ਦੇਵ ਸਂਸ੍ਫਾਨ ਸਹਸ੍ਰਾਪੋषਸ੍ਯੇਸ਼ਿषੇ । ਤਸ੍ਯ ਨੋ ਰਾਸ੍ਵ ਤਸ੍ਯ ਨੋ ਧੇਹਿ ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਭਕ੍ਤਿਵਾਂਸਃ ਸ੍ਯਾਮ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਧਾਈਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਰਾਜਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੌਲਤ ਸਾਨੂੰ ਦੇ, ਉਹ ਦੌਲਤ ਸਾਡੇ ਲਈ ਰੱਖ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੀਏ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇਣ ਪਤਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੂਤਾਵਚਾਕਸ਼ਤ੍। ਸ਼ੁਨੋ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਯ ਯਨ੍ ਮਹਸ੍ਤੇਨਾ ਤੇ ਹਵਿषਾ ਵਿਧੇਮ
ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦਿਵਿਆ, ਉਸ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਲਈ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਾਂ।
ਯੇ ਤ੍ਰਯਃ ਕਾਲਕਾਞ੍ਜਾ ਦਿਵਿ ਦੇਵਾ ਇਵ ਸ਼੍ਰਿਤਾਃ । ਤਾਨ੍ਤ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਅਹ੍ਵ ਊਤਯੇऽਸ੍ਮਾ ਅਰਿष੍ਟਤਾਤਯੇ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਕਾਲੇ ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਬਾਂ ਵਾਂਗ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਸਾਡੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ।
ਅਪ੍ਸੁ ਤੇ ਜਨ੍ਮ ਦਿਵਿ ਤੇ ਸਧਸ੍ਥਂ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਅਨ੍ਤਰ੍ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮ੍ । ਸ਼ੁਨੋ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਯ ਯਨ੍ ਮਹਸ੍ਤੇਨਾ ਤੇ ਹਵਿषਾ ਵਿਧੇਮ
ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਥਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੈ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੀ ਹੈ। ਹੇ ਦਿਵਿਆ, ਉਸ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਲਈ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਾਂ।
ਯਨ੍ਤਾਸਿ ਯਚ੍ਛਸੇ ਹਸ੍ਤਾਵਪ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਸੇਧਸਿ । ਪ੍ਰਜਾਂ ਧਨਂ ਚ ਗृਹ੍ਣਾਨਃ ਪਰਿਹਸ੍ਤੋ ਅਭੂਦਯਮ੍
ਤੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਨਮ ਤੇ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਹੱਥ ਉਭਰਿਆ ਹੈ।
ਪਰਿਹਸ੍ਤ ਵਿ ਧਾਰਯ ਯੋਨਿਂ ਗਰ੍ਭਾਯ ਧਾਤਵੇ । ਮਰ੍ਯਾਦੇ ਪੁਤ੍ਰਮਾ ਧੇਹਿ ਤਂ ਤ੍ਵਮਾ ਗਮਯਾਗਮੇ
ਹੇ ਰੋਕਣ ਵਾਲੇ ਹੱਥ, ਗਰਭ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਫੜ, ਤਾਂ ਜੋ ਜਨਮ ਹੋ ਸਕੇ। ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਹੱਦ ਵਿਚ ਰੱਖ, ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਾਨੂੰ ਦੇ।
ਯਂ ਪਰਿਹਸ੍ਤਮਬਿਭਰਦਿਤਿਃ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮ੍ਯਾ । ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਤਮਸ੍ਯਾ ਆ ਬਧ੍ਨਾਦ੍ਯਥਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਜਨਾਦ੍
ਉਹ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਹੱਥ ਜੋ ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਫੜਿਆ ਸੀ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਗਚ੍ਛਤ ਆਗਤਸ੍ਯ ਨਾਮ ਗृਹ੍ਣਾਮ੍ਯਾਯਤਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵृਤ੍ਰਘ੍ਨੋ ਵਨ੍ਵੇ ਵਾਸਵਸ੍ਯ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋਃ
ਆ ਜਾ, ਆਏ ਹੋਏ ਦਾ ਨਾਮ ਮੈਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧੀ, ਵਾਸਵ, ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਮਿਹਰ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।
ਯੇਨ ਸੂਰ੍ਯਾਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਮਸ਼੍ਵਿਨੋਹਤੁਃ ਪਥਾ । ਤੇਨ ਮਾਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭਗੋ ਜਾਯਾਮਾ ਵਹਤਾਦਿਤਿ
ਉਸ ਰਸਤੇ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਲਿਆ, ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੇ ਰਾਹ ਦਿਖਾਇਆ, ਉਸੀ ਰਸਤੇ ਨਾਲ ਭਾਗਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਕ ਵਧੂ ਲੈ ਆ।'
ਯਸ੍ਤੇऽਙ੍ਕੁਸ਼ੋ ਵਸੁਦਾਨੋ ਬृਹਨ੍ਨ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਹਿਰਣ੍ਯਯਃ । ਤੇਨਾ ਜਨੀਯਤੇ ਜਾਯਾਂ ਮਹ੍ਯਂ ਧੇਹਿ ਸ਼ਚੀਪਤੇ
ਤੇਰਾ ਉਹ ਅੰਕੁਸ਼, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ, ਉਸ ਨਾਲ ਵਧੂ ਮਿਲੇ। ਹੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੇ।
ਅਪਚਿਤਃ ਪ੍ਰ ਪਤਤ ਸੁਪਰ੍ਣੋ ਵਸਤੇਰਿਵ । ਸੂਰ੍ਯਃ ਕृਣੋਤੁ ਭੇषਜਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾ ਵੋऽਪੋਚ੍ਛਤੁ
ਬਿਮਾਰੀ ਉੱਡ ਜਾਵੇ, ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਘੋਂਸਲੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇ। ਸੂਰਜ ਚੰਗਾ ਕਰੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇਰੀ ਪੀੜ੍ਹ ਦੂਰ ਕਰੇ।
ਏਨ੍ਯੇਕਾ ਸ਼੍ਯੇਨ੍ਯੇਕਾ ਕृष੍ਣੈਕਾ ਰੋਹਿਣੀ ਦ੍ਵੇ । ਸਰ੍ਵਾਸਾਮਗ੍ਰਭਂ ਨਾਮਾਵੀਰਘ੍ਨੀਰਪੇਤਨ
ਇੱਕ ਫਿੱਕੀ, ਇੱਕ ਕਾਲੀ, ਇੱਕ ਲਾਲ, ਦੋ ਗੁਲਾਬੀ ਹਨ। ਮੈਂ ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਓ।
ਅਸੂਤਿਕਾ ਰਾਮਾਯਣ੍ਯਪਚਿਤ੍ਪ੍ਰ ਪਤਿष੍ਯਤਿ । ਗ੍ਲੌਰਿਤਃ ਪ੍ਰ ਪਤਿष੍ਯਤਿ ਸ ਗਲੁਨ੍ਤੋ ਨਸ਼ਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਜਣੇ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਪੀੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਬਿਮਾਰੀ ਦੂਰ ਕਰੇਗੀ। ਜਿਸ ਦਾ ਗਲਾ ਸੁਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦੂਰ ਕਰੇਗੀ, ਤੇ ਗਲ ਗੰਢ ਵਾਲੀ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਵੀਹਿ ਸ੍ਵਾਮਾਹੁਤਿਂ ਜੁषਾਣੋ ਮਨਸਾ ਸ੍ਵਾਹਾ ਮਨਸਾ ਯਦਿਦਂ ਜੁਹੋਮਿ
ਮੇਰੀ ਆਹੁਤੀ ਮਨ ਤੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਸਵਾਹਾ। ਮਨ ਤੋਂ ਜੋ ਮੈਂ ਚੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤ ਆਸਨਿ ਘੋਰੇ ਜੁਹੋਮ੍ਯੇषਾਂ ਬਦ੍ਧਾਨਾਮਵਸਰ੍ਜਨਾਯ ਕਮ੍ । ਭੂਮਿਰਿਤਿ ਤ੍ਵਾਭਿਪ੍ਰਮਨ੍ਵਤੇ ਜਨਾ ਨਿਰ੍ऋਤਿਰਿਤਿ ਤ੍ਵਾਹਂ ਪਰਿ ਵੇਦ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਜਿਸ ਲਈ ਡਰ ਦੀ ਥਾਂ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਹ ਆਹੁਤੀ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਵਾਂਗ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਭੂਤੇ ਹਵਿष੍ਮਤੀ ਭਵੈष ਤੇ ਭਾਗੋ ਯੋ ਅਸ੍ਮਾਸੁ । ਮੁਞ੍ਚੇਮਾਨ੍ ਅਮੂਨ੍ ਏਨਸਃ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਜਿੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਵਾਲੀ ਬਣ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ, ਸਵਾਹਾ।
ਏਵੋ ष੍ਵਸ੍ਮਨ੍ ਨਿਰ੍ऋਤੇऽਨੇਹਾ ਤ੍ਵਮਯਸ੍ਮਯਾਨ੍ ਵਿ ਚृਤਾ ਬਨ੍ਧਪਾਸ਼ਾਨ੍ । ਯਮੋ ਮਹ੍ਯਂ ਪੁਨਰਿਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਦਦਾਤਿ ਤਸ੍ਮੈ ਯਮਾਯ ਨਮੋ ਅਸ੍ਤੁ ਮृਤ੍ਯਵੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ। ਲੋਹ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਪਾਸੇ ਤੋੜ। ਯਮ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਮੈਨੂੰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਯਮ ਨੂੰ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਅਯਸ੍ਮਯੇ ਦ੍ਰੁਪਦੇ ਬੇਧਿष ਇਹਾਭਿਹਿਤੋ ਮृਤ੍ਯੁਭਿਰ੍ਯੇ ਸਹਸ੍ਰਮ੍ । ਯਮੇਨ ਤ੍ਵਂ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਂਵਿਦਾਨ ਉਤ੍ਤਮਂ ਨਾਕਮਧਿ ਰੋਹਯੇਮਮ੍
ਹੇ ਲੋਹੀਏ, ਹੇ ਲੱਕੜੀਏ, ਹੇ ਛੇਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਇਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮੌਤਾਂ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਨ, ਯਮ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾ।
ਵਰਣੋ ਵਾਰਯਾਤਾ ਅਯਂ ਦੇਵੋ ਵਨਸ੍ਪਤਿਃ । ਯਕ੍ਸ਼੍ਮੋ ਯੋ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਆਵਿष੍ਟਸ੍ਤਮੁ ਦੇਵਾ ਅਵੀਵਰਨ੍
ਇਹ ਵਰਨ ਦਾ ਦਰਖ਼ਤ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਦਾ ਰੱਬ ਹੈ, ਰੋਗ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਰੋਗ ਇਸ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਰੱਬਾਂ ਨੇ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਚਸਾ ਵਯਂ ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਚ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਾਚਾ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਤੇ ਵਾਰਯਾਮਹੇ
ਇੰਦਰ, ਮਿਤਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਰੱਬਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਰੋਗ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਯਥਾ ਵृਤ੍ਰ ਇਮਾ ਆਪਸ੍ਤਸ੍ਤਮ੍ਭ ਵਿਸ਼੍ਵਧਾ ਯਤੀਃ । ਏਵਾ ਤੇ ਅਗ੍ਨਿਨਾ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੇਣ ਵਾਰਯੇ
ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਵਨਰ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਰੋਗ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਵृषੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵृषਾ ਦਿਵੋ ਵृषਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਯਮ੍ । ਵृषਾ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਭੂਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਮੇਕਵृषੋ ਭਵ
ਤਾਕਤਵਰ ਇੰਦਰ ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਵੱਝਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਵੱਝਾ ਇਹ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਇੱਕੋ ਵੱਝਾ ਬਣ।
ਸਮੁਦ੍ਰ ਈਸ਼ੇ ਸ੍ਰਵਤਾਮਗ੍ਨਿਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਵਸ਼ੀ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਾਮੀਸ਼ੇ ਤ੍ਵਮੇਕਵृषੋ ਭਵ
ਸਮੁੰਦਰ ਸਾਰੇ ਵਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਅੱਗ ਧਰਤੀ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਚੰਦ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ—ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਵੱਝਾ ਬਣ।
ਸਮ੍ਰਾਡਸ੍ਯਸੁਰਾਣਾਂ ਕਕੁਨ੍ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਮ੍ । ਦੇਵਾਨਾਮਰ੍ਧਭਾਗਸਿ ਤ੍ਵਮੇਕਵृषੋ ਭਵ
ਤੂੰ ਰੱਬਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਆਗੂ ਹੈਂ। ਤੇਰਾ ਰੱਬਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਹੈ—ਤੂੰ ਇੱਕੋ ਵੱਝਾ ਬਣ।
ਆ ਤ੍ਵਾਹਾਰ੍षਮਨ੍ਤਰਭੂਰ੍ਧ੍ਰੁਵਸ੍ਤਿष੍ਠਾਵਿਚਾਚਲਤ੍। ਵਿਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾ ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤੁ ਮਾ ਤ੍ਵਦ੍ਰਾष੍ਟ੍ਰਮਧਿ ਭ੍ਰਸ਼ਤ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਲਿਆਇਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਠੀਕ ਠੀਕ ਟਿਕ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਿ, ਹਿਲ ਨਾ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹਣ, ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਕਦੇ ਨਾ ਡਿੱਗੇ।
ਇਹੈਵੈਧਿ ਮਾਪ ਚ੍ਯੋष੍ਠਾਃ ਪਰ੍ਵਤ ਇਵਾਵਿਚਾਚਲਤ੍। ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵੇਹ ਧ੍ਰੁਵਸ੍ਤਿष੍ਠੇਹ ਰਾष੍ਟ੍ਰਮੁ ਧਾਰਯ
ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ, ਕਦੇ ਨਾ ਜਾ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਟਿਕ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਿ। ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਇੱਥੇ ਠੀਕ ਠੀਕ ਰਹਿ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਸਥਿਰ ਕਰ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਏਤਮਦੀਧਰਤ੍ਧ੍ਰੁਵਂ ਧ੍ਰੁਵੇਣ ਹਵਿषਾ । ਤਸ੍ਮੈ ਸੋਮੋ ਅਧਿ ਬ੍ਰਵਦਯਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਪਤਿਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਇਸ ਸਥਿਰ ਨੂੰ, ਸਥਿਰ ਭੇਟ ਨਾਲ, ਟਿਕਾਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਮ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਣਸਪਤੀ ਨੇ ਵੀ।
ਧ੍ਰੁਵਾ ਦ੍ਯੌਰ੍ਧ੍ਰੁਵਾ ਪृਥਿਵੀ ਧ੍ਰੁਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਦਂ ਜਗਤ੍। ਧ੍ਰੁਵਾਸਃ ਪਰ੍ਵਤਾ ਇਮੇ ਧ੍ਰੁਵੋ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ਾਮਯਮ੍
ਅਸਮਾਨ ਸਥਿਰ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਸਥਿਰ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਸਥਿਰ ਹੈ। ਇਹ ਪਹਾੜ ਸਥਿਰ ਹਨ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸਥਿਰ ਹੈ।
ਧ੍ਰੁਵਂ ਤੇ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣੋ ਧ੍ਰੁਵਂ ਦੇਵੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ । ਧ੍ਰੁਵਂ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਧਾਰਯਤਾਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਤੇਰਾ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ ਸਥਿਰ ਹੈ, ਰੱਬ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਸਥਿਰ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ ਮਿਲ ਕੇ ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਸਥਿਰ ਰੱਖਣ।
ਧ੍ਰੁਵੋऽਚ੍ਯੁਤਃ ਪ੍ਰ ਮृਣੀਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ ਛਤ੍ਰੂਯਤੋऽਧਰਾਨ੍ ਪਾਦਯਸ੍ਵ । ਸਰ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ਃ ਸਂਮਨਸਃ ਸਧ੍ਰੀਚੀਰ੍ਧ੍ਰੁਵਾਯ ਤੇ ਸਮਿਤਿਃ ਕਲ੍ਪਤਾਮਿਹ
ਸਥਿਰ, ਅਡੋਲ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਲਿਆ। ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਇਕਠੀਆਂ ਹੋਣ, ਤੇਰੀ ਸਭਾ ਇੱਥੇ ਸਥਿਰ ਹੋਵੇ।