ਪ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਨਿਰੁषਸਾਮਗ੍ਰਮਖ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਤਿ ਅਹਾਨਿ ਪ੍ਰਥਮੋ ਜਾਤਵੇਦਾਃ । ਪ੍ਰਤਿ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪੁਰੁਧਾ ਚ ਰਸ਼੍ਮੀਨ੍ ਪ੍ਰਤਿ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਆ ਤਤਾਨ
ਅੱਗ ਸਾਰੀਆਂ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚਮਕਿਆ; ਹਰ ਰੋਜ਼, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਨਣ ਵਾਲਾ। ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲਾਇਆ; ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਵਿਅਪਕ ਹੋ ਗਿਆ।
ਘृਤਂ ਤੇ ਅਗ੍ਨੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਸਧਸ੍ਥੇ ਘृਤੇਨ ਤ੍ਵਾਂ ਮਨੁਰਦ੍ਯਾ ਸਮਿਨ੍ਧੇ । ਘृਤਂ ਤੇ ਦੇਵੀਰ੍ਨਪ੍ਤ੍ਯ ਆ ਵਹਨ੍ਤੁ ਘृਤਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਦੁਹ੍ਰਤਾਂ ਗਾਵੋ ਅਗ੍ਨੇ
ਘੀ ਤੇਰਾ ਹੈ, ਹੇ ਅੱਗ, ਅਕਾਸ਼ੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ; ਅੱਜ ਮਨੂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਜਗਾਇਆ। ਅਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਧੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਘੀ ਲਿਆ ਕੇ ਦੇਣ; ਗਾਂਵਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਘੀ ਦਿੰਦੀਆਂ ਰਹਿਣ, ਹੇ ਅੱਗ।
ਅਪ੍ਸੁ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ ਵਰੁਣ ਗृਹੋ ਹਿਰਣ੍ਯਯੋ ਮਿਤਃ । ਤਤੋ ਧृਤਵ੍ਰਤੋ ਰਾਜਾ ਸਰ੍ਵਾ ਧਾਮਾਨਿ ਮੁਞ੍ਚਤੁ
ਹੇ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ, ਤੇਰਾ ਸੋਨੇ ਦਾ, ਮਾਪਿਆ ਹੋਇਆ ਘਰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਉਥੋਂ, ਹੇ ਪੱਕੇ ਵਾਅਦੇ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇ।
ਦਾਮ੍ਨੋਦਾਮ੍ਨੋ ਰਾਜਨ੍ਨ੍ ਇਤੋ ਵਰੁਣ ਮੁਞ੍ਚ ਨਃ । ਯਦਾਪੋ ਅਘ੍ਨ੍ਯਾ ਇਤਿ ਵਰੁਣੇਤਿ ਯਦੂਚਿਮ ਤਤੋ ਵਰੁਣ ਮੁਞ੍ਚ ਨਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ, ਇਕ-ਇਕ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਛੱਡ ਦੇ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਆਖੀਏ, 'ਹੇ ਪਾਣੀ, ਹੇ ਵਰੁਣ', ਤਦ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।
ਉਦੁਤ੍ਤਮਂ ਵਰੁਣ ਪਾਸ਼ਮਸ੍ਮਦਵਾਧਮਂ ਵਿ ਮਧ੍ਯਮਂ ਸ਼੍ਰਥਾਯ । ਅਧਾ ਵਯਮਾਦਿਤ੍ਯ ਵ੍ਰਤੇ ਤਵਾਨਾਗਸੋ ਅਦਿਤਯੇ ਸ੍ਯਾਮ
ਹੇ ਵਰੁਣ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਫੰਦਾ ਉਠਾ ਲੈ, ਹੇਠਲਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇ, ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਵੀ ਲਾਹ ਦੇ। ਫਿਰ, ਹੇ ਆਦਿਤਿਆ, ਤੇਰੇ ਕਾਨੂੰਨ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਹੋਈਏ।
ਪ੍ਰਾਸ੍ਮਤ੍ਪਾਸ਼ਾਨ੍ ਵਰੁਣ ਮੁਞ੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਯ ਉਤ੍ਤਮਾ ਅਧਮਾ ਵਾਰੁਣਾ ਯੇ । ਦੁष੍ਵਪ੍ਨ੍ਯਂ ਦੁਰਿਤਂ ਨਿ ष੍ਵਾਸ੍ਮਦਥ ਗਛੇਮ ਸੁਕृਤਸ੍ਯ ਲੋਕਮ੍
ਹੇ ਵਰੁਣ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ ਸਾਰੇ ਫੰਦੇ—ਉੱਤੇ, ਹੇਠਾਂ, ਤੇਰੇ—ਸਭ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇ। ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਤੇ ਦੁੱਖ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ; ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਚੰਗਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੀਏ।
ਅਨਾਧृष੍ਯੋ ਜਾਤਵੇਦਾ ਅਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਵਿਰਾਡਗ੍ਨੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਭृਦ੍ਦੀਦਿਹੀਹ । ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਮੀਵਾਃ ਪ੍ਰਮੁਞ੍ਚਨ੍ ਮਾਨੁषੀਭਿਃ ਸ਼ਿਵਾਭਿਰਦ੍ਯ ਪਰਿ ਪਾਹਿ ਨੋ ਗਯਮ੍
ਨਾ ਹਰਾਇਆ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲੇ, ਜਾਤਵੇਦ, ਅਮਰ, ਮਹਾਨ ਅੱਗ, ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ—ਇੱਥੇ ਚਮਕ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਅੱਜ ਸਾਡੀ ਜਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਚੰਗਿਆਈ ਨਾਲ ਬਚਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਭਿ ਵਾਮਮੋਜੋऽਜਾਯਥਾ ਵृषਭ ਚਰ੍षਣੀਨਾਮ੍ । ਅਪਾਨੁਦੋ ਜਨਮਮਿਤ੍ਰਯਨ੍ਤਮੁਰੁਂ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਅਕृਣੋਰੁ ਲੋਕਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਤਾਕਤ ਤੇ ਰਾਜ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ। ਤੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਖੁੱਲਾ ਰਾਹ ਬਣਾਇਆ।
ਮृਗੋ ਨ ਭੀਮਃ ਕੁਚਰੋ ਗਿਰਿष੍ਠਾਃ ਪਰਾਵਤ ਆ ਜਗਮ੍ਯਾਤ੍ਪਰਸ੍ਯਾਃ । ਸृਕਂ ਸਂਸ਼ਾਯ ਪਵਿਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤਿਗ੍ਮਂ ਵਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ ਤਾਢਿ ਵਿ ਮृਧੋ ਨੁਦਸ੍ਵ
ਜਿਵੇਂ ਡਰਾਉਣਾ ਜਾਨਵਰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਉਹ ਦੂਰੋਂ ਆਵੇ, ਦੂਰੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਆਵੇ। ਤਿੱਖਾ ਤੀਰ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਦੂਰ ਕਰ।
ਤ੍ਯਮੂ षੁ ਵਾਜਿਨਂ ਦੇਵਜੂਤਂ ਸਹੋਵਾਨਂ ਤਰੁਤਾਰਂ ਰਥਾਨਾਮ੍ । ਅਰਿष੍ਟਨੇਮਿਂ ਪृਤਨਾਜਿਮਾਸ਼ੁਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਯੇ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਮਿਹਾ ਹੁਵੇਮ
ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਲ ਵਾਲਾ, ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਹੀਆ ਕਦੇ ਨਾਹ ਟੁੱਟੇ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼—ਅਸੀਂ ਤਾਰਕਸ਼ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਚੰਗੀ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਲਈ ਸੱਦੀਏ।
ਤ੍ਰਾਤਾਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮਵਿਤਾਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਹਵੇਹਵੇ ਸੁਹਵਂ ਸ਼ੂਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ । ਹੁਵੇ ਨੁ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਪੁਰੁਹੂਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਘਵਾਨ੍ ਕृਣੋਤੁ
ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਮਦਦ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਦਿਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਬਹਾਦਰ ਇੰਦਰ—ਹਰ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੱਦਿਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦਦਾ ਹਾਂ। ਦਾਤਾ ਇੰਦਰ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਕਰੇ।
ਯੋ ਅਗ੍ਨੌ ਰੁਦ੍ਰੋ ਯੋ ਅਪ੍ਸ੍ਵਨ੍ਤਰ੍ਯ ਓषਧੀਰ੍ਵੀਰੁਧ ਆਵਿਵੇਸ਼ । ਯ ਇਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਨਿ ਚਾਕॢਪੇ ਤਸ੍ਮੈ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਨਮੋ ਅਸ੍ਤ੍ਵਗ੍ਨਯੇ
ਜੋ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਰੁਦ੍ਰ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਬੂਟੀਆਂ ਤੇ ਜੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ—ਉਸ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ।
ਅਪੇਹ੍ਯਰਿਰਸ੍ਯਰਿਰ੍ਵਾ ਅਸਿ ਵਿषੇ ਵਿषਮਪृਕ੍ਥਾ ਵਿषਮਿਦ੍ਵਾ ਅਪृਕ੍ਥਾਃ । ਅਹਿਮੇਵਾਭ੍ਯਪੇਹਿ ਤਂ ਜਹਿ
ਹਟ ਜਾ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਤੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੀ ਹੈਂ; ਜ਼ਹਿਰ, ਤੂੰ ਹੋਰ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਨਾ ਮਿਲ, ਇਕੱਠੇ ਨਾ ਹੋ। ਉਸ ਤੋਂ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ।
ਅਪੋ ਦਿਵ੍ਯਾ ਅਚਾਯਿषਂ ਰਸੇਨ ਸਮਪृਕ੍ਸ਼੍ਮਹਿ । ਪਯਸ੍ਵਾਨ੍ ਅਗ੍ਨ ਆਗਮਂ ਤਂ ਮਾ ਸਂ ਸृਜ ਵਰ੍ਚਸਾ
ਮੈਂ ਅਸਮਾਨੀ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਲੱਭਿਆ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਮਿਲ ਗਏ ਹਾਂ। ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਅੱਗ ਆਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਨਾ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਚਮਕ ਦੇ।
ਸਂ ਮਾਗ੍ਨੇ ਵਰ੍ਚਸਾ ਸृਜ ਸਂ ਪ੍ਰਜਯਾ ਸਮਾਯੁषਾ । ਵਿਦ੍ਯੁਰ੍ਮੇ ਅਸ੍ਯ ਦੇਵਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਸਹ ऋषਿਭਿਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਮੈਨੂੰ ਚਮਕ, ਔਲਾਦ ਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇ। ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਮੇਰੀ ਬਿਜਲੀ ਨੂੰ ਜਾਣਣ।
ਇਦਮਾਪਃ ਪ੍ਰ ਵਹਤਾਵਦ੍ਯਂ ਚ ਮਲਂ ਚ ਯਤ੍। ਯਚ੍ਚਾਭਿਦੁਦ੍ਰੋਹਾਨृਤਂ ਯਚ੍ਚ ਸ਼ੇਪੇ ਅਭੀਰੁਣਮ੍
ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ ਸਾਡੀ ਹਾਨੀ ਤੇ ਗੰਦਗੀ, ਜੋ ਵੀ ਠੱਗੀ, ਝੂਠ ਜਾਂ ਸ਼ਾਪ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਲੈ ਜਾਵਣ।
ਏਧੋऽਸ੍ਯੇਧਿषੀਯ ਸਮਿਦਸਿ ਸਮੇਧਿषੀਯ । ਤੇਜੋऽਸਿ ਤੇਜੋ ਮਯਿ ਧੇਹਿ
ਤੂੰ ਲੱਕੜ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਅੱਗ ਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਲੱਕੜ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਚਮਕ ਹੈਂ। ਉਹ ਚਮਕ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪਾ।
ਅਪਿ ਵृਸ਼੍ਚ ਪੁਰਾਣਵਦ੍ਵ੍ਰਤਤੇਰਿਵ ਗੁष੍ਪਿਤਮ੍ । ਓਜੋ ਦਾਸਸ੍ਯ ਦਮ੍ਭਯ
ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਕੰਮ ਕੱਟ ਦੇ, ਨੌਕਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਦਬਾ।
ਵਯਂ ਤਦਸ੍ਯ ਸਮ੍ਭृਤਂ ਵਸ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵਿ ਭਜਾਮਹੈ । ਮ੍ਲਾਪਯਾਮਿ ਭ੍ਰਜਃ ਸ਼ਿਭ੍ਰਂ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤੇਨ ਤੇ
ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਨੇ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਦਾਤ ਨਾਲ ਵੰਡ ਲਵਾਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਵਰੁਣ ਦੇ ਨੇਮ ਨਾਲ ਮੰਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਥਾ ਸ਼ੇਪੋ ਅਪਾਯਾਤੈ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਚਾਸਦਨਾਵਯਾਃ । ਅਵਸ੍ਥਸ੍ਯ ਕ੍ਨਦੀਵਤਃ ਸ਼ਾਙ੍ਕੁਰਸ੍ਯ ਨਿਤੋਦਿਨਃ । ਯਦਾਤਤਮਵ ਤਤ੍ਤਨੁ ਯਦੁਤ੍ਤਤਂ ਨਿ ਤਤ੍ਤਨੁ
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਂਕੁਰਾ ਦੀ ਗੰਢ ਖੁਲ ਜਾਂਦੀ, ਐਸਾ ਜੋ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਖੁਲ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਥੱਲੇ ਪੈ ਜਾਵੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੁਤ੍ਰਾਮਾ ਸ੍ਵਵਾਮਵੋਭਿਃ ਸੁਮृਡੀਕੋ ਭਵਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਵੇਦਾਃ । ਬਾਧਤਾਂ ਦ੍ਵੇषੋ ਅਭਯਂ ਨਃ ਕृਣੋਤੁ ਸੁਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪਤਯਃ ਸ੍ਯਾਮ
ਇੰਦਰ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਆਪੇ ਹੀ ਪੂਰਾ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਮਿਹਰ ਕਰੇ। ਉਹ ਵੈਰ ਦੂਰ ਕਰੇ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਨਿਡਰ ਕਰੇ; ਅਸੀਂ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲੇ ਹੋਈਏ।
ਸ ਸੁਤ੍ਰਾਮਾ ਸ੍ਵਵਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਸ੍ਮਦਾਰਾਚ੍ਚਿਦ੍ਦ੍ਵੇषਃ ਸਨੁਤਰ੍ਯੁਯੋਤੁ । ਤਸ੍ਯ ਵਯਂ ਸੁਮਤੌ ਯਜ੍ਞਿਯਸ੍ਯਾਪਿ ਭਦ੍ਰੇ ਸੌਮਨਸੇ ਸ੍ਯਾਮ
ਇੰਦਰ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਆਪੇ ਪੂਰਾ ਹੈ, ਸਾਡੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਪਰਚਿਤਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੈਰ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਚੰਗੀ ਮਿਹਰ ਤੇ ਸੁਖੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰਹੀਏ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਮਨ੍ਯੁਨਾ ਵਯਮਭਿ ष੍ਯਾਮ ਪृਤਨ੍ਯਤਃ । ਘ੍ਨਨ੍ਤੋ ਵृਤ੍ਰਾਣ੍ਯਪ੍ਰਤਿ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਈਏ; ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਾ ਰਹੇ।
ਧ੍ਰੁਵਂ ਧ੍ਰੁਵੇਣ ਹਵਿषਾਵ ਸੋਮਂ ਨਯਾਮਸਿ । ਯਥਾ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕੇਵਲੀਰ੍ਵਿਸ਼ਃ ਸਂਮਨਸਸ੍ਕਰਤ੍
ਅਡੋਲ ਭੇਟ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸੋਮ ਨੂੰ ਅਡੋਲਤਾ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਤਾਂ ਜੋ ਇੰਦਰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕਠੇ ਸੁਮੇਲ ਕਰੇ।
ਉਦਸ੍ਯ ਸ਼੍ਯਾਵੌ ਵਿਥੁਰੌ ਗृਧ੍ਰੌ ਦ੍ਯਾਮਿਵ ਪੇਤਤੁਃ । ਉਚ੍ਛੋਚਨਪ੍ਰਸ਼ੋਚਨਾਵਸ੍ਯੋਚ੍ਛੋਚਨੌ ਹृਦਃ
ਉਸਦੇ ਦੋ ਸਲੇਟੀ, ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਲਾਲਚੀ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਉੱਡ ਗਏ; ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨ, ਉਹ ਦਿਲ ਤੋਂ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਅਹਮੇਨਾਵੁਦਤਿष੍ਠਿਪਂ ਗਾਵੌ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸਦਾਵਿਵ । ਕੁਰ੍ਕੁਰਾਵਿਵ ਕੂਜਨ੍ਤਾਵੁਦਵਨ੍ਤੌ ਵृਕਾਵਿਵ
ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਉੱਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਥੱਕੀਆਂ ਗਾਂ ਬੈਠੀਆਂ ਹੋਣ; ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਪੰਛੀ ਬੋਲਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਭੇੜੀਆਂ ਹੰਕਾਰਦੇ।
ਆਤੋਦਿਨੌ ਨਿਤੋਦਿਨਾਵਥੋ ਸਂਤੋਦਿਨਾਵੁਤ । ਅਪਿ ਨਹ੍ਯਾਮ੍ਯਸ੍ਯ ਮੇਢ੍ਰਂ ਯ ਇਤਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਪੁਮਾਨ੍ ਜਭਾਰ
ਚੀਰਣ ਵਾਲੇ, ਵੱਢਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਮਿਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵੀ; ਪਰ ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਅੰਗ ਨਹੀਂ ਛੁੰਢਦਾ—ਇੱਥੇ ਜੋ ਵੀ, ਔਰਤ ਜਾਂ ਮਰਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ।
ਅਸਦਨ੍ ਗਾਵਃ ਸਦਨੇऽਪਪ੍ਤਦ੍ਵਸਤਿਂ ਵਯਃ । ਆਸ੍ਥਾਨੇ ਪਰ੍ਵਤਾ ਅਸ੍ਥੁਃ ਸ੍ਥਾਮ੍ਨਿ ਵृਕ੍ਕਾਵਤਿष੍ਠਿਪਮ੍
ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਗਈਆਂ; ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਘੋਸਲੇ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਪਹਾੜ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਖੜੇ ਰਹੇ; ਮੈਂ ਭੇੜੀ ਦੇ ਠਿਕਾਣੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਯਦਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਤਿ ਯਜ੍ਞੇ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਹੋਤਸ਼੍ਚਿਕਿਤ੍ਵਨ੍ਨ੍ ਅਵृਣੀਮਹੀਹ । ਧ੍ਰੁਵਮਯੋ ਧ੍ਰੁਵਮੁਤਾ ਸ਼ਵਿष੍ਠੈਪ੍ਰਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਯਜ੍ਞਮੁਪ ਯਾਹਿ ਸੋਮਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਅੱਜ ਇਸ ਯੱਗ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹੋਤ੍ਰ, ਚੁਣਿਆ, ਇੱਥੇ ਆ। ਪੱਕੇ ਮਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਯੱਗ ਤੇ ਸੋਮ ਵੱਲ ਆ।
ਸਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਨੋ ਮਨਸਾ ਨੇष ਗੋਭਿਃ ਸਂ ਸੂਰਿਭਿਰ੍ਹਰਿਵਨ੍ਤ੍ਸਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਾ । ਸਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਦੇਵਹਿਤਂ ਯਦਸ੍ਤਿ ਸਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸੁਮਤੌ ਯਜ੍ਞਿਯਾਨਾਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਮਨ ਨਾਲ, ਗਾਂ ਨਾਲ, ਚੰਗਿਆਂ ਨਾਲ, ਪੀਲੇ ਰੰਗੀਆਂ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਨਾਲ ਲੈ ਚਲ। ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਪੂਜਣਯੋਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ।