ਅਭਯਂ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਇਹਾਸ੍ਤੁ ਨੋऽਭਯਂ ਸੋਮਃ ਸਵਿਤਾ ਨਃ ਕृਣੋਤੁ । ਅਭਯਂ ਨੋऽਸ੍ਤੂਰ੍ਵਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਸਪ੍ਤऋषੀਣਾਂ ਚ ਹਵਿषਾਭਯਂ ਨੋ ਅਸ੍ਤੁ
ਅਸਮਾਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ; ਸੋਮਾ ਅਤੇ ਸਵਿਤਾ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਣ; ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋਵੇ; ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ।
ਅਸ੍ਮੈ ਗ੍ਰਾਮਾਯ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚਤਸ੍ਰ ਊਰ੍ਜਂ ਸੁਭੂਤਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਸਵਿਤਾ ਨਃ ਕृਣੋਤੁ । ਅਸ਼ਤ੍ਰ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਭਯਂ ਨਃ ਕृਣੋਤ੍ਵਨ੍ਯਤ੍ਰ ਰਾਜ੍ਞਾਮਭਿ ਯਾਤੁ ਮਨ੍ਯੁਃ
ਇਸ ਪਿੰਡ ਲਈ, ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਲਈ, ਸਵਿਤਾ ਸਾਨੂੰ ਵੱਧ ਤਾਕਤ ਤੇ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਦੇਵੇ; ਵੈਰੀ ਰਹਿਤ ਇੰਦਰ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ; ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲਾ ਜਾਵੇ।
ਅਨਮਿਤ੍ਰਂ ਨੋ ਅਧਰਾਦਨਮਿਤ੍ਰਂ ਨ ਉਤ੍ਤਰਾਤ੍। ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਨਮਿਤ੍ਰਂ ਨਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦਨਮਿਤ੍ਰਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਧਿ
ਸਾਡੇ ਲਈ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉੱਤੇ ਤੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਇੰਦਰ, ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਤੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਨਾ ਹੋਵੇ।
6.41 ਮਨਸੇ ਚੇਤਸੇ ਧਿਯ ਆਕੂਤਯ ਉਤ ਚਿਤ੍ਤਯੇ । ਮਤ੍ਯੈ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯ ਚਕ੍ਸ਼ਸੇ ਵਿਧੇਮ ਹਵਿषਾ ਵਯਮ੍
ਮਨ, ਸੋਚ, ਸਮਝ, ਇਰਾਦਾ ਅਤੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਲਈ; ਗਿਆਨ, ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਵੇਖਣ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਭੇਟ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਅਪਾਨਾਯ ਵ੍ਯਾਨਾਯ ਪ੍ਰਾਣਾਯ ਭੂਰਿਧਾਯਸੇ । ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾ ਉਰੁਵ੍ਯਚੇ ਵਿਧੇਮ ਹਵਿषਾ ਵਯਮ੍
ਸਾਸ, ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਸਾਸ, ਜੀਵਨ-ਸਾਸ, ਵੱਧ ਪਾਲਣ ਲਈ; ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਰਸਵਤੀ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਭੇਟ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਮਾ ਨੋ ਹਾਸਿषੁਰ੍ऋषਯੋ ਦੈਵ੍ਯਾ ਯੇ ਤਨੂਪਾ ਯੇ ਨਸ੍ਤਨ੍ਵਸ੍ਤਨੂਜਾਃ । ਅਮਰ੍ਤ੍ਯਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਮਭਿ ਨਃ ਸਚਧ੍ਵਮਾਯੁਰ੍ਧਤ੍ਤ ਪ੍ਰਤਰਂ ਜੀਵਸੇ ਨਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ—ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਹਨ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਸਾਨੂੰ ਛੱਡਣ ਨਾ; ਅਮਰ ਜੀਵ, ਮਰਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿਲੋ, ਸਾਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੀ ਮਿਆਦ ਤੇ ਜੀਵਨ ਲਈ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦਾ ਮਾਰਗ ਦਿਓ।
6.42 ਅਵ ਜ੍ਯਾਮਿਵ ਧਨ੍ਵਨੋ ਮਨ੍ਯੁਂ ਤਨੋਮਿ ਤੇ ਹृਦਃ । ਯਥਾ ਸਂਮਨਸੌ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਖਾਯਾਵਿਵ ਸਚਾਵਹੈ
ਕਮਾਨ ਦੀ ਡੋਰੀ ਖੋਲ੍ਹਣ ਵਾਂਗ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਦਿਲ ਤੋਂ ਹਟਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਤਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇੱਕ-ਮਨ ਹੋ ਕੇ ਦੋਸਤਾਂ ਵਾਂਗ ਮਿਲ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰੀਏ।
ਸਖਾਯਾਵਿਵ ਸਚਾਵਹਾ ਅਵ ਮਨ੍ਯੁਂ ਤਨੋਮਿ ਤੇ । ਅਧਸ੍ਤੇ ਅਸ਼੍ਮਨੋ ਮਨ੍ਯੁਮੁਪਾਸ੍ਯਾਮਸਿ ਯੋ ਗੁਰੁਃ
ਦੋਸਤਾਂ ਵਾਂਗ ਮਿਲ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰੀਏ; ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਹਟਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਭਾਰੀ ਪੱਥਰ ਹੇਠਾਂ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਗੁੱਸਾ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਭਾਰੀ ਹੈ।
ਅਭਿ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਤੇ ਮਨ੍ਯੁਂ ਪਾਰ੍ष੍ਣ੍ਯਾ ਪ੍ਰਪਦੇਨ ਚ । ਯਥਾਵਸ਼ੋ ਨ ਵਾਦਿषੋ ਮਮ ਚਿਤ੍ਤਮੁਪਾਯਸਿ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਐੜੀ ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖ ਕੇ ਖੜਾ ਹਾਂ; ਤਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਖਿਲਾਫ ਨਾ ਬੋਲੇਂ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ।
6.43 ਅਯਂ ਦਰ੍ਭੋ ਵਿਮਨ੍ਯੁਕਃ ਸ੍ਵਾਯ ਚਾਰਣਾਯ ਚ । ਮਨ੍ਯੋਰ੍ਵਿਮਨ੍ਯੁਕਸ੍ਯਾਯਂ ਮਨ੍ਯੁਸ਼ਮਨ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਦਰਬਾ ਗੁੱਸਾ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ; ਗੁੱਸਾ ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਇਹ ਗੁੱਸਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਯਂ ਯੋ ਭੂਰਿਮੂਲਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮਵਤਿष੍ਠਤਿ । ਦਰ੍ਭਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਉਤ੍ਥਿਤੋ ਮਨ੍ਯੁਸ਼ਮਨ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਦਰਬਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਜੜਾਂ ਹਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉੱਗਿਆ ਦਰਬਾ, ਗੁੱਸਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿ ਤੇ ਹਨਵ੍ਯਾਂ ਸ਼ਰਣਿਂ ਵਿ ਤੇ ਮੁਖ੍ਯਾਂ ਨਯਾਮਸਿ । ਯਥਾਵਸ਼ੋ ਨ ਵਾਦਿषੋ ਮਮ ਚਿਤ੍ਤਮੁਪਾਯਸਿ
ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਮੁੱਖ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਦੂਰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਤਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਖਿਲਾਫ ਨਾ ਬੋਲੇਂ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ।
ਅਸ੍ਥਾਦ੍ਦ੍ਯੌਰਸ੍ਥਾਤ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਸ੍ਥਾਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਦਂ ਜਗਤ੍। ਅਸ੍ਥੁਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਊਰ੍ਧ੍ਵਸ੍ਵਪ੍ਨਾਸ੍ਤਿष੍ਠਾਦ੍ਰੋਗੋ ਅਯਂ ਤਵ
ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਤੋਂ — ਰੁੱਖ ਸਿੱਧੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਤੇਰੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਸ਼ਤਂ ਯਾ ਭੇषਜਾਨਿ ਤੇ ਸਹਸ੍ਰਂ ਸਂਗਤਾਨਿ ਚ । ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਾਸ੍ਰਾਵਭੇषਜਂ ਵਸਿष੍ਠਂ ਰੋਗਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸੌ ਉਪਚਾਰ ਹਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਵਾਈ ਵਹਿ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਰੋਗ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮੂਤ੍ਰਮਸ੍ਯਮृਤਸ੍ਯ ਨਾਭਿਃ । ਵਿषਾਣਕਾ ਨਾਮ ਵਾ ਅਸਿ ਪਿਤॄਣਾਂ ਮੂਲਾਦੁਤ੍ਥਿਤਾ ਵਾਤੀਕृਤਨਾਸ਼ਨੀ
ਤੂੰ ਰੁਦਰ ਦੀ ਮੂਤਰ ਹੈਂ, ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਨਾਭ ਹੈਂ; ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਵਿਾਣਕਾ ਹੈ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੈ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਪੀੜਾ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਪਰੋऽਪੇਹਿ ਮਨਸ੍ਪਾਪ ਕਿਮਸ਼ਸ੍ਤਾਨਿ ਸ਼ਂਸਸਿ । ਪਰੇਹਿ ਨ ਤ੍ਵਾ ਕਾਮਯੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਂ ਵਨਾਨਿ ਸਂ ਚਰ ਗृਹੇषੁ ਗੋषੁ ਮੇ ਮਨਃ
ਮੰਦ ਮਨ, ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ! ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਨੁਕਸਾਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਦੂਰ ਚਲਾ ਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਘਰਾਂ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹੇ।
ਅਵਸ਼ਸਾ ਨਿਃਸ਼ਸਾ ਯਤ੍ਪਰਾਸ਼ਸੋਪਾਰਿਮ ਜਾਗ੍ਰਤੋ ਯਤ੍ਸ੍ਵਪਨ੍ਤਃ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਪ ਦੁष੍ਕृਤਾਨ੍ਯਜੁष੍ਟਾਨ੍ਯਾਰੇ ਅਸ੍ਮਦ੍ਦਧਾਤੁ
ਜੋ ਵੀ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਵੀ ਉਪਰਲਾ ਹੈ, ਜਾਗਦੇ ਜਾਂ ਸੁੱਤੇ, ਉਹ ਸਭ ਦੂਰ ਕਰ; ਅੱਗੀ ਸਾਰੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇ।
ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਪਤੇऽਪਿ ਮृषਾ ਚਰਾਮਸਿ । ਪ੍ਰਚੇਤਾ ਨ ਆਙ੍ਗਿਰਸੋ ਦੁਰਿਤਾਤ੍ਪਾਤ੍ਵਂਹਸਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਹੇ ਬੋਲ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੇ ਅਸੀਂ ਗਲਤ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਆਂਗਿਰਸ ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖ ਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈਣ।
ਯੋ ਨ ਜੀਵੋऽਸਿ ਨ ਮृਤੋ ਦੇਵਾਨਾਮਮृਤਗਰ੍ਭੋऽਸਿ ਸ੍ਵਪ੍ਨ । ਵਰੁਣਾਨੀ ਤੇ ਮਾਤਾ ਯਮਃ ਪਿਤਾਰਰੁਰ੍ਨਾਮਾਸਿ
ਤੂੰ ਨਾ ਜੀਵ ਹੈਂ, ਨਾ ਮਰੇ ਹੋਏ; ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਅੰਕੁਰ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੁਪਨੇ। ਵਰੁਣਾਨੀ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਯਮ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਅਰਰੁ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਮ ਤੇ ਸ੍ਵਪ੍ਨ ਜਨਿਤ੍ਰਂ ਦੇਵਜਾਮੀਨਾਂ ਪੁਤ੍ਰੋऽਸਿ ਯਮਸ੍ਯ ਕਰਣਃ । ਅਨ੍ਤਕੋऽਸਿ ਮृਤ੍ਯੁਰਸਿ ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨ ਤਥਾ ਸਂ ਵਿਦ੍ਮ ਸ ਨਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨ ਦੁष੍ਵਪ੍ਨ੍ਯਾਤ੍ਪਾਹਿ
ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁਪਨੇ; ਤੂੰ ਦੇਵੀ ਮਾਵਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਯਮ ਦਾ ਕਾਰਕ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਅੰਤਕ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮੌਤ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁਪਨੇ; ਸਾਨੂੰ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾ।
ਯਥਾ ਕਲਾਂ ਯਥਾ ਸ਼ਫਂ ਯਥਰ੍ਣਂ ਸਂਨਯਨ੍ਤਿ । ਏਵਾ ਦੁष੍ਵਪ੍ਨ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿषਤੇ ਸਂ ਨਯਾਮਸਿ
ਜਿਵੇਂ ਹਿੱਸਾ, ਖੁਰ ਜਾਂ ਨਸ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਕੇ ਵੈਰੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਅਗ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਾਤਃਸਵਨੇ ਪਾਤ੍ਵਸ੍ਮਾਨ੍ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋ ਵਿਸ਼੍ਵਕृਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ਼ਂਭੂਃ । ਸ ਨਃ ਪਾਵਕੋ ਦ੍ਰਵਿਣੇ ਦਧਾਤ੍ਵਾਯੁष੍ਮਨ੍ਤਃ ਸਹਭਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸ੍ਯਾਮ
ਅੱਗ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਵੇਰੇ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ; ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇ, ਅਸੀਂ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਹੋਈਏ ਤੇ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਓ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਮਰੁਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਸ੍ਮਾਨ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਸਵਨੇ ਨ ਜਹ੍ਯੁਃ । ਆਯੁष੍ਮਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਿਯਮੇषਾਂ ਵਦਨ੍ਤੋ ਵਯਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸੁਮਤੌ ਸ੍ਯਾਮ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਰੁਤ ਤੇ ਇੰਦਰ, ਇਸ ਦੂਜੇ ਸਮੇਂ ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡਣ; ਅਸੀਂ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਏ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਵਿੱਚ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਹੋਈਏ।
ਇਦਂ ਤृਤੀਯਂ ਸਵਨਂ ਕਵੀਨਾਮृਤੇਨ ਯੇ ਚਮਸਮੈਰਯਨ੍ਤ । ਤੇ ਸੌਧਨ੍ਵਨਾਃ ਸ੍ਵਰਾਨਸ਼ਾਨਾਃ ਸ੍ਵਿष੍ਟਿਂ ਨੋ ਅਭਿ ਵਸ੍ਯੋ ਨਯਨ੍ਤੁ
ਇਹ ਤੀਜਾ ਸਮੇਂ ਗਿਆਨਵਾਨਾਂ ਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਟੋਰੇ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ; ਸੌਧਨਵਨ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਵਧੇਰੇ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੇਟ ਲੈ ਆਉਣ।
ਸ਼੍ਯੇਨੋऽਸਿ ਗਾਯਤ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਦਾ ਅਨੁ ਤ੍ਵਾ ਰਭੇ । ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਮਾ ਸਂ ਵਹਾਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯੋਦृਚਿ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਤੂੰ ਬਾਜ ਹੈਂ, ਗਾਯਤਰੀ ਛੰਦ ਨਾਲ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਿਆਵੀਂ, ਯਜਨ ਦੇ ਉੱਚੇ ਰਾਹ ਤੇ। ਸਵਾਹਾ!
ऋਭੁਰਸਿ ਜਗਚ੍ਛਨ੍ਦਾ ਅਨੁ ਤ੍ਵਾ ਰਭੇ । ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਮਾ ਸਂ ਵਹਾਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯੋਦृਚਿ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਤੂੰ ਰਭੂ ਹੈਂ, ਜਗਤੀ ਛੰਦ ਨਾਲ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਿਆਵੀਂ, ਯਜਨ ਦੇ ਉੱਚੇ ਰਾਹ ਤੇ। ਸਵਾਹਾ!
ਵृषਾਸਿ ਤ੍ਰਿष੍ਟੁਪ੍ਛਨ੍ਦਾ ਅਨੁ ਤ੍ਵਾ ਰਭੇ । ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਮਾ ਸਂ ਵਹਾਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯੋਦृਚਿ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਤੂੰ ਸਾਂਡ ਹੈਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਨਾਲ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਿਆਵੀਂ, ਯਜਨ ਦੇ ਉੱਚੇ ਰਾਹ ਤੇ। ਸਵਾਹਾ!
ਨਹਿ ਤੇ ਅਗ੍ਨੇ ਤਨ੍ਵਃ ਕ੍ਰੂਰਮਾਨਂਸ਼ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ । ਕਪਿਰ੍ਬਭਸ੍ਤਿ ਤੇਜਨਂ ਸ੍ਵਂ ਜਰਾਯੁ ਗੌਰਿਵ
ਕੋਈ ਮਾਨਵ, ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ; ਤੂੰ ਬਾਂਦਰ ਹੈਂ, ਆਪਣਾ ਹੀ ਜਣਿਆ ਖਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣਾ ਜਨਮ ਪੱਛਾ ਖਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮੇष ਇਵ ਵੈ ਸਂ ਚ ਵਿ ਚੋਰ੍ਵਚ੍ਯਸੇ ਯਦੁਤ੍ਤਰਦ੍ਰਾਵੁਪਰਸ਼੍ਚ ਖਾਦਤਃ । ਸ਼ੀਰ੍ष੍ਣਾ ਸ਼ਿਰੋऽਪ੍ਸਸਾਪ੍ਸੋ ਅਰ੍ਦਯਨ੍ਨ੍ ਅਂਸ਼ੂਨ੍ ਬਭਸ੍ਤਿ ਹਰਿਤੇਭਿਰਾਸਭਿਃ
ਮੇਂਡੇ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਜਦ ਉਪਰਲੇ ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਜਬੜੇ ਚੀਰਦੇ ਹਨ; ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਦਾ ਹੈਂ, ਹਰੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਰੇਸ਼ੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਸੁਪਰ੍ਣਾ ਵਾਚਮਕ੍ਰਤੋਪ ਦ੍ਯਵ੍ਯਾਖਰੇ ਕृष੍ਣਾ ਇषਿਰਾ ਅਨਰ੍ਤਿषੁਃ । ਨਿ ਯਨ੍ ਨਿਯਨ੍ਤਿ ਉਪਰਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕृਤਿਂ ਪੁਰੂ ਰੇਤੋ ਦਧਿਰੇ ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਬੋਲ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ, ਕਾਲੀਆਂ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਚੀਕਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਉਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਈ ਬੀਜ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਹਨ।