ਪਰਿ ਪੂषਾ ਪਰਸ੍ਤਾਦ੍ਧਸ੍ਤਂ ਦਧਾਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ । ਪੁਨਰ੍ਨੋ ਨष੍ਟਮਾਜਤੁ ਸਂ ਨष੍ਟੇਨ ਗਮੇਮਹਿ
ਪੂਸ਼ਨ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਦਾਇਂ ਪਾਸੇ, ਪਾਰ ਰੱਖੇ। ਜੋ ਗੁਆਚ ਗਿਆ, ਉਹ ਮੁੜ ਆਵੇ; ਜੋ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਮਿਲ ਜਾਈਏ।
ਯਸ੍ਤੇ ਸ੍ਤਨਃ ਸ਼ਸ਼ਯੁਰ੍ਯੋ ਮਯੋਭੂਰ੍ਯਃ ਸੁਮ੍ਨਯੁਃ ਸੁਹਵੋ ਯਃ ਸੁਦਤ੍ਰਃ । ਯੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਪੁष੍ਯਸਿ ਵਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸਰਸ੍ਵਤਿ ਤਮਿਹ ਧਾਤਵੇ ਕਃ
ਤੇਰਾ ਛਾਤੀ, ਜੋ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਦਇਆਲੂ, ਸੱਦਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਖਜਾਨੇ ਪਾਲਦੀ ਹੈਂ, ਸਰਸਵਤੀ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਰੱਖੀਏ।
ਯਸ੍ਤੇ ਪृਥੁ ਸ੍ਤਨਯਿਤ੍ਨੁਰ੍ਯ ऋष੍ਵੋ ਦੈਵਃ ਕੇਤੁਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਭੂषਤੀਦਮ੍ । ਮਾ ਨੋ ਵਧੀਰ੍ਵਿਦ੍ਯੁਤਾ ਦੇਵ ਸਸ੍ਯਂ ਮੋਤ ਵਧੀ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ
ਤੇਰਾ ਚੌੜਾ, ਗੂੰਜਦਾ ਛਾਤੀ, ਜੋ ਉੱਚਾ, ਇਲਾਹੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸਜਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਫਸਲ ਨਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਕਰ।
ਸਭਾ ਚ ਮਾ ਸਮਿਤਿਸ਼੍ਚਾਵਤਾਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਰ੍ਦੁਹਿਤਰੌ ਸਂਵਿਦਾਨੇ । ਯੇਨਾ ਸਂਗਛਾ ਉਪ ਮਾ ਸ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਚਾਰੁ ਵਦਾਨਿ ਪਿਤਰਃ ਸਂਗਤੇषੁ
ਸਭਾ ਅਤੇ ਸਮਿਤਿ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਸਾਂਝ ਵਿਚ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਮਿਲਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸਿਖਾਵੇ; ਮੈਂ ਇਕੱਠੇ ਵੱਡਿਆਂ ਵਿਚ ਸੋਹਣੀ ਬੋਲੀ ਬੋਲਾਂ।
ਵਿਦ੍ਮ ਤੇ ਸਭੇ ਨਾਮ ਨਰਿष੍ਟਾ ਨਾਮ ਵਾ ਅਸਿ । ਯੇ ਤੇ ਕੇ ਚ ਸਭਾਸਦਸ੍ਤੇ ਮੇ ਸਨ੍ਤੁ ਸਵਾਚਸਃ
ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਸਭਾ। ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ-ਰਹਿਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਤੇਰੇ ਮੈਂਬਰ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਬੋਲੀ ਬੋਲਣ।
ਏषਾਮਹਂ ਸਮਾਸੀਨਾਨਾਂ ਵਰ੍ਚੋ ਵਿਜ੍ਞਾਨਮਾ ਦਦੇ । ਅਸ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯਾਃ ਸਂਸਦੋ ਮਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਭਗਿਨਂ ਕृਣੁ
ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕ ਅਤੇ ਸਮਝ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਇਸ ਪੂਰੀ ਸਭਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਭਾਗੀਦਾਰ ਬਣਾ।
ਯਦ੍ਵੋ ਮਨਃ ਪਰਾਗਤਂ ਯਦ੍ਬਦ੍ਧਮਿਹ ਵੇਹ ਵਾ । ਤਦ੍ਵ ਆ ਵਰ੍ਤਯਾਮਸਿ ਮਯਿ ਵੋ ਰਮਤਾਂ ਮਨਃ
ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਵੇ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਮਨ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਵੇ।
7.14(7.13) ਯਥਾ ਸੂਰ੍ਯੋ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਾਮੁਦ੍ਯਂਸ੍ਤੇਜਾਂਸ੍ਯਾਦਦੇ । ਏਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਚ ਪੁਂਸਾਂ ਚ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਵਰ੍ਚ ਆ ਦਦੇ
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਉੱਗ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਯਾਵਨ੍ਤੋ ਮਾ ਸਪਤ੍ਨਾਨਾਮਾਯਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਪਸ਼੍ਯਥ । ਉਦ੍ਯਨ੍ਤ੍ਸੂਰ੍ਯ ਇਵ ਸੁਪ੍ਤਾਨਾਂ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਵਰ੍ਚ ਆ ਦਦੇ
ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਵੈਰੀ ਤੁਸੀਂ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਸੁੱਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਉੱਗਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
7.1੫(7.1੪) ਅਭਿ ਤ੍ਯਂ ਦੇਵਂ ਸਵਿਤਾਰਮੋਣ੍ਯੋਃ ਕਵਿਕ੍ਰਤੁਮ੍ । ਅਰ੍ਚਾਮਿ ਸਤ੍ਯਸਵਂ ਰਤ੍ਨਧਾਮਭਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਮਤਿਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਸਧਾਰਣ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸੱਚੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਵਾਲਾ, ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਧਾਰਕ, ਪਿਆਰੀ ਸੋਚ ਨਾਲ।
ਉਰ੍ਧ੍ਵਾ ਯਸ੍ਯਾਮਤਿਰ੍ਭਾ ਅਦਿਦ੍ਯੁਤਤ੍ਸਵੀਮਨਿ । ਹਿਰਣ੍ਯਪਾਣਿਰਮਿਮੀਤ ਸੁਕ੍ਰਤੁਃ ਕृਪਾਤ੍ਸ੍ਵਃ
ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਸੋਹਣੀ ਕਰਤੂ ਵਾਲਾ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਪਦਾ ਹੈ।
ਸਾਵੀਰ੍ਹਿ ਦੇਵ ਪ੍ਰਥਮਾਯ ਪਿਤ੍ਰੇ ਵਰ੍ष੍ਮਾਣਮਸ੍ਮੈ ਵਰਿਮਾਣਮਸ੍ਮੈ । ਅਥਾਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਸਵਿਤਰ੍ਵਾਰ੍ਯਾਣਿ ਦਿਵੋਦਿਵ ਆ ਸੁਵਾ ਭੂਰਿ ਪਸ਼੍ਵਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਪਹਿਲੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇ। ਫਿਰ, ਹੇ ਸਵਿਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਚੰਗੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਅਤੇ ਵਾਧੂ ਪਸ਼ੂ ਬਖ਼ਸ਼।
ਦਮੂਨਾ ਦੇਵਃ ਸਵਿਤਾ ਵਰੇਣ੍ਯੋ ਦਧਦ੍ਰਤ੍ਨਂ ਪਿਤृਭ੍ਯ ਆਯੂਂषਿ । ਪਿਬਾਤ੍ਸੋਮਂ ਮਮਦਦੇਨਮਿष੍ਟੇ ਪਰਿਜ੍ਮਾ ਚਿਤ੍ਕ੍ਰਮਤੇ ਅਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਣਿ
ਚੁਣਨ ਯੋਗ ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਪਿਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰਤਨ ਤੇ ਉਮਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸੋਮ ਪੀਵੇ, ਇਸ ਭੇਟ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ; ਰਸਤਾ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦਾ ਹੈ।
7.16(7.15) ਤਾਂ ਸਵਿਤਃ ਸਤ੍ਯਸਵਾਂ ਸੁਚਿਤ੍ਰਾਮਾਹਂ ਵृਣੇ ਸੁਮਤਿਂ ਵਿਸ਼੍ਵਵਾਰਾਮ੍ । ਯਾਮਸ੍ਯ ਕਣ੍ਵੋ ਅਦੁਹਤ੍ਪ੍ਰਪੀਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਧਾਰਾਂ ਮਹਿषੋ ਭਗਾਯ
ਮੈਂ ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਉਹ ਸੱਚੀ, ਰੰਗੀਨ ਕਿਰਪਾ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਣਵਾ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਲਿਆ, ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਿਸ਼ ਵਾਂਗ ਭਾਗ ਲਈ।
7.17(7.16) ਬृਹਸ੍ਪਤੇ ਸਵਿਤਰ੍ਵਰ੍ਧਯੈਨਂ ਜ੍ਯੋਤਯੈਨਂ ਮਹਤੇ ਸੌਭਗਾਯ । ਸਂਸ਼ਿਤਂ ਚਿਤ੍ਸਂਤਰਂ ਸਂ ਸ਼ਿਸ਼ਾਧਿ ਵਿਸ਼੍ਵ ਏਨਮਨੁ ਮਦਨ੍ਤੁ ਦੇਵਾਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਹੇ ਸਵਿਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਧਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਮਕਾ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਲਈ। ਜੇ ਉਹ ਰੋਕਿਆ ਜਾਂ ਰੁਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਣ।
7.18(7.17) ਧਾਤਾ ਦਧਾਤੁ ਨੋ ਰਯਿਮੀਸ਼ਾਨੋ ਜਗਤਸ੍ਪਤਿਃ । ਸ ਨਃ ਪੂਰ੍ਣੇਨ ਯਚ੍ਛਤੁ
ਧਾਤਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਭਰਪੂਰਤਾ ਬਖ਼ਸ਼ੇ।
ਧਾਤਾ ਦਧਾਤੁ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਪ੍ਰਾਚੀਂ ਜੀਵਾਤੁਮਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍ । ਵਯਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਹਿ ਸੁਮਤਿਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰਾਧਸਃ
ਧਾਤਾ ਭਗਤ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਲੰਮੀ, ਅਟੁੱਟ ਉਮਰ ਦੇਵੇ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਲੋਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਧਾਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਵਾਰ੍ਯਾ ਦਧਾਤੁ ਪ੍ਰਜਾਕਾਮਾਯ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਦੁਰੋਣੇ । ਤਸ੍ਮੈ ਦੇਵਾ ਅਮृਤਂ ਸਂ ਵ੍ਯਯਨ੍ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਅਦਿਤਿਃ ਸਜੋषਾਃ
ਧਾਤਾ ਉਹ ਭਗਤ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੰਤਾਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਦੇਵੇ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਅਦਿਤੀ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਦੇਣ।
ਧਾਤਾ ਰਾਤਿਃ ਸਵਿਤੇਦਂ ਜੁषਨ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰ੍ਨਿਧਿਪਤਿਰ੍ਨੋ ਅਗ੍ਨਿਃ । ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਜਯਾ ਸਂਰਰਾਣੋ ਯਜਮਾਨਾਯ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਦਧਾਤੁ
ਧਾਤਾ ਅਤੇ ਸਵਿਤਾ ਦੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਇੱਥੇ ਸਵੀਕਾਰ ਹੋਣ; ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰਨ। ਤਵਸ਼ਟਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਸੰਤਾਨ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇਣ।
7.19(7.18) ਪ੍ਰ ਨਭਸ੍ਵ ਪृਥਿਵਿ ਭਿਨ੍ਦ੍ਧੀਦਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਨਭਃ । ਉਦ੍ਨੋ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਯ ਨੋ ਧਾਤਰੀਸ਼ਾਨੋ ਵਿ ष੍ਯਾ ਦृਤਿਮ੍
ਹੇ ਆਕਾਸ਼, ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਥਾਂ ਖੋਲ੍ਹ; ਹੇ ਧਰਤੀ, ਉੱਠ। ਹੇ ਧਾਤਾ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਰੁਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰ।
ਨ ਘ੍ਰਂਸ੍ਤਤਾਪ ਨ ਹਿਮੋ ਜਘਾਨ ਪ੍ਰ ਨਭਤਾਂ ਪृਥਿਵੀ ਜੀਰਦਾਨੁਃ । ਆਪਸ਼੍ਚਿਦਸ੍ਮੈ ਘृਤਮਿਤ੍ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤਿ ਯਤ੍ਰ ਸੋਮਃ ਸਦਮਿਤ੍ਤਤ੍ਰ ਭਦ੍ਰਮ੍
ਨ ਤਪਸ਼ ਨੇ, ਨ ਠੰਢ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ; ਧਰਤੀ, ਜੋ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਖੁਲ ਜਾਵੇ। ਪਾਣੀਆਂ ਵੀ ਉਸ ਲਈ ਘੀ ਵਾਂਗ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਸੋਮ ਦਾ ਟਿਕਾਣਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।
7.20(7.19) ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰ੍ਜਨਯਤਿ ਪ੍ਰਜਾ ਇਮਾ ਧਾਤਾ ਦਧਾਤੁ ਸੁਮਨਸ੍ਯਮਾਨਃ । ਸਂਜਾਨਾਨਾਃ ਸਂਮਨਸਃ ਸਯੋਨਯੋ ਮਯਿ ਪੁष੍ਟਂ ਪੁष੍ਟਪਤਿਰ੍ਦਧਾਤੁ
ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਇਹ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਧਾਤਾ, ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਵਾਲਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵੇ। ਜੋ ਮਨ ਤੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹਨ, ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ ਮਾਲਕ ਮੈਨੂੰ ਭਰਪੂਰਤਾ ਦੇਣ।
7.21(7.20) ਅਨ੍ਵਦ੍ਯ ਨੋऽਨੁਮਤਿਰ੍ਯਜ੍ਞਂ ਦੇਵੇषੁ ਮਨ੍ਯਤਾਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨੋ ਭਵਤਾਂ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਮਮ
ਅਨੁਮਤੀ ਸਾਨੂੰ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੋਸ਼ ਦੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਯਜਨ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇਵੇ। ਅਗਨਿ, ਜੋ ਹਵਨ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਲਈ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਵੇ।
ਅਨ੍ਵਿਦਨੁਮਤੇ ਤ੍ਵਂ ਮਂਸਸੇ ਸ਼ਂ ਚ ਨਸ੍ਕृਧਿ । ਜੁषਸ੍ਵ ਹਵ੍ਯਮਾਹੁਤਂ ਪ੍ਰਜਾਂ ਦੇਵਿ ਰਰਾਸ੍ਵ ਨਃ
ਹੇ ਅਨੁਮਤੀ, ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਾਡਾ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਬਖ਼ਸ਼।
ਅਨੁ ਮਨ੍ਯਤਾਮਨੁਮਨ੍ਯਮਾਨਃ ਪ੍ਰਜਾਵਨ੍ਤਂ ਰਯਿਮਕ੍ਸ਼ੀਯਮਾਣਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਵਯਂ ਹੇਡਸਿ ਮਾਪਿ ਭੂਮ ਸੁਮृਡੀਕੇ ਅਸ੍ਯ ਸੁਮਤੌ ਸ੍ਯਾਮ
ਜੋ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵਧੀਆ ਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਵਿਚ ਨਾ ਆਈਏ, ਤੇਰੇ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਅ ਵਿਚ ਰਹੀਏ।
ਯਤ੍ਤੇ ਨਾਮ ਸੁਹਵਂ ਸੁਪ੍ਰਣੀਤੇऽਨੁਮਤੇ ਅਨੁਮਤਂ ਸੁਦਾਨੁ । ਤੇਨਾ ਨੋ ਯਜ੍ਞਂ ਪਿਪृਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵਵਾਰੇ ਰਯਿਂ ਨੋ ਧੇਹਿ ਸੁਭਗੇ ਸੁਵੀਰਮ੍
ਹੇ ਅਨੁਮਤੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਦਿਲੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਯਜਨ ਰੱਖ। ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਪੁੱਤਰ ਬਖ਼ਸ਼।
ਏਮਂ ਯਜ੍ਞਮਨੁਮਤਿਰ੍ਜਗਾਮ ਸੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਤਾਯੈ ਸੁਵੀਰਤਾਯੈ ਸੁਜਾਤਮ੍ । ਭਦ੍ਰਾ ਹ੍ਯਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਮਤਿਰ੍ਬਭੂਵ ਸੇਮਂ ਯਜ੍ਞਮਵਤੁ ਦੇਵਗੋਪਾ
ਅਨੁਮਤੀ ਇਹ ਯਜਨ ਚੰਗੇ ਖੇਤਾਂ, ਵਿਰਤਾ ਤੇ ਚੰਗੀ ਜਨਮ ਲਈ ਆਈ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਸਚਮੁਚ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਯਜਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।
ਅਨੁਮਤਿਃ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਬਭੂਵ ਯਤ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਚਰਤਿ ਯਦੁ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਮੇਜਤਿ । ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਦੇਵਿ ਸੁਮਤੌ ਸ੍ਯਾਮਾਨੁਮਤੇ ਅਨੁ ਹਿ ਮਂਸਸੇ ਨਃ
ਅਨੁਮਤੀ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣ ਗਈ ਹੈ—ਜੋ ਖੜਾ ਹੈ, ਜੋ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਹਿਲਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਅਨੁਮਤੀ ਦੇਵੀ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਕਿਰਪਾ ਵਿਚ ਰਹੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸਮੇਤ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਵਚਸਾ ਪਤਿਂ ਦਿਵ ਏਕੋ ਵਿਭੂਰਤਿਥਿਰ੍ਜਨਾਨਾਮ੍ । ਸ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯੋ ਨੂਤਨਮਾਵਿਵਾਸਤ੍ਤਂ ਵਰ੍ਤਨਿਰਨੁ ਵਾਵृਤ ਏਕਮਿਤ੍ਪੁਰੁ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈ। ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਨਵਾਂ, ਸੱਦਾ ਹੈ, ਰਸਤਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲ ਮੁੜਿਆ ਹੈ।
ਅਯਂ ਸਹਸ੍ਰਮਾ ਨੋ ਦृਸ਼ੇ ਕਵੀਨਾਂ ਮਤਿਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਵਿਧਰ੍ਮਣਿ
ਇਹ ਸਾਡੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੈ—ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਸੋਚ, ਕ੍ਰਮ ਵਿਚ ਚਾਨਣ।