ਇਹੈਵ ਸ੍ਤ ਮਾਨੁ ਗਾਤ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਰੂਪਾਣਿ ਪੁष੍ਯਤ । ਐष੍ਯਾਮਿ ਭਦ੍ਰੇਣਾ ਸਹ ਭੂਯਾਂਸੋ ਭਵਤਾ ਮਯਾ
ਤੁਸੀਂ ਇਥੇ ਹੀ ਰਹੋ, ਕਦੇ ਨਾ ਜਾਓ; ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੁੱਲੋ-ਫਲੋ। ਮੈਂ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਆਵਾਂਗਾ—ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵਧੋ।
ਯਦਗ੍ਨੇ ਤਪਸਾ ਤਪ ਉਪਤਪ੍ਯਾਮਹੇ ਤਪਃ । ਪ੍ਰਿਯਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤਸ੍ਯ ਭੂਯਾਸ੍ਮਾਯੁष੍ਮਨ੍ਤਃ ਸੁਮੇਧਸਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਅਸੀਂ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਤਾਪ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋਈਏ।
ਅਗ੍ਨੇ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਯਾਮਹ ਉਪ ਤਪ੍ਯਾਮਹੇ ਤਪਃ । ਸ਼੍ਰੁਤਾਨਿ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤਃ ਵਯਮਾਯੁष੍ਮਨ੍ਤਃ ਸੁਮੇਧਸਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਅਸੀਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਗਿਆਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਤੇ ਚੰਗੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਹੋਈਏ।
ਅਯਮਗ੍ਨਿਃ ਸਤ੍ਪਤਿਰ੍ਵृਦ੍ਧਵृष੍ਣੋ ਰਥੀਵ ਪਤ੍ਤੀਨ੍ ਅਜਯਤ੍ਪੁਰੋਹਿਤਃ । ਨਾਭਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਨਿਹਿਤੋ ਦਵਿਦ੍ਯੁਤਦਧਸ੍ਪਦਂ ਕृਣੁਤਾਂ ਯੇ ਪृਤਨ੍ਯਵਃ
ਇਹ ਅੱਗੀ ਸੱਚਾ ਮਾਲਕ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਾਕਤਵਰ, ਰਥੀ ਵਾਂਗ ਪੈਦਲਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਅੱਗੇ ਪੈਣ ਵਾਲਾ ਪੂਜਾਰੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਾਭੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਆਸਰਾ ਬਣਾਉਣ।
ਪृਤਨਾਜਿਤਂ ਸਹਮਾਨਮਗ੍ਨਿਮੁਕ੍ਥ੍ਯੈਰ੍ਹਵਾਮਹੇ ਪਰਮਾਤ੍ਸਧਸ੍ਥਾਤ੍। ਸ ਨਃ ਪਰ੍षਦਤਿ ਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਾਮਦ੍ਦੇਵੋऽਤਿ ਦੁਰਿਤਾਨ੍ਯਗ੍ਨਿਃ
ਅਸੀਂ ਅੱਗੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉੱਚੇ ਅਸਥਾਨ ਤੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦੇਵੇ, ਅੱਗੀ ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਵੇ।
ਇਦਂ ਯਤ੍ਕृष੍ਣਃ ਸ਼ਕੁਨਿਰਭਿਨਿष੍ਪਤਨ੍ਨ੍ ਅਪੀਪਤਤ੍। ਆਪੋ ਮਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਾਦ੍ਦੁਰਿਤਾਤ੍ਪਾਨ੍ਤ੍ਵਂਹਸਃ
ਜੇ ਕਾਲਾ ਪੰਛੀ ਉੱਡ ਜਾਂ ਜਾਂ ਡਿੱਗ ਪਵੇ, ਤਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਅਕਲੀ ਤੇ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈਣ।
ਇਦਂ ਯਤ੍ਕृष੍ਣਃ ਸ਼ਕੁਨਿਰਵਾਮृਕ੍ਸ਼ਨ੍ ਨਿਰ੍ऋਤੇ ਤੇ ਮੁਖੇਨ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਮਾ ਤਸ੍ਮਾਦੇਨਸੋ ਗਾਰ੍ਹਪਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰ ਮੁਞ੍ਚਤੁ
ਜੇ ਕਾਲਾ ਪੰਛੀ ਚੀਕ ਮਾਰੇ, ਹੇ ਨਾਸ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ—ਘਰ ਦੀ ਅੱਗੀ ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਵੇ।
ਪ੍ਰਤੀਚੀਨਫਲੋ ਹਿ ਤ੍ਵਮਪਾਮਾਰ੍ਗ ਰੁਰੋਹਿਥ । ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਮਚ੍ਛਪਥਾਮਧਿ ਵਰੀਯੋ ਯਵਯਾ ਇਤਃ
ਤੂੰ, ਅਪਾਮਾਰਗ, ਜਿਸਦਾ ਫਲ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉੱਗ ਆਇਆ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਸਾਰੇ ਬੁਰੇ ਰਸਤੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ।
ਯਦ੍ਦੁष੍ਕृਤਂ ਯਚ੍ਛਮਲਂ ਯਦ੍ਵਾ ਚੇਰਿਮ ਪਾਪਯਾ । ਤ੍ਵਯਾ ਤਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਖਾਪਾਮਾਰ੍ਗਾਪ ਮृਜ੍ਮਹੇ
ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਮਾੜਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਮੈਲ ਹੈ ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਪਾਪ ਕੀਤਾ, ਅਪਾਮਾਰਗ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਯਾਵਦਤਾ ਕੁਨਖਿਨਾ ਬਣ੍ਡੇਨ ਯਤ੍ਸਹਾਸਿਮ । ਅਪਾਮਾਰ੍ਗ ਤ੍ਵਯਾ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦਪ ਮृਜ੍ਮਹੇ
ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਕਾਲੇ ਦੰਦ ਵਾਲਿਆਂ, ਮਾੜੇ ਨਖਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਜਾਂ ਬਾਹਰਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝਿਆ ਕੀਤਾ, ਅਪਾਮਾਰਗ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਯਦ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਯਦਿ ਵਾਤ ਆਸ ਯਦਿ ਵृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਯਦਿ ਵੋਲਪੇषੁ । ਯਦਸ਼੍ਰਵਨ੍ ਪਸ਼ਵ ਉਦ੍ਯਮਾਨਂ ਤਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਪੁਨਰਸ੍ਮਾਨ੍ ਉਪੈਤੁ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਚਾਹੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ, ਚਾਹੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਚਾਹੇ ਖੋਹਾਂ ਵਿੱਚ—ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੇ ਉੱਠਦਿਆਂ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਾਡੀ ਵੱਲ ਮੁੜ ਆਵੇ।
ਪੁਨਰ੍ਮੈਤ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ ਪੁਨਰਾਤ੍ਮਾ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਚ । ਪੁਨਰਗ੍ਨਯੋ ਧਿष੍ਣ੍ਯਾ ਯਥਾਸ੍ਥਾਮ ਕਲ੍ਪਯਨ੍ਤਾਮਿਹੈਵ
ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਮੁੜ ਆਵੇ, ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ, ਮੇਰਾ ਧਨ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੁੜ ਆਉਣ; ਅੱਗ ਦੇ ਚੁਲਾ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਇਥੇ ਹੀ ਸਥਾਪਤ ਹੋ ਜਾਣ।
ਸਰਸ੍ਵਤਿ ਵ੍ਰਤੇषੁ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯੇषੁ ਦੇਵਿ ਧਾਮਸੁ । ਜੁषਸ੍ਵ ਹਵ੍ਯਮਾਹੁਤਂ ਪ੍ਰਜਾਂ ਦੇਵਿ ਰਰਾਸ੍ਵ ਨਃ
ਹੇ ਸਰਸਵਤੀ, ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨੇਮਾਂ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਸੁਆਮੀ ਘਰਾਂ ਵਿਚ, ਇਹ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਕਬੂਲ ਕਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਾਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਬਖ਼ਸ਼।
ਇਦਂ ਤੇ ਹਵ੍ਯਂ ਘृਤਵਤ੍ਸਰਸ੍ਵਤੀਦਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਹਵਿਰਾਸ੍ਯਂ ਯਤ੍। ਇਮਾਨਿ ਤ ਉਦਿਤਾ ਸ਼ਮ੍ਤਮਾਨਿ ਤੇਭਿਰ੍ਵਯਂ ਮਧੁਮਨ੍ਤਃ ਸ੍ਯਾਮ
ਇਹ ਤੇਰਾ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਹੈ, ਹੇ ਸਰਸਵਤੀ, ਘਿਉ ਵਾਲਾ; ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਹੈ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਦਾਨ ਹਨ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਈਏ।
ਸ਼ਂ ਨੋ ਵਾਤੋ ਵਾਤੁ ਸ਼ਂ ਨਸ੍ਤਪਤੁ ਸੂਰ੍ਯਃ । ਅਹਾਨਿ ਸ਼ਂ ਭਵਨ੍ਤੁ ਨਃ ਸ਼ਂ ਰਾਤ੍ਰੀ ਪ੍ਰਤਿ ਧੀਯਤਾਮ੍ । ਸ਼ਮੁषਾ ਨੋ ਵ੍ਯੁਚ੍ਛਤੁ
ਹਵਾ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵੱਗੇ, ਸੂਰਜ ਸਾਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤਪਾਏ; ਸਾਡੇ ਦਿਨ ਚੰਗੇ ਹੋਣ, ਸਾਡੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵੀ ਚੰਗੀਆਂ ਹੋਣ; ਸਵੇਰ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਚਮਕੇ।
ਯਤ੍ਕਿਂ ਚਾਸੌ ਮਨਸਾ ਯਚ੍ਚ ਵਾਚਾ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਜੁਹੋਤਿ ਹਵਿषਾ ਯਜੁषਾ । ਤਨ੍ ਮृਤ੍ਯੁਨਾ ਨਿਰ੍ऋਤਿਃ ਸਂਵਿਦਾਨਾ ਪੁਰਾ ਸਤ੍ਯਾਦਾਹੁਤਿਂ ਹਨ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ
ਉਹ ਜੋ ਮਨ, ਬੋਲੀ, ਯਜਨਾ, ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਜਾਂ ਯਜੁਰ ਨਾਲ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਮੌਤ ਦੇ ਨਾਲ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਸੱਚ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵੇ।
ਯਾਤੁਧਾਨਾ ਨਿਰ੍ऋਤਿਰਾਦੁ ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੇ ਅਸ੍ਯ ਘ੍ਨਨ੍ਤ੍ਵਨृਤੇਨ ਸਤ੍ਯਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੇषਿਤਾ ਦੇਵਾ ਆਜਮਸ੍ਯ ਮਥ੍ਨਨ੍ਤੁ ਮਾ ਤਤ੍ਸਂ ਪਾਦਿ ਯਦਸੌ ਜੁਹੋਤਿ
ਯਾਤੁਧਾਨ ਤੇ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਉਸ ਨੂੰ ਝਪਟ ਲੈਣ, ਝੂਠ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰੇ, ਉਸ ਦਾ ਸੱਚ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਣ; ਇੰਦਰ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਣ—ਉਹ ਜੋ ਚੜ੍ਹਾਊਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਜ਼ਿਲ ਤੱਕ ਨਾ ਪਹੁੰਚੇ।
ਅਜਿਰਾਧਿਰਾਜੌ ਸ਼੍ਯੇਨੌ ਸਂਪਾਤਿਨਾਵਿਵ । ਆਜ੍ਯਂ ਪृਤਨ੍ਯਤੋ ਹਤਾਂ ਯੋ ਨਃ ਕਸ਼੍ਚਾਭ੍ਯਘਾਯਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਤੇਜ਼ ਰਾਜੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਬਾਜ਼ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਭਾਂਡੇ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ ਘਿਉ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰੇ ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ।
ਅਪਾਞ੍ਚੌ ਤ ਉਭੌ ਬਾਹੂ ਅਪਿ ਨਹ੍ਯਾਮ੍ਯਾਸ੍ਯਮ੍ । ਅਗ੍ਨੇਰ੍ਦੇਵਸ੍ਯ ਮਨ੍ਯੁਨਾ ਤੇਨ ਤੇऽਵਧਿषਂ ਹਵਿਃ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਪਿੱਛੇ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਵੀ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਅੱਗ ਦੇ ਰੁੱਸੇ ਹੋਏ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਪਿ ਨਹ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਬਾਹੂ ਅਪਿ ਨਹ੍ਯਾਮ੍ਯਾਸ੍ਯਮ੍ । ਅਗ੍ਨੇਰ੍ਘੋਰਸ੍ਯ ਮਨ੍ਯੁਨਾ ਤੇਨऽਵਧਿषਂ ਹਵਿਃ
ਮੈਂ ਤੇਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਵੀ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਅੱਗ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਰਿ ਤ੍ਵਾਗ੍ਨੇ ਪੁਰਂ ਵਯਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਸਹਸ੍ਯ ਧੀਮਹਿ । ਧृषਦ੍ਵਰ੍ਣਂ ਦਿਵੇਦਿਵੇ ਹਨ੍ਤਾਰਂ ਭਙ੍ਗੁਰਾਵਤਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ, ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਅਟੱਲ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਤਾਵ ਪਸ਼੍ਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾਗਮृਤ੍ਵਿਯਮ੍ । ਯਦਿ ਸ਼੍ਰਾਤਂ ਜੁਹੋਤਨ ਯਦ੍ਯਸ਼੍ਰਾਤਂ ਮਮਤ੍ਤਨ
ਉੱਠੋ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਵੇਖੀਏ, ਹੇ ਯਜਮਾਨ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪੱਕਾ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਦੱਸੋ।
ਸ਼੍ਰਾਤਂ ਹਵਿਰੋ ष੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰ ਯਾਹਿ ਜਗਾਮ ਸੂਰੋ ਅਧ੍ਵਨੋ ਵਿ ਮਧ੍ਯਮ੍ । ਪਰਿ ਤ੍ਵਾਸਤੇ ਨਿਧਿਭਿਃ ਸਖਾਯਃ ਕੁਲਪਾ ਨ ਵ੍ਰਾਜਪਤਿਂ ਚਰਨ੍ਤਮ੍
ਜੇ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਆ ਜਾ; ਸੂਰਜ ਰਾਹ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਸਾਥੀ ਤੈਨੂੰ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਘਰ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਘੇਰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰਾਤਂ ਮਨ੍ਯ ਊਧਨਿ ਸ਼੍ਰਾਤਮਗ੍ਨੌ ਸੁਸ਼ृਤਂ ਮਨ੍ਯੇ ਤਦृਤਂ ਨਵੀਯਃ । ਮਾਧ੍ਯਨ੍ਦਿਨਸ੍ਯ ਸਵਨਸ੍ਯ ਦਧ੍ਨਃ ਪਿਬੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ ਪੁਰੁਕृਜ੍ਜੁषਾਣਃ
ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਪੱਕਿਆ ਚੜ੍ਹਾਵਾ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪੱਕਿਆ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕਿਆ, ਇਹ ਨਵਾਂ ਸੱਚ ਹੈ। ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ, ਬਹੁਤੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪੀ।
ਸਮਿਦ੍ਧੋ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਵृषਣਾ ਰਥੀ ਦਿਵਸ੍ਤਪ੍ਤੋ ਘਰ੍ਮੋ ਦੁਹ੍ਯਤੇ ਵਾਮਿषੇ ਮਧੁ । ਵਯਂ ਹਿ ਵਾਂ ਪੁਰੁਦਮਾਸੋ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ ਹਵਾਮਹੇ ਸਧਮਾਦੇषੁ ਕਾਰਵਃ
ਜਲਦੀ ਜਲਦੀ ਬਲਣ ਵਾਲਾ ਅੱਗ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਦੋ ਤਾਕਤਵਰ ਰਥੀ, ਤਪਿਆ ਹੋਇਆ ਘਰਮ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸ਼ਹਦ ਵਰਗਾ ਦੁੱਧ ਕੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਸੀਂ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰੋ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਦਾ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ।
ਸਮਿਦ੍ਧੋ ਅਗ੍ਨਿਰਸ਼੍ਵਿਨਾ ਤਪ੍ਤੋ ਵਾਂ ਘਰ੍ਮ ਆ ਗਤਮ੍ । ਦੁਹ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨੂਨਂ ਵृषਣੇਹ ਧੇਨਵੋ ਦਸ੍ਰਾ ਮਦਨ੍ਤਿ ਵੇਧਸਃ
ਜਲਦੀ ਜਲਦੀ ਬਲਣ ਵਾਲਾ ਅੱਗ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਤਪਿਆ ਹੋਇਆ ਘਰਮ—ਇੱਥੇ ਆਓ। ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਗਾਂਵਾਂ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਤਾਕਤਵਰੋ; ਹੁਨਰਮੰਦ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਚਨਹਾਰੋ।
ਸ੍ਵਾਹਾਕृਤਃ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਦੇਵੇषੁ ਯਜ੍ਞੋ ਯੋ ਅਸ਼੍ਵਿਨੋਸ਼੍ਚਮਸੋ ਦੇਵਪਾਨਃ । ਤਮੁ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਅਮृਤਾਸੋ ਜੁषਾਣਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਸ੍ਨਾ ਰਿਹਨ੍ਤਿ
ਸਵਾਹਾ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਯਜ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ ਦਾ ਕਟੋਰਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪੀਣ ਯੋਗ—ਇਹ ਅਮਰ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਗੰਧਰਵ ਤੋਂ ਚੱਖਦੇ ਹਨ।
ਯਦੁਸ੍ਰਿਯਾਸ੍ਵਾਹੁਤਂ ਘृਤਂ ਪਯੋऽਯਂ ਸ ਵਾਮਸ਼੍ਵਿਨਾ ਭਾਗ ਆ ਗਤਮ੍ । ਮਾਧ੍ਵੀ ਧਰ੍ਤਾਰਾ ਵਿਦਥਸ੍ਯ ਸਤ੍ਪਤੀ ਤਪ੍ਤਂ ਘਰ੍ਮਂ ਪਿਬਤਂ ਦਿਵਃ
ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਘਿਉ ਤੇ ਦੁੱਧ—ਇਹ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ; ਹੇ ਸਭਾ ਦੇ ਸੱਚੇ ਮਾਲਕੋ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਤਪੇ ਘਰਮ ਨੂੰ ਪੀਓ।
ਤਪ੍ਤੋ ਵਾਂ ਘਰ੍ਮੋ ਨਕ੍ਸ਼ਤੁ ਸ੍ਵਹੋਤਾ ਪ੍ਰ ਵਾਮਧ੍ਵਰ੍ਯੁਸ਼੍ਚਰਤੁ ਪਯਸ੍ਵਾਨ੍ । ਮਧੋਰ੍ਦੁਗ੍ਧਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵਿਨਾ ਤਨਾਯਾ ਵੀਤਂ ਪਾਤਂ ਪਯਸ ਉਸ੍ਰਿਯਾਯਾਃ
ਤੁਹਾਡੀ ਭੇਟ ਲਈ ਗਰਮ ਕੀਤਾ ਦੁੱਧ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਰੁਕ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਯਜਮਾਨ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਮਿੱਠੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਪੀਓ, ਪੀਲੋ ਇਹ ਪੀਲਾ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ।
ਉਪ ਦ੍ਰਵ ਪਯਸਾ ਗੋਧੁਗੋषਮਾ ਘਰ੍ਮੇ ਸਿਞ੍ਚ ਪਯ ਉਸ੍ਰਿਯਾਯਾਃ । ਵਿ ਨਾਕਮਖ੍ਯਤ੍ਸਵਿਤਾ ਵਰੇਣ੍ਯੋऽਨੁਪ੍ਰਯਾਣਮੁषਸੋ ਵਿ ਰਾਜਤਿ
ਗਾਂ ਦੇ ਰਮਣ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਲੈ ਕੇ ਆਉ, ਗਰਮ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਪੀਲਾ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਪਾ। ਸਵਿਤਾ, ਜੋ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੇਖਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਉਸ਼ਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।