ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਪਹਾੜ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਖੜੇ ਰਹੇ; ਮੈਂ ਭੇੜੀ ਦੇ ਠਿਕਾਣੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਯਦਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਤਿ ਯਜ੍ਞੇ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਹੋਤਸ਼੍ਚਿਕਿਤ੍ਵਨ੍ਨ੍ ਅਵृਣੀਮਹੀਹ । ਧ੍ਰੁਵਮਯੋ ਧ੍ਰੁਵਮੁਤਾ ਸ਼ਵਿष੍ਠੈਪ੍ਰਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਯਜ੍ਞਮੁਪ ਯਾਹਿ ਸੋਮਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਅੱਜ ਇਸ ਯੱਗ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹੋਤ੍ਰ, ਚੁਣਿਆ, ਇੱਥੇ ਆ। ਪੱਕੇ ਮਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਯੱਗ ਤੇ ਸੋਮ ਵੱਲ ਆ।
ਸਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਨੋ ਮਨਸਾ ਨੇष ਗੋਭਿਃ ਸਂ ਸੂਰਿਭਿਰ੍ਹਰਿਵਨ੍ਤ੍ਸਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਾ । ਸਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਦੇਵਹਿਤਂ ਯਦਸ੍ਤਿ ਸਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸੁਮਤੌ ਯਜ੍ਞਿਯਾਨਾਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਮਨ ਨਾਲ, ਗਾਂ ਨਾਲ, ਚੰਗਿਆਂ ਨਾਲ, ਪੀਲੇ ਰੰਗੀਆਂ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਨਾਲ ਲੈ ਚਲ। ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਪੂਜਣਯੋਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ।
ਯਾਨ੍ ਆਵਹ ਉਸ਼ਤੋ ਦੇਵ ਦੇਵਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਪ੍ਰੇਰਯ ਸ੍ਵੇ ਅਗ੍ਨੇ ਸਧਸ੍ਥੇ । ਜਕ੍ਸ਼ਿਵਾਂਸਃ ਪਪਿਵਾਂਸੋ ਮਧੂਨ੍ਯਸ੍ਮੈ ਧਤ੍ਤ ਵਸਵੋ ਵਸੂਨਿ
ਹੇ ਅੱਗ, ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ। ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਭੋਗ ਖਾ-ਪੀ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਦੇਣ।
ਸੁਗਾ ਵੋ ਦੇਵਾਃ ਸਦਨਾ ਅਕਰ੍ਮ ਯ ਆਜਗ੍ਮ ਸਵਨੇ ਮਾ ਜੁषਾਣਾਃ । ਵਹਮਾਨਾ ਭਰਮਾਣਾਃ ਸ੍ਵਾ ਵਸੂਨਿ ਵਸੁਂ ਘਰ੍ਮਂ ਦਿਵਮਾ ਰੋਹਤਾਨੁ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਬੈਠਕ ਆਸਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਭੋਗ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਏ ਹੋ। ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ, ਗਰਮ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੌਲਤ ਸਮੇਤ ਚੜ੍ਹੋ।
ਯਜ੍ਞ ਯਜ੍ਞਂ ਗਚ੍ਛ ਯਜ੍ਞਪਤਿਂ ਗਚ੍ਛ । ਸ੍ਵਾਂ ਯੋਨਿਂ ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਯਜਨ ਲਈ ਜਾਓ, ਯਜਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਜਾਓ। ਆਪਣੀ ਜੜ੍ਹ ਤੇ ਜਾਓ। ਸਵਾਹਾ।
ਏष ਤੇ ਯਜ੍ਞੋ ਯਜ੍ਞਪਤੇ ਸਹਸੂਕ੍ਤਵਾਕਃ । ਸੁਵੀਰ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਇਹ ਤੇਰਾ ਯਜਨ ਹੈ, ਹੇ ਯਜਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹਜ਼ਾਰ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਉਚਾਰਿਆ। ਇਹ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਿਆਵੇ। ਸਵਾਹਾ।
ਵषਡ੍ਧੁਤੇਭ੍ਯੋ ਵषਡਹੁਤੇਭ੍ਯਃ । ਦੇਵਾ ਗਾਤੁਵਿਦੋ ਗਾਤੁਂ ਵਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਗਾਤੁਮਿਤ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ਟ ਨਾਲ ਭੋਗ ਦਿੱਤਾ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਾਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਾਹ ਲੱਭ ਕੇ, ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲੋ।
ਮਨਸਸ੍ਪਤ ਇਮਂ ਨੋ ਦਿਵਿ ਦੇਵੇषੁ ਯਜ੍ਞਮ੍ । ਸ੍ਵਾਹਾ ਦਿਵਿ ਸ੍ਵਾਹਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਾਹਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਸ੍ਵਾਹਾ ਵਾਤੇ ਧਾਂ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਹੇ ਮਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇਹ ਸਾਡਾ ਯਜਨ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ। ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸਵਾਹਾ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਵਾਹਾ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਵਾਹਾ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਸਵਾਹਾ।
