ਤ੍ਰਾਤਾਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮਵਿਤਾਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਹਵੇਹਵੇ ਸੁਹਵਂ ਸ਼ੂਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ । ਹੁਵੇ ਨੁ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਪੁਰੁਹੂਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਘਵਾਨ੍ ਕृਣੋਤੁ
ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਮਦਦ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਦਿਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਬਹਾਦਰ ਇੰਦਰ—ਹਰ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੱਦਿਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦਦਾ ਹਾਂ। ਦਾਤਾ ਇੰਦਰ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਕਰੇ।
ਯੋ ਅਗ੍ਨੌ ਰੁਦ੍ਰੋ ਯੋ ਅਪ੍ਸ੍ਵਨ੍ਤਰ੍ਯ ਓषਧੀਰ੍ਵੀਰੁਧ ਆਵਿਵੇਸ਼ । ਯ ਇਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਨਿ ਚਾਕॢਪੇ ਤਸ੍ਮੈ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਨਮੋ ਅਸ੍ਤ੍ਵਗ੍ਨਯੇ
ਜੋ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਰੁਦ੍ਰ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਬੂਟੀਆਂ ਤੇ ਜੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ—ਉਸ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ।
ਅਪੇਹ੍ਯਰਿਰਸ੍ਯਰਿਰ੍ਵਾ ਅਸਿ ਵਿषੇ ਵਿषਮਪृਕ੍ਥਾ ਵਿषਮਿਦ੍ਵਾ ਅਪृਕ੍ਥਾਃ । ਅਹਿਮੇਵਾਭ੍ਯਪੇਹਿ ਤਂ ਜਹਿ
ਹਟ ਜਾ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਤੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੀ ਹੈਂ; ਜ਼ਹਿਰ, ਤੂੰ ਹੋਰ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਨਾ ਮਿਲ, ਇਕੱਠੇ ਨਾ ਹੋ। ਉਸ ਤੋਂ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ।
ਅਪੋ ਦਿਵ੍ਯਾ ਅਚਾਯਿषਂ ਰਸੇਨ ਸਮਪृਕ੍ਸ਼੍ਮਹਿ । ਪਯਸ੍ਵਾਨ੍ ਅਗ੍ਨ ਆਗਮਂ ਤਂ ਮਾ ਸਂ ਸृਜ ਵਰ੍ਚਸਾ
ਮੈਂ ਅਸਮਾਨੀ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਲੱਭਿਆ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਮਿਲ ਗਏ ਹਾਂ। ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਅੱਗ ਆਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਨਾ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਚਮਕ ਦੇ।
ਸਂ ਮਾਗ੍ਨੇ ਵਰ੍ਚਸਾ ਸृਜ ਸਂ ਪ੍ਰਜਯਾ ਸਮਾਯੁषਾ । ਵਿਦ੍ਯੁਰ੍ਮੇ ਅਸ੍ਯ ਦੇਵਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਸਹ ऋषਿਭਿਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਮੈਨੂੰ ਚਮਕ, ਔਲਾਦ ਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇ। ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਮੇਰੀ ਬਿਜਲੀ ਨੂੰ ਜਾਣਣ।
ਇਦਮਾਪਃ ਪ੍ਰ ਵਹਤਾਵਦ੍ਯਂ ਚ ਮਲਂ ਚ ਯਤ੍। ਯਚ੍ਚਾਭਿਦੁਦ੍ਰੋਹਾਨृਤਂ ਯਚ੍ਚ ਸ਼ੇਪੇ ਅਭੀਰੁਣਮ੍
ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ ਸਾਡੀ ਹਾਨੀ ਤੇ ਗੰਦਗੀ, ਜੋ ਵੀ ਠੱਗੀ, ਝੂਠ ਜਾਂ ਸ਼ਾਪ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਲੈ ਜਾਵਣ।
ਏਧੋऽਸ੍ਯੇਧਿषੀਯ ਸਮਿਦਸਿ ਸਮੇਧਿषੀਯ । ਤੇਜੋऽਸਿ ਤੇਜੋ ਮਯਿ ਧੇਹਿ
ਤੂੰ ਲੱਕੜ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਅੱਗ ਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਲੱਕੜ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਚਮਕ ਹੈਂ। ਉਹ ਚਮਕ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪਾ।
ਅਪਿ ਵृਸ਼੍ਚ ਪੁਰਾਣਵਦ੍ਵ੍ਰਤਤੇਰਿਵ ਗੁष੍ਪਿਤਮ੍ । ਓਜੋ ਦਾਸਸ੍ਯ ਦਮ੍ਭਯ
ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਕੰਮ ਕੱਟ ਦੇ, ਨੌਕਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਦਬਾ।
ਵਯਂ ਤਦਸ੍ਯ ਸਮ੍ਭृਤਂ ਵਸ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵਿ ਭਜਾਮਹੈ । ਮ੍ਲਾਪਯਾਮਿ ਭ੍ਰਜਃ ਸ਼ਿਭ੍ਰਂ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤੇਨ ਤੇ
ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਨੇ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਦਾਤ ਨਾਲ ਵੰਡ ਲਵਾਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਵਰੁਣ ਦੇ ਨੇਮ ਨਾਲ ਮੰਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਥਾ ਸ਼ੇਪੋ ਅਪਾਯਾਤੈ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਚਾਸਦਨਾਵਯਾਃ । ਅਵਸ੍ਥਸ੍ਯ ਕ੍ਨਦੀਵਤਃ ਸ਼ਾਙ੍ਕੁਰਸ੍ਯ ਨਿਤੋਦਿਨਃ । ਯਦਾਤਤਮਵ ਤਤ੍ਤਨੁ ਯਦੁਤ੍ਤਤਂ ਨਿ ਤਤ੍ਤਨੁ
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਂਕੁਰਾ ਦੀ ਗੰਢ ਖੁਲ ਜਾਂਦੀ, ਐਸਾ ਜੋ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਖੁਲ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਥੱਲੇ ਪੈ ਜਾਵੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੁਤ੍ਰਾਮਾ ਸ੍ਵਵਾਮਵੋਭਿਃ ਸੁਮृਡੀਕੋ ਭਵਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਵੇਦਾਃ । ਬਾਧਤਾਂ ਦ੍ਵੇषੋ ਅਭਯਂ ਨਃ ਕृਣੋਤੁ ਸੁਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪਤਯਃ ਸ੍ਯਾਮ
ਇੰਦਰ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਆਪੇ ਹੀ ਪੂਰਾ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਮਿਹਰ ਕਰੇ। ਉਹ ਵੈਰ ਦੂਰ ਕਰੇ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਨਿਡਰ ਕਰੇ; ਅਸੀਂ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲੇ ਹੋਈਏ।
ਸ ਸੁਤ੍ਰਾਮਾ ਸ੍ਵਵਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਸ੍ਮਦਾਰਾਚ੍ਚਿਦ੍ਦ੍ਵੇषਃ ਸਨੁਤਰ੍ਯੁਯੋਤੁ । ਤਸ੍ਯ ਵਯਂ ਸੁਮਤੌ ਯਜ੍ਞਿਯਸ੍ਯਾਪਿ ਭਦ੍ਰੇ ਸੌਮਨਸੇ ਸ੍ਯਾਮ
ਇੰਦਰ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਆਪੇ ਪੂਰਾ ਹੈ, ਸਾਡੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਪਰਚਿਤਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੈਰ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਚੰਗੀ ਮਿਹਰ ਤੇ ਸੁਖੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰਹੀਏ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਮਨ੍ਯੁਨਾ ਵਯਮਭਿ ष੍ਯਾਮ ਪृਤਨ੍ਯਤਃ । ਘ੍ਨਨ੍ਤੋ ਵृਤ੍ਰਾਣ੍ਯਪ੍ਰਤਿ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਈਏ; ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਾ ਰਹੇ।
ਧ੍ਰੁਵਂ ਧ੍ਰੁਵੇਣ ਹਵਿषਾਵ ਸੋਮਂ ਨਯਾਮਸਿ । ਯਥਾ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕੇਵਲੀਰ੍ਵਿਸ਼ਃ ਸਂਮਨਸਸ੍ਕਰਤ੍
ਅਡੋਲ ਭੇਟ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸੋਮ ਨੂੰ ਅਡੋਲਤਾ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਤਾਂ ਜੋ ਇੰਦਰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕਠੇ ਸੁਮੇਲ ਕਰੇ।
ਉਦਸ੍ਯ ਸ਼੍ਯਾਵੌ ਵਿਥੁਰੌ ਗृਧ੍ਰੌ ਦ੍ਯਾਮਿਵ ਪੇਤਤੁਃ । ਉਚ੍ਛੋਚਨਪ੍ਰਸ਼ੋਚਨਾਵਸ੍ਯੋਚ੍ਛੋਚਨੌ ਹृਦਃ
ਉਸਦੇ ਦੋ ਸਲੇਟੀ, ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਲਾਲਚੀ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਉੱਡ ਗਏ; ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨ, ਉਹ ਦਿਲ ਤੋਂ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਅਹਮੇਨਾਵੁਦਤਿष੍ਠਿਪਂ ਗਾਵੌ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸਦਾਵਿਵ । ਕੁਰ੍ਕੁਰਾਵਿਵ ਕੂਜਨ੍ਤਾਵੁਦਵਨ੍ਤੌ ਵृਕਾਵਿਵ
ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਉੱਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਥੱਕੀਆਂ ਗਾਂ ਬੈਠੀਆਂ ਹੋਣ; ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਪੰਛੀ ਬੋਲਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਭੇੜੀਆਂ ਹੰਕਾਰਦੇ।
ਆਤੋਦਿਨੌ ਨਿਤੋਦਿਨਾਵਥੋ ਸਂਤੋਦਿਨਾਵੁਤ । ਅਪਿ ਨਹ੍ਯਾਮ੍ਯਸ੍ਯ ਮੇਢ੍ਰਂ ਯ ਇਤਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਪੁਮਾਨ੍ ਜਭਾਰ
ਚੀਰਣ ਵਾਲੇ, ਵੱਢਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਮਿਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵੀ; ਪਰ ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਅੰਗ ਨਹੀਂ ਛੁੰਢਦਾ—ਇੱਥੇ ਜੋ ਵੀ, ਔਰਤ ਜਾਂ ਮਰਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ।
ਅਸਦਨ੍ ਗਾਵਃ ਸਦਨੇऽਪਪ੍ਤਦ੍ਵਸਤਿਂ ਵਯਃ । ਆਸ੍ਥਾਨੇ ਪਰ੍ਵਤਾ ਅਸ੍ਥੁਃ ਸ੍ਥਾਮ੍ਨਿ ਵृਕ੍ਕਾਵਤਿष੍ਠਿਪਮ੍
ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਗਈਆਂ; ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਘੋਸਲੇ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਪਹਾੜ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਖੜੇ ਰਹੇ; ਮੈਂ ਭੇੜੀ ਦੇ ਠਿਕਾਣੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਯਦਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਤਿ ਯਜ੍ਞੇ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਹੋਤਸ਼੍ਚਿਕਿਤ੍ਵਨ੍ਨ੍ ਅਵृਣੀਮਹੀਹ । ਧ੍ਰੁਵਮਯੋ ਧ੍ਰੁਵਮੁਤਾ ਸ਼ਵਿष੍ਠੈਪ੍ਰਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਯਜ੍ਞਮੁਪ ਯਾਹਿ ਸੋਮਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਅੱਜ ਇਸ ਯੱਗ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹੋਤ੍ਰ, ਚੁਣਿਆ, ਇੱਥੇ ਆ। ਪੱਕੇ ਮਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਯੱਗ ਤੇ ਸੋਮ ਵੱਲ ਆ।
ਸਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਨੋ ਮਨਸਾ ਨੇष ਗੋਭਿਃ ਸਂ ਸੂਰਿਭਿਰ੍ਹਰਿਵਨ੍ਤ੍ਸਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਾ । ਸਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਦੇਵਹਿਤਂ ਯਦਸ੍ਤਿ ਸਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸੁਮਤੌ ਯਜ੍ਞਿਯਾਨਾਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਮਨ ਨਾਲ, ਗਾਂ ਨਾਲ, ਚੰਗਿਆਂ ਨਾਲ, ਪੀਲੇ ਰੰਗੀਆਂ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਨਾਲ ਲੈ ਚਲ। ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਪੂਜਣਯੋਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ।
ਯਾਨ੍ ਆਵਹ ਉਸ਼ਤੋ ਦੇਵ ਦੇਵਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਪ੍ਰੇਰਯ ਸ੍ਵੇ ਅਗ੍ਨੇ ਸਧਸ੍ਥੇ । ਜਕ੍ਸ਼ਿਵਾਂਸਃ ਪਪਿਵਾਂਸੋ ਮਧੂਨ੍ਯਸ੍ਮੈ ਧਤ੍ਤ ਵਸਵੋ ਵਸੂਨਿ
ਹੇ ਅੱਗ, ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ। ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਭੋਗ ਖਾ-ਪੀ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਦੇਣ।
ਸੁਗਾ ਵੋ ਦੇਵਾਃ ਸਦਨਾ ਅਕਰ੍ਮ ਯ ਆਜਗ੍ਮ ਸਵਨੇ ਮਾ ਜੁषਾਣਾਃ । ਵਹਮਾਨਾ ਭਰਮਾਣਾਃ ਸ੍ਵਾ ਵਸੂਨਿ ਵਸੁਂ ਘਰ੍ਮਂ ਦਿਵਮਾ ਰੋਹਤਾਨੁ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਬੈਠਕ ਆਸਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਭੋਗ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਏ ਹੋ। ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ, ਗਰਮ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੌਲਤ ਸਮੇਤ ਚੜ੍ਹੋ।
ਯਜ੍ਞ ਯਜ੍ਞਂ ਗਚ੍ਛ ਯਜ੍ਞਪਤਿਂ ਗਚ੍ਛ । ਸ੍ਵਾਂ ਯੋਨਿਂ ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਯਜਨ ਲਈ ਜਾਓ, ਯਜਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਜਾਓ। ਆਪਣੀ ਜੜ੍ਹ ਤੇ ਜਾਓ। ਸਵਾਹਾ।
ਏष ਤੇ ਯਜ੍ਞੋ ਯਜ੍ਞਪਤੇ ਸਹਸੂਕ੍ਤਵਾਕਃ । ਸੁਵੀਰ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਇਹ ਤੇਰਾ ਯਜਨ ਹੈ, ਹੇ ਯਜਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹਜ਼ਾਰ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਉਚਾਰਿਆ। ਇਹ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਿਆਵੇ। ਸਵਾਹਾ।
ਵषਡ੍ਧੁਤੇਭ੍ਯੋ ਵषਡਹੁਤੇਭ੍ਯਃ । ਦੇਵਾ ਗਾਤੁਵਿਦੋ ਗਾਤੁਂ ਵਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਗਾਤੁਮਿਤ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ਟ ਨਾਲ ਭੋਗ ਦਿੱਤਾ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਾਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਾਹ ਲੱਭ ਕੇ, ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲੋ।
ਮਨਸਸ੍ਪਤ ਇਮਂ ਨੋ ਦਿਵਿ ਦੇਵੇषੁ ਯਜ੍ਞਮ੍ । ਸ੍ਵਾਹਾ ਦਿਵਿ ਸ੍ਵਾਹਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਾਹਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਸ੍ਵਾਹਾ ਵਾਤੇ ਧਾਂ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਹੇ ਮਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇਹ ਸਾਡਾ ਯਜਨ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ। ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸਵਾਹਾ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਵਾਹਾ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਵਾਹਾ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਸਵਾਹਾ।
ਸਂ ਬਰ੍ਹਿਰਕ੍ਤਂ ਹਵਿषਾ ਘृਤੇਨ ਸਮਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵਸੁਨਾ ਸਂ ਮਰੁਦ੍ਭਿਃ । ਸਂ ਦੇਵੈਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਦੇਵੇਭਿਰਕ੍ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛਤੁ ਹਵਿਃ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਬਿਛਾਈ ਘਾਸ, ਭੋਗ, ਤੇ ਘੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ, ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਭੋਗ ਇੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ। ਸਵਾਹਾ।
ਪਰਿ ਸ੍ਤृਣੀਹਿ ਪਰਿ ਧੇਹਿ ਵੇਦਿਂ ਮਾ ਜਾਮਿਂ ਮੋषੀਰਮੁਯਾ ਸ਼ਯਾਨਾਮ੍ । ਹੋਤृषਦਨਂ ਹਰਿਤਂ ਹਿਰਣ੍ਯਯਂ ਨਿष੍ਕਾ ਏਤੇ ਯਜਮਾਨਸ੍ਯ ਲੋਕੇ
ਚੌਂਕ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਪਸਾਰੋ, ਰੱਖੋ। ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਜੜ੍ਹ ਨਾਲ ਲੈਟੇ ਨੂੰ ਨਾ ਲਵੋ। ਹੋਤ੍ਰ ਦਾ ਸਥਾਨ ਹਰਾ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਯਜਮਾਨ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਹਨ।
ਪਰ੍ਯਾਵਰ੍ਤੇ ਦੁष੍ਵਪ੍ਨ੍ਯਾਤ੍ਪਾਪਾਤ੍ਸ੍ਵਪ੍ਨ੍ਯਾਦਭੂਤ੍ਯਾਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਹਮਨ੍ਤਰਂ ਕृਣ੍ਵੇ ਪਰਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨਮੁਖਾਃ ਸ਼ੁਚਃ
ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ, ਪਾਪੀ ਸੁਪਨੇ, ਤੇ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਓ। ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰ ਨਾਲ ਰੋਕ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਸੁਪਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੂਰ ਹੋਣ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ।
ਯਤ੍ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਅਨ੍ਨਮਸ਼੍ਨਾਮਿ ਨ ਪ੍ਰਾਤਰਧਿਗਮ੍ਯਤੇ । ਸਰ੍ਵਂ ਤਦਸ੍ਤੁ ਮੇ ਸ਼ਿਵਂ ਨਹਿ ਤਦ੍ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਦਿਵਾ
ਜੋ ਭੋਜਨ ਮੈਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਵੇਰੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ। ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।