ਹਿਰਣ੍ਯਵਰ੍ਣਾਃ ਸ਼ੁਚਯਃ ਪਾਵਕਾ ਯਾਸੁ ਜਾਤਃ ਸਵਿਤਾ ਯਾਸ੍ਵਗ੍ਨਿਃ । ਯਾ ਅਗ੍ਨਿਂ ਗਰ੍ਭਂ ਦਧਿਰੇ ਸੁਵਰ੍ਣਾਸ੍ਤਾ ਨ ਆਪਃ ਸ਼ਂ ਸ੍ਯੋਨਾ ਭਵਨ੍ਤੁ
ਸੋਨੇ ਵਰਗੀਆਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸਵਿਤਾ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਅੱਗ ਜਨਮੀ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਗਰਭ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਹੋਣ।
ਯਾਸਾਂ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣੋ ਯਾਤਿ ਮਧ੍ਯੇ ਸਤ੍ਯਾਨृਤੇ ਅਵਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਜਨਾਨਾਮ੍ । ਯਾ ਅਗ੍ਨਿਂ ਗਰ੍ਭਂ ਦਧਿਰੇ ਸੁਵਰ੍ਣਾਸ੍ਤਾ ਨ ਆਪਃ ਸ਼ਂ ਸ੍ਯੋਨਾ ਭਵਨ੍ਤੁ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣਾ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਚ ਤੇ ਝੂਠ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਗਰਭ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਹੋਣ।
ਯਾਸਾਂ ਦੇਵਾ ਦਿਵਿ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤਿ ਭਕ੍ਸ਼ਂ ਯਾ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਬਹੁਧਾ ਭਵਨ੍ਤਿ । ਯਾ ਅਗ੍ਨਿਂ ਗਰ੍ਭਂ ਦਧਿਰੇ ਸੁਵਰ੍ਣਾਸ੍ਤਾ ਨ ਆਪਃ ਸ਼ਂ ਸ੍ਯੋਨਾ ਭਵਨ੍ਤੁ
ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵਾਤਾਵਰਣ ਵਿਚ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਗਰਭ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਹੋਣ।
ਸ਼ਿਵੇਨ ਮਾ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਪਸ਼੍ਯਤਾਪਃ ਸ਼ਿਵਯਾ ਤਨ੍ਵੋਪ ਸ੍ਪृਸ਼ਤ ਤ੍ਵਚਂ ਮੇ । ਘृਤਸ਼੍ਚੁਤਃ ਸ਼ੁਚਯੋ ਯਾਃ ਪਾਵਕਾਸ੍ਤਾ ਨ ਆਪਃ ਸ਼ਂ ਸ੍ਯੋਨਾ ਭਵਨ੍ਤੁ
ਪਾਣੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖੋ; ਚੰਗੀ ਛੁਹਾਵਟ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਛੂਹੋ। ਪਵਿੱਤਰ, ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇ ਘੀ ਵਗਣ ਵਾਲੀਆਂ ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਹੋਣ।
ਇਯਂ ਵੀਰੁਨ੍ ਮਧੁਜਾਤਾ ਮਧੁਨਾ ਤ੍ਵਾ ਖਨਾਮਸਿ । ਮਧੋਰਧਿ ਪ੍ਰਜਾਤਾਸਿ ਸਾ ਨੋ ਮਧੁਮਤਸ੍ਕृਧਿ
ਇਹ ਵਿਰੁਨ ਮਿੱਠੇ ਤੋਂ ਜੰਮੀ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਨਾਲ ਖੋਦ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਮਿੱਠੇ ਤੋਂ ਜੰਮੀ ਹੈਂ; ਸਾਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇ।
ਜਿਹ੍ਵਾਯਾ ਅਗ੍ਰੇ ਮਧੁ ਮੇ ਜਿਹ੍ਵਾਮੂਲੇ ਮਧੂਲਕਮ੍ । ਮਮੇਦਹ ਕ੍ਰਤਾਵਸੋ ਮਮ ਚਿਤ੍ਤਮੁਪਾਯਸਿ
ਮੇਰੀ ਜੀਭ ਦੇ ਅੱਗੇ ਮਿੱਠਾ ਹੈ, ਜੀਭ ਦੇ ਮੂਲ 'ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਣ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲੈ।
ਮਧੁਮਨ੍ ਮੇ ਨਿਕ੍ਰਮਣਂ ਮਧੁਮਨ੍ ਮੇ ਪਰਾਯਣਮ੍ । ਵਾਚਾ ਵਦਾਮਿ ਮਧੁਮਦ੍ਭੂਯਾਸਂ ਮਧੁਸਂਦृਸ਼ਃ
ਮੇਰਾ ਆਉਣਾ ਮਿੱਠਾ ਹੋਵੇ, ਮੇਰਾ ਜਾਣਾ ਵੀ ਮਿੱਠਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਬੋਲ ਕੇ ਮਿੱਠਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂ, ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਸਮਝਣ।
ਮਧੋਰਸ੍ਮਿ ਮਧੁਤਰੋ ਮਦੁਘਾਨ੍ ਮਧੁਮਤ੍ਤਰਃ । ਮਾਮਿਤ੍ਕਿਲ ਤ੍ਵਂ ਵਨਾਃ ਸ਼ਾਖਾਂ ਮਧੁਮਤੀਮਿਵ
ਮੈਂ ਮਿੱਠਾ ਹਾਂ, ਮਿੱਠੇ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਮਿੱਠਾ, ਮਿੱਠਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ। ਹੇ ਜੰਗਲ, ਮੈਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਟਾਹਣੀ ਵਾਂਗ ਨਾ ਤੋੜ।
ਪਰਿ ਤ੍ਵਾ ਪਰਿਤਤ੍ਨੁਨੇਕ੍ਸ਼ੁਣਾਗਾਮਵਿਦ੍ਵਿषੇ । ਯਥਾ ਮਾਂ ਕਮਿਨ੍ਯਸੋ ਯਥਾ ਮਨ੍ ਨਾਪਗਾ ਅਸਃ
ਤੇਰੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਮਿੱਠੀ ਕੰਡ ਲਪੇਟਦਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਲਈ ਜੋ ਬਿਨਾ ਵੈਰ ਦੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਤਾਂ ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹਣ, ਤੇ ਮਰਦ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡਣ।
ਯਦਾਬਧ੍ਨਨ੍ ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣਾ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਤਾਨੀਕਾਯ ਸੁਮਨਸ੍ਯਮਾਨਾਃ । ਤਤ੍ਤੇ ਬਧ੍ਨਾਮ੍ਯਾਯੁषੇ ਵਰ੍ਚਸੇ ਬਲਾਯ ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਤ੍ਵਾਯ ਸ਼ਤਸ਼ਾਰਦਾਯ
ਜਦੋਂ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਨੂੰ ਸੌ ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਲੇ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਸਨ, ਮੈਂ ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹਾਂ—ਜੀਵਨ, ਚਮਕ, ਤਾਕਤ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਸੌ ਪਤਝੜਾਂ ਲਈ।
ਨੈਨਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਨ ਪਿਸ਼ਾਚਾਃ ਸਹਨ੍ਤੇ ਦੇਵਾਨਾਮੋਜਃ ਪ੍ਰਥਮਜਂ ਹ੍ਯੇਤਤ੍। ਯੋ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣਂ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਸ ਜੀਵੇषੁ ਕृਣੁਤੇ ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਃ
ਇਸ ਨੂੰ ਨਾ ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇ ਨਾ ਭੂਤ ਝੱਲ ਸਕਦੇ; ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਤਾਕਤ ਹੈ। ਜੋ ਦਕਸ਼ ਦਾ ਜੰਮਿਆ ਸੋਨਾ ਪਹਿਨਦਾ, ਉਹ ਜੀਵਿਆਂ ਵਿਚ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਪਾਉਂਦਾ।
ਅਪਾਂ ਤੇਜੋ ਜ੍ਯੋਤਿਰੋਜੋ ਬਲਂ ਚ ਵਨਸ੍ਪਤੀਨਾਮੁਤ ਵੀਰ੍ਯਾਣਿ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣ੍ਯਧਿ ਧਾਰਯਾਮੋ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਤਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਬਿਭਰਦ੍ਧਿਰਣ੍ਯਮ੍
ਪੌਦਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਰੋਸ਼ਨੀ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਵਿਰਤਾ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਵਿਚ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਕੌਸ਼ਲ ਨਾਲ ਇਹ ਸੋਨਾ ਪਹਿਨਦਾ।
ਸਮਾਨਾਂ ਮਾਸਾਮृਤੁਭਿष੍ਟ੍ਵਾ ਵਯਂ ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ੍ਯ ਪਯਸਾ ਪਿਪਰ੍ਮਿ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾਸ੍ਤੇऽਨੁ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤਾਮਹृਣੀਯਮਾਨਾਃ
ਮਹੀਨੇ ਤੇ ਰੁੱਤਾਂ ਲੰਘ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਾਲ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਇੰਦਰ, ਅਗਨਿ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ—ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸਵਿਕਾਰ ਕਰਨ ਜਦ ਮੈਂ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ।