ਅਯਂ ਯੋ ਭੂਰਿਮੂਲਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮਵਤਿष੍ਠਤਿ । ਦਰ੍ਭਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਉਤ੍ਥਿਤੋ ਮਨ੍ਯੁਸ਼ਮਨ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਦਰਬਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਜੜਾਂ ਹਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉੱਗਿਆ ਦਰਬਾ, ਗੁੱਸਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿ ਤੇ ਹਨਵ੍ਯਾਂ ਸ਼ਰਣਿਂ ਵਿ ਤੇ ਮੁਖ੍ਯਾਂ ਨਯਾਮਸਿ । ਯਥਾਵਸ਼ੋ ਨ ਵਾਦਿषੋ ਮਮ ਚਿਤ੍ਤਮੁਪਾਯਸਿ
ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਮੁੱਖ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਦੂਰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਤਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਖਿਲਾਫ ਨਾ ਬੋਲੇਂ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ।
ਅਸ੍ਥਾਦ੍ਦ੍ਯੌਰਸ੍ਥਾਤ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਸ੍ਥਾਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਦਂ ਜਗਤ੍। ਅਸ੍ਥੁਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਊਰ੍ਧ੍ਵਸ੍ਵਪ੍ਨਾਸ੍ਤਿष੍ਠਾਦ੍ਰੋਗੋ ਅਯਂ ਤਵ
ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਤੋਂ — ਰੁੱਖ ਸਿੱਧੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਤੇਰੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਸ਼ਤਂ ਯਾ ਭੇषਜਾਨਿ ਤੇ ਸਹਸ੍ਰਂ ਸਂਗਤਾਨਿ ਚ । ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਾਸ੍ਰਾਵਭੇषਜਂ ਵਸਿष੍ਠਂ ਰੋਗਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸੌ ਉਪਚਾਰ ਹਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਵਾਈ ਵਹਿ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਰੋਗ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮੂਤ੍ਰਮਸ੍ਯਮृਤਸ੍ਯ ਨਾਭਿਃ । ਵਿषਾਣਕਾ ਨਾਮ ਵਾ ਅਸਿ ਪਿਤॄਣਾਂ ਮੂਲਾਦੁਤ੍ਥਿਤਾ ਵਾਤੀਕृਤਨਾਸ਼ਨੀ
ਤੂੰ ਰੁਦਰ ਦੀ ਮੂਤਰ ਹੈਂ, ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਨਾਭ ਹੈਂ; ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਵਿਾਣਕਾ ਹੈ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੈ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਪੀੜਾ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਪਰੋऽਪੇਹਿ ਮਨਸ੍ਪਾਪ ਕਿਮਸ਼ਸ੍ਤਾਨਿ ਸ਼ਂਸਸਿ । ਪਰੇਹਿ ਨ ਤ੍ਵਾ ਕਾਮਯੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਂ ਵਨਾਨਿ ਸਂ ਚਰ ਗृਹੇषੁ ਗੋषੁ ਮੇ ਮਨਃ
ਮੰਦ ਮਨ, ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ! ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਨੁਕਸਾਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਦੂਰ ਚਲਾ ਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਘਰਾਂ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹੇ।
ਅਵਸ਼ਸਾ ਨਿਃਸ਼ਸਾ ਯਤ੍ਪਰਾਸ਼ਸੋਪਾਰਿਮ ਜਾਗ੍ਰਤੋ ਯਤ੍ਸ੍ਵਪਨ੍ਤਃ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਪ ਦੁष੍ਕृਤਾਨ੍ਯਜੁष੍ਟਾਨ੍ਯਾਰੇ ਅਸ੍ਮਦ੍ਦਧਾਤੁ
ਜੋ ਵੀ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਵੀ ਉਪਰਲਾ ਹੈ, ਜਾਗਦੇ ਜਾਂ ਸੁੱਤੇ, ਉਹ ਸਭ ਦੂਰ ਕਰ; ਅੱਗੀ ਸਾਰੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇ।
ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਪਤੇऽਪਿ ਮृषਾ ਚਰਾਮਸਿ । ਪ੍ਰਚੇਤਾ ਨ ਆਙ੍ਗਿਰਸੋ ਦੁਰਿਤਾਤ੍ਪਾਤ੍ਵਂਹਸਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਹੇ ਬੋਲ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੇ ਅਸੀਂ ਗਲਤ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਆਂਗਿਰਸ ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖ ਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈਣ।
ਯੋ ਨ ਜੀਵੋऽਸਿ ਨ ਮृਤੋ ਦੇਵਾਨਾਮਮृਤਗਰ੍ਭੋऽਸਿ ਸ੍ਵਪ੍ਨ । ਵਰੁਣਾਨੀ ਤੇ ਮਾਤਾ ਯਮਃ ਪਿਤਾਰਰੁਰ੍ਨਾਮਾਸਿ
ਤੂੰ ਨਾ ਜੀਵ ਹੈਂ, ਨਾ ਮਰੇ ਹੋਏ; ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਅੰਕੁਰ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੁਪਨੇ। ਵਰੁਣਾਨੀ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਯਮ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਅਰਰੁ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਮ ਤੇ ਸ੍ਵਪ੍ਨ ਜਨਿਤ੍ਰਂ ਦੇਵਜਾਮੀਨਾਂ ਪੁਤ੍ਰੋऽਸਿ ਯਮਸ੍ਯ ਕਰਣਃ । ਅਨ੍ਤਕੋऽਸਿ ਮृਤ੍ਯੁਰਸਿ ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨ ਤਥਾ ਸਂ ਵਿਦ੍ਮ ਸ ਨਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨ ਦੁष੍ਵਪ੍ਨ੍ਯਾਤ੍ਪਾਹਿ
ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁਪਨੇ; ਤੂੰ ਦੇਵੀ ਮਾਵਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਯਮ ਦਾ ਕਾਰਕ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਅੰਤਕ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮੌਤ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁਪਨੇ; ਸਾਨੂੰ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾ।
ਯਥਾ ਕਲਾਂ ਯਥਾ ਸ਼ਫਂ ਯਥਰ੍ਣਂ ਸਂਨਯਨ੍ਤਿ । ਏਵਾ ਦੁष੍ਵਪ੍ਨ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿषਤੇ ਸਂ ਨਯਾਮਸਿ
ਜਿਵੇਂ ਹਿੱਸਾ, ਖੁਰ ਜਾਂ ਨਸ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਕੇ ਵੈਰੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਅਗ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਾਤਃਸਵਨੇ ਪਾਤ੍ਵਸ੍ਮਾਨ੍ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋ ਵਿਸ਼੍ਵਕृਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ਼ਂਭੂਃ । ਸ ਨਃ ਪਾਵਕੋ ਦ੍ਰਵਿਣੇ ਦਧਾਤ੍ਵਾਯੁष੍ਮਨ੍ਤਃ ਸਹਭਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸ੍ਯਾਮ
ਅੱਗ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਵੇਰੇ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ; ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇ, ਅਸੀਂ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਹੋਈਏ ਤੇ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਓ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਮਰੁਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਸ੍ਮਾਨ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਸਵਨੇ ਨ ਜਹ੍ਯੁਃ । ਆਯੁष੍ਮਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਿਯਮੇषਾਂ ਵਦਨ੍ਤੋ ਵਯਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸੁਮਤੌ ਸ੍ਯਾਮ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਰੁਤ ਤੇ ਇੰਦਰ, ਇਸ ਦੂਜੇ ਸਮੇਂ ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡਣ; ਅਸੀਂ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਏ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਵਿੱਚ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਹੋਈਏ।
ਇਦਂ ਤृਤੀਯਂ ਸਵਨਂ ਕਵੀਨਾਮृਤੇਨ ਯੇ ਚਮਸਮੈਰਯਨ੍ਤ । ਤੇ ਸੌਧਨ੍ਵਨਾਃ ਸ੍ਵਰਾਨਸ਼ਾਨਾਃ ਸ੍ਵਿष੍ਟਿਂ ਨੋ ਅਭਿ ਵਸ੍ਯੋ ਨਯਨ੍ਤੁ
ਇਹ ਤੀਜਾ ਸਮੇਂ ਗਿਆਨਵਾਨਾਂ ਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਟੋਰੇ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ; ਸੌਧਨਵਨ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਵਧੇਰੇ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੇਟ ਲੈ ਆਉਣ।
ਸ਼੍ਯੇਨੋऽਸਿ ਗਾਯਤ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਦਾ ਅਨੁ ਤ੍ਵਾ ਰਭੇ । ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਮਾ ਸਂ ਵਹਾਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯੋਦृਚਿ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਤੂੰ ਬਾਜ ਹੈਂ, ਗਾਯਤਰੀ ਛੰਦ ਨਾਲ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਿਆਵੀਂ, ਯਜਨ ਦੇ ਉੱਚੇ ਰਾਹ ਤੇ। ਸਵਾਹਾ!
ऋਭੁਰਸਿ ਜਗਚ੍ਛਨ੍ਦਾ ਅਨੁ ਤ੍ਵਾ ਰਭੇ । ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਮਾ ਸਂ ਵਹਾਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯੋਦृਚਿ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਤੂੰ ਰਭੂ ਹੈਂ, ਜਗਤੀ ਛੰਦ ਨਾਲ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਿਆਵੀਂ, ਯਜਨ ਦੇ ਉੱਚੇ ਰਾਹ ਤੇ। ਸਵਾਹਾ!
ਵृषਾਸਿ ਤ੍ਰਿष੍ਟੁਪ੍ਛਨ੍ਦਾ ਅਨੁ ਤ੍ਵਾ ਰਭੇ । ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਮਾ ਸਂ ਵਹਾਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯੋਦृਚਿ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਤੂੰ ਸਾਂਡ ਹੈਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਨਾਲ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਿਆਵੀਂ, ਯਜਨ ਦੇ ਉੱਚੇ ਰਾਹ ਤੇ। ਸਵਾਹਾ!
ਨਹਿ ਤੇ ਅਗ੍ਨੇ ਤਨ੍ਵਃ ਕ੍ਰੂਰਮਾਨਂਸ਼ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ । ਕਪਿਰ੍ਬਭਸ੍ਤਿ ਤੇਜਨਂ ਸ੍ਵਂ ਜਰਾਯੁ ਗੌਰਿਵ
ਕੋਈ ਮਾਨਵ, ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ; ਤੂੰ ਬਾਂਦਰ ਹੈਂ, ਆਪਣਾ ਹੀ ਜਣਿਆ ਖਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣਾ ਜਨਮ ਪੱਛਾ ਖਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮੇष ਇਵ ਵੈ ਸਂ ਚ ਵਿ ਚੋਰ੍ਵਚ੍ਯਸੇ ਯਦੁਤ੍ਤਰਦ੍ਰਾਵੁਪਰਸ਼੍ਚ ਖਾਦਤਃ । ਸ਼ੀਰ੍ष੍ਣਾ ਸ਼ਿਰੋऽਪ੍ਸਸਾਪ੍ਸੋ ਅਰ੍ਦਯਨ੍ਨ੍ ਅਂਸ਼ੂਨ੍ ਬਭਸ੍ਤਿ ਹਰਿਤੇਭਿਰਾਸਭਿਃ
ਮੇਂਡੇ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਜਦ ਉਪਰਲੇ ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਜਬੜੇ ਚੀਰਦੇ ਹਨ; ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਦਾ ਹੈਂ, ਹਰੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਰੇਸ਼ੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਸੁਪਰ੍ਣਾ ਵਾਚਮਕ੍ਰਤੋਪ ਦ੍ਯਵ੍ਯਾਖਰੇ ਕृष੍ਣਾ ਇषਿਰਾ ਅਨਰ੍ਤਿषੁਃ । ਨਿ ਯਨ੍ ਨਿਯਨ੍ਤਿ ਉਪਰਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕृਤਿਂ ਪੁਰੂ ਰੇਤੋ ਦਧਿਰੇ ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਬੋਲ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ, ਕਾਲੀਆਂ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਚੀਕਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਉਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਈ ਬੀਜ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਹਨ।
ਹਤਂ ਤਰ੍ਦਂ ਸਮਙ੍ਕਮਾਖੁਮਸ਼੍ਵਿਨਾ ਛਿਨ੍ਤਂ ਸ਼ਿਰੋ ਅਪਿ ਪृष੍ਟੀਃ ਸ਼ृਣੀਤਮ੍ । ਯਵਾਨ੍ ਨੇਦਦਾਨ੍ ਅਪਿ ਨਹ੍ਯਤਂ ਮੁਖਮਥਾਭਯਂ ਕृਣੁਤਂ ਧਾਨ੍ਯਾਯ
ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਤਰਦਾ, ਸਮੰਕਾ, ਆਖੁਮਾ ਨੂੰ ਮਾਰੋ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਪਿੱਠ ਨਚੁੱਟੋ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨਾ ਖੁਲਣ, ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਣ; ਸਾਨੂੰ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਾਓ ਤੇ ਧਾਣਾ ਵਾਧੋ।
ਤਰ੍ਦ ਹੈ ਪਤਙ੍ਗ ਹੈ ਜਭ੍ਯ ਹਾ ਉਪਕ੍ਵਸ । ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਵਾਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਹਵਿਰਨਦਨ੍ਤ ਇਮਾਨ੍ ਯਵਾਨ੍ ਅਹਿਂਸਨ੍ਤੋ ਅਪੋਦਿਤ
ਤਰਦਾ, ਪਤੰਗਾ, ਜਭਿਆ ਤੇ ਉਪਕਵਸਾ ਸਭ ਕੀੜੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਯਜਨਾ ਦੇ ਹਵਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਜੌ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕੀੜੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ।
ਤਰ੍ਦਾਪਤੇ ਵਘਾਪਤੇ ਤृष੍ਟਜਮ੍ਭਾ ਆ ਸ਼ृਣੋਤ ਮੇ । ਯ ਆਰਣ੍ਯਾ ਵ੍ਯਦ੍ਵਰਾ ਯੇ ਕੇ ਚ ਸ੍ਥ ਵ੍ਯਦ੍ਵਰਾਸ੍ਤਾਨ੍ਤ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਜਮ੍ਭਯਾਮਸਿ
ਤਰਦਾ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਘਾ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਜਬੜੇ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਜੰਗਲ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੀੜੇ ਤੇ ਹੋਰ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਵਾਯੋਃ ਪੂਤਃ ਪਵਿਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਸੋਮੋ ਅਤਿ ਦ੍ਰੁਤਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯੁਜਃ ਸਖਾ
ਹਵਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਮਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਇੰਦ੍ਰਾ ਦੇ ਸਾਥੀ ਵਜੋਂ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਆਪੋ ਅਸ੍ਮਾਨ੍ ਮਾਤਰਃ ਸੂਦਯਨ੍ਤੁ ਘृਤੇਨ ਨੋ ਘृਤਪ੍ਵਃ ਪੁਨਨ੍ਤੁ । ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਹਿ ਰਿਪ੍ਰਂ ਪ੍ਰਵਹਨ੍ਤਿ ਦੇਵੀਰੁਦਿਦਾਭ੍ਯਃ ਸ਼ੁਚਿਰਾ ਪੂਤ ਏਮਿ
ਪਾਣੀਆਂ, ਸਾਡੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਧੋਣ; ਘੀ ਵਾਲੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਘੀ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਣ। ਦੇਵੀ ਪਾਣੀਆਂ ਸਾਰਾ ਮਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ।
ਯਤ੍ਕਿਂ ਚੇਦਂ ਵਰੁਣ ਦੈਵ੍ਯੇ ਜਨੇऽਭਿਦ੍ਰੋਹਂ ਮਨੁष੍ਯਾਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਿ । ਅਚਿਤ੍ਤ੍ਯਾ ਚੇਤ੍ਤਵ ਧਰ੍ਮ ਯੁਯੋਪਿਮ ਮਾ ਨਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦੇਨਸੋ ਦੇਵ ਰੀਰਿषਃ
ਵਰੁਣਾ, ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਾ ਵਿਚ ਜੋ ਭੁੱਲ ਜਾਂ ਇਨਤਜ਼ਾਮੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਅਣਜਾਣੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜਾਣ-ਬੁਝ ਕੇ, ਤੂੰ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇ; ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਦੋਸ਼ ਦਾ ਦੁੱਖ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਉਤ੍ਸੂਰ੍ਯੋ ਦਿਵ ਏਤਿ ਪੁਰੋ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਨਿਜੂਰ੍ਵਨ੍ । ਆਦਿਤ੍ਯਃ ਪਰ੍ਵਤੇਭ੍ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਦृष੍ਟੋ ਅਦृष੍ਟਹਾ
ਸੂਰਜ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਗੋਦ ਤੋਂ ਉਗਦਾ ਹੈ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਭਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਆਦਿਤਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਅਦਿੱਖ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਿ ਗਾਵੋ ਗੋष੍ਠੇ ਅਸਦਨ੍ ਨਿ ਮृਗਾਸੋ ਅਵਿਕ੍ਸ਼ਤ । ਨ੍ਯੂਰ੍ਮਯੋ ਨਦੀਨਾਂ ਨ੍ਯਦृष੍ਟਾ ਅਲਿਪ੍ਸਤ
ਗਾਂਵਾਂ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿਚ ਆ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ ਹਨ; ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਥੱਲੇ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਅਦਿੱਖ ਜੀਵ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਆਯੁਰ੍ਦਦਂ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤਾਂ ਕਣ੍ਵਸ੍ਯ ਵੀਰੁਧਮ੍ । ਆਭਾਰਿषਂ ਵਿਸ਼੍ਵਭੇषਜੀਮਸ੍ਯਾਦृष੍ਟਾਨ੍ ਨਿ ਸ਼ਮਯਤ੍
ਮੈਂ ਜੀਵਨ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਕਣਵਾ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬੂਟੀ ਲਿਆਈ ਹੈ; ਮੈਂ ਸਭ ਇਲਾਜ ਲਿਆਏ ਹਨ—ਉਹ ਅਦਿੱਖ ਵਲੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਣ।
ਦ੍ਯੌਸ਼੍ਚ ਮ ਇਦਂ ਪृਥਿਵੀ ਚ ਪ੍ਰਚੇਤਸੌ ਸ਼ੁਕ੍ਰੋ ਬृਹਨ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਯਾ ਪਿਪਰ੍ਤੁ । ਅਨੁ ਸ੍ਵਧਾ ਚਿਕਿਤਾਂ ਸੋਮੋ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਵਾਯੁਰ੍ਨਃ ਪਾਤੁ ਸਵਿਤਾ ਭਗਸ਼੍ਚ
ਅਕਲਮੰਦ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਵੱਡੀ ਸੱਜੀ ਹਥ ਨਾਲ ਇਹ ਰੱਖਿਆ ਕਰਣ; ਸੋਮਾ, ਅੱਗ, ਵਾਯੂ, ਸਵਿਤਾ ਤੇ ਭਾਗਾ, ਆਪਣੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਰੀਤ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਣ।