ਉਰ੍ਧ੍ਵਾ ਯਸ੍ਯਾਮਤਿਰ੍ਭਾ ਅਦਿਦ੍ਯੁਤਤ੍ਸਵੀਮਨਿ । ਹਿਰਣ੍ਯਪਾਣਿਰਮਿਮੀਤ ਸੁਕ੍ਰਤੁਃ ਕृਪਾਤ੍ਸ੍ਵਃ
ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਸੋਹਣੀ ਕਰਤੂ ਵਾਲਾ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਪਦਾ ਹੈ।
ਸਾਵੀਰ੍ਹਿ ਦੇਵ ਪ੍ਰਥਮਾਯ ਪਿਤ੍ਰੇ ਵਰ੍ष੍ਮਾਣਮਸ੍ਮੈ ਵਰਿਮਾਣਮਸ੍ਮੈ । ਅਥਾਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਸਵਿਤਰ੍ਵਾਰ੍ਯਾਣਿ ਦਿਵੋਦਿਵ ਆ ਸੁਵਾ ਭੂਰਿ ਪਸ਼੍ਵਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਪਹਿਲੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇ। ਫਿਰ, ਹੇ ਸਵਿਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਚੰਗੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਅਤੇ ਵਾਧੂ ਪਸ਼ੂ ਬਖ਼ਸ਼।
ਦਮੂਨਾ ਦੇਵਃ ਸਵਿਤਾ ਵਰੇਣ੍ਯੋ ਦਧਦ੍ਰਤ੍ਨਂ ਪਿਤृਭ੍ਯ ਆਯੂਂषਿ । ਪਿਬਾਤ੍ਸੋਮਂ ਮਮਦਦੇਨਮਿष੍ਟੇ ਪਰਿਜ੍ਮਾ ਚਿਤ੍ਕ੍ਰਮਤੇ ਅਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਣਿ
ਚੁਣਨ ਯੋਗ ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਪਿਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰਤਨ ਤੇ ਉਮਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸੋਮ ਪੀਵੇ, ਇਸ ਭੇਟ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ; ਰਸਤਾ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦਾ ਹੈ।
7.16(7.15) ਤਾਂ ਸਵਿਤਃ ਸਤ੍ਯਸਵਾਂ ਸੁਚਿਤ੍ਰਾਮਾਹਂ ਵृਣੇ ਸੁਮਤਿਂ ਵਿਸ਼੍ਵਵਾਰਾਮ੍ । ਯਾਮਸ੍ਯ ਕਣ੍ਵੋ ਅਦੁਹਤ੍ਪ੍ਰਪੀਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਧਾਰਾਂ ਮਹਿषੋ ਭਗਾਯ
ਮੈਂ ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਉਹ ਸੱਚੀ, ਰੰਗੀਨ ਕਿਰਪਾ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਣਵਾ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਲਿਆ, ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਿਸ਼ ਵਾਂਗ ਭਾਗ ਲਈ।
7.17(7.16) ਬृਹਸ੍ਪਤੇ ਸਵਿਤਰ੍ਵਰ੍ਧਯੈਨਂ ਜ੍ਯੋਤਯੈਨਂ ਮਹਤੇ ਸੌਭਗਾਯ । ਸਂਸ਼ਿਤਂ ਚਿਤ੍ਸਂਤਰਂ ਸਂ ਸ਼ਿਸ਼ਾਧਿ ਵਿਸ਼੍ਵ ਏਨਮਨੁ ਮਦਨ੍ਤੁ ਦੇਵਾਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਹੇ ਸਵਿਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਧਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਮਕਾ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਲਈ। ਜੇ ਉਹ ਰੋਕਿਆ ਜਾਂ ਰੁਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਣ।
7.18(7.17) ਧਾਤਾ ਦਧਾਤੁ ਨੋ ਰਯਿਮੀਸ਼ਾਨੋ ਜਗਤਸ੍ਪਤਿਃ । ਸ ਨਃ ਪੂਰ੍ਣੇਨ ਯਚ੍ਛਤੁ
ਧਾਤਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਭਰਪੂਰਤਾ ਬਖ਼ਸ਼ੇ।
ਧਾਤਾ ਦਧਾਤੁ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਪ੍ਰਾਚੀਂ ਜੀਵਾਤੁਮਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍ । ਵਯਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਹਿ ਸੁਮਤਿਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰਾਧਸਃ
ਧਾਤਾ ਭਗਤ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਲੰਮੀ, ਅਟੁੱਟ ਉਮਰ ਦੇਵੇ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਲੋਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਧਾਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਵਾਰ੍ਯਾ ਦਧਾਤੁ ਪ੍ਰਜਾਕਾਮਾਯ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਦੁਰੋਣੇ । ਤਸ੍ਮੈ ਦੇਵਾ ਅਮृਤਂ ਸਂ ਵ੍ਯਯਨ੍ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਅਦਿਤਿਃ ਸਜੋषਾਃ
ਧਾਤਾ ਉਹ ਭਗਤ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੰਤਾਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਦੇਵੇ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਅਦਿਤੀ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਦੇਣ।
ਧਾਤਾ ਰਾਤਿਃ ਸਵਿਤੇਦਂ ਜੁषਨ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰ੍ਨਿਧਿਪਤਿਰ੍ਨੋ ਅਗ੍ਨਿਃ । ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਜਯਾ ਸਂਰਰਾਣੋ ਯਜਮਾਨਾਯ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਦਧਾਤੁ
ਧਾਤਾ ਅਤੇ ਸਵਿਤਾ ਦੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਇੱਥੇ ਸਵੀਕਾਰ ਹੋਣ; ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰਨ। ਤਵਸ਼ਟਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਸੰਤਾਨ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇਣ।
7.19(7.18) ਪ੍ਰ ਨਭਸ੍ਵ ਪृਥਿਵਿ ਭਿਨ੍ਦ੍ਧੀਦਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਨਭਃ । ਉਦ੍ਨੋ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਯ ਨੋ ਧਾਤਰੀਸ਼ਾਨੋ ਵਿ ष੍ਯਾ ਦृਤਿਮ੍
ਹੇ ਆਕਾਸ਼, ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਥਾਂ ਖੋਲ੍ਹ; ਹੇ ਧਰਤੀ, ਉੱਠ। ਹੇ ਧਾਤਾ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਰੁਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰ।
ਨ ਘ੍ਰਂਸ੍ਤਤਾਪ ਨ ਹਿਮੋ ਜਘਾਨ ਪ੍ਰ ਨਭਤਾਂ ਪृਥਿਵੀ ਜੀਰਦਾਨੁਃ । ਆਪਸ਼੍ਚਿਦਸ੍ਮੈ ਘृਤਮਿਤ੍ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤਿ ਯਤ੍ਰ ਸੋਮਃ ਸਦਮਿਤ੍ਤਤ੍ਰ ਭਦ੍ਰਮ੍
ਨ ਤਪਸ਼ ਨੇ, ਨ ਠੰਢ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ; ਧਰਤੀ, ਜੋ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਖੁਲ ਜਾਵੇ। ਪਾਣੀਆਂ ਵੀ ਉਸ ਲਈ ਘੀ ਵਾਂਗ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਸੋਮ ਦਾ ਟਿਕਾਣਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।
7.20(7.19) ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰ੍ਜਨਯਤਿ ਪ੍ਰਜਾ ਇਮਾ ਧਾਤਾ ਦਧਾਤੁ ਸੁਮਨਸ੍ਯਮਾਨਃ । ਸਂਜਾਨਾਨਾਃ ਸਂਮਨਸਃ ਸਯੋਨਯੋ ਮਯਿ ਪੁष੍ਟਂ ਪੁष੍ਟਪਤਿਰ੍ਦਧਾਤੁ
ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਇਹ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਧਾਤਾ, ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਵਾਲਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵੇ। ਜੋ ਮਨ ਤੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹਨ, ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ ਮਾਲਕ ਮੈਨੂੰ ਭਰਪੂਰਤਾ ਦੇਣ।
7.21(7.20) ਅਨ੍ਵਦ੍ਯ ਨੋऽਨੁਮਤਿਰ੍ਯਜ੍ਞਂ ਦੇਵੇषੁ ਮਨ੍ਯਤਾਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨੋ ਭਵਤਾਂ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਮਮ
ਅਨੁਮਤੀ ਸਾਨੂੰ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੋਸ਼ ਦੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਯਜਨ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇਵੇ। ਅਗਨਿ, ਜੋ ਹਵਨ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਲਈ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਵੇ।
ਅਨ੍ਵਿਦਨੁਮਤੇ ਤ੍ਵਂ ਮਂਸਸੇ ਸ਼ਂ ਚ ਨਸ੍ਕृਧਿ । ਜੁषਸ੍ਵ ਹਵ੍ਯਮਾਹੁਤਂ ਪ੍ਰਜਾਂ ਦੇਵਿ ਰਰਾਸ੍ਵ ਨਃ
ਹੇ ਅਨੁਮਤੀ, ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਾਡਾ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਬਖ਼ਸ਼।
ਅਨੁ ਮਨ੍ਯਤਾਮਨੁਮਨ੍ਯਮਾਨਃ ਪ੍ਰਜਾਵਨ੍ਤਂ ਰਯਿਮਕ੍ਸ਼ੀਯਮਾਣਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਵਯਂ ਹੇਡਸਿ ਮਾਪਿ ਭੂਮ ਸੁਮृਡੀਕੇ ਅਸ੍ਯ ਸੁਮਤੌ ਸ੍ਯਾਮ
ਜੋ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵਧੀਆ ਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਵਿਚ ਨਾ ਆਈਏ, ਤੇਰੇ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਅ ਵਿਚ ਰਹੀਏ।
ਯਤ੍ਤੇ ਨਾਮ ਸੁਹਵਂ ਸੁਪ੍ਰਣੀਤੇऽਨੁਮਤੇ ਅਨੁਮਤਂ ਸੁਦਾਨੁ । ਤੇਨਾ ਨੋ ਯਜ੍ਞਂ ਪਿਪृਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵਵਾਰੇ ਰਯਿਂ ਨੋ ਧੇਹਿ ਸੁਭਗੇ ਸੁਵੀਰਮ੍
ਹੇ ਅਨੁਮਤੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਦਿਲੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਯਜਨ ਰੱਖ। ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਪੁੱਤਰ ਬਖ਼ਸ਼।
ਏਮਂ ਯਜ੍ਞਮਨੁਮਤਿਰ੍ਜਗਾਮ ਸੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਤਾਯੈ ਸੁਵੀਰਤਾਯੈ ਸੁਜਾਤਮ੍ । ਭਦ੍ਰਾ ਹ੍ਯਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਮਤਿਰ੍ਬਭੂਵ ਸੇਮਂ ਯਜ੍ਞਮਵਤੁ ਦੇਵਗੋਪਾ
ਅਨੁਮਤੀ ਇਹ ਯਜਨ ਚੰਗੇ ਖੇਤਾਂ, ਵਿਰਤਾ ਤੇ ਚੰਗੀ ਜਨਮ ਲਈ ਆਈ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਸਚਮੁਚ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਯਜਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।
ਅਨੁਮਤਿਃ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਬਭੂਵ ਯਤ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਚਰਤਿ ਯਦੁ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਮੇਜਤਿ । ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਦੇਵਿ ਸੁਮਤੌ ਸ੍ਯਾਮਾਨੁਮਤੇ ਅਨੁ ਹਿ ਮਂਸਸੇ ਨਃ
ਅਨੁਮਤੀ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣ ਗਈ ਹੈ—ਜੋ ਖੜਾ ਹੈ, ਜੋ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਹਿਲਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਅਨੁਮਤੀ ਦੇਵੀ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਕਿਰਪਾ ਵਿਚ ਰਹੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸਮੇਤ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਵਚਸਾ ਪਤਿਂ ਦਿਵ ਏਕੋ ਵਿਭੂਰਤਿਥਿਰ੍ਜਨਾਨਾਮ੍ । ਸ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯੋ ਨੂਤਨਮਾਵਿਵਾਸਤ੍ਤਂ ਵਰ੍ਤਨਿਰਨੁ ਵਾਵृਤ ਏਕਮਿਤ੍ਪੁਰੁ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈ। ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਨਵਾਂ, ਸੱਦਾ ਹੈ, ਰਸਤਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲ ਮੁੜਿਆ ਹੈ।
ਅਯਂ ਸਹਸ੍ਰਮਾ ਨੋ ਦृਸ਼ੇ ਕਵੀਨਾਂ ਮਤਿਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਵਿਧਰ੍ਮਣਿ
ਇਹ ਸਾਡੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੈ—ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਸੋਚ, ਕ੍ਰਮ ਵਿਚ ਚਾਨਣ।
ਬ੍ਰਧ੍ਨਃ ਸਮੀਚੀਰੁषਸਃ ਸਮੈਰਯਨ੍ । ਅਰੇਪਸਃ ਸਚੇਤਸਃ ਸ੍ਵਸਰੇ ਮਨ੍ਯੁਮਤ੍ਤਮਾਸ਼੍ਚਿਤੇ ਗੋਃ
ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਕ ਸਵੇਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਲਿਆਏ ਹਨ। ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਸਚੇਤ, ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਗਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ।
ਦੌष੍ਵਪ੍ਨ੍ਯਂ ਦੌਰ੍ਜੀਵਿਤ੍ਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਅਭ੍ਵਮਰਾਯ੍ਯਃ । ਦੁਰ੍ਣਾਮ੍ਨੀਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਵਾਚਸ੍ਤਾ ਅਸ੍ਮਨ੍ ਨਾਸ਼ਯਾਮਸਿ
ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ, ਮੰਦ ਜੀਵਨ, ਰਾਖਸ਼, ਵੈਰ, ਸਾਰੇ ਮੰਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਮੰਦੀ ਬੋਲੀ—ਇਹ ਸਭ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਯਨ੍ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਖਨਦ੍ਯਦਗ੍ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਮਰੁਤੋ ਯਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਕਾਃ । ਤਦਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਸਵਿਤਾ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰਨੁਮਤਿਰ੍ਨਿ ਯਚ੍ਛਾਤ੍
ਜੋ ਇੰਦਰ, ਅਗਨਿ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਰੁਤ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰਾਂ ਨੇ ਨਹੀਂ ਤੋੜਿਆ—ਸਾਵਿਤਾ, ਸੱਚਾ ਕ੍ਰਮ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੇ ਅਨੁਮਤੀ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੇਣ।
ਯਯੋਰੋਜਸਾ ਸ੍ਕਭਿਤਾ ਰਜਾਂਸਿ ਯੌ ਵੀਰ੍ਯੈਰ੍ਵੀਰਤਮਾ ਸ਼ਵਿष੍ਠਾ । ਯੌ ਪਤ੍ਯੇਤੇ ਅਪ੍ਰਤੀਤੌ ਸਹੋਭਿਰ੍ਵਿष੍ਣੁਮਗਨ੍ ਵਰੁਣਂ ਪੂਰ੍ਵਹੂਤਿਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖੇਤਰ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਿਰਲੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ, ਜੋ ਅਜਿਹੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਵਿਸ਼ਣੁ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਪੁਰਾਣੀ ਸੱਤ।
ਯਸ੍ਯੇਦਂ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਿ ਯਦ੍ਵਿਰੋਚਤੇ ਪ੍ਰ ਚਾਨਤਿ ਵਿ ਚ ਚष੍ਟੇ ਸ਼ਚੀਭਿਃ । ਪੁਰਾ ਦੇਵਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਣਾ ਸਹੋਭਿਰ੍ਵਿष੍ਣੁਮਗਨ੍ ਵਰੁਣਂ ਪੂਰ੍ਵਹੂਤਿਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਇਹ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਤੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ—ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ, ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਪੁਰਾਣੀ ਸੱਤ।
ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨੁ ਕਂ ਪ੍ਰਾ ਵੋਚਂ ਵੀਰ੍ਯਾਣਿ ਯਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨਿ ਵਿਮਮੇ ਰਜਾਂਸਿ । ਯੋ ਅਸ੍ਕਭਾਯਦੁਤ੍ਤਰਂ ਸਧਸ੍ਥਂ ਵਿਚਕ੍ਰਮਾਣਸ੍ਤ੍ਰੇਧੋਰੁਗਾਯਃ
ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੇ ਕੌਣ-ਕੌਣ ਵਿਰਲੇ ਕੰਮ ਮੈਂ ਬਿਆਨ ਕਰਾਂ? ਉਹ ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਖੇਤਰ ਮਾਪੇ, ਉੱਤੇ ਵਾਲਾ ਥਾਂ ਟਿਕਾਇਆ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਵੱਡੇ ਪੈਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਵਿਆਪਕ ਰਸਤਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰ ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੁ ਸ੍ਤਵਤੇ ਵੀਰ੍ਯਾਣਿ ਮृਗੋ ਨ ਭੀਮਃ ਕੁਚਰੋ ਗਿਰਿष੍ਠਾਃ । ਪਰਾਵਤ ਆ ਜਗਮ੍ਯਾਤ੍ਪਰਸ੍ਯਾਃ
ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੇ ਵਿਰਲੇ ਕੰਮ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੂਰ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯੋਰੁषੁ ਤ੍ਰਿषੁ ਵਿਕ੍ਰਮਣੇष੍ਵਧਿਕ੍ਸ਼ਿਯਨ੍ਤਿ ਭੁਵਨਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ । ਉਰੁ ਵਿष੍ਣੋ ਵਿ ਕ੍ਰਮਸ੍ਵੋਰੁ ਕ੍ਸ਼ਯਾਯ ਨਸ੍ਕृਧਿ । ਘृਤਂ ਘृਤਯੋਨੇ ਪਿਬ ਪ੍ਰਪ੍ਰ ਯਜ੍ਞਪਤਿਂ ਤਿਰ
ਜਿਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਵੱਡੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਵਿਸ਼ਣੁ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਵਿਆਪਕ ਪੈਰ ਰੱਖ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਡਾ ਥਾਂ ਦੇ। ਘੀ ਪੀ, ਹੇ ਘੀ-ਜਨਮਿਆ, ਯਜਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵੱਲ ਜਾ।
ਇਦਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿ ਚਕ੍ਰਮੇ ਤ੍ਰੇਧਾ ਨਿ ਦਧੇ ਪਦਾ । ਸਮੂਢਮਸ੍ਯ ਪਂਸੁਰੇ
ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ ਇਹ ਸੱਚਮੁਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪੈਰ ਰੱਖੇ ਹਨ। ਉਸ ਦਾ ਰਸਤਾ ਮਿੱਟੀ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤ੍ਰੀਣਿ ਪਦਾ ਵਿ ਚਕ੍ਰਮੇ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਗੋਪਾ ਅਦਾਭ੍ਯਃ । ਇਤੋ ਧਰ੍ਮਾਣਿ ਧਾਰਯਨ੍
ਵਿਸ਼ਣੁ, ਜੋ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਜਿਹਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਰੱਖ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਇਥੋਂ ਹੀ ਕ੍ਰਮ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।