ਅਭਿ ਤ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਰਿਮਤਃ ਪੁਰਾ ਤ੍ਵਾਂਹੂਰਣਾਦ੍ਧੁਵੇ । ਹ੍ਵਯਾਮ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਚੇਤ੍ਤਾਰਂ ਪੁਰੁਣਾਮਾਨਮੇਕਜਮ੍
ਇੰਦਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਡੇ ਪੁਰਖਾ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਸਮਝਦਾਰ, ਬਹੁਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਤੇ ਇਕੋ-ਇਕ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਯੋ ਅਦ੍ਯ ਸੇਨ੍ਯੋ ਵਧੋ ਜਿਘਾਂਸਨ੍ ਨ ਉਦੀਰਤੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਬਾਹੂ ਸਮਨ੍ਤਂ ਪਰਿ ਦਦ੍ਮਃ
ਜੋ ਅੱਜ ਵੈਰੀ ਹੋ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਠ ਨਾ ਸਕੇ। ਉਥੇ, ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ।
ਪਰਿ ਦਦ੍ਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਬਾਹੂ ਸਮਨ੍ਤਂ ਤ੍ਰਾਤੁਸ੍ਤ੍ਰਾਯਤਾਂ ਨਃ । ਦੇਵ ਸਵਿਤਃ ਸੋਮ ਰਾਜਨ੍ਤ੍ਸੁਮਨਸਂ ਮਾ ਕृਣੁ ਸ੍ਵਸ੍ਤਯੇ
ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਕਿ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ; ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਏ। ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ, ਸੋਮ ਰਾਜਾ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਦੇ, ਭਲਾਈ ਲਈ।
ਦੇਵਾ ਅਦੁਃ ਸੂਰ੍ਯੋ ਦ੍ਯੌਰਦਾਤ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਦਾਤ੍। ਤਿਸ੍ਰਃ ਸਰਸ੍ਵਤਿਰਦੁਃ ਸਚਿਤ੍ਤਾ ਵਿषਦੂषਣਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਅਸਮਾਨ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਧਰਤੀ ਨੇ ਦਿੱਤਾ। ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਦਿੱਤਾ, ਜ਼ਹਿਰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦ੍ਵੋ ਦੇਵਾ ਉਪਜੀਕਾ ਆਸਿਞ੍ਚਨ੍ ਧਨ੍ਵਨ੍ਯੁਦਕਮ੍ । ਤੇਨ ਦੇਵਪ੍ਰਸੂਤੇਨੇਦਂ ਦੂषਯਤਾ ਵਿषਮ੍
ਜੋ ਪਾਣੀ ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਰੇਤ 'ਤੇ ਛਿੜਕਿਆ, ਉਸ ਨਾਲ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਇਸ ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰੋ।
ਅਸੁਰਾਣਾਂ ਦੁਹਿਤਾਸਿ ਸਾ ਦੇਵਾਨਾਮਸਿ ਸ੍ਵਸਾ । ਦਿਵਸ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਸਂਭੂਤਾ ਸਾ ਚਕਰ੍ਥਾਰਸਂ ਵਿषਮ੍
ਤੂੰ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭੈਣ ਹੈਂ। ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਤੂੰ ਰਸ, ਜ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ।
ਆ ਵृषਾਯਸ੍ਵ ਸ਼੍ਵਸਿਹਿ ਵਰ੍ਧਸ੍ਵ ਪ੍ਰਥਯਸ੍ਵ ਚ । ਯਥਾਙ੍ਗਂ ਵਰ੍ਧਤਾਂ ਸ਼ੇਪਸ੍ਤੇਨ ਯੋषਿਤਮਿਜ੍ਜਹਿ
ਵਹਾਓ, ਸਾਹ ਲਓ, ਵਧੋ ਤੇ ਫੈਲੋ। ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਲਿੰਗ ਵਧੇ; ਉਸ ਨਾਲ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤੋ।
ਯੇਨ ਕृषਂ ਵਾਜਯਨ੍ਤਿ ਯੇਨ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਾਤੁਰਮ੍ । ਤੇਨਾਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਪਤੇ ਧਨੁਰਿਵਾ ਤਾਨਯਾ ਪਸਃ
ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਤਲਾ ਮੋਟਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬਿਮਾਰ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਣਪਤੀ, ਉਸ ਦਾ ਲਿੰਗ ਧਨੂ ਦੀ ਤੰਦ ਵਾਂਗ ਖਿੱਚੋ।
ਆਹਂ ਤਨੋਮਿ ਤੇ ਪਸੋ ਅਧਿ ਜ੍ਯਾਮਿਵ ਧਨ੍ਵਨਿ । ਕ੍ਰਮਸ੍ਵ ऋष ਇਵ ਰੋਹਿਤਮਨਵਗ੍ਲਾਯਤਾ ਸਦਾ
ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਲਿੰਗ ਧਨੂ 'ਤੇ ਤੰਦ ਵਾਂਗ ਖਿੱਚਦਾ ਹਾਂ। ਅੱਗੇ ਵਧ, ਲਾਲ ਬਲਦ ਵਾਂਗ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਰਭੀਕ ਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਥੱਕਣ ਵਾਲਾ।
ਯਥਾਯਂ ਵਾਹੋ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ ਸਮੈਤਿ ਸਂ ਚ ਵਰ੍ਤਤੇ । ਏਵਾ ਮਾਮਭਿ ਤੇ ਮਨਃ ਸਮੈਤੁ ਸਂ ਚ ਵਰ੍ਤਤਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਮਿਲ ਕੇ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਇਵੇਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਤੇ ਇਕਸਾਰ ਚਲੇ।
ਆਹਂ ਖਿਦਾਮਿ ਤੇ ਮਨੋ ਰਾਜਾਸ਼੍ਵਃ ਪृष੍ਟ੍ਯਾਮਿਵ । ਰੇष੍ਮਛਿਨ੍ਨਂ ਯਥਾ ਤृਣਂ ਮਯਿ ਤੇ ਵੇष੍ਟਤਾਂ ਮਨਃ
ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਵਲ ਖਿੱਚਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਦਾ ਘੋੜਾ ਜੁਆ 'ਚ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਘਾਹ ਇਕੱਠਾ ਬੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ।
ਆਞ੍ਜਨਸ੍ਯ ਮਦੁਘਸ੍ਯ ਕੁष੍ਠਸ੍ਯ ਨਲਦਸ੍ਯ ਚ । ਤੁਰੋ ਭਗਸ੍ਯ ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਮਨੁਰੋਧਨਮੁਦ੍ਭਰੇ
ਅੰਜਨ, ਮਿੱਠਾ, ਕੁਸ਼ਟ ਤੇ ਨਲਦ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਭਾਗਾ ਦੀ ਮਿਹਰ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਖਿੱਚਦਾ ਹਾਂ।
ਸਂਦਾਨਂ ਵੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ਸਂਦਾਨਂ ਸਵਿਤਾ ਕਰਤ੍। ਸਂਦਾਨਂ ਮਿਤ੍ਰੋ ਅਰ੍ਯਮਾ ਸਂਦਾਨਂ ਭਗੋ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ
ਤੁਹਾਨੂੰ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਜੋੜੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਵਿਤਾ ਜੋੜੇ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਅਰਯਮਾ ਜੋੜੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਗ ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਜੋੜੇ।
ਸਂ ਪਰਮਾਨ੍ਤ੍ਸਮਵਮਾਨ੍ ਅਥੋ ਸਂ ਦ੍ਯਾਮਿ ਮਧ੍ਯਮਾਨ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ ਪਰ੍ਯਹਾਰ੍ਦਾਮ੍ਨਾ ਤਾਨ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਸਂ ਦ੍ਯਾ ਤ੍ਵਮ੍
ਉੱਚੇ, ਹੇਠਲੇ ਤੇ ਵਿਚਲੇ ਸਭ ਇਕਠੇ ਹੋਣ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ—ਅੱਗ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੀ خاطر ਇਕਠਾ ਕਰ।
ਅਮੀ ਯੇ ਯੁਧਮਾਯਨ੍ਤਿ ਕੇਤੂਨ੍ ਕृਤ੍ਵਾਨੀਕਸ਼ਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ ਪਰ੍ਯਹਾਰ੍ਦਾਮ੍ਨ ਤਾਨ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਸਂ ਦ੍ਯਾ ਤ੍ਵਮ੍
ਜੋ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ—ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ—ਅੱਗ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੀ خاطر ਇਕਠਾ ਕਰ।
ਆਦਾਨੇਨ ਸਂਦਾਨੇਨਾਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ ਆ ਦ੍ਯਾਮਸਿ । ਅਪਾਨਾ ਯੇ ਚੈषਾਂ ਪ੍ਰਾਣਾ ਅਸੁਨਾਸੂਨ੍ਤ੍ਸਮਛਿਦਨ੍
ਲੈਣ ਅਤੇ ਜੋੜਣ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਂਸਾਂ ਤੇ ਜਿੰਦਾਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਣ।
