ਯਦ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਯਦਿ ਵਾਤ ਆਸ ਯਦਿ ਵृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਯਦਿ ਵੋਲਪੇषੁ । ਯਦਸ਼੍ਰਵਨ੍ ਪਸ਼ਵ ਉਦ੍ਯਮਾਨਂ ਤਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਪੁਨਰਸ੍ਮਾਨ੍ ਉਪੈਤੁ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਚਾਹੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ, ਚਾਹੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਚਾਹੇ ਖੋਹਾਂ ਵਿੱਚ—ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੇ ਉੱਠਦਿਆਂ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਾਡੀ ਵੱਲ ਮੁੜ ਆਵੇ।
ਪੁਨਰ੍ਮੈਤ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ ਪੁਨਰਾਤ੍ਮਾ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਚ । ਪੁਨਰਗ੍ਨਯੋ ਧਿष੍ਣ੍ਯਾ ਯਥਾਸ੍ਥਾਮ ਕਲ੍ਪਯਨ੍ਤਾਮਿਹੈਵ
ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਮੁੜ ਆਵੇ, ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ, ਮੇਰਾ ਧਨ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੁੜ ਆਉਣ; ਅੱਗ ਦੇ ਚੁਲਾ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਇਥੇ ਹੀ ਸਥਾਪਤ ਹੋ ਜਾਣ।
ਸਰਸ੍ਵਤਿ ਵ੍ਰਤੇषੁ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯੇषੁ ਦੇਵਿ ਧਾਮਸੁ । ਜੁषਸ੍ਵ ਹਵ੍ਯਮਾਹੁਤਂ ਪ੍ਰਜਾਂ ਦੇਵਿ ਰਰਾਸ੍ਵ ਨਃ
ਹੇ ਸਰਸਵਤੀ, ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨੇਮਾਂ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਸੁਆਮੀ ਘਰਾਂ ਵਿਚ, ਇਹ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਕਬੂਲ ਕਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਾਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਬਖ਼ਸ਼।
ਇਦਂ ਤੇ ਹਵ੍ਯਂ ਘृਤਵਤ੍ਸਰਸ੍ਵਤੀਦਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਹਵਿਰਾਸ੍ਯਂ ਯਤ੍। ਇਮਾਨਿ ਤ ਉਦਿਤਾ ਸ਼ਮ੍ਤਮਾਨਿ ਤੇਭਿਰ੍ਵਯਂ ਮਧੁਮਨ੍ਤਃ ਸ੍ਯਾਮ
ਇਹ ਤੇਰਾ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਹੈ, ਹੇ ਸਰਸਵਤੀ, ਘਿਉ ਵਾਲਾ; ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਹੈ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਦਾਨ ਹਨ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਈਏ।
ਸ਼ਂ ਨੋ ਵਾਤੋ ਵਾਤੁ ਸ਼ਂ ਨਸ੍ਤਪਤੁ ਸੂਰ੍ਯਃ । ਅਹਾਨਿ ਸ਼ਂ ਭਵਨ੍ਤੁ ਨਃ ਸ਼ਂ ਰਾਤ੍ਰੀ ਪ੍ਰਤਿ ਧੀਯਤਾਮ੍ । ਸ਼ਮੁषਾ ਨੋ ਵ੍ਯੁਚ੍ਛਤੁ
ਹਵਾ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵੱਗੇ, ਸੂਰਜ ਸਾਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤਪਾਏ; ਸਾਡੇ ਦਿਨ ਚੰਗੇ ਹੋਣ, ਸਾਡੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵੀ ਚੰਗੀਆਂ ਹੋਣ; ਸਵੇਰ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਚਮਕੇ।
ਯਤ੍ਕਿਂ ਚਾਸੌ ਮਨਸਾ ਯਚ੍ਚ ਵਾਚਾ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਜੁਹੋਤਿ ਹਵਿषਾ ਯਜੁषਾ । ਤਨ੍ ਮृਤ੍ਯੁਨਾ ਨਿਰ੍ऋਤਿਃ ਸਂਵਿਦਾਨਾ ਪੁਰਾ ਸਤ੍ਯਾਦਾਹੁਤਿਂ ਹਨ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ
ਉਹ ਜੋ ਮਨ, ਬੋਲੀ, ਯਜਨਾ, ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਜਾਂ ਯਜੁਰ ਨਾਲ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਮੌਤ ਦੇ ਨਾਲ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਸੱਚ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵੇ।
ਯਾਤੁਧਾਨਾ ਨਿਰ੍ऋਤਿਰਾਦੁ ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੇ ਅਸ੍ਯ ਘ੍ਨਨ੍ਤ੍ਵਨृਤੇਨ ਸਤ੍ਯਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੇषਿਤਾ ਦੇਵਾ ਆਜਮਸ੍ਯ ਮਥ੍ਨਨ੍ਤੁ ਮਾ ਤਤ੍ਸਂ ਪਾਦਿ ਯਦਸੌ ਜੁਹੋਤਿ
ਯਾਤੁਧਾਨ ਤੇ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਉਸ ਨੂੰ ਝਪਟ ਲੈਣ, ਝੂਠ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰੇ, ਉਸ ਦਾ ਸੱਚ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਣ; ਇੰਦਰ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਣ—ਉਹ ਜੋ ਚੜ੍ਹਾਊਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਜ਼ਿਲ ਤੱਕ ਨਾ ਪਹੁੰਚੇ।
ਅਜਿਰਾਧਿਰਾਜੌ ਸ਼੍ਯੇਨੌ ਸਂਪਾਤਿਨਾਵਿਵ । ਆਜ੍ਯਂ ਪृਤਨ੍ਯਤੋ ਹਤਾਂ ਯੋ ਨਃ ਕਸ਼੍ਚਾਭ੍ਯਘਾਯਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਤੇਜ਼ ਰਾਜੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਬਾਜ਼ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਭਾਂਡੇ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ ਘਿਉ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰੇ ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ।
ਅਪਾਞ੍ਚੌ ਤ ਉਭੌ ਬਾਹੂ ਅਪਿ ਨਹ੍ਯਾਮ੍ਯਾਸ੍ਯਮ੍ । ਅਗ੍ਨੇਰ੍ਦੇਵਸ੍ਯ ਮਨ੍ਯੁਨਾ ਤੇਨ ਤੇऽਵਧਿषਂ ਹਵਿਃ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਪਿੱਛੇ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਵੀ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਅੱਗ ਦੇ ਰੁੱਸੇ ਹੋਏ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਪਿ ਨਹ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਬਾਹੂ ਅਪਿ ਨਹ੍ਯਾਮ੍ਯਾਸ੍ਯਮ੍ । ਅਗ੍ਨੇਰ੍ਘੋਰਸ੍ਯ ਮਨ੍ਯੁਨਾ ਤੇਨऽਵਧਿषਂ ਹਵਿਃ
ਮੈਂ ਤੇਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਵੀ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਅੱਗ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਰਿ ਤ੍ਵਾਗ੍ਨੇ ਪੁਰਂ ਵਯਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਸਹਸ੍ਯ ਧੀਮਹਿ । ਧृषਦ੍ਵਰ੍ਣਂ ਦਿਵੇਦਿਵੇ ਹਨ੍ਤਾਰਂ ਭਙ੍ਗੁਰਾਵਤਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ, ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਅਟੱਲ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਤਾਵ ਪਸ਼੍ਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾਗਮृਤ੍ਵਿਯਮ੍ । ਯਦਿ ਸ਼੍ਰਾਤਂ ਜੁਹੋਤਨ ਯਦ੍ਯਸ਼੍ਰਾਤਂ ਮਮਤ੍ਤਨ
ਉੱਠੋ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਵੇਖੀਏ, ਹੇ ਯਜਮਾਨ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪੱਕਾ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਦੱਸੋ।
ਸ਼੍ਰਾਤਂ ਹਵਿਰੋ ष੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰ ਯਾਹਿ ਜਗਾਮ ਸੂਰੋ ਅਧ੍ਵਨੋ ਵਿ ਮਧ੍ਯਮ੍ । ਪਰਿ ਤ੍ਵਾਸਤੇ ਨਿਧਿਭਿਃ ਸਖਾਯਃ ਕੁਲਪਾ ਨ ਵ੍ਰਾਜਪਤਿਂ ਚਰਨ੍ਤਮ੍
ਜੇ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਆ ਜਾ; ਸੂਰਜ ਰਾਹ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਸਾਥੀ ਤੈਨੂੰ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਘਰ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਘੇਰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰਾਤਂ ਮਨ੍ਯ ਊਧਨਿ ਸ਼੍ਰਾਤਮਗ੍ਨੌ ਸੁਸ਼ृਤਂ ਮਨ੍ਯੇ ਤਦृਤਂ ਨਵੀਯਃ । ਮਾਧ੍ਯਨ੍ਦਿਨਸ੍ਯ ਸਵਨਸ੍ਯ ਦਧ੍ਨਃ ਪਿਬੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ ਪੁਰੁਕृਜ੍ਜੁषਾਣਃ
ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਪੱਕਿਆ ਚੜ੍ਹਾਵਾ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪੱਕਿਆ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕਿਆ, ਇਹ ਨਵਾਂ ਸੱਚ ਹੈ। ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ, ਬਹੁਤੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪੀ।
ਸਮਿਦ੍ਧੋ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਵृषਣਾ ਰਥੀ ਦਿਵਸ੍ਤਪ੍ਤੋ ਘਰ੍ਮੋ ਦੁਹ੍ਯਤੇ ਵਾਮਿषੇ ਮਧੁ । ਵਯਂ ਹਿ ਵਾਂ ਪੁਰੁਦਮਾਸੋ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ ਹਵਾਮਹੇ ਸਧਮਾਦੇषੁ ਕਾਰਵਃ
ਜਲਦੀ ਜਲਦੀ ਬਲਣ ਵਾਲਾ ਅੱਗ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਦੋ ਤਾਕਤਵਰ ਰਥੀ, ਤਪਿਆ ਹੋਇਆ ਘਰਮ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸ਼ਹਦ ਵਰਗਾ ਦੁੱਧ ਕੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਸੀਂ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰੋ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਦਾ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ।
ਸਮਿਦ੍ਧੋ ਅਗ੍ਨਿਰਸ਼੍ਵਿਨਾ ਤਪ੍ਤੋ ਵਾਂ ਘਰ੍ਮ ਆ ਗਤਮ੍ । ਦੁਹ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨੂਨਂ ਵृषਣੇਹ ਧੇਨਵੋ ਦਸ੍ਰਾ ਮਦਨ੍ਤਿ ਵੇਧਸਃ
ਜਲਦੀ ਜਲਦੀ ਬਲਣ ਵਾਲਾ ਅੱਗ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਤਪਿਆ ਹੋਇਆ ਘਰਮ—ਇੱਥੇ ਆਓ। ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਗਾਂਵਾਂ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਤਾਕਤਵਰੋ; ਹੁਨਰਮੰਦ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਚਨਹਾਰੋ।
ਸ੍ਵਾਹਾਕृਤਃ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਦੇਵੇषੁ ਯਜ੍ਞੋ ਯੋ ਅਸ਼੍ਵਿਨੋਸ਼੍ਚਮਸੋ ਦੇਵਪਾਨਃ । ਤਮੁ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਅਮृਤਾਸੋ ਜੁषਾਣਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਸ੍ਨਾ ਰਿਹਨ੍ਤਿ
ਸਵਾਹਾ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਯਜ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ ਦਾ ਕਟੋਰਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪੀਣ ਯੋਗ—ਇਹ ਅਮਰ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਗੰਧਰਵ ਤੋਂ ਚੱਖਦੇ ਹਨ।
ਯਦੁਸ੍ਰਿਯਾਸ੍ਵਾਹੁਤਂ ਘृਤਂ ਪਯੋऽਯਂ ਸ ਵਾਮਸ਼੍ਵਿਨਾ ਭਾਗ ਆ ਗਤਮ੍ । ਮਾਧ੍ਵੀ ਧਰ੍ਤਾਰਾ ਵਿਦਥਸ੍ਯ ਸਤ੍ਪਤੀ ਤਪ੍ਤਂ ਘਰ੍ਮਂ ਪਿਬਤਂ ਦਿਵਃ
ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਘਿਉ ਤੇ ਦੁੱਧ—ਇਹ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ; ਹੇ ਸਭਾ ਦੇ ਸੱਚੇ ਮਾਲਕੋ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਤਪੇ ਘਰਮ ਨੂੰ ਪੀਓ।
ਤਪ੍ਤੋ ਵਾਂ ਘਰ੍ਮੋ ਨਕ੍ਸ਼ਤੁ ਸ੍ਵਹੋਤਾ ਪ੍ਰ ਵਾਮਧ੍ਵਰ੍ਯੁਸ਼੍ਚਰਤੁ ਪਯਸ੍ਵਾਨ੍ । ਮਧੋਰ੍ਦੁਗ੍ਧਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵਿਨਾ ਤਨਾਯਾ ਵੀਤਂ ਪਾਤਂ ਪਯਸ ਉਸ੍ਰਿਯਾਯਾਃ
ਤੁਹਾਡੀ ਭੇਟ ਲਈ ਗਰਮ ਕੀਤਾ ਦੁੱਧ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਰੁਕ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਯਜਮਾਨ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਮਿੱਠੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਪੀਓ, ਪੀਲੋ ਇਹ ਪੀਲਾ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ।
ਉਪ ਦ੍ਰਵ ਪਯਸਾ ਗੋਧੁਗੋषਮਾ ਘਰ੍ਮੇ ਸਿਞ੍ਚ ਪਯ ਉਸ੍ਰਿਯਾਯਾਃ । ਵਿ ਨਾਕਮਖ੍ਯਤ੍ਸਵਿਤਾ ਵਰੇਣ੍ਯੋऽਨੁਪ੍ਰਯਾਣਮੁषਸੋ ਵਿ ਰਾਜਤਿ
ਗਾਂ ਦੇ ਰਮਣ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਲੈ ਕੇ ਆਉ, ਗਰਮ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਪੀਲਾ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਪਾ। ਸਵਿਤਾ, ਜੋ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੇਖਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਉਸ਼ਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਉਪ ਹ੍ਵਯੇ ਸੁਦੁਘਾਂ ਧੇਨੁਮੇਤਾਂ ਸੁਹਸ੍ਤੋ ਗੋਧੁਗੁਤ ਦੋਹਦੇਨਾਮ੍ । ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਵਂ ਸਵਿਤਾ ਸਾਵਿषਨ੍ ਨੋऽਭੀਦ੍ਧੋ ਘਰ੍ਮਸ੍ਤਦੁ षੁ ਪ੍ਰ ਵੋਚਤ੍
ਮੈਂ ਇਸ ਚੰਗਾ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਨੂੰ, ਚੰਗੀ ਹਥੀਂ, ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਸਵਿਤਾ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਦੇਵੇ; ਗਰਮ ਭਾਂਡਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸਾਡੀ ਵਾਸਤੇ ਕਹੇ।
ਹਿਙ੍ਕृਣ੍ਵਤੀ ਵਸੁਪਤ੍ਨੀ ਵਸੂਨਾਂ ਵਤ੍ਸਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਮਨਸਾ ਨ੍ਯਾਗਨ੍ । ਦੁਹਾਮਸ਼੍ਵਿਭ੍ਯਾਂ ਪਯੋ ਅਘ੍ਨ੍ਯੇਯਂ ਸਾ ਵਰ੍ਧਤਾਂ ਮਹਤੇ ਸੌਭਗਾਯ
ਰਮਣ ਕਰਦੀ, ਧਨ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਆਪਣੇ ਵੱਛੇ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਾਹਦੀ ਹੋਈ, ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਆਓ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਲਈ ਇਸ ਅਘਨੀ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਕੱਢੀਏ; ਇਹ ਵੱਡੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਈ ਵਧੇ।
ਜੁष੍ਟੋ ਦਮੂਨਾ ਅਤਿਥਿਰ੍ਦੁਰੋਣ ਇਮਂ ਨੋ ਯਜ੍ਞਮੁਪ ਯਾਹਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਗ੍ਨੇ ਅਭਿਯੁਜੋ ਵਿਹਤ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੂਯਤਾਮਾ ਭਰਾ ਭੋਜਨਾਨਿ
ਪਿਆਰੇ, ਘਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਘਰ ਦੇ ਮਹਿਮਾਨ, ਸਾਡੀ ਇਸ ਯਜਨਾ ਤੇ ਆਓ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ। ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇਵੋ, ਇਹ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਹਾਰ ਲਈ ਹੋਵੇ।
ਅਗ੍ਨੇ ਸ਼ਰ੍ਧ ਮਹਤੇ ਸੌਭਗਾਯ ਤਵ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਨ੍ਯੁਤ੍ਤਮਾਨਿ ਸਨ੍ਤੁ । ਸਂ ਜਾਸ੍ਪਤ੍ਯਂ ਸੁਯਮਮਾ ਕृਣੁष੍ਵ ਸ਼ਤ੍ਰੂਯਤਾਮਭਿ ਤਿष੍ਠਾ ਮਹਾਂਸਿ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਵੱਡੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ; ਤੇਰੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਮਹਿਮਾਵਾਂ ਸਾਡੀਆਂ ਹੋਣ। ਸਾਡੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਪ ਵਿੱਚ ਜੋੜ; ਵੱਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ।
ਸੂਯਵਸਾਦ੍ਭਗਵਤੀ ਹਿ ਭੂਯਾ ਅਧਾ ਵਯਂ ਭਗਵਨ੍ਤਃ ਸ੍ਯਾਮ । ਅਦ੍ਧਿ ਤृਣਮਘ੍ਨ੍ਯੇ ਵਿਸ਼੍ਵਦਾਨੀਂ ਪਿਬ ਸ਼ੁਦ੍ਧਮੁਦਕਮਾਚਰਨ੍ਤੀ
ਉਹ ਚੰਗੀ ਚਰਾਗਾਹ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ; ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਵੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ ਹੋਈਏ। ਹੇ ਅਘਨੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਘਾਹ ਖਾ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਪਾਣੀ ਪੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਚਲਦੀ ਹੈ।
ਅਪਚਿਤਾਂ ਲੋਹਿਨੀਨਾਂ ਕृष੍ਣਾ ਮਾਤੇਤਿ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮ । ਮੁਨੇਰ੍ਦੇਵਸ੍ਯ ਮੂਲੇਨ ਸਰ੍ਵਾ ਵਿਧ੍ਯਾਮਿ ਤਾ ਅਹਮ੍
ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕਾਲੀ ਨੂੰ ਲਾਲੀਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਿਵਯ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਮੂਲ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਵੱਧਦਾ ਹਾਂ।
ਵਿਧ੍ਯਾਮ੍ਯਾਸਾਂ ਪ੍ਰਥਮਾਂ ਵਿਧ੍ਯਾਮਿ ਉਤ ਮਧ੍ਯਮਾਮ੍ । ਇਦਂ ਜਘਨ੍ਯਾਮਾਸਾਮਾ ਛਿਨਦ੍ਮਿ ਸ੍ਤੁਕਾਮਿਵ
ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲੀ ਨੂੰ ਵੱਧਦਾ ਹਾਂ, ਮੱਧ ਦੀ ਵੀ ਵੱਧਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਆਖਰੀ ਨੂੰ, ਮੈਂ ਵੱਧਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਲ ਦੀ ਗੁੱਚੀ ਕੱਟੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰੇਣਾਹਂ ਵਚਸਾ ਵਿ ਤ ਈਰ੍ष੍ਯਾਮਮੀਮਦਮ੍ । ਅਥੋ ਯੋ ਮਨ੍ਯੁष੍ਟੇ ਪਤੇ ਤਮੁ ਤੇ ਸ਼ਮਯਾਮਸਿ
ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੀ ਬਾਣੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਈਰਖਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਗੁੱਸਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੰਢਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਵ੍ਰਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਵ੍ਰਤਪਤੇ ਸਮਕ੍ਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਹਾ ਸੁਮਨਾ ਦੀਦਿਹੀਹ । ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਵਯਂ ਜਾਤਵੇਦਃ ਸਮਿਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਜਾਵਨ੍ਤ ਉਪ ਸਦੇਮ ਸਰ੍ਵੇ
ਵ੍ਰਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਵ੍ਰਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਮਨ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਚਮਕ। ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ, ਪ੍ਰਜਾ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਲਾਈ ਹੋਈ, ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਜਾਵਤੀਃ ਸੂਯਵਸੇ ਰੁਸ਼ਨ੍ਤੀਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਅਪਃ ਸੁਪ੍ਰਪਾਣੇ ਪਿਬਨ੍ਤੀਃ । ਮਾ ਵ ਸ੍ਤੇਨ ਈਸ਼ਤ ਮਾਘਸ਼ਂਸਃ ਪਰਿ ਵੋ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਹੇਤਿਰ੍ਵृਣਕ੍ਤੁ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀ ਹੋਈ ਸੰਤਾਨ ਹੈ, ਚਮਕਦੀਆਂ, ਪਵਿਤ੍ਰ, ਚੰਗੀ ਹਥੀਂ ਪੀਣ ਯੋਗ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੋਰ ਜਾਂ ਮੰਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਨਾ ਲਵੇ; ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ।