ਉਪ ਪ੍ਰਾਗਾਤ੍ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਪਥੋ ਰਥਮ੍ । ਸ਼ਪ੍ਤਾਰਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਨ੍ ਮਮ ਵृਕ ਇਵਾਵਿਮਤੋ ਗृਹਮ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਆਇਆ, ਸਪਥ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਭੇਡੀਆ ਬਿਨਾ ਰੱਖਵਾਲੀ ਵਾਲੇ ਘਰ ਨੂੰ ਖੋਜਦਾ ਹੈ।
ਪਰਿ ਣੋ ਵृਙ੍ਗ੍ਧਿ ਸ਼ਪਥ ਹ੍ਰਦਮਗ੍ਨਿਰਿਵਾ ਦਹਨ੍ । ਸ਼ਪ੍ਤਾਰਮਤ੍ਰ ਨੋ ਜਹਿ ਦਿਵੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਮਿਵਾਸ਼ਨਿਃ
ਸਪਥ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਝੀਲ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਥੇ ਸਾਡੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਵੱਜਦੀ ਹੈ।
ਯੋ ਨਃ ਸ਼ਪਾਦਸ਼ਪਤਃ ਸ਼ਪਤੋ ਯਸ਼੍ਚ ਨਃ ਸ਼ਪਾਤ੍। ਸ਼ੁਨੇ ਪੇष੍ਟ੍ਰਮਿਵਾਵਕ੍ਸ਼ਾਮਂ ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਸ੍ਯਾਮਿ ਮृਤ੍ਯਵੇ
ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਜਾਂ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਸ਼ਾਪ ਦਿੰਦਾ ਹੈ — ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਵੱਲ ਸੁੱਟਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੁੱਤੇ ਲਈ ਸੜਿਆ ਡਾਲ।
ਸਿਂਹੇ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਉਤ ਯਾ ਪृਦਾਕੌ ਤ੍ਵਿषਿਰਗ੍ਨੌ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇ ਸੂਰ੍ਯੇ ਯਾ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਯਾ ਦੇਵੀ ਸੁਭਗਾ ਜਜਾਨ ਸਾ ਨ ਐਤੁ ਵਰ੍ਚਸਾ ਸਂਵਿਦਾਨਾ
ਜੋ ਚਮਕ ਸਿੰਘ, ਬਾਘ, ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਜੰਗਲੀ ਕੁੱਤੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇਜ਼ ਅੱਗ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਹੈ — ਉਹ ਦੈਵੀ, ਸੁਭਾਗਾ ਤਾਕਤ ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਆਵੇ।
ਯਾ ਹਸ੍ਤਿਨਿ ਦ੍ਵੀਪਿਨਿ ਯਾ ਹਿਰਣ੍ਯੇ ਤ੍ਵਿषਿਰਪ੍ਸੁ ਗੋषੁ ਯਾ ਪੁਰੁषੇषੁ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਯਾ ਦੇਵੀ ਸੁਭਗਾ ਜਜਾਨ ਸਾ ਨ ਐਤੁ ਵਰ੍ਚਸਾ ਸਂਵਿਦਾਨਾ
ਉਹ ਜੋ ਹਾਥੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਦੋ-ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਗਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ—ਉਹ ਦਯਾਲੂ ਦੇਵੀ ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਵੱਲ ਚਮਕ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਵੇ।
ਰਥੇ ਅਕ੍ਸ਼ੇष੍ਵृषਭਸ੍ਯ ਵਾਜੇ ਵਾਤੇ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੇ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਸ਼ੁष੍ਮੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਯਾ ਦੇਵੀ ਸੁਭਗਾ ਜਜਾਨ ਸਾ ਨ ਐਤੁ ਵਰ੍ਚਸਾ ਸਂਵਿਦਾਨਾ
ਉਹ ਜੋ ਰਥ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਪਹੀਏ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਬਲਦ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਹੈ—ਉਹ ਦਯਾਲੂ ਦੇਵੀ ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਵੱਲ ਚਮਕ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਵੇ।
ਰਾਜਨ੍ਯੇ ਦੁਨ੍ਦੁਭਾਵਾਯਤਾਯਾਮਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਵਾਜੇ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਮਾਯੌ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਯਾ ਦੇਵੀ ਸੁਭਗਾ ਜਜਾਨ ਸਾ ਨ ਐਤੁ ਵਰ੍ਚਸਾ ਸਂਵਿਦਾਨਾ
ਉਹ ਜੋ ਰਾਜੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਡੰਢੋਰਾ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਲੰਬਾਈ ਦੇ ਮਾਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਘੋੜੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੁਨਰ ਵਿੱਚ ਹੈ—ਉਹ ਦਯਾਲੂ ਦੇਵੀ ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਵੱਲ ਚਮਕ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਵੇ।
ਯਸ਼ੋ ਹਵਿਰ੍ਵਰ੍ਧਤਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਜੂਤਂ ਸਹਸ੍ਰਵੀਰ੍ਯਂ ਸੁਭृਤਂ ਸਹਸ੍ਕृਤਮ੍ । ਪ੍ਰਸਰ੍ਸ੍ਰਾਣਮਨੁ ਦੀਰ੍ਘਾਯ ਚਕ੍ਸ਼ਸੇ ਹਵਿष੍ਮਨ੍ਤਂ ਮਾ ਵਰ੍ਧਯ ਜ੍ਯੇष੍ਠਤਾਤਯੇ
ਇੰਦਰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕੀ ਹੋਈ, ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ, ਦੂਰ ਤੱਕ ਫੈਲਣ ਵਾਲੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਭੇਟ ਵਧੇ—ਪਰ ਭੇਟ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਲਈ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਅਛਾ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਯਸ਼ਸਂ ਯਸ਼ੋਭਿਰ੍ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਂ ਨਮਸਾਨਾ ਵਿਧੇਮ । ਸ ਨੋ ਰਾਸ੍ਵ ਰਾष੍ਟ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਜੂਤਂ ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਰਾਤੌ ਯਸ਼ਸਃ ਸ੍ਯਾਮ
ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਮਹਿਮਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਅਸੀਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ ਰਾਜ ਦਿੰਨ; ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇਣ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਹੋਈਏ।
ਯਸ਼ਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਸ਼ਾ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਯਸ਼ਾਃ ਸੋਮੋ ਅਜਾਯਤ । ਯਸ਼ਾ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਭੂਤਸ੍ਯ ਅਹਮਸ੍ਮਿ ਯਸ਼ਸ੍ਤਮਃ
ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਇੰਦਰ, ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਅੱਗ, ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਸੋਮਾ ਜਨਮਿਆ; ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।
ਅਭਯਂ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਇਹਾਸ੍ਤੁ ਨੋऽਭਯਂ ਸੋਮਃ ਸਵਿਤਾ ਨਃ ਕृਣੋਤੁ । ਅਭਯਂ ਨੋऽਸ੍ਤੂਰ੍ਵਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਸਪ੍ਤऋषੀਣਾਂ ਚ ਹਵਿषਾਭਯਂ ਨੋ ਅਸ੍ਤੁ
ਅਸਮਾਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ; ਸੋਮਾ ਅਤੇ ਸਵਿਤਾ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਣ; ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋਵੇ; ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ।
ਅਸ੍ਮੈ ਗ੍ਰਾਮਾਯ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚਤਸ੍ਰ ਊਰ੍ਜਂ ਸੁਭੂਤਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਸਵਿਤਾ ਨਃ ਕृਣੋਤੁ । ਅਸ਼ਤ੍ਰ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਭਯਂ ਨਃ ਕृਣੋਤ੍ਵਨ੍ਯਤ੍ਰ ਰਾਜ੍ਞਾਮਭਿ ਯਾਤੁ ਮਨ੍ਯੁਃ
ਇਸ ਪਿੰਡ ਲਈ, ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਲਈ, ਸਵਿਤਾ ਸਾਨੂੰ ਵੱਧ ਤਾਕਤ ਤੇ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਦੇਵੇ; ਵੈਰੀ ਰਹਿਤ ਇੰਦਰ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ; ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲਾ ਜਾਵੇ।
ਅਨਮਿਤ੍ਰਂ ਨੋ ਅਧਰਾਦਨਮਿਤ੍ਰਂ ਨ ਉਤ੍ਤਰਾਤ੍। ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਨਮਿਤ੍ਰਂ ਨਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦਨਮਿਤ੍ਰਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਧਿ
ਸਾਡੇ ਲਈ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉੱਤੇ ਤੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਇੰਦਰ, ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਤੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਨਾ ਹੋਵੇ।
6.41 ਮਨਸੇ ਚੇਤਸੇ ਧਿਯ ਆਕੂਤਯ ਉਤ ਚਿਤ੍ਤਯੇ । ਮਤ੍ਯੈ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯ ਚਕ੍ਸ਼ਸੇ ਵਿਧੇਮ ਹਵਿषਾ ਵਯਮ੍
ਮਨ, ਸੋਚ, ਸਮਝ, ਇਰਾਦਾ ਅਤੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਲਈ; ਗਿਆਨ, ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਵੇਖਣ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਭੇਟ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਅਪਾਨਾਯ ਵ੍ਯਾਨਾਯ ਪ੍ਰਾਣਾਯ ਭੂਰਿਧਾਯਸੇ । ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾ ਉਰੁਵ੍ਯਚੇ ਵਿਧੇਮ ਹਵਿषਾ ਵਯਮ੍
ਸਾਸ, ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਸਾਸ, ਜੀਵਨ-ਸਾਸ, ਵੱਧ ਪਾਲਣ ਲਈ; ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਰਸਵਤੀ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਭੇਟ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਮਾ ਨੋ ਹਾਸਿषੁਰ੍ऋषਯੋ ਦੈਵ੍ਯਾ ਯੇ ਤਨੂਪਾ ਯੇ ਨਸ੍ਤਨ੍ਵਸ੍ਤਨੂਜਾਃ । ਅਮਰ੍ਤ੍ਯਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਮਭਿ ਨਃ ਸਚਧ੍ਵਮਾਯੁਰ੍ਧਤ੍ਤ ਪ੍ਰਤਰਂ ਜੀਵਸੇ ਨਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ—ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਹਨ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਸਾਨੂੰ ਛੱਡਣ ਨਾ; ਅਮਰ ਜੀਵ, ਮਰਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿਲੋ, ਸਾਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੀ ਮਿਆਦ ਤੇ ਜੀਵਨ ਲਈ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦਾ ਮਾਰਗ ਦਿਓ।
6.42 ਅਵ ਜ੍ਯਾਮਿਵ ਧਨ੍ਵਨੋ ਮਨ੍ਯੁਂ ਤਨੋਮਿ ਤੇ ਹृਦਃ । ਯਥਾ ਸਂਮਨਸੌ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਖਾਯਾਵਿਵ ਸਚਾਵਹੈ
ਕਮਾਨ ਦੀ ਡੋਰੀ ਖੋਲ੍ਹਣ ਵਾਂਗ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਦਿਲ ਤੋਂ ਹਟਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਤਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇੱਕ-ਮਨ ਹੋ ਕੇ ਦੋਸਤਾਂ ਵਾਂਗ ਮਿਲ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰੀਏ।
ਸਖਾਯਾਵਿਵ ਸਚਾਵਹਾ ਅਵ ਮਨ੍ਯੁਂ ਤਨੋਮਿ ਤੇ । ਅਧਸ੍ਤੇ ਅਸ਼੍ਮਨੋ ਮਨ੍ਯੁਮੁਪਾਸ੍ਯਾਮਸਿ ਯੋ ਗੁਰੁਃ
ਦੋਸਤਾਂ ਵਾਂਗ ਮਿਲ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰੀਏ; ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਹਟਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਭਾਰੀ ਪੱਥਰ ਹੇਠਾਂ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਗੁੱਸਾ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਭਾਰੀ ਹੈ।
ਅਭਿ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਤੇ ਮਨ੍ਯੁਂ ਪਾਰ੍ष੍ਣ੍ਯਾ ਪ੍ਰਪਦੇਨ ਚ । ਯਥਾਵਸ਼ੋ ਨ ਵਾਦਿषੋ ਮਮ ਚਿਤ੍ਤਮੁਪਾਯਸਿ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਐੜੀ ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖ ਕੇ ਖੜਾ ਹਾਂ; ਤਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਖਿਲਾਫ ਨਾ ਬੋਲੇਂ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ।
6.43 ਅਯਂ ਦਰ੍ਭੋ ਵਿਮਨ੍ਯੁਕਃ ਸ੍ਵਾਯ ਚਾਰਣਾਯ ਚ । ਮਨ੍ਯੋਰ੍ਵਿਮਨ੍ਯੁਕਸ੍ਯਾਯਂ ਮਨ੍ਯੁਸ਼ਮਨ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਦਰਬਾ ਗੁੱਸਾ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ; ਗੁੱਸਾ ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਇਹ ਗੁੱਸਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਯਂ ਯੋ ਭੂਰਿਮੂਲਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮਵਤਿष੍ਠਤਿ । ਦਰ੍ਭਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਉਤ੍ਥਿਤੋ ਮਨ੍ਯੁਸ਼ਮਨ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਦਰਬਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਜੜਾਂ ਹਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉੱਗਿਆ ਦਰਬਾ, ਗੁੱਸਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿ ਤੇ ਹਨਵ੍ਯਾਂ ਸ਼ਰਣਿਂ ਵਿ ਤੇ ਮੁਖ੍ਯਾਂ ਨਯਾਮਸਿ । ਯਥਾਵਸ਼ੋ ਨ ਵਾਦਿषੋ ਮਮ ਚਿਤ੍ਤਮੁਪਾਯਸਿ
ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਮੁੱਖ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਦੂਰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਤਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਖਿਲਾਫ ਨਾ ਬੋਲੇਂ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ।
ਅਸ੍ਥਾਦ੍ਦ੍ਯੌਰਸ੍ਥਾਤ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਸ੍ਥਾਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਦਂ ਜਗਤ੍। ਅਸ੍ਥੁਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਊਰ੍ਧ੍ਵਸ੍ਵਪ੍ਨਾਸ੍ਤਿष੍ਠਾਦ੍ਰੋਗੋ ਅਯਂ ਤਵ
ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਤੋਂ — ਰੁੱਖ ਸਿੱਧੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਤੇਰੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਸ਼ਤਂ ਯਾ ਭੇषਜਾਨਿ ਤੇ ਸਹਸ੍ਰਂ ਸਂਗਤਾਨਿ ਚ । ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਾਸ੍ਰਾਵਭੇषਜਂ ਵਸਿष੍ਠਂ ਰੋਗਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸੌ ਉਪਚਾਰ ਹਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਵਾਈ ਵਹਿ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਰੋਗ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮੂਤ੍ਰਮਸ੍ਯਮृਤਸ੍ਯ ਨਾਭਿਃ । ਵਿषਾਣਕਾ ਨਾਮ ਵਾ ਅਸਿ ਪਿਤॄਣਾਂ ਮੂਲਾਦੁਤ੍ਥਿਤਾ ਵਾਤੀਕृਤਨਾਸ਼ਨੀ
ਤੂੰ ਰੁਦਰ ਦੀ ਮੂਤਰ ਹੈਂ, ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਨਾਭ ਹੈਂ; ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਵਿਾਣਕਾ ਹੈ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੈ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਪੀੜਾ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਪਰੋऽਪੇਹਿ ਮਨਸ੍ਪਾਪ ਕਿਮਸ਼ਸ੍ਤਾਨਿ ਸ਼ਂਸਸਿ । ਪਰੇਹਿ ਨ ਤ੍ਵਾ ਕਾਮਯੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਂ ਵਨਾਨਿ ਸਂ ਚਰ ਗृਹੇषੁ ਗੋषੁ ਮੇ ਮਨਃ
ਮੰਦ ਮਨ, ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ! ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਨੁਕਸਾਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਦੂਰ ਚਲਾ ਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਘਰਾਂ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹੇ।
ਅਵਸ਼ਸਾ ਨਿਃਸ਼ਸਾ ਯਤ੍ਪਰਾਸ਼ਸੋਪਾਰਿਮ ਜਾਗ੍ਰਤੋ ਯਤ੍ਸ੍ਵਪਨ੍ਤਃ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਪ ਦੁष੍ਕृਤਾਨ੍ਯਜੁष੍ਟਾਨ੍ਯਾਰੇ ਅਸ੍ਮਦ੍ਦਧਾਤੁ
ਜੋ ਵੀ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਵੀ ਉਪਰਲਾ ਹੈ, ਜਾਗਦੇ ਜਾਂ ਸੁੱਤੇ, ਉਹ ਸਭ ਦੂਰ ਕਰ; ਅੱਗੀ ਸਾਰੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇ।
ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਪਤੇऽਪਿ ਮृषਾ ਚਰਾਮਸਿ । ਪ੍ਰਚੇਤਾ ਨ ਆਙ੍ਗਿਰਸੋ ਦੁਰਿਤਾਤ੍ਪਾਤ੍ਵਂਹਸਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਹੇ ਬੋਲ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੇ ਅਸੀਂ ਗਲਤ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਆਂਗਿਰਸ ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖ ਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈਣ।
ਯੋ ਨ ਜੀਵੋऽਸਿ ਨ ਮृਤੋ ਦੇਵਾਨਾਮਮृਤਗਰ੍ਭੋऽਸਿ ਸ੍ਵਪ੍ਨ । ਵਰੁਣਾਨੀ ਤੇ ਮਾਤਾ ਯਮਃ ਪਿਤਾਰਰੁਰ੍ਨਾਮਾਸਿ
ਤੂੰ ਨਾ ਜੀਵ ਹੈਂ, ਨਾ ਮਰੇ ਹੋਏ; ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਅੰਕੁਰ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੁਪਨੇ। ਵਰੁਣਾਨੀ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਯਮ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਅਰਰੁ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਮ ਤੇ ਸ੍ਵਪ੍ਨ ਜਨਿਤ੍ਰਂ ਦੇਵਜਾਮੀਨਾਂ ਪੁਤ੍ਰੋऽਸਿ ਯਮਸ੍ਯ ਕਰਣਃ । ਅਨ੍ਤਕੋऽਸਿ ਮृਤ੍ਯੁਰਸਿ ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨ ਤਥਾ ਸਂ ਵਿਦ੍ਮ ਸ ਨਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨ ਦੁष੍ਵਪ੍ਨ੍ਯਾਤ੍ਪਾਹਿ
ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁਪਨੇ; ਤੂੰ ਦੇਵੀ ਮਾਵਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਯਮ ਦਾ ਕਾਰਕ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਅੰਤਕ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮੌਤ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁਪਨੇ; ਸਾਨੂੰ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾ।