ਅਨृਣਾ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨृਣਾਃ ਪਰਸ੍ਮਿਨ੍ ਤृਤੀਯੇ ਲੋਕੇ ਅਨृਣਾਃ ਸ੍ਯਾਮ । ਯੇ ਦੇਵਯਾਨਾਃ ਪਿਤृਯਾਣਸ਼੍ਚ ਲੋਕਾਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਪਥੋ ਅਨृਣਾ ਆ ਕ੍ਸ਼ਿਯੇਮ
ਇਥੇ, ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਤੇ ਤੀਜੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਸੀਂ ਕਰਜ਼ਾ ਮੁਕਤ ਹੋਈਏ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਅਸੀਂ ਕਰਜ਼ਾ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸਣ।
ਯਦ੍ਧਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਚਕृਮ ਕਿਲ੍ਬਿषਾਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਗਤ੍ਨੁਮੁਪਲਿਪ੍ਸਮਾਨਾਃ । ਉਗ੍ਰਂਪਸ਼੍ਯੇ ਉਗ੍ਰਜਿਤੌ ਤਦਦ੍ਯਾਪ੍ਸਰਸਾਵਨੁ ਦਤ੍ਤਾਮृਣਂ ਨਃ
ਜੋ ਦੋਸ਼ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਜੂਏ ਦੀ ਦੌੜ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ ਕੀਤਾ, ਉਗ੍ਰ ਪਸ਼ਯੇ ਤੇ ਉਗ੍ਰਜਿਤਾ ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਕਰਜ਼ਾ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦੇਣ।
ਉਗ੍ਰਂਪਸ਼੍ਯੇ ਰਾष੍ਟ੍ਰਭृਤ੍ਕਿਲ੍ਬਿषਾਣਿ ਯਦਕ੍ਸ਼ਵृਤ੍ਤਮਨੁ ਦਤ੍ਤਂ ਨ ਏਤਤ੍। ऋਣਾਨ੍ ਨੋ ਨ ऋਣਮੇਰ੍ਤ੍ਸਮਾਨੋ ਯਮਸ੍ਯ ਲੋਕੇ ਅਧਿਰਜ੍ਜੁਰਾਯਤ੍
ਉਗ੍ਰ ਪਸ਼ਯੇ, ਰਾਜ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਜੋ ਜੂਏ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦੇਣ; ਕਰਜ਼ਾ ਜਾਂ ਕਰਜ਼ਦਾਰ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਨਾ ਰਹੇ।
ਯਸ੍ਮਾ ऋਣਂ ਯਸ੍ਯ ਜਾਯਾਮੁਪੈਮਿ ਯਂ ਯਾਚਮਾਨੋ ਅਭ੍ਯੈਮਿ ਦੇਵਾਃ । ਤੇ ਵਾਚਂ ਵਾਦਿषੁਰ੍ਮੋਤ੍ਤਰਾਂ ਮਦ੍ਦੇਵਪਤ੍ਨੀ ਅਪ੍ਸਰਸਾਵਧੀਤਮ੍
ਜਿਸ ਤੋਂ ਮੈਂ ਕਰਜ਼ਾ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਮੈਂ ਮੰਗਣ ਆਇਆ, ਦੇਵਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਸਹੀ ਕਰ ਦੇਣ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਲੈਣ।
6.119 ਯਦਦੀਵ੍ਯਨ੍ਨ੍ ऋਣਮਹਂ ਕृਣੋਮ੍ਯਦਾਸ੍ਯਨ੍ਨ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਉਤ ਸਂਗृਣਾਮਿ । ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋ ਨੋ ਅਧਿਪਾ ਵਸਿष੍ਠ ਉਦਿਨ੍ ਨਯਾਤਿ ਸੁਕृਤਸ੍ਯ ਲੋਕਮ੍
ਜੋ ਕਰਜ਼ਾ ਮੈਂ ਜੂਏ ਜਾਂ ਖਾਣ ਨਾਲ ਲਿਆ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ; ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਸਾਡਾ ਮਾਲਕ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਵੇ।
ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਾਯ ਪ੍ਰਤਿ ਵੇਦਯਾਮਿ ਯਦਿ ऋਣਂ ਸਂਗਰੋ ਦੇਵਤਾਸੁ । ਸ ਏਤਾਨ੍ ਪਾਸ਼ਾਨ੍ ਵਿਚृਤਂ ਵੇਦ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਅਥ ਪਕ੍ਵੇਨ ਸਹ ਸਂ ਭਵੇਮ
ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਜੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਕਰਜ਼ਾ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਬੰਨ੍ਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਪੱਕੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਈਏ।
ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਃ ਪਵਿਤਾ ਮਾ ਪੁਨਾਤੁ ਯਤ੍ਸਂਗਰਮਭਿਧਾਵਾਮ੍ਯਾਸ਼ਾਮ੍ । ਅਨਾਜਾਨਨ੍ ਮਨਸਾ ਯਾਚਮਾਨੋ ਯਤ੍ਤਤ੍ਰੈਨੋ ਅਪ ਤਤ੍ਸੁਵਾਮਿ
ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰੇ ਜਦ ਮੈਂ ਆਸ ਨਾਲ ਸੰਘਰਸ਼ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਮੈਂ ਉਥੇ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਕਰ ਲਿਆ, ਮਨੋਂ ਮੰਗਦਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਲਤੀ ਮੈਂ ਦੂਰ ਕਰ ਲਵਾਂ।
ਯਦਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਪृਥਿਵੀਮੁਤ ਦ੍ਯਾਂ ਯਨ੍ ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਵਾ ਜਿਹਿਂਸਿਮ । ਅਯਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਾਰ੍ਹਪਤ੍ਯੋ ਨੋ ਅਗ੍ਨਿਰੁਦਿਨ੍ ਨਯਾਤਿ ਸੁਕृਤਸ੍ਯ ਲੋਕਮ੍
ਜੋ ਕਦੇ ਅਸਾਂ ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਮਾਂ ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ, ਗਾਰਹਪਤਿਆ ਅੱਗ ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਬਚਾ ਕੇ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਵੇ।
ਭੂਮਿਰ੍ਮਾਤਾਦਿਤਿਰ੍ਨੋ ਜਨਿਤ੍ਰਂ ਭ੍ਰਾਤਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮਭਿਸ਼ਸ੍ਤ੍ਯਾ ਨਃ । ਦ੍ਯੌਰ੍ਨਃ ਪਿਤਾ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਾਚ੍ਛਂ ਭਵਾਤਿ ਜਾਮਿਮृਤ੍ਵਾ ਮਾਵ ਪਤ੍ਸਿ ਲੋਕਾਤ੍
ਧਰਤੀ ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਅਦਿਤੀ ਸਾਡੀ ਜਣੇ ਵਾਲੀ, ਅਕਾਸ਼ ਸਾਡਾ ਭਰਾ ਹੈ—ਕੋਈ ਸ਼ਾਪ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਾ ਆਵੇ। ਅਸਮਾਨ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਹੈ—ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਾਗ ਸਾਡੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ। ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਅਸੀਂ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਤੋਂ ਨਾ ਡਿੱਗੀਏ।
ਯਤ੍ਰਾ ਸੁਹਾਰ੍ਦਃ ਸੁਕृਤੋ ਮਦਨ੍ਤਿ ਵਿਹਾਯ ਰੋਗਂ ਤਨ੍ਵਃ ਸ੍ਵਾਯਾਃ । ਅਸ਼੍ਲੋਨਾ ਅਙ੍ਗੈਰਹ੍ਰੁਤਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਤਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯੇਮ ਪਿਤਰੌ ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍
ਜਿੱਥੇ ਚੰਗੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਿੱਤਰ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸਰੀਰ ਸਿਹਤਮੰਦ, ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਕੋਈ ਚੋਟ ਨਹੀਂ, ਉਥੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਾਪੇ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੀਏ।
ਵਿषਾਣਾ ਪਾਸ਼ਾਨ੍ ਵਿ ष੍ਯਾਧ੍ਯਸ੍ਮਦ੍ਯ ਉਤ੍ਤਮਾ ਅਧਮਾ ਵਾਰੁਣਾ ਯੇ । ਦੁष੍ਵਪ੍ਨ੍ਯਂ ਦੁਰਿਤਂ ਨਿ ष੍ਵਾਸ੍ਮਦਥ ਗਛੇਮ ਸੁਕृਤਸ੍ਯ ਲੋਕਮ੍
ਵਰੁਣ ਦੇ ਉਪਰਲੇ ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਬੰਨ੍ਹ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਤੋਂ ਖੁਲ ਜਾਣ। ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਤੇ ਦੁੱਖ ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਦੂਰ ਹੋਣ। ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ 'ਚ ਪਹੁੰਚੀਏ।
ਯਦ੍ਦਾਰੁਣਿ ਬਧ੍ਯਸੇ ਯਚ੍ਚ ਰਜ੍ਜ੍ਵਾਂ ਯਦ੍ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਬਧ੍ਯਸੇ ਯਚ੍ਚ ਵਾਚਾ । ਅਯਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਾਰ੍ਹਪਤ੍ਯੋ ਨੋ ਅਗ੍ਨਿਰੁਦਿਨ੍ ਨਯਾਤਿ ਸੁਕृਤਸ੍ਯ ਲੋਕਮ੍
ਜੋ ਤੂੰ ਲੱਕੜ ਨਾਲ, ਰੱਸੀ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਗਾਰਹਪਤਿਆ ਅੱਗ ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਬਚਾ ਕੇ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਵੇ।
ਉਦਗਾਤਾਂ ਭਗਵਤੀ ਵਿਚृਤੌ ਨਾਮ ਤਾਰਕੇ । ਪ੍ਰੇਹਾਮृਤਸ੍ਯ ਯਚ੍ਛਤਾਂ ਪ੍ਰੈਤੁ ਬਦ੍ਧਕਮੋਚਨਮ੍
ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤਾਰਣ ਵਾਲਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਸਭਾ 'ਚ ਉਭਰੇ। ਅਮਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬੰਨ੍ਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇਵੇ।
ਵਿ ਜਿਹੀष੍ਵ ਲੋਕਂ ਕृਣੁ ਬਨ੍ਧਾਨ੍ ਮੁਞ੍ਚਾਸਿ ਬਦ੍ਧਕਮ੍ । ਯੋਨ੍ਯਾ ਇਵ ਪ੍ਰਚ੍ਯੁਤੋ ਗਰ੍ਭਃ ਪਥਃ ਸਰ੍ਵਾਮਨੁ ਕ੍ਸ਼ਿਯ
ਰਸਤਾ ਖੋਲ, ਰਸਤਾ ਬਣਾਓ, ਬੰਨ੍ਹ ਖੋਲ, ਬੰਨ੍ਹੇ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ। ਜਿਵੇਂ ਗਰਭ ਤੋਂ ਬੱਚਾ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਹਰ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਚੱਲ।
ਏਤਂ ਭਾਗਂ ਪਰਿ ਦਦਾਮਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਨ੍ ਪ੍ਰਥਮਜਾ ऋਤਸ੍ਯ । ਅਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਦਤ੍ਤਂ ਜਰਸਃ ਪਰਸ੍ਤਾਦਛਿਨ੍ਨਂ ਤਨ੍ਤੁਮਨੁ ਸਂ ਤਰੇਮ
ਇਹ ਭਾਗ ਮੈਂ ਵਿਦਵਾਨ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਸੱਚ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਜਣਿਆ, ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਅਸੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਵਧੇਰੇ ਉਮਰ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅਸੀਂ ਅਟੁੱਟ ਧਾਗਾ ਪਾਰ ਕਰੀਏ।
ਤਤਂ ਤਨ੍ਤੁਮਨ੍ਵੇਕੇ ਤਰਨ੍ਤਿ ਯੇषਾਂ ਦਤ੍ਤਂ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਮਾਯਨੇਨ । ਅਬਨ੍ਧ੍ਵੇਕੇ ਦਦਤਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤੋ ਦਾਤੁਂ ਚੇਚ੍ਛਿਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਸ ਸ੍ਵਰ੍ਗ ਏਵ
ਕੁਝ stretched ਧਾਗਾ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਮਿਲੀ। ਹੋਰ, ਜੋ ਬੰਨ੍ਹੇ ਨਹੀਂ, ਦਿੰਦੇ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਪਾਏ।
ਅਨ੍ਵਾਰਭੇਥਾਮਨੁਸਂਰਭੇਥਾਮੇਤਂ ਲੋਕਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨਾਃ ਸਚਨ੍ਤੇ । ਯਦ੍ਵਾਂ ਪਕ੍ਵਂ ਪਰਿਵਿष੍ਟਮਗ੍ਨੌ ਤਸ੍ਯ ਗੁਪ੍ਤਯੇ ਦਮ੍ਪਤੀ ਸਂ ਸ਼੍ਰਯੇਥਾਮ੍
ਉਹ ਲੈਣ, ਉਹ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ, ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਨਾਲ ਜੁੜਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਅੱਗ 'ਚ ਪਕਾਇਆ ਤੇ ਭੇਟ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਦੰਪਤੀ ਇਕੱਠੇ ਆਸਰਾ ਲੈਣ।
ਯਜ੍ਞਂ ਯਨ੍ਤਂ ਮਨਸਾ ਬृਹਨ੍ਤਮਨ੍ਵਾਰੋਹਾਮਿ ਤਪਸਾ ਸਯੋਨਿਃ । ਉਪਹੂਤਾ ਅਗ੍ਨੇ ਜਰਸਃ ਪਰਸ੍ਤਾਤ੍ਤृਤੀਯੇ ਨਾਕੇ ਸਧਮਾਦਂ ਮਦੇਮ
ਤਪ ਨਾਲ ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਨੂੰ, ਮਨ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਚੜ੍ਹਦਾ ਹਾਂ। ਅੱਗੇ, ਅੱਗ, ਉਮਰ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਤੀਜੇ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਸਾਂਝੀ ਭੋਜਨ 'ਤੇ ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈਏ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਃ ਪੂਤਾ ਯੋषਿਤੋ ਯਜ੍ਞਿਯਾ ਇਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਂ ਹਸ੍ਤੇषੁ ਪ੍ਰਪृਥਕ੍ਸਾਦਯਾਮਿ । ਯਤ੍ਕਾਮ ਇਦਮਭਿषਿਞ੍ਚਾਮਿ ਵੋऽਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਰੁਤ੍ਵਾਨ੍ਤ੍ਸ ਦਦਾਤੁ ਤਨ੍ ਮੇ
ਸ਼ੁੱਧ, ਪਵਿੱਤਰ, ਯਜਨ ਯੋਗ ਨਾਰੀਆਂ—ਇਹ ਮੈਂ ਪੰਡਤਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ 'ਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਿਠਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਦ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਛਾ ਲਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਮਰੁਤ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ।
ਏਤਂ ਸਧਸ੍ਥਾਃ ਪਰਿ ਵੋ ਦਦਾਮਿ ਯਂ ਸ਼ੇਵਧਿਮਾਵਹਾਜ੍ਜਾਤਵੇਦਃ । ਅਨ੍ਵਾਗਨ੍ਤਾ ਯਜਮਾਨਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤਂ ਸ੍ਮ ਜਾਨੀਤ ਪਰਮੇ ਵ੍ਯੋਮਨ੍
ਇਹ ਅਸਥਾਨ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਜਾਤਵੇਦ ਨੇ ਖਜਾਨਾ ਵਜੋਂ ਲਿਆ। ਯਜਮਾਨ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿੱਛੇ ਆਵੇ—ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਜਾਣੋ।
ਜਾਨੀਤ ਸ੍ਮੈਨਂ ਪਰਮੇ ਵ੍ਯੋਮਨ੍ ਦੇਵਾਃ ਸਧਸ੍ਥਾ ਵਿਦ ਲੋਕਮਤ੍ਰ । ਅਨ੍ਵਾਗਨ੍ਤਾ ਯਜਮਾਨਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤੀष੍ਟਾਪੂਰ੍ਤਂ ਸ੍ਮ ਕृਣੁਤਾਵਿਰਸ੍ਮੈ
ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦੇਵੋ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਦੁਨੀਆ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਸਮਝੋ। ਯਜਮਾਨ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿੱਛੇ ਆਵੇ—ਉਸ ਦੇ ਕਰਮ ਤੇ ਦਾਨ ਉਸ ਲਈ ਪੂਰੇ ਹੋਣ।
ਦੇਵਾਃ ਪਿਤਰਃ ਪਿਤਰੋ ਦੇਵਾਃ । ਯੋ ਅਸ੍ਮਿ ਸੋ ਅਸ੍ਮਿ
ਦੇਵਤਾ ਪਿਤਰ ਹਨ, ਪਿਤਰ ਦੇਵਤਾ ਹਨ। ਜੋ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਉਹੀ ਹਾਂ।
ਸ ਪਚਾਮਿ ਸ ਦਦਾਮਿ । ਸ ਯਜੇ ਸ ਦਤ੍ਤਾਨ੍ ਮਾ ਯੂषਮ੍
ਮੈਂ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦਿੱਤਾ ਉਹ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਨਕਾਰੋ ਨਾ।
ਨਾਕੇ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਤਿ ਤਿष੍ਠ ਤਤ੍ਰੈਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿ ਤਿष੍ਠਤੁ । ਵਿਦ੍ਧਿ ਪੂਰ੍ਤਸ੍ਯ ਨੋ ਰਾਜਨ੍ਤ੍ਸ ਦੇਵ ਸੁਮਨਾ ਭਵ
ਰਾਜਾ, ਸਵਰਗ 'ਚ ਟਿਕ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹੋ, ਇਹ ਉਥੇ ਟਿਕ ਕੇ ਰਹੇ। ਸਾਡੀ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਮੰਗ ਜਾਣੋ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਵਜੋਂ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਰਹੋ।
ਦਿਵੋ ਨੁ ਮਾਂ ਬृਹਤੋ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਦਪਾਂ ਸ੍ਤੋਕੋ ਅਭ੍ਯਪਪ੍ਤਦ੍ਰਸੇਨ । ਸਮਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯੇਨ ਪਯਸਾਹਮਗ੍ਨੇ ਛਨ੍ਦੋਭਿਰ੍ਯਜ੍ਞੈਃ ਸੁਕृਤਾਂ ਕृਤੇਨ
ਵੱਡੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ, ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ, ਇਕ ਛੋਟਾ ਜਲ ਦਾ ਬੂੰਦ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ, ਹੇ ਅੱਗ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ, ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਜੀਵਦਾ ਹਾਂ।
ਯਦਿ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਦਭ੍ਯਪਪ੍ਤਤ੍ਫਲਂ ਤਦ੍ਯਦ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸ ਉ ਵਾਯੁਰੇਵ । ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਪृਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਨ੍ਵੋ ਯਚ੍ਚ ਵਾਸਸ ਆਪੋ ਨੁਦਨ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ऋਤਿਂ ਪਰਾਚੈਃ
ਜੇਕਰ ਇਹ ਬੂੰਦ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਡਿੱਗੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਫਲ ਹੈ; ਜੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਆਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਵਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਇਹ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਕਪੜੇ ਨੂੰ ਛੂਹੀ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਸਾਡੀ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਣ।
ਅਭ੍ਯਞ੍ਜਨਂ ਸੁਰਭਿ ਸਾ ਸਮृਦ੍ਧਿਰ੍ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਵਰ੍ਚਸ੍ਤਦੁ ਪੂਤ੍ਰਿਮਮੇਵ । ਸਰ੍ਵਾ ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਵਿਤਤਾਧ੍ਯਸ੍ਮਤ੍ਤਨ੍ ਮਾ ਤਾਰੀਨ੍ ਨਿਰ੍ऋਤਿਰ੍ਮੋ ਅਰਾਤਿਃ
ਤੇਲ ਲਗਾਉਣ, ਸੁਗੰਧ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਸੋਨਾ, ਤੇ ਚਮਕ—ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਹੋਣ, ਤੇ ਇਕ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ। ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਫੈਲ ਜਾਣ; ਬਦਕਿਸਮਤੀ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਵੈਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਆਉਣ।
ਵਨਸ੍ਪਤੇ ਵੀਡ੍ਵਙ੍ਗੋ ਹਿ ਭੂਯਾ ਅਸ੍ਮਤ੍ਸਖਾ ਪ੍ਰਤਰਣਃ ਸੁਵੀਰਃ । ਗੋਭਿਃ ਸਂਨਦ੍ਧੋ ਅਸਿ ਵੀਡਯਸ੍ਵਾਸ੍ਥਾਤਾ ਤੇ ਜਯਤੁ ਜੇਤ੍ਵਾਨਿ
ਹੇ ਰੁੱਖ, ਤੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਵੇਂ, ਸਾਡਾ ਸਾਥੀ, ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸ਼ੂਰਾ ਬਣ। ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੂੰ ਹੋਰ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਵੇਂ; ਤੂੰ ਅਡੋਲ ਰਹੇ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਵੇ।
ਦਿਵਸ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਪਰ੍ਯੋਜ ਉਦ੍ਭृਤਂ ਵਨਸ੍ਪਤਿਭ੍ਯਃ ਪਰ੍ਯਾਭृਤਂ ਸਹਃ । ਅਪਾਮੋਜ੍ਮਾਨਂ ਪਰਿ ਗੋਭਿਰਾਵृਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰਂ ਹਵਿषਾ ਰਥਂ ਯਜ
ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉਠਿਆ, ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ; ਪਾਣੀ ਦੀ ਤਰੋਤਾਜ਼ਗੀ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ—ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਵਜਰ, ਰਥ ਨੂੰ ਹਵਨ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੌਜੋ ਮਰੁਤਾਮਨੀਕਂ ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਗਰ੍ਭੋ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਨਾਭਿਃ । ਸ ਇਮਾਂ ਨੋ ਹਵ੍ਯਦਾਤਿਂ ਜੁषਾਣੋ ਦੇਵ ਰਥ ਪ੍ਰਤਿ ਹਵ੍ਯਾ ਗृਭਾਯ
ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਮਿਤ੍ਰ ਦਾ ਅੰਕੁਰ, ਵਰੁਣ ਦੀ ਨਾਭੀ—ਉਹ, ਸਾਡੀ ਭੇਟ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਰਥ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਵੇ ਤੇ ਭੇਟਾਂ ਨੂੰ ਪਕੜੇ।