ਯੋ ਅਸ੍ਯ ਸਮਿਧਂ ਵੇਦ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੇਣ ਸਮਾਹਿਤਾਮ੍ । ਨਾਭਿਹ੍ਵਾਰੇ ਪਦਂ ਨਿ ਦਧਾਤਿ ਸ ਮृਤ੍ਯਵੇ
ਜੋ ਇਸ ਅਗਨਿ ਦੀ ਜਲਾਵਟ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਨਾਭੀ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਮੌਤ ਲਈ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ।
ਨੈਨਂ ਘ੍ਨਨ੍ਤਿ ਪਰ੍ਯਾਯਿਣੋ ਨ ਸਨ੍ਨਾਮਵ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਅਗ੍ਨੇਰ੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਨਾਮ ਗृਹ੍ਨਾਤਿ ਆਯੁषੇ
ਜੋ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ, ਨਾਂ ਹੀ ਉਹ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀਅ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਅਗਨਿ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਥਾਦ੍ਦ੍ਯੌਰਸ੍ਥਾਤ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਸ੍ਥਾਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਦਂ ਜਗਤ੍। ਆਸ੍ਥਾਨੇ ਪਰ੍ਵਤਾ ਅਸ੍ਥੁ ਸ੍ਥਾਮ੍ਨ੍ਯਸ਼੍ਵਾਮਤਿष੍ਠਿਪਮ੍
ਉਹ ਆਕਾਸ਼ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਇਸ ਸਾਰੇ ਜਗਤ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ; ਪਹਾੜ ਆਪਣੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਖੜੇ ਘੋੜੇ ਮੈਂ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖੇ।
ਯ ਉਦਾਨਤ੍ਪਰਾਯਣਂ ਯ ਉਦਾਨਣ੍ਨ੍ਯਾਯਨਮ੍ । ਆਵਰ੍ਤਨਂ ਨਿਵਰ੍ਤਨਂ ਯੋ ਗੋਪਾ ਅਪਿ ਤਂ ਹੁਵੇ
ਜੋ ਉਪਰ ਜਾਣ ਦਾ ਰਾਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੂਰ ਜਾਣ ਅਤੇ ਮੁੜ ਆਉਣ ਦਾ ਰਾਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਹਾਂ।
ਜਾਤਵੇਦੋ ਨਿ ਵਰ੍ਤਯ ਸ਼ਤਂ ਤੇ ਸਨ੍ਤ੍ਵਾਵृਤਃ । ਸਹਸ੍ਰਂ ਤ ਉਪਾਵृਤਸ੍ਤਾਭਿਰ੍ਨਃ ਪੁਨਰਾ ਕृਧਿ
ਜਾਤਵੇਦਸ, ਮੁੜ ਆ; ਤੇਰੇ ਪਾਸ ਸੌ ਵਾਪਸ ਆਉਣ, ਤੇਰੇ ਪਾਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਪਸ ਆਉਣ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਮੁੜ ਮਿਲਾ।
ਤੇਨ ਭੂਤੇਨ ਹਵਿषਾਯਮਾ ਪ੍ਯਾਯਤਾਂ ਪੁਨਃ । ਜਾਯਾਂ ਯਾਮਸ੍ਮਾ ਆਵਾਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ਤਾਂ ਰਸੇਨਾਭਿ ਵਰ੍ਧਤਾਮ੍
ਉਸ ਜੀਵ ਅਤੇ ਹਵਨ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਮੁੜ ਭਰ ਜਾਓ; ਜੋ ਪਤਨੀ ਅਸੀਂ ਘਰ ਲਿਆਏ ਹਾਂ, ਉਹ ਰਸ ਨਾਲ ਵਧੇ।
ਅਭਿ ਵਰ੍ਧਤਾਂ ਪਯਸਾਭਿ ਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਵਰ੍ਧਤਾਮ੍ । ਰਯ੍ਯਾ ਸਹਸ੍ਰਵਰ੍ਚਸੇਮੌ ਸ੍ਤਾਮਨੁਪਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਉਹ ਦੁਧ ਨਾਲ ਵਧੇ, ਰਾਜ ਨਾਲ ਵਧੇ; ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਧਨ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿਣ।
ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਜਾਯਾਮਜਨਯਤ੍ਤ੍ਵष੍ਟਾਸ੍ਯੈ ਤ੍ਵਾਂ ਪਤਿਮ੍ । ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਸਹਸ੍ਰਮਾਯੁਂषਿ ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਃ ਕृਣੋਤੁ ਵਾਮ੍
ਤਵਸ਼ਟਾ ਨੇ ਪਤਨੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਤਵਸ਼ਟਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਬਣਾਇਆ; ਤਵਸ਼ਟਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇਵੇ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇਵੇ।
ਅਯਂ ਨੋ ਨਭਸਸ੍ਪਤਿਃ ਸਂਸ੍ਫਾਨੋ ਅਭਿ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ । ਅਸਮਾਤਿਂ ਗृਹੇषੁ ਨਃ
ਇਹ ਬੱਦਲਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਵੱਡਾ, ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਸਾਡੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਣਬਣ ਤੋਂ ਬਚਾਏ।
ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਨਭਸਸ੍ਪਤੇ ਊਰ੍ਜਂ ਗृਹੇਸੁ ਧਾਰਯ । ਆ ਪੁष੍ਟਮੇਤ੍ਵਾ ਵਸੁ
ਤੂੰ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਡੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਬਣਾਈ ਰੱਖ; ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਭਰਪੂਰਤਾ ਅਤੇ ਧਨ ਦੇ।
ਦੇਵ ਸਂਸ੍ਫਾਨ ਸਹਸ੍ਰਾਪੋषਸ੍ਯੇਸ਼ਿषੇ । ਤਸ੍ਯ ਨੋ ਰਾਸ੍ਵ ਤਸ੍ਯ ਨੋ ਧੇਹਿ ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਭਕ੍ਤਿਵਾਂਸਃ ਸ੍ਯਾਮ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਧਾਈਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਰਾਜਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੌਲਤ ਸਾਨੂੰ ਦੇ, ਉਹ ਦੌਲਤ ਸਾਡੇ ਲਈ ਰੱਖ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੀਏ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇਣ ਪਤਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੂਤਾਵਚਾਕਸ਼ਤ੍। ਸ਼ੁਨੋ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਯ ਯਨ੍ ਮਹਸ੍ਤੇਨਾ ਤੇ ਹਵਿषਾ ਵਿਧੇਮ
ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦਿਵਿਆ, ਉਸ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਲਈ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਾਂ।
ਯੇ ਤ੍ਰਯਃ ਕਾਲਕਾਞ੍ਜਾ ਦਿਵਿ ਦੇਵਾ ਇਵ ਸ਼੍ਰਿਤਾਃ । ਤਾਨ੍ਤ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਅਹ੍ਵ ਊਤਯੇऽਸ੍ਮਾ ਅਰਿष੍ਟਤਾਤਯੇ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਕਾਲੇ ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਬਾਂ ਵਾਂਗ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਸਾਡੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ।
ਅਪ੍ਸੁ ਤੇ ਜਨ੍ਮ ਦਿਵਿ ਤੇ ਸਧਸ੍ਥਂ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਅਨ੍ਤਰ੍ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮ੍ । ਸ਼ੁਨੋ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਯ ਯਨ੍ ਮਹਸ੍ਤੇਨਾ ਤੇ ਹਵਿषਾ ਵਿਧੇਮ
ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਥਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੈ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੀ ਹੈ। ਹੇ ਦਿਵਿਆ, ਉਸ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਲਈ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਾਂ।
ਯਨ੍ਤਾਸਿ ਯਚ੍ਛਸੇ ਹਸ੍ਤਾਵਪ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਸੇਧਸਿ । ਪ੍ਰਜਾਂ ਧਨਂ ਚ ਗृਹ੍ਣਾਨਃ ਪਰਿਹਸ੍ਤੋ ਅਭੂਦਯਮ੍
ਤੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਨਮ ਤੇ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਹੱਥ ਉਭਰਿਆ ਹੈ।
ਪਰਿਹਸ੍ਤ ਵਿ ਧਾਰਯ ਯੋਨਿਂ ਗਰ੍ਭਾਯ ਧਾਤਵੇ । ਮਰ੍ਯਾਦੇ ਪੁਤ੍ਰਮਾ ਧੇਹਿ ਤਂ ਤ੍ਵਮਾ ਗਮਯਾਗਮੇ
ਹੇ ਰੋਕਣ ਵਾਲੇ ਹੱਥ, ਗਰਭ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਫੜ, ਤਾਂ ਜੋ ਜਨਮ ਹੋ ਸਕੇ। ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਹੱਦ ਵਿਚ ਰੱਖ, ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਾਨੂੰ ਦੇ।
ਯਂ ਪਰਿਹਸ੍ਤਮਬਿਭਰਦਿਤਿਃ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮ੍ਯਾ । ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਤਮਸ੍ਯਾ ਆ ਬਧ੍ਨਾਦ੍ਯਥਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਜਨਾਦ੍
ਉਹ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਹੱਥ ਜੋ ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਫੜਿਆ ਸੀ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਗਚ੍ਛਤ ਆਗਤਸ੍ਯ ਨਾਮ ਗृਹ੍ਣਾਮ੍ਯਾਯਤਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵृਤ੍ਰਘ੍ਨੋ ਵਨ੍ਵੇ ਵਾਸਵਸ੍ਯ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋਃ
ਆ ਜਾ, ਆਏ ਹੋਏ ਦਾ ਨਾਮ ਮੈਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧੀ, ਵਾਸਵ, ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਮਿਹਰ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।
ਯੇਨ ਸੂਰ੍ਯਾਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਮਸ਼੍ਵਿਨੋਹਤੁਃ ਪਥਾ । ਤੇਨ ਮਾਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭਗੋ ਜਾਯਾਮਾ ਵਹਤਾਦਿਤਿ
ਉਸ ਰਸਤੇ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਲਿਆ, ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੇ ਰਾਹ ਦਿਖਾਇਆ, ਉਸੀ ਰਸਤੇ ਨਾਲ ਭਾਗਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਕ ਵਧੂ ਲੈ ਆ।'
ਯਸ੍ਤੇऽਙ੍ਕੁਸ਼ੋ ਵਸੁਦਾਨੋ ਬृਹਨ੍ਨ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਹਿਰਣ੍ਯਯਃ । ਤੇਨਾ ਜਨੀਯਤੇ ਜਾਯਾਂ ਮਹ੍ਯਂ ਧੇਹਿ ਸ਼ਚੀਪਤੇ
ਤੇਰਾ ਉਹ ਅੰਕੁਸ਼, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ, ਉਸ ਨਾਲ ਵਧੂ ਮਿਲੇ। ਹੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੇ।
ਅਪਚਿਤਃ ਪ੍ਰ ਪਤਤ ਸੁਪਰ੍ਣੋ ਵਸਤੇਰਿਵ । ਸੂਰ੍ਯਃ ਕृਣੋਤੁ ਭੇषਜਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾ ਵੋऽਪੋਚ੍ਛਤੁ
ਬਿਮਾਰੀ ਉੱਡ ਜਾਵੇ, ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਘੋਂਸਲੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇ। ਸੂਰਜ ਚੰਗਾ ਕਰੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇਰੀ ਪੀੜ੍ਹ ਦੂਰ ਕਰੇ।
ਏਨ੍ਯੇਕਾ ਸ਼੍ਯੇਨ੍ਯੇਕਾ ਕृष੍ਣੈਕਾ ਰੋਹਿਣੀ ਦ੍ਵੇ । ਸਰ੍ਵਾਸਾਮਗ੍ਰਭਂ ਨਾਮਾਵੀਰਘ੍ਨੀਰਪੇਤਨ
ਇੱਕ ਫਿੱਕੀ, ਇੱਕ ਕਾਲੀ, ਇੱਕ ਲਾਲ, ਦੋ ਗੁਲਾਬੀ ਹਨ। ਮੈਂ ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਓ।
ਅਸੂਤਿਕਾ ਰਾਮਾਯਣ੍ਯਪਚਿਤ੍ਪ੍ਰ ਪਤਿष੍ਯਤਿ । ਗ੍ਲੌਰਿਤਃ ਪ੍ਰ ਪਤਿष੍ਯਤਿ ਸ ਗਲੁਨ੍ਤੋ ਨਸ਼ਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਜਣੇ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਪੀੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਬਿਮਾਰੀ ਦੂਰ ਕਰੇਗੀ। ਜਿਸ ਦਾ ਗਲਾ ਸੁਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦੂਰ ਕਰੇਗੀ, ਤੇ ਗਲ ਗੰਢ ਵਾਲੀ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਵੀਹਿ ਸ੍ਵਾਮਾਹੁਤਿਂ ਜੁषਾਣੋ ਮਨਸਾ ਸ੍ਵਾਹਾ ਮਨਸਾ ਯਦਿਦਂ ਜੁਹੋਮਿ
ਮੇਰੀ ਆਹੁਤੀ ਮਨ ਤੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਸਵਾਹਾ। ਮਨ ਤੋਂ ਜੋ ਮੈਂ ਚੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤ ਆਸਨਿ ਘੋਰੇ ਜੁਹੋਮ੍ਯੇषਾਂ ਬਦ੍ਧਾਨਾਮਵਸਰ੍ਜਨਾਯ ਕਮ੍ । ਭੂਮਿਰਿਤਿ ਤ੍ਵਾਭਿਪ੍ਰਮਨ੍ਵਤੇ ਜਨਾ ਨਿਰ੍ऋਤਿਰਿਤਿ ਤ੍ਵਾਹਂ ਪਰਿ ਵੇਦ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਜਿਸ ਲਈ ਡਰ ਦੀ ਥਾਂ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਹ ਆਹੁਤੀ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਵਾਂਗ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਭੂਤੇ ਹਵਿष੍ਮਤੀ ਭਵੈष ਤੇ ਭਾਗੋ ਯੋ ਅਸ੍ਮਾਸੁ । ਮੁਞ੍ਚੇਮਾਨ੍ ਅਮੂਨ੍ ਏਨਸਃ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਜਿੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਵਾਲੀ ਬਣ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ, ਸਵਾਹਾ।
ਏਵੋ ष੍ਵਸ੍ਮਨ੍ ਨਿਰ੍ऋਤੇऽਨੇਹਾ ਤ੍ਵਮਯਸ੍ਮਯਾਨ੍ ਵਿ ਚृਤਾ ਬਨ੍ਧਪਾਸ਼ਾਨ੍ । ਯਮੋ ਮਹ੍ਯਂ ਪੁਨਰਿਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਦਦਾਤਿ ਤਸ੍ਮੈ ਯਮਾਯ ਨਮੋ ਅਸ੍ਤੁ ਮृਤ੍ਯਵੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ। ਲੋਹ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਪਾਸੇ ਤੋੜ। ਯਮ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਮੈਨੂੰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਯਮ ਨੂੰ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਅਯਸ੍ਮਯੇ ਦ੍ਰੁਪਦੇ ਬੇਧਿष ਇਹਾਭਿਹਿਤੋ ਮृਤ੍ਯੁਭਿਰ੍ਯੇ ਸਹਸ੍ਰਮ੍ । ਯਮੇਨ ਤ੍ਵਂ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਂਵਿਦਾਨ ਉਤ੍ਤਮਂ ਨਾਕਮਧਿ ਰੋਹਯੇਮਮ੍
ਹੇ ਲੋਹੀਏ, ਹੇ ਲੱਕੜੀਏ, ਹੇ ਛੇਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਇਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮੌਤਾਂ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਨ, ਯਮ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾ।
ਵਰਣੋ ਵਾਰਯਾਤਾ ਅਯਂ ਦੇਵੋ ਵਨਸ੍ਪਤਿਃ । ਯਕ੍ਸ਼੍ਮੋ ਯੋ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਆਵਿष੍ਟਸ੍ਤਮੁ ਦੇਵਾ ਅਵੀਵਰਨ੍
ਇਹ ਵਰਨ ਦਾ ਦਰਖ਼ਤ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਦਾ ਰੱਬ ਹੈ, ਰੋਗ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਰੋਗ ਇਸ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਰੱਬਾਂ ਨੇ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਚਸਾ ਵਯਂ ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਚ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਾਚਾ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਤੇ ਵਾਰਯਾਮਹੇ
ਇੰਦਰ, ਮਿਤਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਰੱਬਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਰੋਗ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।