ਗਰ੍ਭੋ ਅਸ੍ਯੋषਧੀਨਾਂ ਗਰ੍ਭੋ ਹਿਮਵਤਾਮੁਤ । ਗਰ੍ਭੋ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਭੂਤਸ੍ਯੇਮਂ ਮੇ ਅਗਦਂ ਕृਧਿ
ਇਹ ਬੂਟੀਆਂ ਦਾ ਜਣਮ ਹੈ, ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਦਾ ਜਣਮ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਜੰਤੂਆਂ ਦਾ ਜਣਮ ਹੈ। ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦਵਾਈ ਬਣ ਜਾਵੇ।
ਯਾ ਓषਧਯਃ ਸੋਮਰਾਜ੍ਞੀਰ੍ਬਹ੍ਵੀਃ ਸ਼ਤਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਃ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਪ੍ਰਸੂਤਾਸ੍ਤਾ ਨੋ ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤ੍ਵਂਹਸਃ
ਤੁਸੀਂ ਜੜੀਆਂ, ਸੋਮਾ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ, ਬਹੁਤ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਤੋਂ ਪੈਦਾਂ ਹੋਈਆਂ—ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿਓ।
ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤੁ ਮਾ ਸ਼ਪਥ੍ਯਾਦਥੋ ਵਰੁਣ੍ਯਾਦੁਤ । ਅਥੋ ਯਮਸ੍ਯ ਪਡ੍ਵੀਸ਼ਾਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਵਕਿਲ੍ਬਿषਾਤ੍
ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ, ਵਰੁਣ ਦੀ ਬੰਨ੍ਹ ਤੋਂ, ਯਮ ਦੇ ਜੰਜੀਰ ਤੋਂ, ਤੇ ਹਰ ਰੱਬੀ ਗੁਨਾਹ ਤੋਂ ਛੁਡਾ ਦੇਣ।
ਯਚ੍ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਮਨਸਾ ਯਚ੍ਚ ਵਾਚੋਪਾਰਿਮ ਜਾਗ੍ਰਤੋ ਯਤ੍ਸ੍ਵਪਨ੍ਤਃ । ਸੋਮਸ੍ਤਾਨਿ ਸ੍ਵਧਯਾ ਨਃ ਪੁਨਾਤੁ
ਅਸੀਂ ਅੱਖਾਂ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਜਾਗਦੇ ਜਾਂ ਸੁੱਤੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ—ਸੋਮਾ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਸਭ ਸਾਡਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ।
ਅਭਿਭੂਰ੍ਯਜ੍ਞੋ ਅਭਿਭੂਰਗ੍ਨਿਰਭਿਭੂਃ ਸੋਮੋ ਅਭਿਭੂਰਿਨ੍ਦ੍ਰਃ । ਅਭ੍ਯਹਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਃ ਪृਤਨਾ ਯਥਾਸਾਨ੍ਯੇਵਾ ਵਿਧੇਮਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਾ ਇਦਂ ਹਵਿਃ
ਯਜਨਾ ਜਿੱਤਦੀ ਹੈ, ਅੱਗ ਜਿੱਤਦੀ ਹੈ, ਸੋਮ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਜੰਗ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂ; ਆਓ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਕਰੀਏ, ਇਹ ਭੇਟ ਚੜਾਈਏ।
ਸ੍ਵਧਾਸ੍ਤੁ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਾ ਪ੍ਰਜਾਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਮਧੁਨੇਹ ਪਿਨ੍ਵਤਮ੍ । ਬਾਧੇਥਾਂ ਦੂਰਂ ਨਿਰ੍ऋਤਿਂ ਪਰਾਚੈਃ ਕृਤਂ ਚਿਦੇਨਃ ਪ੍ਰ ਮੁਮੁਕ੍ਤਮਸ੍ਮਤ੍
ਮਿਤਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ, ਜੋ ਸਮਝਦਾਰ ਹਨ ਤੇ ਉਲਾਦ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਇਥੇ ਮਿੱਠਾ ਪਿਆਰ ਦੇ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇਣ। ਨੁਕਸਾਨ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦਿਓ, ਬੁਰਾਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਦਿਓ।
ਇਮਂ ਵੀਰਮਨੁ ਹਰ੍षਧ੍ਵਮੁਗ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਖਾਯੋ ਅਨੁ ਸਂ ਰਭਧ੍ਵਮ੍ । ਗ੍ਰਾਮਜਿਤਂ ਗੋਜਿਤਂ ਵਜ੍ਰਬਾਹੁਂ ਜਯਨ੍ਤਮਜ੍ਮ ਪ੍ਰਮृਣਨ੍ਤਮੋਜਸਾ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਇਸ ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਓ, ਦੋਸਤੋ; ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ ਜੁੜੋ। ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਧਨ-ਧਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਵਜਰ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਜਯਾਤਿ ਨ ਪਰਾ ਜਯਾਤਾ ਅਧਿਰਾਜੋ ਰਾਜਸੁ ਰਾਜਯਾਤੈ । ਚਰ੍ਕृਤ੍ਯ ਈਡ੍ਯੋ ਵਨ੍ਦ੍ਯਸ਼੍ਚੋਪਸਦ੍ਯੋ ਨਮਸ੍ਯ੍ਸ਼੍ਭਵੇਹ
ਇੰਦਰ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਾ ਜਿੱਤ ਸਕੇ। ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ, ਵੰਦਨਯੋਗ, ਮਿਲਣਯੋਗ ਤੇ ਇਥੇ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ।
ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਧਿਰਾਜਃ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯੁਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭੂਰਭਿਭੂਤਿਰ੍ਜਨਾਨਾਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਦੈਵੀਰ੍ਵਿਸ਼ ਇਮਾ ਵਿ ਰਾਜਾਯੁष੍ਮਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਜਰਂ ਤੇ ਅਸ੍ਤੁ
ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਰਾਜਾ ਹੈਂ; ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਹੈ। ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਤੇਰੀ ਰਾਜ-ਤਾਕਤ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾ ਦਿਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸਿ ਰਾਜੋਤੋਦੀਚ੍ਯਾ ਦਿਸ਼ੋ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ ਛਤ੍ਰੁਹੋऽਸਿ । ਯਤ੍ਰ ਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਰੋਤ੍ਯਾਸ੍ਤਜ੍ਜਿਤਂ ਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤੋ ਵृषਭ ਏषਿ ਹਵ੍ਯਃ
ਪੂਰਬ ਵੱਲੋਂ ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਇੰਦਰ; ਉੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸਲੇਅਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਨਦੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਥੇ ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਹੈ; ਦੱਖਣ ਵੱਲੋਂ, ਵੱਡੇ ਬਲਦ, ਤੂੰ ਭੇਟ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈਂ।
ਅਭਿ ਤ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਰਿਮਤਃ ਪੁਰਾ ਤ੍ਵਾਂਹੂਰਣਾਦ੍ਧੁਵੇ । ਹ੍ਵਯਾਮ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਚੇਤ੍ਤਾਰਂ ਪੁਰੁਣਾਮਾਨਮੇਕਜਮ੍
ਇੰਦਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਡੇ ਪੁਰਖਾ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਸਮਝਦਾਰ, ਬਹੁਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਤੇ ਇਕੋ-ਇਕ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਯੋ ਅਦ੍ਯ ਸੇਨ੍ਯੋ ਵਧੋ ਜਿਘਾਂਸਨ੍ ਨ ਉਦੀਰਤੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਬਾਹੂ ਸਮਨ੍ਤਂ ਪਰਿ ਦਦ੍ਮਃ
ਜੋ ਅੱਜ ਵੈਰੀ ਹੋ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਠ ਨਾ ਸਕੇ। ਉਥੇ, ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ।
ਪਰਿ ਦਦ੍ਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਬਾਹੂ ਸਮਨ੍ਤਂ ਤ੍ਰਾਤੁਸ੍ਤ੍ਰਾਯਤਾਂ ਨਃ । ਦੇਵ ਸਵਿਤਃ ਸੋਮ ਰਾਜਨ੍ਤ੍ਸੁਮਨਸਂ ਮਾ ਕृਣੁ ਸ੍ਵਸ੍ਤਯੇ
ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਕਿ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ; ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਏ। ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ, ਸੋਮ ਰਾਜਾ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਦੇ, ਭਲਾਈ ਲਈ।
ਦੇਵਾ ਅਦੁਃ ਸੂਰ੍ਯੋ ਦ੍ਯੌਰਦਾਤ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਦਾਤ੍। ਤਿਸ੍ਰਃ ਸਰਸ੍ਵਤਿਰਦੁਃ ਸਚਿਤ੍ਤਾ ਵਿषਦੂषਣਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਅਸਮਾਨ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਧਰਤੀ ਨੇ ਦਿੱਤਾ। ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਦਿੱਤਾ, ਜ਼ਹਿਰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦ੍ਵੋ ਦੇਵਾ ਉਪਜੀਕਾ ਆਸਿਞ੍ਚਨ੍ ਧਨ੍ਵਨ੍ਯੁਦਕਮ੍ । ਤੇਨ ਦੇਵਪ੍ਰਸੂਤੇਨੇਦਂ ਦੂषਯਤਾ ਵਿषਮ੍
ਜੋ ਪਾਣੀ ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਰੇਤ 'ਤੇ ਛਿੜਕਿਆ, ਉਸ ਨਾਲ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਇਸ ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰੋ।
ਅਸੁਰਾਣਾਂ ਦੁਹਿਤਾਸਿ ਸਾ ਦੇਵਾਨਾਮਸਿ ਸ੍ਵਸਾ । ਦਿਵਸ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਸਂਭੂਤਾ ਸਾ ਚਕਰ੍ਥਾਰਸਂ ਵਿषਮ੍
ਤੂੰ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭੈਣ ਹੈਂ। ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਤੂੰ ਰਸ, ਜ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ।
ਆ ਵृषਾਯਸ੍ਵ ਸ਼੍ਵਸਿਹਿ ਵਰ੍ਧਸ੍ਵ ਪ੍ਰਥਯਸ੍ਵ ਚ । ਯਥਾਙ੍ਗਂ ਵਰ੍ਧਤਾਂ ਸ਼ੇਪਸ੍ਤੇਨ ਯੋषਿਤਮਿਜ੍ਜਹਿ
ਵਹਾਓ, ਸਾਹ ਲਓ, ਵਧੋ ਤੇ ਫੈਲੋ। ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਲਿੰਗ ਵਧੇ; ਉਸ ਨਾਲ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤੋ।
ਯੇਨ ਕृषਂ ਵਾਜਯਨ੍ਤਿ ਯੇਨ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਾਤੁਰਮ੍ । ਤੇਨਾਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਪਤੇ ਧਨੁਰਿਵਾ ਤਾਨਯਾ ਪਸਃ
ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਤਲਾ ਮੋਟਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬਿਮਾਰ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਣਪਤੀ, ਉਸ ਦਾ ਲਿੰਗ ਧਨੂ ਦੀ ਤੰਦ ਵਾਂਗ ਖਿੱਚੋ।
ਆਹਂ ਤਨੋਮਿ ਤੇ ਪਸੋ ਅਧਿ ਜ੍ਯਾਮਿਵ ਧਨ੍ਵਨਿ । ਕ੍ਰਮਸ੍ਵ ऋष ਇਵ ਰੋਹਿਤਮਨਵਗ੍ਲਾਯਤਾ ਸਦਾ
ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਲਿੰਗ ਧਨੂ 'ਤੇ ਤੰਦ ਵਾਂਗ ਖਿੱਚਦਾ ਹਾਂ। ਅੱਗੇ ਵਧ, ਲਾਲ ਬਲਦ ਵਾਂਗ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਰਭੀਕ ਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਥੱਕਣ ਵਾਲਾ।
ਯਥਾਯਂ ਵਾਹੋ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ ਸਮੈਤਿ ਸਂ ਚ ਵਰ੍ਤਤੇ । ਏਵਾ ਮਾਮਭਿ ਤੇ ਮਨਃ ਸਮੈਤੁ ਸਂ ਚ ਵਰ੍ਤਤਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਮਿਲ ਕੇ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਇਵੇਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਤੇ ਇਕਸਾਰ ਚਲੇ।
ਆਹਂ ਖਿਦਾਮਿ ਤੇ ਮਨੋ ਰਾਜਾਸ਼੍ਵਃ ਪृष੍ਟ੍ਯਾਮਿਵ । ਰੇष੍ਮਛਿਨ੍ਨਂ ਯਥਾ ਤृਣਂ ਮਯਿ ਤੇ ਵੇष੍ਟਤਾਂ ਮਨਃ
ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਵਲ ਖਿੱਚਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਦਾ ਘੋੜਾ ਜੁਆ 'ਚ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਘਾਹ ਇਕੱਠਾ ਬੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ।
ਆਞ੍ਜਨਸ੍ਯ ਮਦੁਘਸ੍ਯ ਕੁष੍ਠਸ੍ਯ ਨਲਦਸ੍ਯ ਚ । ਤੁਰੋ ਭਗਸ੍ਯ ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਮਨੁਰੋਧਨਮੁਦ੍ਭਰੇ
ਅੰਜਨ, ਮਿੱਠਾ, ਕੁਸ਼ਟ ਤੇ ਨਲਦ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਭਾਗਾ ਦੀ ਮਿਹਰ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਖਿੱਚਦਾ ਹਾਂ।
ਸਂਦਾਨਂ ਵੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ਸਂਦਾਨਂ ਸਵਿਤਾ ਕਰਤ੍। ਸਂਦਾਨਂ ਮਿਤ੍ਰੋ ਅਰ੍ਯਮਾ ਸਂਦਾਨਂ ਭਗੋ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ
ਤੁਹਾਨੂੰ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਜੋੜੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਵਿਤਾ ਜੋੜੇ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਅਰਯਮਾ ਜੋੜੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਗ ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਜੋੜੇ।
ਸਂ ਪਰਮਾਨ੍ਤ੍ਸਮਵਮਾਨ੍ ਅਥੋ ਸਂ ਦ੍ਯਾਮਿ ਮਧ੍ਯਮਾਨ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ ਪਰ੍ਯਹਾਰ੍ਦਾਮ੍ਨਾ ਤਾਨ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਸਂ ਦ੍ਯਾ ਤ੍ਵਮ੍
ਉੱਚੇ, ਹੇਠਲੇ ਤੇ ਵਿਚਲੇ ਸਭ ਇਕਠੇ ਹੋਣ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ—ਅੱਗ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੀ خاطر ਇਕਠਾ ਕਰ।
ਅਮੀ ਯੇ ਯੁਧਮਾਯਨ੍ਤਿ ਕੇਤੂਨ੍ ਕृਤ੍ਵਾਨੀਕਸ਼ਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ ਪਰ੍ਯਹਾਰ੍ਦਾਮ੍ਨ ਤਾਨ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਸਂ ਦ੍ਯਾ ਤ੍ਵਮ੍
ਜੋ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ—ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ—ਅੱਗ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੀ خاطر ਇਕਠਾ ਕਰ।
ਆਦਾਨੇਨ ਸਂਦਾਨੇਨਾਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ ਆ ਦ੍ਯਾਮਸਿ । ਅਪਾਨਾ ਯੇ ਚੈषਾਂ ਪ੍ਰਾਣਾ ਅਸੁਨਾਸੂਨ੍ਤ੍ਸਮਛਿਦਨ੍
ਲੈਣ ਅਤੇ ਜੋੜਣ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਂਸਾਂ ਤੇ ਜਿੰਦਾਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਣ।
ਇਦਮਾਦਾਨਮਕਰਂ ਤਪਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸਂਸ਼ਿਤਮ੍ । ਅਮਿਤ੍ਰਾ ਯੇऽਤ੍ਰ ਨਃ ਸਨ੍ਤਿ ਤਾਨ੍ ਅਗ੍ਨ ਆ ਦ੍ਯਾ ਤ੍ਵਮ੍
ਇਹ ਲੈਣਾ ਮੈਂ ਤਪ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਜੋ ਇੱਥੇ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਅੱਗ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ।
ਐਨਾਨ੍ ਦ੍ਯਤਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਸੋਮੋ ਰਾਜਾ ਚ ਮੇਦਿਨੌ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਰੁਤ੍ਵਾਨ੍ ਆਦਾਨਮਮਿਤ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਕृਣੋਤੁ ਨਃ
ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ, ਸੋਮਾ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ; ਇੰਦਰ ਮਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਜਾਵੇ।
ਯਥਾ ਮਨੋ ਮਨਸ੍ਕੇਤੈਃ ਪਰਾਪਤਤ੍ਯਾਸ਼ੁਮਤ੍। ਏਵਾ ਤ੍ਵਂ ਕਾਸੇ ਪ੍ਰ ਪਤ ਮਨਸੋऽਨੁ ਪ੍ਰਵਾਯ੍ਯਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਉੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਖੰਘ, ਮਨ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਦੂਰ ਉੱਡ ਜਾ।
ਯਥਾ ਬਾਣਃ ਸੁਸਂਸ਼ਿਤਃ ਪਰਾਪਤਤ੍ਯਾਸ਼ੁਮਤ੍। ਏਵਾ ਤ੍ਵਂ ਕਾਸੇ ਪ੍ਰ ਪਤ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਨੁ ਸਂਵਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੀਖੀ ਕੀਤੀ ਤੀਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਉੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਖੰਘ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਦੂਰ ਉੱਡ ਜਾ।