ਸਂ ਬਰ੍ਹਿਰਕ੍ਤਂ ਹਵਿषਾ ਘृਤੇਨ ਸਮਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵਸੁਨਾ ਸਂ ਮਰੁਦ੍ਭਿਃ । ਸਂ ਦੇਵੈਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਦੇਵੇਭਿਰਕ੍ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛਤੁ ਹਵਿਃ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਬਿਛਾਈ ਘਾਸ, ਭੋਗ, ਤੇ ਘੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ, ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਭੋਗ ਇੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ। ਸਵਾਹਾ।
ਪਰਿ ਸ੍ਤृਣੀਹਿ ਪਰਿ ਧੇਹਿ ਵੇਦਿਂ ਮਾ ਜਾਮਿਂ ਮੋषੀਰਮੁਯਾ ਸ਼ਯਾਨਾਮ੍ । ਹੋਤृषਦਨਂ ਹਰਿਤਂ ਹਿਰਣ੍ਯਯਂ ਨਿष੍ਕਾ ਏਤੇ ਯਜਮਾਨਸ੍ਯ ਲੋਕੇ
ਚੌਂਕ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਪਸਾਰੋ, ਰੱਖੋ। ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਜੜ੍ਹ ਨਾਲ ਲੈਟੇ ਨੂੰ ਨਾ ਲਵੋ। ਹੋਤ੍ਰ ਦਾ ਸਥਾਨ ਹਰਾ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਯਜਮਾਨ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਹਨ।
ਪਰ੍ਯਾਵਰ੍ਤੇ ਦੁष੍ਵਪ੍ਨ੍ਯਾਤ੍ਪਾਪਾਤ੍ਸ੍ਵਪ੍ਨ੍ਯਾਦਭੂਤ੍ਯਾਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਹਮਨ੍ਤਰਂ ਕृਣ੍ਵੇ ਪਰਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨਮੁਖਾਃ ਸ਼ੁਚਃ
ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ, ਪਾਪੀ ਸੁਪਨੇ, ਤੇ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਓ। ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰ ਨਾਲ ਰੋਕ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਸੁਪਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੂਰ ਹੋਣ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ।
ਯਤ੍ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਅਨ੍ਨਮਸ਼੍ਨਾਮਿ ਨ ਪ੍ਰਾਤਰਧਿਗਮ੍ਯਤੇ । ਸਰ੍ਵਂ ਤਦਸ੍ਤੁ ਮੇ ਸ਼ਿਵਂ ਨਹਿ ਤਦ੍ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਦਿਵਾ
ਜੋ ਭੋਜਨ ਮੈਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਵੇਰੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ। ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀਭ੍ਯਾਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਯ ਮृਤ੍ਯਵੇ । ਮੇਕ੍ਸ਼ਾਮ੍ਯੂਰ੍ਧ੍ਵਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ ਮਾ ਮਾ ਹਿਂਸਿषੁਰੀਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼, ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਪਰ ਵਲ ਤੱਕਦਾ ਹਾਂ, ਸਿੱਧਾ ਖੜਾ। ਮਾਲਕ ਮੇਰੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਕਰਨ।
ਕੋ ਅਸ੍ਯਾ ਨੋ ਦ੍ਰੁਹੋऽਵਦ੍ਯਵਤ੍ਯਾ ਉਨ੍ ਨੇष੍ਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਵਸ੍ਯ ਇਚ੍ਛਨ੍ । ਕੋ ਯਜ੍ਞਕਾਮਃ ਕ ਉ ਪੂਰ੍ਤਿਕਾਮਃ ਕੋ ਦੇਵੇषੁ ਵਨੁਤੇ ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਃ
ਕੌਣ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਇਹ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਦੂਰ ਕਰੇਗਾ? ਕੌਣ ਯਜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ, ਕੌਣ ਪੂਰਨਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਕੌਣ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਦੇਵੇਗਾ?
ਕਃ ਪृਸ਼੍ਨਿਂ ਧੇਨੁਂ ਵਰੁਣੇਨ ਦਤ੍ਤਾਮਥਰ੍ਵਣੇ ਸੁਦੁਘਾਂ ਨਿਤ੍ਯਵਤ੍ਸਾਮ੍ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਨਾ ਸਖ੍ਯਂ ਜੁषਾਣੋ ਯਥਾਵਸ਼ਂ ਤਨ੍ਵਃ ਕਲ੍ਪਯਾਤਿ
ਕੌਣ, ਵਰੁਣ ਵੱਲੋਂ ਅਥਰਵਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਵੱਛਾ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਆਪਣੇ ਮਨ मुताबिक ਬਣਾਉਂਦਾ?
ਅਪਕ੍ਰਾਮਨ੍ ਪੌਰੁषੇਯਾਦ੍ਵृਣਾਨੋ ਦੈਵ੍ਯਂ ਵਚਃ । ਪ੍ਰਣੀਤੀਰਭ੍ਯਾਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਵਿਸ਼੍ਵੇਭਿਃ ਸਖਿਭਿਃ ਸਹ
ਮੈਂ ਮਨੁੱਖੀ ਬੋਲ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੈਵੀ ਬੋਲ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ। ਸਹੀ ਰਾਹਦਾਰੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਮੁੜ ਆ।
ਯਦਸ੍ਮृਤਿ ਚਕृਮ ਕਿਂ ਚਿਦਗ੍ਨ ਉਪਾਰਿਮ ਚਰਣੇ ਜਾਤਵੇਦਃ । ਤਤਃ ਪਾਹਿ ਤ੍ਵਂ ਨਃ ਪ੍ਰਚੇਤਃ ਸ਼ੁਭੇ ਸਖਿਭ੍ਯੋ ਅਮृਤਤ੍ਵਮਸ੍ਤੁ ਨਃ
ਜੋ ਭੁਲਾਵਾ ਅਸੀਂ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਅੱਗ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਜਾਣ ਕੇ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ। ਚੰਗੇ ਦੋਸਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਮਰਤਾ ਸਾਡੀ ਹੋਵੇ।
ਅਵ ਦਿਵਸ੍ਤਾਰਯਨ੍ਤਿ ਸਪ੍ਤ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਰਸ਼੍ਮਯਃ । ਆਪਃ ਸਮੁਦ੍ਰਿਯਾ ਧਾਰਾਸ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਲ੍ਯਮਸਿਸ੍ਰਸਨ੍
ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਕਿਰਣਾਂ ਦਿਨ ਦੀ ਹਨੇਰੀ ਦੂਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਮੁੰਦਰੀ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਉਹ ਤੀਰ ਹਟਾ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ।
ਯੋ ਨ ਸ੍ਤਾਯਦ੍ਦਿਪ੍ਸਤਿ ਯੋ ਨ ਆਵਿਃ ਸ੍ਵੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਅਰਣੋ ਵਾ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇ । ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯੇਤ੍ਵਰਣੀ ਦਤ੍ਵਤੀ ਤਾਨ੍ ਮੈषਾਮਗ੍ਨੇ ਵਾਸ੍ਤੁ ਭੂਨ੍ ਮੋ ਅਪਤ੍ਯਮ੍
ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਵੈਰੀ ਹੈ ਜਾਂ ਲੁਕਿਆ, ਹੇ ਅੱਗ, ਚਾਹੇ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣਾ, ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦਾਤਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਰੱਖੇ। ਹੇ ਅੱਗ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਨਾ ਰਹੇ।
ਯੋ ਨਃ ਸੁਪ੍ਤਾਨ੍ ਜਾਗ੍ਰਤੋ ਵਾਭਿਦਾਸਾਤ੍ਤਿष੍ਠਤੋ ਵਾ ਚਰਤੋ ਜਾਤਵੇਦਃ । ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੇਣ ਸਯੁਜਾ ਸਜੋषਾਸ੍ਤਾਨ੍ ਪ੍ਰਤੀਚੋ ਨਿਰ੍ਦਹ ਜਾਤਵੇਦਃ
ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਸੁੱਤੇ ਜਾਂ ਜਾਗਦੇ, ਖੜ੍ਹੇ ਜਾਂ ਤੁਰਦੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਬਣਾਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋ ਕੇ ਸਾੜ ਦੇ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ।
ਇਦਮੁਗ੍ਰਾਯ ਬਭ੍ਰਵੇ ਨਮੋ ਯੋ ਅਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਤਨੂਵਸ਼ੀ । ਘृਤੇਨ ਕਲਿਂ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਮਿ ਸ ਨੋ ਮृਡਾਤੀਦृਸ਼ੇ
ਉਗਰ ਤੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਜੂਏ 'ਚ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮੈਂ ਘੀ ਨਾਲ ਹਾਰ ਵਾਲੀ ਪਾਸਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਉਹ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਇਸ ਮਾਮਲੇ 'ਚ ਦਇਆ ਕਰਣ।
ਘृਤਮਪ੍ਸਰਾਭ੍ਯੋ ਵਹ ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਪਾਂਸੂਨ੍ ਅਕ੍ਸ਼ੇਭ੍ਯਃ ਸਿਕਤਾ ਅਪਸ਼੍ਚ । ਯਥਾਭਾਗਂ ਹਵ੍ਯਦਾਤਿਂ ਜੁषਾਣਾ ਮਦਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾ ਉਭਯਾਨਿ ਹਵ੍ਯਾ
ਅੱਗੇ, ਤੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਲਈ ਜੂਏ ਦੀ ਧੂੜ, ਰੇਤ ਤੇ ਕਣ ਉਠਾ ਲੈ। ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਭੇਟ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ 'ਚ ਰਜ਼ੀ ਹੋਣ।