ਪੂਰ੍ਵਾਪਰਂ ਚਰਤੋ ਮਾਯਯੈਤੌ ਸ਼ਿਸ਼ੂ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤੌ ਪਰਿ ਯਾਤੋऽਰ੍ਣਵਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯੋ ਭੁਵਨਾ ਵਿਚष੍ਟ ऋਤੂਂਁਰਨ੍ਯੋ ਵਿਦਧਜ੍ਜਾਯਸੇ ਨਵਃ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਬੱਚੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਅੱਗੇ-ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੇ, ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਰੁੱਤਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।
ਨਵੋਨਵੋ ਭਵਸਿ ਜਾਯਮਾਨੋऽਹ੍ਨਾਂ ਕੇਤੁਰੁषਸਾਮੇष੍ਯਗ੍ਰਮ੍ । ਭਾਗਂ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਵਿ ਦਧਾਸ੍ਯਾਯਨ੍ ਪ੍ਰ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸ੍ਤਿਰਸੇ ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਃ
ਤੂੰ ਹਰ ਵਾਰੀ ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਸੰਕੇਤਕ, ਸਵੇਰ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਚਲਦਿਆਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭਾਗ ਵੰਡਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ ਚੰਦ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇ।
ਸੋਮਸ੍ਯਾਂਸ਼ੋ ਯੁਧਾਂ ਪਤੇऽਨੂਨੋ ਨਾਮ ਵਾ ਅਸਿ । ਅਨੂਨਂ ਦਰ੍ਸ਼ ਮਾ ਕृਧਿ ਪ੍ਰਜਯਾ ਚ ਧਨੇਨ ਚ
ਤੂੰ ਸੋਮ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈਂ, ਜੰਗਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ। ਤੇਰਾ ਨਾਂ 'ਘਾਟੀ ਨਹੀਂ' ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਧਨ ਵਿੱਚ ਘਾਟੀ ਨਾ ਆਉਣ ਦੇ।
ਦਰ੍ਸ਼ੋऽਸਿ ਦਰ੍ਸ਼ਤੋऽਸਿ ਸਮਗ੍ਰੋऽਸਿ ਸਮਨ੍ਤਃ । ਸਮਗ੍ਰਃ ਸਮਨ੍ਤੋ ਭੂਯਾਸਂ ਗੋਭਿਰਸ਼੍ਵੈਃ ਪ੍ਰਜਯਾ ਪਸ਼ੁਭਿਰ੍ਗृਹੈਰ੍ਧਨੇਨ
ਤੂੰ ਨਵੀਂ ਚੰਦ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਦਿਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਪੂਰਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪੂਰਾ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਵੀ ਗਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਸੰਤਾਨ, ਪਸ਼ੂ, ਘਰ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਤੇ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵਾਂ।
ਯੋऽਸ੍ਮਾਨ੍ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਯਂ ਵਯਂ ਦ੍ਵਿष੍ਮਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਣੇਨਾ ਪ੍ਯਾਯਸ੍ਵ । ਆ ਵਯਂ ਪ੍ਯਾਸਿषੀਮਹਿ ਗੋਭਿਰਸ਼੍ਵੈਃ ਪ੍ਰਜਯਾ ਪਸ਼ੁਭਿਰ੍ਗृਹੈਰ੍ਧਨੇਨ
ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਵੈਰੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ। ਅਸੀਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ, ਘਰਾਂ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਈਏ।
ਯਂ ਦੇਵਾ ਅਂਸ਼ੁਮਾਪ੍ਯਾਯਯਨ੍ਤਿ ਯਮਕ੍ਸ਼ਿਤਮਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਿ । ਤੇਨਾਸ੍ਮਾਨ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਰੁਣੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰਾ ਪ੍ਯਾਯਯਨ੍ਤੁ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਗੋਪਾਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਸੋਮ ਨਾਲ ਤਰੱਕੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਮਰ ਲੋਕ ਪਾਲਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਇੰਦਰ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਵਾਂਗ ਵਧਾਓ।
ਅਭ੍ਯਰ੍ਚਤ ਸੁष੍ਟੁਤਿਂ ਗਵ੍ਯਮਾਜਿਮਸ੍ਮਾਸੁ ਭਦ੍ਰਾ ਦ੍ਰਵਿਣਾਨਿ ਧਤ੍ਤ । ਇਮਂ ਯਜ੍ਞਂ ਨਯਤ ਦੇਵਤਾ ਨੋ ਘृਤਸ੍ਯ ਧਾਰਾ ਮਧੁਮਤ੍ਪਵਨ੍ਤਾਮ੍
ਚੰਗੀ ਤਰੀਫ ਵਾਲੀ, ਗਾਂ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਸਤੁਤੀ ਅਰਪਣ ਕਰੋ; ਸਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਧਨ ਦਿਓ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇਹ ਯਜਨ ਸਾਡੇ ਲਈ ਚਲਾਓ; ਮੱਖਣ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਹਣ।
ਮਯ੍ਯਗ੍ਰੇ ਅਗ੍ਨਿਂ ਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਸਹ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇਣ ਵਰ੍ਚਸਾ ਬਲੇਨ । ਮਯਿ ਪ੍ਰਜਾਂ ਮਯ੍ਯਾਯੁਰ੍ਦਧਾਮਿ ਸ੍ਵਾਹਾ ਮਯ੍ਯਗ੍ਨਿਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਮੈਂ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਰਾਜ, ਚਮਕ ਤੇ ਤਾਕਤ ਸਮੇਤ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਆਯੁ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ—ਸਵਾਹਾ!—ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।
ਇਹੈਵਾਗ੍ਨੇ ਅਧ੍ਯ੍ਧਾਰਯਾ ਰਯਿਂ ਮਾ ਤ੍ਵਾ ਨਿ ਕ੍ਰਨ੍ ਪੂਰ੍ਵਚਿਤ੍ਤਾ ਨਿਕਾਰਿਣਃ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇਣਾਗ੍ਨੇ ਸੁਯਮਮਸ੍ਤੁ ਤੁਭ੍ਯਮੁਪਸਤ੍ਤਾ ਵਰ੍ਧਤਾਂ ਤੇ ਅਨਿष੍ਟृਤਃ
ਇੱਥੇ ਹੀ, ਹੇ ਅੱਗ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਧਨ ਟਿਕਾ ਦੇ; ਪੁਰਾਣਾ ਵੈਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਲੈ ਜਾਣ। ਰਾਜ ਨਾਲ, ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਹਕੂਮਤ ਹੋਵੇ; ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ, ਜੋ ਥੱਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਧੇ।
ਅਨ੍ਵਗ੍ਨਿਰੁषਸਾਮਗ੍ਰਮਖ੍ਯਦਨ੍ਵਹਾਨਿ ਪ੍ਰਥਮੋ ਜਾਤਵੇਦਾਃ । ਅਨੁ ਸੂਰ੍ਯ ਉषਸੋ ਅਨੁ ਰਸ਼੍ਮੀਨ੍ ਅਨੁ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਆ ਵਿਵੇਸ਼
ਅੱਗ ਸਾਰੀਆਂ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਿਆ; ਹਰ ਰੋਜ਼, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਨਣ ਵਾਲਾ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ, ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ-ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਨਿਰੁषਸਾਮਗ੍ਰਮਖ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਤਿ ਅਹਾਨਿ ਪ੍ਰਥਮੋ ਜਾਤਵੇਦਾਃ । ਪ੍ਰਤਿ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪੁਰੁਧਾ ਚ ਰਸ਼੍ਮੀਨ੍ ਪ੍ਰਤਿ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਆ ਤਤਾਨ
ਅੱਗ ਸਾਰੀਆਂ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚਮਕਿਆ; ਹਰ ਰੋਜ਼, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਨਣ ਵਾਲਾ। ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲਾਇਆ; ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਵਿਅਪਕ ਹੋ ਗਿਆ।
ਘृਤਂ ਤੇ ਅਗ੍ਨੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਸਧਸ੍ਥੇ ਘृਤੇਨ ਤ੍ਵਾਂ ਮਨੁਰਦ੍ਯਾ ਸਮਿਨ੍ਧੇ । ਘृਤਂ ਤੇ ਦੇਵੀਰ੍ਨਪ੍ਤ੍ਯ ਆ ਵਹਨ੍ਤੁ ਘृਤਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਦੁਹ੍ਰਤਾਂ ਗਾਵੋ ਅਗ੍ਨੇ
ਘੀ ਤੇਰਾ ਹੈ, ਹੇ ਅੱਗ, ਅਕਾਸ਼ੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ; ਅੱਜ ਮਨੂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਜਗਾਇਆ। ਅਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਧੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਘੀ ਲਿਆ ਕੇ ਦੇਣ; ਗਾਂਵਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਘੀ ਦਿੰਦੀਆਂ ਰਹਿਣ, ਹੇ ਅੱਗ।
ਅਪ੍ਸੁ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ ਵਰੁਣ ਗृਹੋ ਹਿਰਣ੍ਯਯੋ ਮਿਤਃ । ਤਤੋ ਧृਤਵ੍ਰਤੋ ਰਾਜਾ ਸਰ੍ਵਾ ਧਾਮਾਨਿ ਮੁਞ੍ਚਤੁ
ਹੇ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ, ਤੇਰਾ ਸੋਨੇ ਦਾ, ਮਾਪਿਆ ਹੋਇਆ ਘਰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਉਥੋਂ, ਹੇ ਪੱਕੇ ਵਾਅਦੇ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇ।
ਦਾਮ੍ਨੋਦਾਮ੍ਨੋ ਰਾਜਨ੍ਨ੍ ਇਤੋ ਵਰੁਣ ਮੁਞ੍ਚ ਨਃ । ਯਦਾਪੋ ਅਘ੍ਨ੍ਯਾ ਇਤਿ ਵਰੁਣੇਤਿ ਯਦੂਚਿਮ ਤਤੋ ਵਰੁਣ ਮੁਞ੍ਚ ਨਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ, ਇਕ-ਇਕ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਛੱਡ ਦੇ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਆਖੀਏ, 'ਹੇ ਪਾਣੀ, ਹੇ ਵਰੁਣ', ਤਦ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।
ਉਦੁਤ੍ਤਮਂ ਵਰੁਣ ਪਾਸ਼ਮਸ੍ਮਦਵਾਧਮਂ ਵਿ ਮਧ੍ਯਮਂ ਸ਼੍ਰਥਾਯ । ਅਧਾ ਵਯਮਾਦਿਤ੍ਯ ਵ੍ਰਤੇ ਤਵਾਨਾਗਸੋ ਅਦਿਤਯੇ ਸ੍ਯਾਮ
ਹੇ ਵਰੁਣ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਫੰਦਾ ਉਠਾ ਲੈ, ਹੇਠਲਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇ, ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਵੀ ਲਾਹ ਦੇ। ਫਿਰ, ਹੇ ਆਦਿਤਿਆ, ਤੇਰੇ ਕਾਨੂੰਨ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਹੋਈਏ।
ਪ੍ਰਾਸ੍ਮਤ੍ਪਾਸ਼ਾਨ੍ ਵਰੁਣ ਮੁਞ੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਯ ਉਤ੍ਤਮਾ ਅਧਮਾ ਵਾਰੁਣਾ ਯੇ । ਦੁष੍ਵਪ੍ਨ੍ਯਂ ਦੁਰਿਤਂ ਨਿ ष੍ਵਾਸ੍ਮਦਥ ਗਛੇਮ ਸੁਕृਤਸ੍ਯ ਲੋਕਮ੍
ਹੇ ਵਰੁਣ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ ਸਾਰੇ ਫੰਦੇ—ਉੱਤੇ, ਹੇਠਾਂ, ਤੇਰੇ—ਸਭ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇ। ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਤੇ ਦੁੱਖ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ; ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਚੰਗਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੀਏ।
ਅਨਾਧृष੍ਯੋ ਜਾਤਵੇਦਾ ਅਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਵਿਰਾਡਗ੍ਨੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਭृਦ੍ਦੀਦਿਹੀਹ । ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਮੀਵਾਃ ਪ੍ਰਮੁਞ੍ਚਨ੍ ਮਾਨੁषੀਭਿਃ ਸ਼ਿਵਾਭਿਰਦ੍ਯ ਪਰਿ ਪਾਹਿ ਨੋ ਗਯਮ੍
ਨਾ ਹਰਾਇਆ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲੇ, ਜਾਤਵੇਦ, ਅਮਰ, ਮਹਾਨ ਅੱਗ, ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ—ਇੱਥੇ ਚਮਕ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਅੱਜ ਸਾਡੀ ਜਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਚੰਗਿਆਈ ਨਾਲ ਬਚਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਭਿ ਵਾਮਮੋਜੋऽਜਾਯਥਾ ਵृषਭ ਚਰ੍षਣੀਨਾਮ੍ । ਅਪਾਨੁਦੋ ਜਨਮਮਿਤ੍ਰਯਨ੍ਤਮੁਰੁਂ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਅਕृਣੋਰੁ ਲੋਕਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਤਾਕਤ ਤੇ ਰਾਜ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ। ਤੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਖੁੱਲਾ ਰਾਹ ਬਣਾਇਆ।
ਮृਗੋ ਨ ਭੀਮਃ ਕੁਚਰੋ ਗਿਰਿष੍ਠਾਃ ਪਰਾਵਤ ਆ ਜਗਮ੍ਯਾਤ੍ਪਰਸ੍ਯਾਃ । ਸृਕਂ ਸਂਸ਼ਾਯ ਪਵਿਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤਿਗ੍ਮਂ ਵਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ ਤਾਢਿ ਵਿ ਮृਧੋ ਨੁਦਸ੍ਵ
ਜਿਵੇਂ ਡਰਾਉਣਾ ਜਾਨਵਰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਉਹ ਦੂਰੋਂ ਆਵੇ, ਦੂਰੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਆਵੇ। ਤਿੱਖਾ ਤੀਰ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਦੂਰ ਕਰ।
ਤ੍ਯਮੂ षੁ ਵਾਜਿਨਂ ਦੇਵਜੂਤਂ ਸਹੋਵਾਨਂ ਤਰੁਤਾਰਂ ਰਥਾਨਾਮ੍ । ਅਰਿष੍ਟਨੇਮਿਂ ਪृਤਨਾਜਿਮਾਸ਼ੁਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਯੇ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਮਿਹਾ ਹੁਵੇਮ
ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਲ ਵਾਲਾ, ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਹੀਆ ਕਦੇ ਨਾਹ ਟੁੱਟੇ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼—ਅਸੀਂ ਤਾਰਕਸ਼ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਚੰਗੀ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਲਈ ਸੱਦੀਏ।
ਤ੍ਰਾਤਾਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮਵਿਤਾਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਹਵੇਹਵੇ ਸੁਹਵਂ ਸ਼ੂਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ । ਹੁਵੇ ਨੁ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਪੁਰੁਹੂਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਘਵਾਨ੍ ਕृਣੋਤੁ
ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਮਦਦ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਦਿਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਬਹਾਦਰ ਇੰਦਰ—ਹਰ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੱਦਿਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦਦਾ ਹਾਂ। ਦਾਤਾ ਇੰਦਰ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਕਰੇ।
ਯੋ ਅਗ੍ਨੌ ਰੁਦ੍ਰੋ ਯੋ ਅਪ੍ਸ੍ਵਨ੍ਤਰ੍ਯ ਓषਧੀਰ੍ਵੀਰੁਧ ਆਵਿਵੇਸ਼ । ਯ ਇਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਨਿ ਚਾਕॢਪੇ ਤਸ੍ਮੈ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਨਮੋ ਅਸ੍ਤ੍ਵਗ੍ਨਯੇ
ਜੋ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਰੁਦ੍ਰ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਬੂਟੀਆਂ ਤੇ ਜੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ—ਉਸ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ।
ਅਪੇਹ੍ਯਰਿਰਸ੍ਯਰਿਰ੍ਵਾ ਅਸਿ ਵਿषੇ ਵਿषਮਪृਕ੍ਥਾ ਵਿषਮਿਦ੍ਵਾ ਅਪृਕ੍ਥਾਃ । ਅਹਿਮੇਵਾਭ੍ਯਪੇਹਿ ਤਂ ਜਹਿ
ਹਟ ਜਾ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਤੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੀ ਹੈਂ; ਜ਼ਹਿਰ, ਤੂੰ ਹੋਰ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਨਾ ਮਿਲ, ਇਕੱਠੇ ਨਾ ਹੋ। ਉਸ ਤੋਂ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ।
ਅਪੋ ਦਿਵ੍ਯਾ ਅਚਾਯਿषਂ ਰਸੇਨ ਸਮਪृਕ੍ਸ਼੍ਮਹਿ । ਪਯਸ੍ਵਾਨ੍ ਅਗ੍ਨ ਆਗਮਂ ਤਂ ਮਾ ਸਂ ਸृਜ ਵਰ੍ਚਸਾ
ਮੈਂ ਅਸਮਾਨੀ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਲੱਭਿਆ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਮਿਲ ਗਏ ਹਾਂ। ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਅੱਗ ਆਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਨਾ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਚਮਕ ਦੇ।
ਸਂ ਮਾਗ੍ਨੇ ਵਰ੍ਚਸਾ ਸृਜ ਸਂ ਪ੍ਰਜਯਾ ਸਮਾਯੁषਾ । ਵਿਦ੍ਯੁਰ੍ਮੇ ਅਸ੍ਯ ਦੇਵਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਸਹ ऋषਿਭਿਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਮੈਨੂੰ ਚਮਕ, ਔਲਾਦ ਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇ। ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਮੇਰੀ ਬਿਜਲੀ ਨੂੰ ਜਾਣਣ।
ਇਦਮਾਪਃ ਪ੍ਰ ਵਹਤਾਵਦ੍ਯਂ ਚ ਮਲਂ ਚ ਯਤ੍। ਯਚ੍ਚਾਭਿਦੁਦ੍ਰੋਹਾਨृਤਂ ਯਚ੍ਚ ਸ਼ੇਪੇ ਅਭੀਰੁਣਮ੍
ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ ਸਾਡੀ ਹਾਨੀ ਤੇ ਗੰਦਗੀ, ਜੋ ਵੀ ਠੱਗੀ, ਝੂਠ ਜਾਂ ਸ਼ਾਪ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਲੈ ਜਾਵਣ।
ਏਧੋऽਸ੍ਯੇਧਿषੀਯ ਸਮਿਦਸਿ ਸਮੇਧਿषੀਯ । ਤੇਜੋऽਸਿ ਤੇਜੋ ਮਯਿ ਧੇਹਿ
ਤੂੰ ਲੱਕੜ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਅੱਗ ਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਲੱਕੜ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਚਮਕ ਹੈਂ। ਉਹ ਚਮਕ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪਾ।
ਅਪਿ ਵृਸ਼੍ਚ ਪੁਰਾਣਵਦ੍ਵ੍ਰਤਤੇਰਿਵ ਗੁष੍ਪਿਤਮ੍ । ਓਜੋ ਦਾਸਸ੍ਯ ਦਮ੍ਭਯ
ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਕੰਮ ਕੱਟ ਦੇ, ਨੌਕਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਦਬਾ।
ਵਯਂ ਤਦਸ੍ਯ ਸਮ੍ਭृਤਂ ਵਸ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵਿ ਭਜਾਮਹੈ । ਮ੍ਲਾਪਯਾਮਿ ਭ੍ਰਜਃ ਸ਼ਿਭ੍ਰਂ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤੇਨ ਤੇ
ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਨੇ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਦਾਤ ਨਾਲ ਵੰਡ ਲਵਾਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਵਰੁਣ ਦੇ ਨੇਮ ਨਾਲ ਮੰਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਥਾ ਸ਼ੇਪੋ ਅਪਾਯਾਤੈ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਚਾਸਦਨਾਵਯਾਃ । ਅਵਸ੍ਥਸ੍ਯ ਕ੍ਨਦੀਵਤਃ ਸ਼ਾਙ੍ਕੁਰਸ੍ਯ ਨਿਤੋਦਿਨਃ । ਯਦਾਤਤਮਵ ਤਤ੍ਤਨੁ ਯਦੁਤ੍ਤਤਂ ਨਿ ਤਤ੍ਤਨੁ
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਂਕੁਰਾ ਦੀ ਗੰਢ ਖੁਲ ਜਾਂਦੀ, ਐਸਾ ਜੋ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਖੁਲ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਥੱਲੇ ਪੈ ਜਾਵੇ।