ਇਦਮਾਦਾਨਮਕਰਂ ਤਪਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸਂਸ਼ਿਤਮ੍ । ਅਮਿਤ੍ਰਾ ਯੇऽਤ੍ਰ ਨਃ ਸਨ੍ਤਿ ਤਾਨ੍ ਅਗ੍ਨ ਆ ਦ੍ਯਾ ਤ੍ਵਮ੍
ਇਹ ਲੈਣਾ ਮੈਂ ਤਪ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਜੋ ਇੱਥੇ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਅੱਗ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ।
ਐਨਾਨ੍ ਦ੍ਯਤਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਸੋਮੋ ਰਾਜਾ ਚ ਮੇਦਿਨੌ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਰੁਤ੍ਵਾਨ੍ ਆਦਾਨਮਮਿਤ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਕृਣੋਤੁ ਨਃ
ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ, ਸੋਮਾ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ; ਇੰਦਰ ਮਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਜਾਵੇ।
ਯਥਾ ਮਨੋ ਮਨਸ੍ਕੇਤੈਃ ਪਰਾਪਤਤ੍ਯਾਸ਼ੁਮਤ੍। ਏਵਾ ਤ੍ਵਂ ਕਾਸੇ ਪ੍ਰ ਪਤ ਮਨਸੋऽਨੁ ਪ੍ਰਵਾਯ੍ਯਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਉੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਖੰਘ, ਮਨ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਦੂਰ ਉੱਡ ਜਾ।
ਯਥਾ ਬਾਣਃ ਸੁਸਂਸ਼ਿਤਃ ਪਰਾਪਤਤ੍ਯਾਸ਼ੁਮਤ੍। ਏਵਾ ਤ੍ਵਂ ਕਾਸੇ ਪ੍ਰ ਪਤ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਨੁ ਸਂਵਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੀਖੀ ਕੀਤੀ ਤੀਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਉੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਖੰਘ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਦੂਰ ਉੱਡ ਜਾ।
ਯਥਾ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਰਸ਼੍ਮਯਃ ਪਰਾਪਤਨ੍ਤ੍ਯਾਸ਼ੁਮਤ੍। ਏਵਾ ਤ੍ਵਂ ਕਾਸੇ ਪ੍ਰ ਪਤ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯਾਨੁ ਵਿਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਉੱਡ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਖੰਘ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਹਾਵੇ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਦੂਰ ਉੱਡ ਜਾ।
ਆਯਨੇ ਤੇ ਪਰਾਯਣੇ ਦੂਰ੍ਵਾ ਰੋਹਨ੍ਤੁ ਪੁष੍ਪਿਣੀਃ । ਉਤ੍ਸੋ ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਜਾਯਤਾਂ ਹ੍ਰਦੋ ਵਾ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਵਾਨ੍
ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਤੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਦੂਰਵਾ ਘਾਹ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉੱਗੇ; ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਚਸ਼ਮਾ ਨਿਕਲੇ ਜਾਂ ਕੋਈ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪੋਖ ਬਣੇ।
ਅਪਾਮਿਦਂ ਨ੍ਯਯਨਂ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍ । ਮਧ੍ਯੇ ਹ੍ਰਦਸ੍ਯ ਨੋ ਗृਹਾਃ ਪਰਾਚੀਨਾ ਮੁਖਾ ਕृਧਿ
ਇਹ ਪਾਣੀ ਦਾ ਥਾਂ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਠਹਿਰਾਈ ਹੈ; ਝੀਲ ਦੇ ਵਿਚ ਸਾਡੇ ਘਰ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਸਾਡੇ ਵਲੋਂ ਦੂਰ ਕਰ।
ਹਿਮਸ੍ਯ ਤ੍ਵਾ ਜਰਾਯੁਣਾ ਸ਼ਾਲੇ ਪਰਿ ਵ੍ਯਯਾਮਸਿ । ਸ਼ੀਤਹ੍ਰਦਾ ਹਿ ਨੋ ਭੁਵੋऽਗ੍ਨਿष੍ਕृਣੋਤੁ ਭੇषਜਮ੍
ਹਿਮ ਦੇ ਪਰਤ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਚੌਲ ਦੇ ਖੇਤ 'ਚ ਘੇਰਦੇ ਹਾਂ; ਸਾਡੀ ਧਰਤੀ ਠੰਡੀ ਝੀਲਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ—ਅੱਗ, ਇਲਾਜ ਤਿਆਰ ਕਰ।
ਵਿਸ਼੍ਵਜਿਤ੍ਤ੍ਰਾਯਮਾਣਾਯੈ ਮਾ ਪਰਿ ਦੇਹਿ । ਤ੍ਰਾਯਮਾਣੇ ਦ੍ਵਿਪਾਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਨੋ ਰਕ੍ਸ਼ ਚਤੁष੍ਪਾਦ੍ ਯਚ੍ਚ ਨਃ ਸ੍ਵਮ੍
ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦੀ ਤੇ ਬਚਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ; ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ 'ਚ ਸਾਡੇ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਸਾਡਾ ਹੈ, ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਤ੍ਰਾਯਮਾਣੇ ਵਿਸ਼੍ਵਜਿਤੇ ਮਾ ਪਰਿ ਦੇਹਿ । ਵਿਸ਼੍ਵਜਿਦ੍ਦ੍ਵਿਪਾਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਨੋ ਰਕ੍ਸ਼ ਚਤੁष੍ਪਾਡ੍ਯਚ੍ਚ ਨਃ ਸ੍ਵਮ੍
ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਬਚਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ; ਉਸ ਦੀ ਜਿੱਤ 'ਚ ਸਾਡੇ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਸਾਡਾ ਹੈ, ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਵਿਸ਼੍ਵਜਿਤ੍ਕਲ੍ਯਾਣ੍ਯੈ ਮਾ ਪਰਿ ਦੇਹਿ । ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਦ੍ਵਿਪਾਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਨੋ ਰਕ੍ਸ਼ ਚਤੁष੍ਪਾਦ੍ ਯਚ੍ਚ ਨਃ ਸ੍ਵਮ੍
ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ; ਉਸ ਦੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ 'ਚ ਸਾਡੇ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਸਾਡਾ ਹੈ, ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਸਰ੍ਵਵਿਦੇ ਮਾ ਪਰਿ ਦੇਹਿ । ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਦ੍ਵਿਪਾਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਨੋ ਰਕ੍ਸ਼ ਚਤੁष੍ਪਾਦ੍ ਯਚ੍ਚ ਨਃ ਸ੍ਵਮ੍
ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ; ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਜਾਣਣ 'ਚ ਸਾਡੇ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਸਾਡਾ ਹੈ, ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਮੇਧੇ ਪ੍ਰਥਮਾ ਗੋਭਿਰਸ਼੍ਵੇਭਿਰਾ ਗਹਿ । ਤ੍ਵਂ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਅਸਿ ਯਜ੍ਞਿਯਾ
ਤੂੰ, ਮেধਾ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਪਹਿਲਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਆ; ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਲਈ ਤੂੰ ਯੋਗ ਹੈ।
ਮੇਧਾਮਹਂ ਪ੍ਰਥਮਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਵਤੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜੂਤਾਮृषਿष੍ਟੁਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰਪੀਤਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਭਿਰ੍ਦੇਵਾਨਾਮਵਸੇ ਹੁਵੇ
ਮੈਂ ਮেধਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਹਿਲੀ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ, ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਿਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਸੱਦਾ ਹਾਂ।