ਵਿ ਤੇ ਮੁਞ੍ਚਾਮਿ ਰਸ਼ਨਾਂ ਵਿ ਯੋਕ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿ ਨਿਯੋਜਨਮ੍ । ਇਹੈਵ ਤ੍ਵਮਜਸ੍ਰ ਏਧ੍ਯਗ੍ਨੇ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਰੱਸਸੀ, ਤੇਰਾ ਜੂਆ ਤੇ ਤੇਰੀ ਗੰਢ ਖੋਲ੍ਹ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਥੇ ਤੇ ਹੁਣੇ, ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਭੜਕਦਾ ਰਹੀਂ।
ਅਸ੍ਮੈ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਧਾਰਯਨ੍ਤਮਗ੍ਨੇ ਯੁਨਜ੍ਮਿ ਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਦੈਵ੍ਯੇਨ । ਦੀਦਿਹ੍ਯਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਦ੍ਰਵਿਣੇਹ ਭਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰੇਮਂ ਵੋਚੋ ਹਵਿਰ੍ਦਾਂ ਦੇਵਤਾਸੁ
ਹੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਅਰਦਾਸ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹਾਂ। ਇਥੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਰੌਸ਼ਨੀ ਕਰ, ਧਨ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਵਾਧੂਆਂ ਦੇ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ।
ਯਤ੍ਤੇ ਦੇਵਾ ਅਕृਣ੍ਵਨ੍ ਭਾਗਧੇਯਮਮਾਵਾਸ੍ਯੇ ਸਂਵਸਨ੍ਤੋ ਮਹਿਤ੍ਵਾ । ਤੇਨਾ ਨੋ ਯਜ੍ਞਂ ਪਿਪृਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵਵਾਰੇ ਰਯਿਂ ਨੋ ਧੇਹਿ ਸੁਭਗੇ ਸੁਵੀਰਮ੍
ਜੋ ਭਾਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਵੀਂ ਚੰਦ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਬਣਾਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਬਰਕਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਤੇ ਚੰਗੀ ਔਲਾਦ ਬਖ਼ਸ਼।
ਅਹਮੇਵਾਸ੍ਮ੍ਯਮਾਵਾਸ੍ਯਾ ਮਾਮਾ ਵਸਨ੍ਤਿ ਸੁਕृਤੋ ਮਯੀਮੇ । ਮਯਿ ਦੇਵਾ ਉਭਯੇ ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਜ੍ਯੇष੍ਠਾਃ ਸਮਗਚ੍ਛਨ੍ਤ ਸਰ੍ਵੇ
ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਇਹ ਨਵੀਂ ਚੰਦ ਰਾਤ ਹਾਂ। ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਸਾਧਿਆ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮੁਖੀ ਕਰਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਆਗਨ੍ ਰਾਤ੍ਰੀ ਸਙ੍ਗਮਨੀ ਵਸੂਨਾਮੂਰ੍ਜਂ ਪੁष੍ਟਂ ਵਸ੍ਵਾਵੇਸ਼ਯਨ੍ਤੀ । ਅਮਾਵਾਸ੍ਯਾਯੈ ਹਵਿषਾ ਵਿਧੇਮੋਰ੍ਜਂ ਦੁਹਾਨਾ ਪਯਸਾ ਨ ਆਗਨ੍
ਰਾਤ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਪਾਲਣ ਲੈ ਕੇ, ਧਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਨਵੀਂ ਚੰਦ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਭਰਪੂਰਤਾ ਲੈ ਕੇ ਆਈ ਹੈ।
ਅਮਾਵਾਸ੍ਯੇ ਨ ਤ੍ਵਦੇਤਾਨ੍ਯਨ੍ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਰੂਪਾਣਿ ਪਰਿਭੂਰ੍ਜਜਾਨ । ਯਤ੍ਕਾਮਾਸ੍ਤੇ ਜੁਹੁਮਸ੍ਤਨ੍ ਨੋ ਅਸ੍ਤੁ ਵਯਂ ਸ੍ਯਾਮ ਪਤਯੋ ਰਯੀਣਾਮ੍
ਨਵੀਂ ਚੰਦ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦਾ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਅਰਜ਼ੂਆਂ ਅਸੀਂ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ। ਅਸੀਂ ਧਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣੀਏ।
ਪੂਰ੍ਣਾ ਪਸ਼੍ਚਾਦੁਤ ਪੂਰ੍ਣਾ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦੁਨ੍ਮਧ੍ਯਤਃ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸੀ ਜਿਗਾਯ । ਤਸ੍ਯਾਂ ਦੇਵੈਃ ਸਂਵਸਨ੍ਤੋ ਮਹਿਤ੍ਵਾ ਨਾਕਸ੍ਯ ਪृष੍ਠੇ ਸਮਿषਾ ਮਦੇਮ
ਪਿੱਛੋਂ ਵੀ ਭਰਪੂਰ, ਅੱਗੋਂ ਵੀ ਭਰਪੂਰ, ਵਿਚਕਾਰ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੋਈ, ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਨੇ ਜਿੱਤ ਲੈ ਲਈ। ਉਸ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਹਵਨ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਏ।
ਵृषਭਂ ਵਾਜਿਨਂ ਵਯਂ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸਂ ਯਜਾਮਹੇ । ਸ ਨੋ ਦਦਾਤ੍ਵਕ੍ਸ਼ਿਤਾਂ ਰਯਿਮਨੁਪਦਸ੍ਵਤੀਮ੍
ਅਸੀਂ ਬਲਵਾਨ, ਵਾਜੀ ਵਾਲੇ, ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਮੁਕਣ ਵਾਲਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਣ ਵਾਲਾ ਧਨ ਦੇਵੇ।
ਪ੍ਰਜਾਪਤੇ ਨ ਤ੍ਵਦੇਤਾਨ੍ਯਨ੍ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਰੂਪਾਣਿ ਪਰਿਭੂਰ੍ਜਜਾਨ । ਯਤ੍ਕਾਮਾਸ੍ਤੇ ਜੁਹੁਮਸ੍ਤਨ੍ ਨੋ ਅਸ੍ਤੁ ਵਯਂ ਸ੍ਯਾਮ ਪਤਯੋ ਰਯੀਣਾਮ੍
ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦਾ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਅਰਜ਼ੂਆਂ ਅਸੀਂ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ। ਅਸੀਂ ਧਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣੀਏ।
ਪੌਰ੍ਣਮਾਸੀ ਪ੍ਰਥਮਾ ਯਜ੍ਞਿਯਾਸੀਦਹ੍ਨਾਂ ਰਾਤ੍ਰੀਣਾਮਤਿਸ਼ਰ੍ਵਰੇषੁ । ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਯਜ੍ਞਿਯੇ ਅਰ੍ਧਯਨ੍ਤ੍ਯਮੀ ਤੇ ਨਾਕੇ ਸੁਕृਤਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਃ
ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਯਜਨਾ ਜੋਗ ਰਾਤ ਬਣੀ, ਹੋਰ ਰਾਤਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ। ਜਿਹੜੇ ਤੈਨੂੰ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਮਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਏ ਹਨ।
ਪੂਰ੍ਵਾਪਰਂ ਚਰਤੋ ਮਾਯਯੈਤੌ ਸ਼ਿਸ਼ੂ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤੌ ਪਰਿ ਯਾਤੋऽਰ੍ਣਵਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯੋ ਭੁਵਨਾ ਵਿਚष੍ਟ ऋਤੂਂਁਰਨ੍ਯੋ ਵਿਦਧਜ੍ਜਾਯਸੇ ਨਵਃ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਬੱਚੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਅੱਗੇ-ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੇ, ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਰੁੱਤਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।
ਨਵੋਨਵੋ ਭਵਸਿ ਜਾਯਮਾਨੋऽਹ੍ਨਾਂ ਕੇਤੁਰੁषਸਾਮੇष੍ਯਗ੍ਰਮ੍ । ਭਾਗਂ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਵਿ ਦਧਾਸ੍ਯਾਯਨ੍ ਪ੍ਰ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸ੍ਤਿਰਸੇ ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਃ
ਤੂੰ ਹਰ ਵਾਰੀ ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਸੰਕੇਤਕ, ਸਵੇਰ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਚਲਦਿਆਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭਾਗ ਵੰਡਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ ਚੰਦ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇ।
ਸੋਮਸ੍ਯਾਂਸ਼ੋ ਯੁਧਾਂ ਪਤੇऽਨੂਨੋ ਨਾਮ ਵਾ ਅਸਿ । ਅਨੂਨਂ ਦਰ੍ਸ਼ ਮਾ ਕृਧਿ ਪ੍ਰਜਯਾ ਚ ਧਨੇਨ ਚ
ਤੂੰ ਸੋਮ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈਂ, ਜੰਗਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ। ਤੇਰਾ ਨਾਂ 'ਘਾਟੀ ਨਹੀਂ' ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਧਨ ਵਿੱਚ ਘਾਟੀ ਨਾ ਆਉਣ ਦੇ।
ਦਰ੍ਸ਼ੋऽਸਿ ਦਰ੍ਸ਼ਤੋऽਸਿ ਸਮਗ੍ਰੋऽਸਿ ਸਮਨ੍ਤਃ । ਸਮਗ੍ਰਃ ਸਮਨ੍ਤੋ ਭੂਯਾਸਂ ਗੋਭਿਰਸ਼੍ਵੈਃ ਪ੍ਰਜਯਾ ਪਸ਼ੁਭਿਰ੍ਗृਹੈਰ੍ਧਨੇਨ
ਤੂੰ ਨਵੀਂ ਚੰਦ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਦਿਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਪੂਰਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪੂਰਾ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਵੀ ਗਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਸੰਤਾਨ, ਪਸ਼ੂ, ਘਰ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਤੇ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵਾਂ।
ਯੋऽਸ੍ਮਾਨ੍ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਯਂ ਵਯਂ ਦ੍ਵਿष੍ਮਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਣੇਨਾ ਪ੍ਯਾਯਸ੍ਵ । ਆ ਵਯਂ ਪ੍ਯਾਸਿषੀਮਹਿ ਗੋਭਿਰਸ਼੍ਵੈਃ ਪ੍ਰਜਯਾ ਪਸ਼ੁਭਿਰ੍ਗृਹੈਰ੍ਧਨੇਨ
ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਵੈਰੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ। ਅਸੀਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ, ਘਰਾਂ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਈਏ।
ਯਂ ਦੇਵਾ ਅਂਸ਼ੁਮਾਪ੍ਯਾਯਯਨ੍ਤਿ ਯਮਕ੍ਸ਼ਿਤਮਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਿ । ਤੇਨਾਸ੍ਮਾਨ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਰੁਣੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰਾ ਪ੍ਯਾਯਯਨ੍ਤੁ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਗੋਪਾਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਸੋਮ ਨਾਲ ਤਰੱਕੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਮਰ ਲੋਕ ਪਾਲਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਇੰਦਰ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਵਾਂਗ ਵਧਾਓ।
ਅਭ੍ਯਰ੍ਚਤ ਸੁष੍ਟੁਤਿਂ ਗਵ੍ਯਮਾਜਿਮਸ੍ਮਾਸੁ ਭਦ੍ਰਾ ਦ੍ਰਵਿਣਾਨਿ ਧਤ੍ਤ । ਇਮਂ ਯਜ੍ਞਂ ਨਯਤ ਦੇਵਤਾ ਨੋ ਘृਤਸ੍ਯ ਧਾਰਾ ਮਧੁਮਤ੍ਪਵਨ੍ਤਾਮ੍
ਚੰਗੀ ਤਰੀਫ ਵਾਲੀ, ਗਾਂ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਸਤੁਤੀ ਅਰਪਣ ਕਰੋ; ਸਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਧਨ ਦਿਓ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇਹ ਯਜਨ ਸਾਡੇ ਲਈ ਚਲਾਓ; ਮੱਖਣ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਹਣ।
ਮਯ੍ਯਗ੍ਰੇ ਅਗ੍ਨਿਂ ਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਸਹ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇਣ ਵਰ੍ਚਸਾ ਬਲੇਨ । ਮਯਿ ਪ੍ਰਜਾਂ ਮਯ੍ਯਾਯੁਰ੍ਦਧਾਮਿ ਸ੍ਵਾਹਾ ਮਯ੍ਯਗ੍ਨਿਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਮੈਂ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਰਾਜ, ਚਮਕ ਤੇ ਤਾਕਤ ਸਮੇਤ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਆਯੁ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ—ਸਵਾਹਾ!—ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।
ਇਹੈਵਾਗ੍ਨੇ ਅਧ੍ਯ੍ਧਾਰਯਾ ਰਯਿਂ ਮਾ ਤ੍ਵਾ ਨਿ ਕ੍ਰਨ੍ ਪੂਰ੍ਵਚਿਤ੍ਤਾ ਨਿਕਾਰਿਣਃ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇਣਾਗ੍ਨੇ ਸੁਯਮਮਸ੍ਤੁ ਤੁਭ੍ਯਮੁਪਸਤ੍ਤਾ ਵਰ੍ਧਤਾਂ ਤੇ ਅਨਿष੍ਟृਤਃ
ਇੱਥੇ ਹੀ, ਹੇ ਅੱਗ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਧਨ ਟਿਕਾ ਦੇ; ਪੁਰਾਣਾ ਵੈਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਲੈ ਜਾਣ। ਰਾਜ ਨਾਲ, ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਹਕੂਮਤ ਹੋਵੇ; ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ, ਜੋ ਥੱਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਧੇ।
ਅਨ੍ਵਗ੍ਨਿਰੁषਸਾਮਗ੍ਰਮਖ੍ਯਦਨ੍ਵਹਾਨਿ ਪ੍ਰਥਮੋ ਜਾਤਵੇਦਾਃ । ਅਨੁ ਸੂਰ੍ਯ ਉषਸੋ ਅਨੁ ਰਸ਼੍ਮੀਨ੍ ਅਨੁ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਆ ਵਿਵੇਸ਼
ਅੱਗ ਸਾਰੀਆਂ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਿਆ; ਹਰ ਰੋਜ਼, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਨਣ ਵਾਲਾ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ, ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ-ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਨਿਰੁषਸਾਮਗ੍ਰਮਖ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਤਿ ਅਹਾਨਿ ਪ੍ਰਥਮੋ ਜਾਤਵੇਦਾਃ । ਪ੍ਰਤਿ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪੁਰੁਧਾ ਚ ਰਸ਼੍ਮੀਨ੍ ਪ੍ਰਤਿ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਆ ਤਤਾਨ
ਅੱਗ ਸਾਰੀਆਂ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚਮਕਿਆ; ਹਰ ਰੋਜ਼, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਨਣ ਵਾਲਾ। ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲਾਇਆ; ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਵਿਅਪਕ ਹੋ ਗਿਆ।
ਘृਤਂ ਤੇ ਅਗ੍ਨੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਸਧਸ੍ਥੇ ਘृਤੇਨ ਤ੍ਵਾਂ ਮਨੁਰਦ੍ਯਾ ਸਮਿਨ੍ਧੇ । ਘृਤਂ ਤੇ ਦੇਵੀਰ੍ਨਪ੍ਤ੍ਯ ਆ ਵਹਨ੍ਤੁ ਘृਤਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਦੁਹ੍ਰਤਾਂ ਗਾਵੋ ਅਗ੍ਨੇ
ਘੀ ਤੇਰਾ ਹੈ, ਹੇ ਅੱਗ, ਅਕਾਸ਼ੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ; ਅੱਜ ਮਨੂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਜਗਾਇਆ। ਅਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਧੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਘੀ ਲਿਆ ਕੇ ਦੇਣ; ਗਾਂਵਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਘੀ ਦਿੰਦੀਆਂ ਰਹਿਣ, ਹੇ ਅੱਗ।
ਅਪ੍ਸੁ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ ਵਰੁਣ ਗृਹੋ ਹਿਰਣ੍ਯਯੋ ਮਿਤਃ । ਤਤੋ ਧृਤਵ੍ਰਤੋ ਰਾਜਾ ਸਰ੍ਵਾ ਧਾਮਾਨਿ ਮੁਞ੍ਚਤੁ
ਹੇ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ, ਤੇਰਾ ਸੋਨੇ ਦਾ, ਮਾਪਿਆ ਹੋਇਆ ਘਰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਉਥੋਂ, ਹੇ ਪੱਕੇ ਵਾਅਦੇ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇ।
ਦਾਮ੍ਨੋਦਾਮ੍ਨੋ ਰਾਜਨ੍ਨ੍ ਇਤੋ ਵਰੁਣ ਮੁਞ੍ਚ ਨਃ । ਯਦਾਪੋ ਅਘ੍ਨ੍ਯਾ ਇਤਿ ਵਰੁਣੇਤਿ ਯਦੂਚਿਮ ਤਤੋ ਵਰੁਣ ਮੁਞ੍ਚ ਨਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ, ਇਕ-ਇਕ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਛੱਡ ਦੇ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਆਖੀਏ, 'ਹੇ ਪਾਣੀ, ਹੇ ਵਰੁਣ', ਤਦ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।
ਉਦੁਤ੍ਤਮਂ ਵਰੁਣ ਪਾਸ਼ਮਸ੍ਮਦਵਾਧਮਂ ਵਿ ਮਧ੍ਯਮਂ ਸ਼੍ਰਥਾਯ । ਅਧਾ ਵਯਮਾਦਿਤ੍ਯ ਵ੍ਰਤੇ ਤਵਾਨਾਗਸੋ ਅਦਿਤਯੇ ਸ੍ਯਾਮ
ਹੇ ਵਰੁਣ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਫੰਦਾ ਉਠਾ ਲੈ, ਹੇਠਲਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇ, ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਵੀ ਲਾਹ ਦੇ। ਫਿਰ, ਹੇ ਆਦਿਤਿਆ, ਤੇਰੇ ਕਾਨੂੰਨ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਹੋਈਏ।
ਪ੍ਰਾਸ੍ਮਤ੍ਪਾਸ਼ਾਨ੍ ਵਰੁਣ ਮੁਞ੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਯ ਉਤ੍ਤਮਾ ਅਧਮਾ ਵਾਰੁਣਾ ਯੇ । ਦੁष੍ਵਪ੍ਨ੍ਯਂ ਦੁਰਿਤਂ ਨਿ ष੍ਵਾਸ੍ਮਦਥ ਗਛੇਮ ਸੁਕृਤਸ੍ਯ ਲੋਕਮ੍
ਹੇ ਵਰੁਣ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ ਸਾਰੇ ਫੰਦੇ—ਉੱਤੇ, ਹੇਠਾਂ, ਤੇਰੇ—ਸਭ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇ। ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਤੇ ਦੁੱਖ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ; ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਚੰਗਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੀਏ।
ਅਨਾਧृष੍ਯੋ ਜਾਤਵੇਦਾ ਅਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਵਿਰਾਡਗ੍ਨੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਭृਦ੍ਦੀਦਿਹੀਹ । ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਮੀਵਾਃ ਪ੍ਰਮੁਞ੍ਚਨ੍ ਮਾਨੁषੀਭਿਃ ਸ਼ਿਵਾਭਿਰਦ੍ਯ ਪਰਿ ਪਾਹਿ ਨੋ ਗਯਮ੍
ਨਾ ਹਰਾਇਆ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲੇ, ਜਾਤਵੇਦ, ਅਮਰ, ਮਹਾਨ ਅੱਗ, ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ—ਇੱਥੇ ਚਮਕ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਅੱਜ ਸਾਡੀ ਜਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਚੰਗਿਆਈ ਨਾਲ ਬਚਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਭਿ ਵਾਮਮੋਜੋऽਜਾਯਥਾ ਵृषਭ ਚਰ੍षਣੀਨਾਮ੍ । ਅਪਾਨੁਦੋ ਜਨਮਮਿਤ੍ਰਯਨ੍ਤਮੁਰੁਂ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਅਕृਣੋਰੁ ਲੋਕਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਤਾਕਤ ਤੇ ਰਾਜ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ। ਤੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਖੁੱਲਾ ਰਾਹ ਬਣਾਇਆ।
ਮृਗੋ ਨ ਭੀਮਃ ਕੁਚਰੋ ਗਿਰਿष੍ਠਾਃ ਪਰਾਵਤ ਆ ਜਗਮ੍ਯਾਤ੍ਪਰਸ੍ਯਾਃ । ਸृਕਂ ਸਂਸ਼ਾਯ ਪਵਿਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤਿਗ੍ਮਂ ਵਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ ਤਾਢਿ ਵਿ ਮृਧੋ ਨੁਦਸ੍ਵ
ਜਿਵੇਂ ਡਰਾਉਣਾ ਜਾਨਵਰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਉਹ ਦੂਰੋਂ ਆਵੇ, ਦੂਰੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਆਵੇ। ਤਿੱਖਾ ਤੀਰ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਦੂਰ ਕਰ।
ਤ੍ਯਮੂ षੁ ਵਾਜਿਨਂ ਦੇਵਜੂਤਂ ਸਹੋਵਾਨਂ ਤਰੁਤਾਰਂ ਰਥਾਨਾਮ੍ । ਅਰਿष੍ਟਨੇਮਿਂ ਪृਤਨਾਜਿਮਾਸ਼ੁਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਯੇ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਮਿਹਾ ਹੁਵੇਮ
ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਲ ਵਾਲਾ, ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਹੀਆ ਕਦੇ ਨਾਹ ਟੁੱਟੇ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼—ਅਸੀਂ ਤਾਰਕਸ਼ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਚੰਗੀ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਲਈ ਸੱਦੀਏ।