ਆਹਂ ਖਿਦਾਮਿ ਤੇ ਮਨੋ ਰਾਜਾਸ਼੍ਵਃ ਪृष੍ਟ੍ਯਾਮਿਵ । ਰੇष੍ਮਛਿਨ੍ਨਂ ਯਥਾ ਤृਣਂ ਮਯਿ ਤੇ ਵੇष੍ਟਤਾਂ ਮਨਃ
ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਵਲ ਖਿੱਚਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਦਾ ਘੋੜਾ ਜੁਆ 'ਚ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਘਾਹ ਇਕੱਠਾ ਬੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ।
ਆਞ੍ਜਨਸ੍ਯ ਮਦੁਘਸ੍ਯ ਕੁष੍ਠਸ੍ਯ ਨਲਦਸ੍ਯ ਚ । ਤੁਰੋ ਭਗਸ੍ਯ ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਮਨੁਰੋਧਨਮੁਦ੍ਭਰੇ
ਅੰਜਨ, ਮਿੱਠਾ, ਕੁਸ਼ਟ ਤੇ ਨਲਦ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਭਾਗਾ ਦੀ ਮਿਹਰ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਖਿੱਚਦਾ ਹਾਂ।
ਸਂਦਾਨਂ ਵੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ਸਂਦਾਨਂ ਸਵਿਤਾ ਕਰਤ੍। ਸਂਦਾਨਂ ਮਿਤ੍ਰੋ ਅਰ੍ਯਮਾ ਸਂਦਾਨਂ ਭਗੋ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ
ਤੁਹਾਨੂੰ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਜੋੜੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਵਿਤਾ ਜੋੜੇ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਅਰਯਮਾ ਜੋੜੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਗ ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਜੋੜੇ।
ਸਂ ਪਰਮਾਨ੍ਤ੍ਸਮਵਮਾਨ੍ ਅਥੋ ਸਂ ਦ੍ਯਾਮਿ ਮਧ੍ਯਮਾਨ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ ਪਰ੍ਯਹਾਰ੍ਦਾਮ੍ਨਾ ਤਾਨ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਸਂ ਦ੍ਯਾ ਤ੍ਵਮ੍
ਉੱਚੇ, ਹੇਠਲੇ ਤੇ ਵਿਚਲੇ ਸਭ ਇਕਠੇ ਹੋਣ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ—ਅੱਗ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੀ خاطر ਇਕਠਾ ਕਰ।
ਅਮੀ ਯੇ ਯੁਧਮਾਯਨ੍ਤਿ ਕੇਤੂਨ੍ ਕृਤ੍ਵਾਨੀਕਸ਼ਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ ਪਰ੍ਯਹਾਰ੍ਦਾਮ੍ਨ ਤਾਨ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਸਂ ਦ੍ਯਾ ਤ੍ਵਮ੍
ਜੋ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ—ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ—ਅੱਗ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੀ خاطر ਇਕਠਾ ਕਰ।
ਆਦਾਨੇਨ ਸਂਦਾਨੇਨਾਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ ਆ ਦ੍ਯਾਮਸਿ । ਅਪਾਨਾ ਯੇ ਚੈषਾਂ ਪ੍ਰਾਣਾ ਅਸੁਨਾਸੂਨ੍ਤ੍ਸਮਛਿਦਨ੍
ਲੈਣ ਅਤੇ ਜੋੜਣ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਂਸਾਂ ਤੇ ਜਿੰਦਾਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਣ।
ਇਦਮਾਦਾਨਮਕਰਂ ਤਪਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸਂਸ਼ਿਤਮ੍ । ਅਮਿਤ੍ਰਾ ਯੇऽਤ੍ਰ ਨਃ ਸਨ੍ਤਿ ਤਾਨ੍ ਅਗ੍ਨ ਆ ਦ੍ਯਾ ਤ੍ਵਮ੍
ਇਹ ਲੈਣਾ ਮੈਂ ਤਪ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਜੋ ਇੱਥੇ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਅੱਗ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ।
ਐਨਾਨ੍ ਦ੍ਯਤਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਸੋਮੋ ਰਾਜਾ ਚ ਮੇਦਿਨੌ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਰੁਤ੍ਵਾਨ੍ ਆਦਾਨਮਮਿਤ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਕृਣੋਤੁ ਨਃ
ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ, ਸੋਮਾ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ; ਇੰਦਰ ਮਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਜਾਵੇ।
ਯਥਾ ਮਨੋ ਮਨਸ੍ਕੇਤੈਃ ਪਰਾਪਤਤ੍ਯਾਸ਼ੁਮਤ੍। ਏਵਾ ਤ੍ਵਂ ਕਾਸੇ ਪ੍ਰ ਪਤ ਮਨਸੋऽਨੁ ਪ੍ਰਵਾਯ੍ਯਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਉੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਖੰਘ, ਮਨ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਦੂਰ ਉੱਡ ਜਾ।
ਯਥਾ ਬਾਣਃ ਸੁਸਂਸ਼ਿਤਃ ਪਰਾਪਤਤ੍ਯਾਸ਼ੁਮਤ੍। ਏਵਾ ਤ੍ਵਂ ਕਾਸੇ ਪ੍ਰ ਪਤ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਨੁ ਸਂਵਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੀਖੀ ਕੀਤੀ ਤੀਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਉੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਖੰਘ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਦੂਰ ਉੱਡ ਜਾ।
ਯਥਾ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਰਸ਼੍ਮਯਃ ਪਰਾਪਤਨ੍ਤ੍ਯਾਸ਼ੁਮਤ੍। ਏਵਾ ਤ੍ਵਂ ਕਾਸੇ ਪ੍ਰ ਪਤ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯਾਨੁ ਵਿਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਉੱਡ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਖੰਘ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਹਾਵੇ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਦੂਰ ਉੱਡ ਜਾ।
ਆਯਨੇ ਤੇ ਪਰਾਯਣੇ ਦੂਰ੍ਵਾ ਰੋਹਨ੍ਤੁ ਪੁष੍ਪਿਣੀਃ । ਉਤ੍ਸੋ ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਜਾਯਤਾਂ ਹ੍ਰਦੋ ਵਾ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਵਾਨ੍
ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਤੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਦੂਰਵਾ ਘਾਹ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉੱਗੇ; ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਚਸ਼ਮਾ ਨਿਕਲੇ ਜਾਂ ਕੋਈ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪੋਖ ਬਣੇ।
ਅਪਾਮਿਦਂ ਨ੍ਯਯਨਂ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍ । ਮਧ੍ਯੇ ਹ੍ਰਦਸ੍ਯ ਨੋ ਗृਹਾਃ ਪਰਾਚੀਨਾ ਮੁਖਾ ਕृਧਿ
ਇਹ ਪਾਣੀ ਦਾ ਥਾਂ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਠਹਿਰਾਈ ਹੈ; ਝੀਲ ਦੇ ਵਿਚ ਸਾਡੇ ਘਰ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਸਾਡੇ ਵਲੋਂ ਦੂਰ ਕਰ।
ਹਿਮਸ੍ਯ ਤ੍ਵਾ ਜਰਾਯੁਣਾ ਸ਼ਾਲੇ ਪਰਿ ਵ੍ਯਯਾਮਸਿ । ਸ਼ੀਤਹ੍ਰਦਾ ਹਿ ਨੋ ਭੁਵੋऽਗ੍ਨਿष੍ਕृਣੋਤੁ ਭੇषਜਮ੍
ਹਿਮ ਦੇ ਪਰਤ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਚੌਲ ਦੇ ਖੇਤ 'ਚ ਘੇਰਦੇ ਹਾਂ; ਸਾਡੀ ਧਰਤੀ ਠੰਡੀ ਝੀਲਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ—ਅੱਗ, ਇਲਾਜ ਤਿਆਰ ਕਰ।
ਵਿਸ਼੍ਵਜਿਤ੍ਤ੍ਰਾਯਮਾਣਾਯੈ ਮਾ ਪਰਿ ਦੇਹਿ । ਤ੍ਰਾਯਮਾਣੇ ਦ੍ਵਿਪਾਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਨੋ ਰਕ੍ਸ਼ ਚਤੁष੍ਪਾਦ੍ ਯਚ੍ਚ ਨਃ ਸ੍ਵਮ੍
ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦੀ ਤੇ ਬਚਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ; ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ 'ਚ ਸਾਡੇ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਸਾਡਾ ਹੈ, ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਤ੍ਰਾਯਮਾਣੇ ਵਿਸ਼੍ਵਜਿਤੇ ਮਾ ਪਰਿ ਦੇਹਿ । ਵਿਸ਼੍ਵਜਿਦ੍ਦ੍ਵਿਪਾਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਨੋ ਰਕ੍ਸ਼ ਚਤੁष੍ਪਾਡ੍ਯਚ੍ਚ ਨਃ ਸ੍ਵਮ੍
ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਬਚਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ; ਉਸ ਦੀ ਜਿੱਤ 'ਚ ਸਾਡੇ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਸਾਡਾ ਹੈ, ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਵਿਸ਼੍ਵਜਿਤ੍ਕਲ੍ਯਾਣ੍ਯੈ ਮਾ ਪਰਿ ਦੇਹਿ । ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਦ੍ਵਿਪਾਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਨੋ ਰਕ੍ਸ਼ ਚਤੁष੍ਪਾਦ੍ ਯਚ੍ਚ ਨਃ ਸ੍ਵਮ੍
ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ; ਉਸ ਦੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ 'ਚ ਸਾਡੇ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਸਾਡਾ ਹੈ, ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਸਰ੍ਵਵਿਦੇ ਮਾ ਪਰਿ ਦੇਹਿ । ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਦ੍ਵਿਪਾਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਨੋ ਰਕ੍ਸ਼ ਚਤੁष੍ਪਾਦ੍ ਯਚ੍ਚ ਨਃ ਸ੍ਵਮ੍
ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ; ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਜਾਣਣ 'ਚ ਸਾਡੇ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਸਾਡਾ ਹੈ, ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਮੇਧੇ ਪ੍ਰਥਮਾ ਗੋਭਿਰਸ਼੍ਵੇਭਿਰਾ ਗਹਿ । ਤ੍ਵਂ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਅਸਿ ਯਜ੍ਞਿਯਾ
ਤੂੰ, ਮেধਾ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਪਹਿਲਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਆ; ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਲਈ ਤੂੰ ਯੋਗ ਹੈ।
ਮੇਧਾਮਹਂ ਪ੍ਰਥਮਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਵਤੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜੂਤਾਮृषਿष੍ਟੁਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰਪੀਤਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਭਿਰ੍ਦੇਵਾਨਾਮਵਸੇ ਹੁਵੇ
ਮੈਂ ਮেধਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਹਿਲੀ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ, ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਿਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਸੱਦਾ ਹਾਂ।
ਯਾਂ ਮੇਧਾਮृਭਵੋ ਵਿਦੁਰ੍ਯਾਂ ਮੇਧਾਮਸੁਰਾ ਵਿਦੁਃ । ऋषਯੋ ਭਦ੍ਰਾਂ ਮੇਧਾਂ ਯਾਂ ਵਿਦੁਸ੍ਤਾਂ ਮਯ੍ਯਾ ਵੇਸ਼ਯਾਮਸਿ
ਜਿਸ ਬੁਧੀ ਨੂੰ ਸਚ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਜਾਣਿਆ, ਜਿਸ ਬੁਧੀ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸਮਝਿਆ, ਜਿਸ ਚੰਗੀ ਬੁਧੀ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪਛਾਣਿਆ—ਉਹੀ ਬੁਧੀ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵਸਾਈਏ।
ਯਾਮृषਯੋ ਭੂਤਕृਤੋ ਮੇਧਾਂ ਮੇਧਾਵਿਨੋ ਵਿਦੁਃ । ਤਯਾ ਮਾਮਦ੍ਯ ਮੇਧਯਾਗ੍ਨੇ ਮੇਧਾਵਿਨਂ ਕृਣੁ
ਜਿਸ ਬੁਧੀ ਨੂੰ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਜਾਣਿਆ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਉਸ ਬੁਧੀ ਨਾਲ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਬੁਧੀਵਾਨ ਬਣਾ।
ਮੇਧਾਂ ਸਾਯਂ ਮੇਧਾਂ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਮੇਧਾਂ ਮਧ੍ਯਨ੍ਦਿਨਂ ਪਰਿ । ਮੇਧਾਂ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਰ੍ਵਚਸਾ ਵੇਸ਼ਯਾਮਹੇ
ਸਾਂਝ ਵੇਲੇ ਦੀ ਬੁਧੀ, ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਬੁਧੀ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਬੁਧੀ—ਅਸੀਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਤੇ ਬੋਲੇ ਗਏ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਬੁਧੀ ਵਸਾਈਏ।
ਪਿਪ੍ਪਲੀ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਭੇषਜ੍ਯੁਤਾਤਿਵਿਦ੍ਧਭੇषਜੀ । ਤਾਂ ਦੇਵਾਃ ਸਮਕਲ੍ਪਯਨ੍ਨ੍ ਇਯਂ ਜੀਵਿਤਵਾ ਅਲਮ੍
ਲੰਮੀ ਪਿੱਪਲੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਦਵਾਈ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਦਵਾਈ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ—ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬਣਾਈ ਹੈ; ਇਹ ਜੀਵਨ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈ।
ਪਿਪ੍ਪਲ੍ਯਃ ਸਮਵਦਨ੍ਤਾਯਤੀਰ੍ਜਨਨਾਦਧਿ । ਯਂ ਜੀਵਮਸ਼੍ਨਵਾਮਹੈ ਨ ਸ ਰਿष੍ਯਾਤਿ ਪੂਰੁषਃ
ਪਿੱਪਲੀਆਂ, ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਬੋਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਨਮ ਦੇ ਮੂਲ 'ਤੇ ਰੱਖੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਜੀਵਨ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਅਸੁਰਾਸ੍ਤ੍ਵਾ ਨ੍ਯਖਨਨ੍ ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਵੋਦਵਪਨ੍ ਪੁਨਃ । ਵਾਤੀਕृਤਸ੍ਯ ਭੇषਜੀਮਥੋ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਸ੍ਯ ਭੇषਜੀਮ੍
ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦੱਬ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਉਖਾੜ ਲਿਆ—ਹਵਾ ਨਾਲ ਹੋਈ ਬਿਮਾਰੀ ਦੀ ਦਵਾਈ, ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ ਬਿਮਾਰੀ ਦੀ ਦਵਾਈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਨੋ ਹਿ ਕਮੀਡ੍ਯੋ ਅਧ੍ਵਰੇषੁ ਸਨਾਚ੍ਚ ਹੋਤਾ ਨਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਸਿ । ਸ੍ਵਾਂ ਚਾਗ੍ਨੇ ਤਨ੍ਵਂ ਪਿਪ੍ਰਾਯਸ੍ਵਾਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਚ ਸੌਭਗਮਾ ਯਜਸ੍ਵ
ਤੂੰ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈਂ ਤੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈਂ, ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਨਵਾਂ ਹੋਤ੍ਰ; ਹੇ ਅਗਨਿ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਪਿਆਰ ਕਰ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਘ੍ਨ੍ਯਾਂ ਜਾਤੋ ਵਿਚृਤੋਰ੍ਯਮਸ੍ਯ ਮੂਲਬਰ੍ਹਣਾਤ੍ਪਰਿ ਪਾਹ੍ਯੇਨਮ੍ । ਅਤ੍ਯੇਨਂ ਨੇषਦ੍ਦੁਰਿਤਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਤ੍ਵਾਯ ਸ਼ਤਸ਼ਾਰਦਾਯ
ਜੋ ਵੱਡੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਜਨਮਿਆ, ਯਮ ਦੇ ਮੂਲ ਤੋਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਚਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਈ।
ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੇऽਹ੍ਨ੍ਯਜਨਿष੍ਟ ਵੀਰੋ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਜਾ ਜਾਯਮਾਨਃ ਸੁਵੀਰਃ । ਸ ਮਾ ਵਧੀਤ੍ਪਿਤਰਂ ਵਰ੍ਧਮਾਨੋ ਮਾ ਮਾਤਰਂ ਪ੍ਰ ਮਿਨੀਜ੍ਜਨਿਤ੍ਰੀਮ੍
ਬਾਘ ਦੇ ਦਿਨ ਇੱਕ ਵੀਰ ਜਨਮਿਆ, ਤਾਰੇ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਤਾਕਤਵਾਨ; ਜਦੋਂ ਵਧੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੇ, ਤੇ ਮਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਏ।
ਇਮਂ ਮੇ ਅਗ੍ਨੇ ਪੁਰੁषਂ ਮੁਮੁਗ੍ਧ੍ਯਯਂ ਯੋ ਬਦ੍ਧਃ ਸੁਯਤੋ ਲਾਲਪੀਤਿ । ਅਤੋऽਧਿ ਤੇ ਕृਣਵਦ੍ਭਾਗਧੇਯਂ ਯਦਾਨੁਨ੍ਮਦਿਤੋऽਸਤਿ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਛੱਡ—ਜੋ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੀਭ ਢਿੱਲੀ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਾਗਲ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇ।