ਨੈਨਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਨ ਪਿਸ਼ਾਚਾਃ ਸਹਨ੍ਤੇ ਦੇਵਾਨਾਮੋਜਃ ਪ੍ਰਥਮਜਂ ਹ੍ਯੇਤਤ੍। ਯੋ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣਂ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਸ ਜੀਵੇषੁ ਕृਣੁਤੇ ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਃ
ਇਸ ਨੂੰ ਨਾ ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇ ਨਾ ਭੂਤ ਝੱਲ ਸਕਦੇ; ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਤਾਕਤ ਹੈ। ਜੋ ਦਕਸ਼ ਦਾ ਜੰਮਿਆ ਸੋਨਾ ਪਹਿਨਦਾ, ਉਹ ਜੀਵਿਆਂ ਵਿਚ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਪਾਉਂਦਾ।
ਅਪਾਂ ਤੇਜੋ ਜ੍ਯੋਤਿਰੋਜੋ ਬਲਂ ਚ ਵਨਸ੍ਪਤੀਨਾਮੁਤ ਵੀਰ੍ਯਾਣਿ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣ੍ਯਧਿ ਧਾਰਯਾਮੋ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਤਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਬਿਭਰਦ੍ਧਿਰਣ੍ਯਮ੍
ਪੌਦਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਰੋਸ਼ਨੀ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਵਿਰਤਾ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਵਿਚ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਕੌਸ਼ਲ ਨਾਲ ਇਹ ਸੋਨਾ ਪਹਿਨਦਾ।
ਸਮਾਨਾਂ ਮਾਸਾਮृਤੁਭਿष੍ਟ੍ਵਾ ਵਯਂ ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ੍ਯ ਪਯਸਾ ਪਿਪਰ੍ਮਿ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾਸ੍ਤੇऽਨੁ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤਾਮਹृਣੀਯਮਾਨਾਃ
ਮਹੀਨੇ ਤੇ ਰੁੱਤਾਂ ਲੰਘ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਾਲ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਇੰਦਰ, ਅਗਨਿ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ—ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸਵਿਕਾਰ ਕਰਨ ਜਦ ਮੈਂ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ।
ਵੇਨਸ੍ਤਤ੍ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਪਰਮਂ ਗੁਹਾ ਯਦ੍ਯਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਭਵਤ੍ਯੇਕਰੂਪਮ੍ । ਇਦਂ ਪृਸ਼੍ਨਿਰਦੁਹਜ੍ਜਾਯਮਾਨਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦੋ ਅਭ੍ਯਨੂषਤ ਵ੍ਰਾਃ
ਵੇਨਾ ਨੇ ਉਹ ਉੱਚਾ ਭੇਦ ਵੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ ਰੂਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਜਣਦੀ ਹੋਈ ਦੁੱਧ ਵਗਾ ਰਹੀ; ਜੋ ਰੋਸ਼ਨੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਦੀਆਂ ਵੱਲ ਆਏ।
ਪ੍ਰ ਤਦ੍ਵੋਚੇਦਮृਤਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਧਾਮ ਪਰਮਂ ਗੁਹਾ ਯਤ੍। ਤ੍ਰੀਣਿ ਪਦਾਨਿ ਨਿਹਿਤਾ ਗੁਹਾਸ੍ਯ ਯਸ੍ਤਾਨਿ ਵੇਦ ਸ ਪਿਤੁष੍ਪਿਤਾਸਤ੍
ਅਮਰਤਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਹ ਗੁਪਤ ਥਾਂ ਦੱਸਿਆ—ਗੰਧਰਵ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਜਾਣਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਰੱਖੇ ਹਨ; ਜੋ ਉਹ ਜਾਣਦਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦਾ ਪੂਰਵਜ ਬਣ ਜਾਂਦਾ।
ਸ ਨਃ ਪਿਤਾ ਜਨਿਤਾ ਸ ਉਤ ਬਨ੍ਧੁਰ੍ਧਾਮਾਨਿ ਵੇਦ ਭੁਵਨਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ । ਯੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਨਾਮਧ ਏਕ ਏਵ ਤਂ ਸਂਪ੍ਰਸ਼੍ਨਂ ਭੁਵਨਾ ਯਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਾ
ਉਹ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ, ਜਣਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸਾਡਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਥਾਂ ਤੇ ਜਗਤ ਜਾਣਦਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਉਹੀ ਇੱਕ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਸ ਵੱਲ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਪੁੱਛਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਪਰਿ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਸਦ੍ਯ ਆਯਮੁਪਾਤਿष੍ਠੇ ਪ੍ਰਥਮਜਾਮृਤਸ੍ਯ । ਵਾਚਮਿਵ ਵਕ੍ਤਰਿ ਭੁਵਨੇष੍ਠਾ ਧਾਸ੍ਯੁਰੇष ਨਨ੍ਵੇषੋ ਅਗ੍ਨਿਃ
ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਜੰਮਿਆ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਵਿਚ ਬੋਲੀ, ਉਹ ਜਗਤਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ—ਇਹ ਅਗਨਿ ਹੀ ਹੈ।
ਪਰਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਨ੍ਯਾਯਮृਤਸ੍ਯ ਤਨ੍ਤੁਂ ਵਿਤਤਂ ਦृਸ਼ੇ ਕਮ੍ । ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਾ ਅਮृਤਮਾਨਸ਼ਾਨਾਃ ਸਮਾਨੇ ਯੋਨਾਵਧ੍ਯੈਰਯਨ੍ਤ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰਦਾ, ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿਖਾਈ ਦੇਣ ਲਈ ਫੈਲਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਅਮਰਤਾ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ ਹੀ ਜਣਮ ਥਾਂ ਵਿਚ ਜੰਮੇ।
ਦਿਵ੍ਯੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਯਸ੍ਪਤਿਰੇਕ ਏਵ ਨਮਸ੍ਯੋ ਵਿਕ੍ਸ਼੍ਵੀਡ੍ਯਃ । ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਯੌਮਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਦਿਵ੍ਯ ਦੇਵ ਨਮਸ੍ਤੇ ਅਸ੍ਤੁ ਦਿਵਿ ਤੇ ਸਧਸ੍ਥਮ੍
ਅਕਾਸ਼ੀ ਗੰਧਰਵ, ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਇੱਕੋ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਸਲਾਹ ਲਾਇਕ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇਰਾ ਆਸਨ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਹੈ।
ਦਿਵਿ ਸ੍ਪृष੍ਟੋ ਯਜਤਃ ਸੂਰ੍ਯਤ੍ਵਗਵਯਾਤਾ ਹਰਸੋ ਦੈਵ੍ਯਸ੍ਯ । ਮृਡਾਤ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਯਸ੍ਪਤਿਰੇਕ ਏਵ ਨਮਸ੍ਯਃ ਸੁਸ਼ੇਵਾਃ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਛੂਹਿਆ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਦਿਵਿਆ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ—ਗੰਧਰਵ, ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਪੂਜਾ ਲਾਇਕ, ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਵੇ।
ਅਨਵਦ੍ਯਾਭਿਃ ਸਮੁ ਜਗ੍ਮ ਆਭਿਰਪ੍ਸਰਾਸ੍ਵਪਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ ਆਸੀਤ੍। ਸਮੁਦ੍ਰ ਆਸਾਂ ਸਦਨਂ ਮ ਆਹੁਰ੍ਯਤਃ ਸਦ੍ਯ ਆ ਚ ਪਰਾ ਚ ਯਨ੍ਤਿ
ਨਿਰਮਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਗੰਧਰਵ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਿਚ ਸੀ। ਸਮੁੰਦਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਘਰ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੋਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਭ੍ਰਿਯੇ ਦਿਦ੍ਯੁਨ੍ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੇ ਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਂ ਸਚਧ੍ਵੇ । ਤਾਭ੍ਯੋ ਵੋ ਦੇਵੀਰ੍ਨਮ ਇਤ੍ਕृਣੋਮਿ
ਬੱਦਲ, ਬਿਜਲੀ, ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ—ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਗੰਧਰਵ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈਂ। ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਦੇਵੀਆਂ, ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਾਃ ਕ੍ਲਨ੍ਦਾਸ੍ਤਮਿषੀਚਯੋऽਕ੍ਸ਼ਕਾਮਾ ਮਨੋਮੁਹਃ । ਤਾਭ੍ਯੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਭ੍ਯੋऽਪ੍ਸਰਾਭ੍ਯੋऽਕਰਂ ਨਮਃ
ਜੋ ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾ ਥਕਾਵਟ, ਹਨੇਰਾ, ਜੂਏ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਭਟਕਾਵਟ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਦੋ ਯਦਵਧਾਵਤ੍ਯਵਤ੍ਕਮਧਿ ਪਰ੍ਵਤਾਤ੍। ਤਤ੍ਤੇ ਕृਣੋਮਿ ਭੇषਜਂ ਸੁਭੇषਜਂ ਯਥਾਸਸਿ
ਜੋ ਚੀਜ਼ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦਵਾਈ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਵਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਆਦਙ੍ਗਾ ਕੁਵਿਦਙ੍ਗ ਸ਼ਤਂ ਯਾ ਭੇषਜਾਨਿ ਤੇ । ਤੇषਾਮਸਿ ਤ੍ਵਮੁਤ੍ਤਮਮਨਾਸ੍ਰਾਵਮਰੋਗਣਮ੍
ਅੰਗ ਤੋਂ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਅੰਗ ਤੋਂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸੌ ਦਵਾਈਆਂ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ, ਨਾ ਵਗਣ ਵਾਲੀ, ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਨੀਚੈਃ ਖਨਨ੍ਤ੍ਯਸੁਰਾ ਅਰੁਸ੍ਰਾਣਮਿਦਂ ਮਹਤ੍। ਤਦਾਸ੍ਰਾਵਸ੍ਯ ਭੇषਜਂ ਤਦੁ ਰੋਗਮਨੀਨਸ਼ਤ੍
ਅਸੁਰ ਇਸ ਵੱਡੀ ਲਾਲ ਚੀਜ਼ ਲਈ ਗਹਿਰੀ ਖੁਦਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਵਗਣ ਵਾਲੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦੀ ਦਵਾਈ ਹੈ, ਇਹ ਰੋਗ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਉਪਜੀਕਾ ਉਦ੍ਭਰਨ੍ਤਿ ਸਮੁਦ੍ਰਾਦਧਿ ਭੇषਜਮ੍ । ਤਦਾਸ੍ਰਾਵਸ੍ਯ ਭੇषਜਂ ਤਦੁ ਰੋਗਮਸ਼ੀਸ਼ਮਤ੍
ਜੀਕਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਦਵਾਈ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਵਗਣ ਵਾਲੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦੀ ਦਵਾਈ ਹੈ, ਇਹ ਰੋਗ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਰੁਸ੍ਰਾਣਮਿਦਂ ਮਹਤ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਧ੍ਯੁਦ੍ਭृਤਮ੍ । ਤਦਾਸ੍ਰਾਵਸ੍ਯ ਭੇषਜਂ ਤਦੁ ਰੋਗਮਨੀਨਸ਼ਤ੍
ਇਹ ਵੱਡੀ ਲਾਲ ਚੀਜ਼ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉੱਠੀ ਹੈ; ਇਹ ਵਗਣ ਵਾਲੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦੀ ਦਵਾਈ ਹੈ, ਇਹ ਰੋਗ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਂ ਨੋ ਭਵਨ੍ਤ੍ਵਪ ਓषਧਯਃ ਸ਼ਿਵਾਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰੋ ਅਪ ਹਨ੍ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਸ ਆਰਾਦ੍ਵਿਸृष੍ਟਾ ਇषਵਃ ਪਤਨ੍ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਪਾਣੀ ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਚੰਗੀਆਂ ਹੋਣ; ਇੰਦਰ ਦਾ ਵਜਰ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ; ਦੂਰੋਂ ਛੱਡੀਆਂ ਤੀਰ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਪੈਣ।
ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਤ੍ਵਾਯ ਬृਹਤੇ ਰਣਾਯਾਰਿष੍ਯਨ੍ਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਃ ਸਦੈਵ । ਮਣਿਂ ਵਿष੍ਕਨ੍ਧਦੂषਣਂ ਜਙ੍ਗਿਡਂ ਬਿਭृਮੋ ਵਯਮ੍
ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਵੱਡਿਆਈ ਤੇ ਜੰਗ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਵਿਸਕੰਧ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਜੰਗਿਡ਼ਾ ਮਣੀ ਪਹਿਨਦੇ ਹਾਂ।
ਜਙ੍ਗਿਡੋ ਜਮ੍ਭਾਦ੍ਵਿਸ਼ਰਾਦ੍ਵਿष੍ਕਨ੍ਧਾਦਭਿਸ਼ੋਚਨਾਤ੍। ਮਣਿਃ ਸਹਸ੍ਰਵੀਰ੍ਯਃ ਪਰਿ ਣਃ ਪਾਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ
ਜੰਗਿਡ਼ਾ ਜਬੜੇ, ਵਿਸ, ਵਿਸਕੰਧ, ਤੇ ਦੁਖ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲਾ ਮਣੀ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖੇ।
ਅਯਂ ਵਿष੍ਕਨ੍ਧਂ ਸਹਤੇऽਯਂ ਬਾਧਤੇ ਅਤ੍ਤ੍ਰਿਣਃ । ਅਯਂ ਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵਭੇषਜੋ ਜਙ੍ਗਿਡਃ ਪਾਤ੍ਵਂਹਸਃ
ਇਹ ਵਿਸਕੰਧ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਜੰਗਿਡ਼ਾ ਸਾਡੀ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਵਾਈ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਬਚਾਏ।
ਦੇਵੈਰ੍ਦਤ੍ਤੇਨ ਮਣਿਨਾ ਜਙ੍ਗਿਡੇਨ ਮਯੋਭੁਵਾ । ਵਿष੍ਕਨ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਵ੍ਯਾਯਾਮੇ ਸਹਾਮਹੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਮਣੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਭਰਿਆ ਜੰਗਿਡ਼ਾ, ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਵਿਸਕੰਧ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਸ਼ਣਸ਼੍ਚ ਮਾ ਜਙ੍ਗਿਡਸ਼੍ਚ ਵਿष੍ਕਨ੍ਧਾਦਭਿ ਰਕ੍ਸ਼ਤਾਮ੍ । ਅਰਣ੍ਯਾਦਨ੍ਯ ਆਭृਤਃ ਕृष੍ਯਾ ਅਨ੍ਯੋ ਰਸੇਭ੍ਯਃ
ਸਣ ਤੇ ਜੰਗਿਡ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਕੰਧ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ; ਇੱਕ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ, ਦੂਜਾ ਖੇਤ ਤੋਂ, ਹੋਰ ਰਸਾਂ ਤੋਂ।
ਕृਤ੍ਯਾਦੂषਿਰਯਂ ਮਣਿਰਥੋ ਅਰਾਤਿਦੂषਿਃ । ਅਥੋ ਸਹਸ੍ਵਾਨ੍ ਜਙ੍ਗਿਡਃ ਪ੍ਰ ਣ ਆਯੁਂषਿ ਤਾਰਿषਤ੍
ਇਹ ਮਣੀ ਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਜੰਗਿਡ਼ਾ ਸਾਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚਾਏ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਜੁषਸ੍ਵ ਪ੍ਰ ਵਹਾ ਯਾਹਿ ਸ਼ੂਰ ਹਰਿਭ੍ਯਾਮ੍ । ਪਿਬਾ ਸੁਤਸ੍ਯ ਮਤੇਰਿਹ ਮਧੋਸ਼੍ਚਕਾਨਸ਼੍ਚਾਰੁਰ੍ਮਦਾਯ
ਇੰਦਰ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਸਾਹਮਣੇ ਆ, ਆ ਜਾ, ਹੇ ਵੀਰ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ; ਇੱਥੇ ਸੋਮਾ ਪੀ, ਮਿੱਠੇ ਦੇ ਸੁਆਦ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਜਠਰਂ ਨਵ੍ਯੋ ਨ ਪृਣਸ੍ਵ ਮਧੋਰ੍ਦਿਵੋ ਨ । ਅਸ੍ਯ ਸੁਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਣੋਪ ਤ੍ਵਾ ਮਦਾਃ ਸੁਵਾਚੋ ਅਗੁਃ
ਇੰਦਰ, ਆਪਣਾ ਪੇਟ ਨਵੇਂ ਸਵਰਗ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਨਾਲ ਭਰ; ਇਹ ਸੋਮਾ ਦੇ ਰਸ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਆਏ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁਰਾषਾਣ੍ਮਿਤ੍ਰੋ ਵृਤ੍ਰਂ ਯੋ ਜਘਾਨ ਯਤੀਰ੍ਨ । ਬਿਭੇਦ ਵਲਂ ਭृਗੁਰ੍ਨ ਸਸਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ ਮਦੇ ਸੋਮਸ੍ਯ
ਇੰਦਰ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਮਿੱਤਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਵਾਲਾ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਮਸਤ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਆ ਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤੁ ਸੁਤਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪृਣਸ੍ਵ ਕੁਕ੍ਸ਼ੀ ਵਿਡ੍ਢਿ ਸ਼ਕ੍ਰ ਧਿਯੇਹ੍ਯਾ ਨਃ । ਸ਼੍ਰੁਧੀ ਹਵਂ ਗਿਰੋ ਮੇ ਜੁषਸ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਵਯੁਗ੍ਭਿਰ੍ਮਤ੍ਸ੍ਵੇਹ ਮਹੇ ਰਣਾਯ
ਇੰਦਰ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਰਸ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਆ ਜਾਣ; ਆਪਣਾ ਪੇਟ ਭਰ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਸਾਡੀ ਭਗਤੀ ਜਾਣ; ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ, ਮੇਰੇ ਗੀਤ ਸਵੀਕਾਰ, ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਸਾਡੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗ ਲਈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨੁ ਪ੍ਰ ਵੋਚਂ ਵੀਰ੍ਯਾਣਿ ਯਾਨਿ ਚਕਾਰ ਪ੍ਰਥਮਾਨਿ ਵਜ੍ਰੀ । ਅਹਨ੍ਨ੍ ਅਹਿਮਨੁ ਅਪਸ੍ਤਤਰ੍ਦ ਪ੍ਰ ਵਕ੍ਸ਼ਣਾ ਅਭਿਨਤ੍ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਿਰਲੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੇ, ਵਜਰ ਧਾਰੀ; ਉਸ ਨੇ ਅਹਿ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ, ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਚਿਰ ਦਿੱਤਾ।