ਜਙ੍ਗਿਡੋ ਜਮ੍ਭਾਦ੍ਵਿਸ਼ਰਾਦ੍ਵਿष੍ਕਨ੍ਧਾਦਭਿਸ਼ੋਚਨਾਤ੍। ਮਣਿਃ ਸਹਸ੍ਰਵੀਰ੍ਯਃ ਪਰਿ ਣਃ ਪਾਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ
ਜੰਗਿਡ਼ਾ ਜਬੜੇ, ਵਿਸ, ਵਿਸਕੰਧ, ਤੇ ਦੁਖ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲਾ ਮਣੀ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖੇ।
ਅਯਂ ਵਿष੍ਕਨ੍ਧਂ ਸਹਤੇऽਯਂ ਬਾਧਤੇ ਅਤ੍ਤ੍ਰਿਣਃ । ਅਯਂ ਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵਭੇषਜੋ ਜਙ੍ਗਿਡਃ ਪਾਤ੍ਵਂਹਸਃ
ਇਹ ਵਿਸਕੰਧ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਜੰਗਿਡ਼ਾ ਸਾਡੀ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਵਾਈ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਬਚਾਏ।
ਦੇਵੈਰ੍ਦਤ੍ਤੇਨ ਮਣਿਨਾ ਜਙ੍ਗਿਡੇਨ ਮਯੋਭੁਵਾ । ਵਿष੍ਕਨ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਵ੍ਯਾਯਾਮੇ ਸਹਾਮਹੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਮਣੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਭਰਿਆ ਜੰਗਿਡ਼ਾ, ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਵਿਸਕੰਧ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਸ਼ਣਸ਼੍ਚ ਮਾ ਜਙ੍ਗਿਡਸ਼੍ਚ ਵਿष੍ਕਨ੍ਧਾਦਭਿ ਰਕ੍ਸ਼ਤਾਮ੍ । ਅਰਣ੍ਯਾਦਨ੍ਯ ਆਭृਤਃ ਕृष੍ਯਾ ਅਨ੍ਯੋ ਰਸੇਭ੍ਯਃ
ਸਣ ਤੇ ਜੰਗਿਡ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਕੰਧ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ; ਇੱਕ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ, ਦੂਜਾ ਖੇਤ ਤੋਂ, ਹੋਰ ਰਸਾਂ ਤੋਂ।
ਕृਤ੍ਯਾਦੂषਿਰਯਂ ਮਣਿਰਥੋ ਅਰਾਤਿਦੂषਿਃ । ਅਥੋ ਸਹਸ੍ਵਾਨ੍ ਜਙ੍ਗਿਡਃ ਪ੍ਰ ਣ ਆਯੁਂषਿ ਤਾਰਿषਤ੍
ਇਹ ਮਣੀ ਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਜੰਗਿਡ਼ਾ ਸਾਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚਾਏ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਜੁषਸ੍ਵ ਪ੍ਰ ਵਹਾ ਯਾਹਿ ਸ਼ੂਰ ਹਰਿਭ੍ਯਾਮ੍ । ਪਿਬਾ ਸੁਤਸ੍ਯ ਮਤੇਰਿਹ ਮਧੋਸ਼੍ਚਕਾਨਸ਼੍ਚਾਰੁਰ੍ਮਦਾਯ
ਇੰਦਰ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਸਾਹਮਣੇ ਆ, ਆ ਜਾ, ਹੇ ਵੀਰ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ; ਇੱਥੇ ਸੋਮਾ ਪੀ, ਮਿੱਠੇ ਦੇ ਸੁਆਦ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਜਠਰਂ ਨਵ੍ਯੋ ਨ ਪृਣਸ੍ਵ ਮਧੋਰ੍ਦਿਵੋ ਨ । ਅਸ੍ਯ ਸੁਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਣੋਪ ਤ੍ਵਾ ਮਦਾਃ ਸੁਵਾਚੋ ਅਗੁਃ
ਇੰਦਰ, ਆਪਣਾ ਪੇਟ ਨਵੇਂ ਸਵਰਗ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਨਾਲ ਭਰ; ਇਹ ਸੋਮਾ ਦੇ ਰਸ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਆਏ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁਰਾषਾਣ੍ਮਿਤ੍ਰੋ ਵृਤ੍ਰਂ ਯੋ ਜਘਾਨ ਯਤੀਰ੍ਨ । ਬਿਭੇਦ ਵਲਂ ਭृਗੁਰ੍ਨ ਸਸਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ ਮਦੇ ਸੋਮਸ੍ਯ
ਇੰਦਰ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਮਿੱਤਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਵਾਲਾ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਮਸਤ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਆ ਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤੁ ਸੁਤਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪृਣਸ੍ਵ ਕੁਕ੍ਸ਼ੀ ਵਿਡ੍ਢਿ ਸ਼ਕ੍ਰ ਧਿਯੇਹ੍ਯਾ ਨਃ । ਸ਼੍ਰੁਧੀ ਹਵਂ ਗਿਰੋ ਮੇ ਜੁषਸ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਵਯੁਗ੍ਭਿਰ੍ਮਤ੍ਸ੍ਵੇਹ ਮਹੇ ਰਣਾਯ
ਇੰਦਰ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਰਸ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਆ ਜਾਣ; ਆਪਣਾ ਪੇਟ ਭਰ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਸਾਡੀ ਭਗਤੀ ਜਾਣ; ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ, ਮੇਰੇ ਗੀਤ ਸਵੀਕਾਰ, ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਸਾਡੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗ ਲਈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨੁ ਪ੍ਰ ਵੋਚਂ ਵੀਰ੍ਯਾਣਿ ਯਾਨਿ ਚਕਾਰ ਪ੍ਰਥਮਾਨਿ ਵਜ੍ਰੀ । ਅਹਨ੍ਨ੍ ਅਹਿਮਨੁ ਅਪਸ੍ਤਤਰ੍ਦ ਪ੍ਰ ਵਕ੍ਸ਼ਣਾ ਅਭਿਨਤ੍ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਿਰਲੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੇ, ਵਜਰ ਧਾਰੀ; ਉਸ ਨੇ ਅਹਿ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ, ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਚਿਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਹਨ੍ਨ੍ ਅਹਿਂ ਪਰ੍ਵਤੇ ਸ਼ਿਸ਼੍ਰਿਯਾਣਂ ਤ੍ਵष੍ਟਾਸ੍ਮੈ ਵਜ੍ਰਂ ਸ੍ਵਰ੍ਯਂ ਤਤਕ੍ਸ਼ । ਵਾਸ਼੍ਰਾ ਇਵ ਧੇਨਵਃ ਸ੍ਯਨ੍ਦਮਾਨਾ ਅਞ੍ਜਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮਵ ਜਗ੍ਮੁਰਾਪਃ
ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਏ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਅਸਮਾਨੀ ਵੱਜਰ ਬਣਾਇਆ। ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਰਸਤਾ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਵਹਿ ਗਈਆਂ।
ਵृषਾਯਮਾਣੋ ਅਵृਣੀਤ ਸੋਮਂ ਤ੍ਰਿਕਦ੍ਰੁਕੇषੁ ਅਪਿਬਤ੍ਸੁਤਸ੍ਯ । ਆ ਸਾਯਕਂ ਮਘਵਾਦਤ੍ਤ ਵਜ੍ਰਮਹਨ੍ਨ੍ ਏਨਂ ਪ੍ਰਥਮਜਾਮਹੀਨਾਮ੍
ਤਾਕਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਮ ਚੁਣਿਆ ਤੇ ਤ੍ਰਿਕਦਰੁਕਾਂ ਵਿਚ ਨਿਚੋੜਿਆ ਰਸ ਪੀ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਤੀਰ-ਵਾਂਗ ਵੱਜਰ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਜਣੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮਾਸ੍ਤ੍ਵਾਗ੍ਨ ऋਤਵੋ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤੁ ਸਂਵਤ੍ਸਰਾ ऋषਯੋ ਯਾਨਿ ਸਤ੍ਯਾ । ਸਂ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਦੀਦਿਹਿ ਰੋਚਨੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਆ ਭਾਹਿ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚਤਸ੍ਰਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਮੌਸਮ ਤੇ ਸਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਉਣ। ਸੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਸਾਲਾਂ ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਉਣ। ਅਸਮਾਨੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਮਕ, ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਚਾਨਣ ਫੈਲਾ।
ਸਂ ਚੇਧ੍ਯਸ੍ਵਾਗ੍ਨੇ ਪ੍ਰ ਚ ਵਰ੍ਧਯੇਮਮੁਚ੍ਚ ਤਿष੍ਠ ਮਹਤੇ ਸੌਭਗਾਯ । ਮਾ ਤੇ ਰਿषਨ੍ਨ੍ ਉਪਸਤ੍ਤਾਰੋ ਅਗ੍ਨੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਸ੍ਤੇ ਯਸ਼ਸਃ ਸਨ੍ਤੁ ਮਾਨ੍ਯੇ
ਹੇ ਅੱਗ, ਆਪ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਤੇ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧਾਈਏ। ਵੱਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉੱਚਾ ਖੜਾ ਹੋ। ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਉਣ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਣ; ਤੇਰੇ ਪੁਜਾਰੀ ਇੱਜ਼ਤਦਾਰ ਤੇ ਮਾਣਯੋਗ ਹੋਣ।
ਤ੍ਵਾਮਗ੍ਨੇ ਵृਣਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਇਮੇ ਸ਼ਿਵੋ ਅਗ੍ਨੇ ਸਂਵਰਣੇ ਭਵਾ ਨਃ । ਸਪਤ੍ਨਹਾਗ੍ਨੇ ਅਭਿਮਾਤਿਜਿਦ੍ਭਵ ਸ੍ਵੇ ਗਯੇ ਜਾਗृਹ੍ਯਪ੍ਰਯੁਚ੍ਛਨ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਇਹ ਪੁਜਾਰੀ ਤੈਨੂੰ ਚੁਣਦੇ ਹਨ; ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿਚ ਦਇਆਲੂ ਹੋ। ਹੇ ਅੱਗ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਗਦਾ ਰਹਿ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇਣਾਗ੍ਨੇ ਸ੍ਵੇਨ ਸਂ ਰਭਸ੍ਵ ਮਿਤ੍ਰੇਣਾਗ੍ਨੇ ਮਿਤ੍ਰਧਾ ਯਤਸ੍ਵ । ਸਜਾਤਾਨਾਂ ਮਧ੍ਯਮੇष੍ਠਾ ਰਾਜ੍ਞਾਮਗ੍ਨੇ ਵਿਹਵ੍ਯੋ ਦੀਦਿਹੀਹ
ਹੇ ਅੱਗ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ; ਦੋਸਤੀ ਨਾਲ ਸੱਚਾ ਦੋਸਤ ਬਣ। ਆਪਣੇ ਜਾਤੀਆਂ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਾਣਯੋਗ ਹੋ ਤੇ ਇੱਥੇ ਚਮਕ।
ਅਤਿ ਨਿਹੋ ਅਤਿ ਸृਧੋऽਤ੍ਯਚਿਤ੍ਤੀਰਤਿ ਦ੍ਵਿषਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਹ੍ਯਗ੍ਨੇ ਦੁਰਿਤਾ ਤਰ ਤ੍ਵਮਥਾਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਸਹਵੀਰਂ ਰਯਿਂ ਦਾਃ
ਛੁਪੇ ਹੋਏ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ, ਬੇਧਿਆਨ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ। ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਰੇ ਬੁਰੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ। ਫਿਰ ਸਾਨੂੰ ਵੀਰਾਂ ਸਮੇਤ ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ ਦੇ।
ਅਘਦ੍ਵਿष੍ਟਾ ਦੇਵਜਾਤਾ ਵੀਰੁਚ੍ਛਪਥਯੋਪਨੀ । ਆਪੋ ਮਲਮਿਵ ਪ੍ਰਾਣੈਕ੍ਸ਼ੀਤ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਮਚ੍ਛਪਥਾਮਧਿ
ਬੁਰਾਈ ਵਲੋਂ ਨਫਰਤ ਕੀਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਜਣੀ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸਪਥ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਆਈ—ਪਾਣੀਆਂ ਸਪਥ-ਤੋੜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਗੰਦ ਵਾਂਗ ਵੇਖਣ।
ਯਸ਼੍ਚ ਸਾਪਤ੍ਨਃ ਸ਼ਪਥੋ ਜਾਮ੍ਯਾਃ ਸ਼ਪਥਸ਼੍ਚ ਯਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਯਨ੍ ਮਨ੍ਯੁਤਃ ਸ਼ਪਾਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਨ੍ ਨੋ ਅਧਸ੍ਪਦਮ੍
ਚਾਹੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਸਪਥ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਦੀ, ਜਾਂ ਪੁਜਾਰੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸਪਥ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇ—ਉਹ ਸਭ ਸਾਡੇ ਹੇਠਾਂ ਆ ਜਾਵੇ।
ਦਿਵੋ ਮੂਲਮਵਤਤਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਧ੍ਯੁਤ੍ਤਤਮ੍ । ਤੇਨ ਸਹਸ੍ਰਕਾਣ੍ਡੇਨ ਪਰਿ ਣਃ ਪਾਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ
ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਉੱਤਲੀ ਜਗ੍ਹਾ। ਉਸ ਹਜ਼ਾਰ-ਟਾਹਣੀ ਵਾਲੀ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਪਰਿ ਮਾਂ ਪਰਿ ਮੇ ਪ੍ਰਜਾਂ ਪਰਿ ਣਃ ਪਾਹਿ ਯਦ੍ਧਨਮ੍ । ਅਰਾਤਿਰ੍ਨੋ ਮਾ ਤਾਰੀਨ੍ ਮਾ ਨਸ੍ਤਾਰਿਸ਼ੁਰਭਿਮਾਤਯਃ
ਮੇਰੀ, ਮੇਰੀ ਸੰਤਾਨ ਦੀ, ਸਾਡੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਵੈਰ ਸਾਡੇ ਪਾਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ਪ੍ਤਾਰਮੇਤੁ ਸ਼ਪਥੋ ਯਃ ਸੁਹਾਰ੍ਤ੍ਤੇਨ ਨਃ ਸਹ । ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਹਾਰ੍ਦਃ ਪृष੍ਟੀਰਪਿ ਸ਼ृਣੀਮਸਿ
ਸਪਥ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇ ਜੋ ਸਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਮੰਦੇ ਮਨ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਅੱਖ, ਮੰਦੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵੀ ਅਸੀਂ ਸੁਣਾਂ।
ਉਦਗਾਤਾਂ ਭਗਵਤੀ ਵਿਚृਤੌ ਨਾਮ ਤਾਰਕੇ । ਵਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਮੁਞ੍ਚਤਾਮਧਮਂ ਪਾਸ਼ਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਭਾਗਵਤੀ ਸਵੇਰੇ ਤਾਰਾ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਉਠੇ। ਉਹ ਖੇਤ-ਰੋਗ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਤੇ ਉੱਤਲੇ ਫੰਦੇ ਨੂੰ ਖੋਲ ਦੇ।
ਅਪੇਯਂ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯੁਚ੍ਛਤ੍ਵਪੋਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਵਭਿਕृਤ੍ਵਰੀਃ । ਵੀਰੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਿਯਨਾਸ਼ਨ੍ਯਪ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਿਯਮੁਚ੍ਛਤੁ
ਰਾਤ ਦੂਰ ਹੋਵੇ, ਓਸ ਦੂਰ ਹੋਵੇ, ਮੰਦੇ ਦੂਰ ਹੋਣ। ਖੇਤ-ਰੋਗ ਨਾਸ ਹੋਵੇ, ਖੇਤ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਵੇ।
ਬਭ੍ਰੋਰਰ੍ਜੁਨਕਾਣ੍ਡਸ੍ਯ ਯਵਸ੍ਯ ਤੇ ਪਲਾਲ੍ਯਾ ਤਿਲਸ੍ਯ ਤਿਲਪਿਞ੍ਜ੍ਯਾ । ਵੀਰੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਿਯਨਾਸ਼ਨ੍ਯਪ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਿਯਮੁਚ੍ਛਤੁ
ਭੂਰੇ ਜੌ, ਚਿੱਟੇ ਜੌ ਦੇ ਡੰਢੇ, ਤੇਰੇ ਪਾਲੀ, ਤਿਲ ਤੇ ਤਿਲ ਦੀ ਛਿਲਕ—ਖੇਤ-ਰੋਗ ਨਾਸ ਹੋਵੇ, ਖੇਤ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਵੇ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਲਾਙ੍ਗਲੇਭ੍ਯੋ ਨਮ ਈषਾਯੁਗੇਭ੍ਯਃ । ਵੀਰੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਿਯਨਾਸ਼ਨ੍ਯਪ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਿਯਮੁਚ੍ਛਤੁ
ਹਲਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋੜੀਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੁਆ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਖੇਤ-ਰੋਗ ਨਾਸ ਹੋਵੇ, ਖੇਤ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਵੇ।
ਨਮਃ ਸਨਿਸ੍ਰਸਾਕ੍ਸ਼ੇਭ੍ਯੋ ਨਮਃ ਸਂਦੇਸ਼੍ਯੇਭ੍ਯਃ । ਨਮਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਤਯੇ ਵੀਰੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਿਯਨਾਸ਼ਨ੍ਯਪ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਿਯਮੁਚ੍ਛਤੁ
ਕੱਟਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਖੇਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ—ਖੇਤ-ਰੋਗ ਨਾਸ ਹੋਵੇ, ਖੇਤ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਵੇ।
ਦਸ਼ਵृਕ੍ਸ਼ ਮੁਞ੍ਚੇਮਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸੋ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾ ਅਧਿ ਯੈਨਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਰ੍ਵਸੁ । ਅਥੋ ਏਨਂ ਵਨਸ੍ਪਤੇ ਜੀਵਾਨਾਂ ਲੋਕਮੁਨ੍ ਨਯ
ਦਸ ਰੁੱਖੋ, ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡੋ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਜੋੜਾਂ 'ਤੇ ਫੜ ਲਿਆ। ਹੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇਸ ਨੂੰ ਜੀਵਿਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾ।
ਆਗਾਦੁਦਗਾਦਯਂ ਜੀਵਾਨਾਂ ਵ੍ਰਾਤਮਪ੍ਯਗਾਤ੍। ਅਭੂਦੁ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪਿਤਾ ਨृਣਾਂ ਚ ਭਗਵਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਆ ਗਿਆ, ਉੱਭਰ ਆਇਆ; ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਇਹ ਟੋਲ ਵੀ ਆਈ। ਉਹ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਬਣਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ।
ਅਧੀਤੀਰਧ੍ਯਗਾਦਯਮਧਿ ਜੀਵਪੁਰਾ ਅਗਾਨ੍ । ਸ਼ਤਂ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਭਿषਜਃ ਸਹਸ੍ਰਮੁਤ ਵੀਰੁਧਃ
ਉਹ ਨੇ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਉੱਭਰ ਆਇਆ; ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਕੋਲ ਸੌ ਵੈਦ ਹਨ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਜੜੀਆਂ ਹਨ।