ਹਿਰਣ੍ਯਵਰ੍ਣਾਃ ਸ਼ੁਚਯਃ ਪਾਵਕਾ ਯਾਸੁ ਜਾਤਃ ਸਵਿਤਾ ਯਾਸ੍ਵਗ੍ਨਿਃ । ਯਾ ਅਗ੍ਨਿਂ ਗਰ੍ਭਂ ਦਧਿਰੇ ਸੁਵਰ੍ਣਾਸ੍ਤਾ ਨ ਆਪਃ ਸ਼ਂ ਸ੍ਯੋਨਾ ਭਵਨ੍ਤੁ
ਸੋਨੇ ਵਰਗੀਆਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸਵਿਤਾ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਅੱਗ ਜਨਮੀ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਗਰਭ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਹੋਣ।
ਯਾਸਾਂ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣੋ ਯਾਤਿ ਮਧ੍ਯੇ ਸਤ੍ਯਾਨृਤੇ ਅਵਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਜਨਾਨਾਮ੍ । ਯਾ ਅਗ੍ਨਿਂ ਗਰ੍ਭਂ ਦਧਿਰੇ ਸੁਵਰ੍ਣਾਸ੍ਤਾ ਨ ਆਪਃ ਸ਼ਂ ਸ੍ਯੋਨਾ ਭਵਨ੍ਤੁ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣਾ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਚ ਤੇ ਝੂਠ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਗਰਭ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਹੋਣ।
ਯਾਸਾਂ ਦੇਵਾ ਦਿਵਿ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤਿ ਭਕ੍ਸ਼ਂ ਯਾ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਬਹੁਧਾ ਭਵਨ੍ਤਿ । ਯਾ ਅਗ੍ਨਿਂ ਗਰ੍ਭਂ ਦਧਿਰੇ ਸੁਵਰ੍ਣਾਸ੍ਤਾ ਨ ਆਪਃ ਸ਼ਂ ਸ੍ਯੋਨਾ ਭਵਨ੍ਤੁ
ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵਾਤਾਵਰਣ ਵਿਚ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਗਰਭ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਹੋਣ।
ਸ਼ਿਵੇਨ ਮਾ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਪਸ਼੍ਯਤਾਪਃ ਸ਼ਿਵਯਾ ਤਨ੍ਵੋਪ ਸ੍ਪृਸ਼ਤ ਤ੍ਵਚਂ ਮੇ । ਘृਤਸ਼੍ਚੁਤਃ ਸ਼ੁਚਯੋ ਯਾਃ ਪਾਵਕਾਸ੍ਤਾ ਨ ਆਪਃ ਸ਼ਂ ਸ੍ਯੋਨਾ ਭਵਨ੍ਤੁ
ਪਾਣੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖੋ; ਚੰਗੀ ਛੁਹਾਵਟ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਛੂਹੋ। ਪਵਿੱਤਰ, ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇ ਘੀ ਵਗਣ ਵਾਲੀਆਂ ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਹੋਣ।
ਇਯਂ ਵੀਰੁਨ੍ ਮਧੁਜਾਤਾ ਮਧੁਨਾ ਤ੍ਵਾ ਖਨਾਮਸਿ । ਮਧੋਰਧਿ ਪ੍ਰਜਾਤਾਸਿ ਸਾ ਨੋ ਮਧੁਮਤਸ੍ਕृਧਿ
ਇਹ ਵਿਰੁਨ ਮਿੱਠੇ ਤੋਂ ਜੰਮੀ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਨਾਲ ਖੋਦ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਮਿੱਠੇ ਤੋਂ ਜੰਮੀ ਹੈਂ; ਸਾਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇ।
ਜਿਹ੍ਵਾਯਾ ਅਗ੍ਰੇ ਮਧੁ ਮੇ ਜਿਹ੍ਵਾਮੂਲੇ ਮਧੂਲਕਮ੍ । ਮਮੇਦਹ ਕ੍ਰਤਾਵਸੋ ਮਮ ਚਿਤ੍ਤਮੁਪਾਯਸਿ
ਮੇਰੀ ਜੀਭ ਦੇ ਅੱਗੇ ਮਿੱਠਾ ਹੈ, ਜੀਭ ਦੇ ਮੂਲ 'ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਣ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲੈ।
ਮਧੁਮਨ੍ ਮੇ ਨਿਕ੍ਰਮਣਂ ਮਧੁਮਨ੍ ਮੇ ਪਰਾਯਣਮ੍ । ਵਾਚਾ ਵਦਾਮਿ ਮਧੁਮਦ੍ਭੂਯਾਸਂ ਮਧੁਸਂਦृਸ਼ਃ
ਮੇਰਾ ਆਉਣਾ ਮਿੱਠਾ ਹੋਵੇ, ਮੇਰਾ ਜਾਣਾ ਵੀ ਮਿੱਠਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਬੋਲ ਕੇ ਮਿੱਠਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂ, ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਸਮਝਣ।
ਮਧੋਰਸ੍ਮਿ ਮਧੁਤਰੋ ਮਦੁਘਾਨ੍ ਮਧੁਮਤ੍ਤਰਃ । ਮਾਮਿਤ੍ਕਿਲ ਤ੍ਵਂ ਵਨਾਃ ਸ਼ਾਖਾਂ ਮਧੁਮਤੀਮਿਵ
ਮੈਂ ਮਿੱਠਾ ਹਾਂ, ਮਿੱਠੇ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਮਿੱਠਾ, ਮਿੱਠਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ। ਹੇ ਜੰਗਲ, ਮੈਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਟਾਹਣੀ ਵਾਂਗ ਨਾ ਤੋੜ।
ਪਰਿ ਤ੍ਵਾ ਪਰਿਤਤ੍ਨੁਨੇਕ੍ਸ਼ੁਣਾਗਾਮਵਿਦ੍ਵਿषੇ । ਯਥਾ ਮਾਂ ਕਮਿਨ੍ਯਸੋ ਯਥਾ ਮਨ੍ ਨਾਪਗਾ ਅਸਃ
ਤੇਰੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਮਿੱਠੀ ਕੰਡ ਲਪੇਟਦਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਲਈ ਜੋ ਬਿਨਾ ਵੈਰ ਦੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਤਾਂ ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹਣ, ਤੇ ਮਰਦ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡਣ।
ਯਦਾਬਧ੍ਨਨ੍ ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣਾ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਤਾਨੀਕਾਯ ਸੁਮਨਸ੍ਯਮਾਨਾਃ । ਤਤ੍ਤੇ ਬਧ੍ਨਾਮ੍ਯਾਯੁषੇ ਵਰ੍ਚਸੇ ਬਲਾਯ ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਤ੍ਵਾਯ ਸ਼ਤਸ਼ਾਰਦਾਯ
ਜਦੋਂ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਨੂੰ ਸੌ ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਲੇ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਸਨ, ਮੈਂ ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹਾਂ—ਜੀਵਨ, ਚਮਕ, ਤਾਕਤ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਸੌ ਪਤਝੜਾਂ ਲਈ।
ਨੈਨਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਨ ਪਿਸ਼ਾਚਾਃ ਸਹਨ੍ਤੇ ਦੇਵਾਨਾਮੋਜਃ ਪ੍ਰਥਮਜਂ ਹ੍ਯੇਤਤ੍। ਯੋ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣਂ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਸ ਜੀਵੇषੁ ਕृਣੁਤੇ ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਃ
ਇਸ ਨੂੰ ਨਾ ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇ ਨਾ ਭੂਤ ਝੱਲ ਸਕਦੇ; ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਤਾਕਤ ਹੈ। ਜੋ ਦਕਸ਼ ਦਾ ਜੰਮਿਆ ਸੋਨਾ ਪਹਿਨਦਾ, ਉਹ ਜੀਵਿਆਂ ਵਿਚ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਪਾਉਂਦਾ।
ਅਪਾਂ ਤੇਜੋ ਜ੍ਯੋਤਿਰੋਜੋ ਬਲਂ ਚ ਵਨਸ੍ਪਤੀਨਾਮੁਤ ਵੀਰ੍ਯਾਣਿ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣ੍ਯਧਿ ਧਾਰਯਾਮੋ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਤਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਬਿਭਰਦ੍ਧਿਰਣ੍ਯਮ੍
ਪੌਦਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਰੋਸ਼ਨੀ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਵਿਰਤਾ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਵਿਚ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਕੌਸ਼ਲ ਨਾਲ ਇਹ ਸੋਨਾ ਪਹਿਨਦਾ।
ਸਮਾਨਾਂ ਮਾਸਾਮृਤੁਭਿष੍ਟ੍ਵਾ ਵਯਂ ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ੍ਯ ਪਯਸਾ ਪਿਪਰ੍ਮਿ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾਸ੍ਤੇऽਨੁ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤਾਮਹृਣੀਯਮਾਨਾਃ
ਮਹੀਨੇ ਤੇ ਰੁੱਤਾਂ ਲੰਘ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਾਲ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਇੰਦਰ, ਅਗਨਿ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ—ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸਵਿਕਾਰ ਕਰਨ ਜਦ ਮੈਂ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ।
ਵੇਨਸ੍ਤਤ੍ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਪਰਮਂ ਗੁਹਾ ਯਦ੍ਯਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਭਵਤ੍ਯੇਕਰੂਪਮ੍ । ਇਦਂ ਪृਸ਼੍ਨਿਰਦੁਹਜ੍ਜਾਯਮਾਨਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦੋ ਅਭ੍ਯਨੂषਤ ਵ੍ਰਾਃ
ਵੇਨਾ ਨੇ ਉਹ ਉੱਚਾ ਭੇਦ ਵੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ ਰੂਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਜਣਦੀ ਹੋਈ ਦੁੱਧ ਵਗਾ ਰਹੀ; ਜੋ ਰੋਸ਼ਨੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਦੀਆਂ ਵੱਲ ਆਏ।
ਪ੍ਰ ਤਦ੍ਵੋਚੇਦਮृਤਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਧਾਮ ਪਰਮਂ ਗੁਹਾ ਯਤ੍। ਤ੍ਰੀਣਿ ਪਦਾਨਿ ਨਿਹਿਤਾ ਗੁਹਾਸ੍ਯ ਯਸ੍ਤਾਨਿ ਵੇਦ ਸ ਪਿਤੁष੍ਪਿਤਾਸਤ੍
ਅਮਰਤਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਹ ਗੁਪਤ ਥਾਂ ਦੱਸਿਆ—ਗੰਧਰਵ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਜਾਣਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਰੱਖੇ ਹਨ; ਜੋ ਉਹ ਜਾਣਦਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦਾ ਪੂਰਵਜ ਬਣ ਜਾਂਦਾ।
ਸ ਨਃ ਪਿਤਾ ਜਨਿਤਾ ਸ ਉਤ ਬਨ੍ਧੁਰ੍ਧਾਮਾਨਿ ਵੇਦ ਭੁਵਨਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ । ਯੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਨਾਮਧ ਏਕ ਏਵ ਤਂ ਸਂਪ੍ਰਸ਼੍ਨਂ ਭੁਵਨਾ ਯਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਾ
ਉਹ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ, ਜਣਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸਾਡਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਥਾਂ ਤੇ ਜਗਤ ਜਾਣਦਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਉਹੀ ਇੱਕ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਸ ਵੱਲ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਪੁੱਛਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਪਰਿ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਸਦ੍ਯ ਆਯਮੁਪਾਤਿष੍ਠੇ ਪ੍ਰਥਮਜਾਮृਤਸ੍ਯ । ਵਾਚਮਿਵ ਵਕ੍ਤਰਿ ਭੁਵਨੇष੍ਠਾ ਧਾਸ੍ਯੁਰੇष ਨਨ੍ਵੇषੋ ਅਗ੍ਨਿਃ
ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਜੰਮਿਆ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਵਿਚ ਬੋਲੀ, ਉਹ ਜਗਤਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ—ਇਹ ਅਗਨਿ ਹੀ ਹੈ।
ਪਰਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਨ੍ਯਾਯਮृਤਸ੍ਯ ਤਨ੍ਤੁਂ ਵਿਤਤਂ ਦृਸ਼ੇ ਕਮ੍ । ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਾ ਅਮृਤਮਾਨਸ਼ਾਨਾਃ ਸਮਾਨੇ ਯੋਨਾਵਧ੍ਯੈਰਯਨ੍ਤ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰਦਾ, ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿਖਾਈ ਦੇਣ ਲਈ ਫੈਲਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਅਮਰਤਾ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ ਹੀ ਜਣਮ ਥਾਂ ਵਿਚ ਜੰਮੇ।
ਦਿਵ੍ਯੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਯਸ੍ਪਤਿਰੇਕ ਏਵ ਨਮਸ੍ਯੋ ਵਿਕ੍ਸ਼੍ਵੀਡ੍ਯਃ । ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਯੌਮਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਦਿਵ੍ਯ ਦੇਵ ਨਮਸ੍ਤੇ ਅਸ੍ਤੁ ਦਿਵਿ ਤੇ ਸਧਸ੍ਥਮ੍
ਅਕਾਸ਼ੀ ਗੰਧਰਵ, ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਇੱਕੋ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਸਲਾਹ ਲਾਇਕ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇਰਾ ਆਸਨ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਹੈ।
ਦਿਵਿ ਸ੍ਪृष੍ਟੋ ਯਜਤਃ ਸੂਰ੍ਯਤ੍ਵਗਵਯਾਤਾ ਹਰਸੋ ਦੈਵ੍ਯਸ੍ਯ । ਮृਡਾਤ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਯਸ੍ਪਤਿਰੇਕ ਏਵ ਨਮਸ੍ਯਃ ਸੁਸ਼ੇਵਾਃ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਛੂਹਿਆ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਦਿਵਿਆ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ—ਗੰਧਰਵ, ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਪੂਜਾ ਲਾਇਕ, ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਵੇ।
ਅਨਵਦ੍ਯਾਭਿਃ ਸਮੁ ਜਗ੍ਮ ਆਭਿਰਪ੍ਸਰਾਸ੍ਵਪਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ ਆਸੀਤ੍। ਸਮੁਦ੍ਰ ਆਸਾਂ ਸਦਨਂ ਮ ਆਹੁਰ੍ਯਤਃ ਸਦ੍ਯ ਆ ਚ ਪਰਾ ਚ ਯਨ੍ਤਿ
ਨਿਰਮਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਗੰਧਰਵ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਿਚ ਸੀ। ਸਮੁੰਦਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਘਰ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੋਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਭ੍ਰਿਯੇ ਦਿਦ੍ਯੁਨ੍ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੇ ਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਂ ਸਚਧ੍ਵੇ । ਤਾਭ੍ਯੋ ਵੋ ਦੇਵੀਰ੍ਨਮ ਇਤ੍ਕृਣੋਮਿ
ਬੱਦਲ, ਬਿਜਲੀ, ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ—ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਗੰਧਰਵ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈਂ। ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਦੇਵੀਆਂ, ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਾਃ ਕ੍ਲਨ੍ਦਾਸ੍ਤਮਿषੀਚਯੋऽਕ੍ਸ਼ਕਾਮਾ ਮਨੋਮੁਹਃ । ਤਾਭ੍ਯੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਭ੍ਯੋऽਪ੍ਸਰਾਭ੍ਯੋऽਕਰਂ ਨਮਃ
ਜੋ ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾ ਥਕਾਵਟ, ਹਨੇਰਾ, ਜੂਏ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਭਟਕਾਵਟ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਦੋ ਯਦਵਧਾਵਤ੍ਯਵਤ੍ਕਮਧਿ ਪਰ੍ਵਤਾਤ੍। ਤਤ੍ਤੇ ਕृਣੋਮਿ ਭੇषਜਂ ਸੁਭੇषਜਂ ਯਥਾਸਸਿ
ਜੋ ਚੀਜ਼ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦਵਾਈ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਵਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਆਦਙ੍ਗਾ ਕੁਵਿਦਙ੍ਗ ਸ਼ਤਂ ਯਾ ਭੇषਜਾਨਿ ਤੇ । ਤੇषਾਮਸਿ ਤ੍ਵਮੁਤ੍ਤਮਮਨਾਸ੍ਰਾਵਮਰੋਗਣਮ੍
ਅੰਗ ਤੋਂ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਅੰਗ ਤੋਂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸੌ ਦਵਾਈਆਂ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ, ਨਾ ਵਗਣ ਵਾਲੀ, ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਨੀਚੈਃ ਖਨਨ੍ਤ੍ਯਸੁਰਾ ਅਰੁਸ੍ਰਾਣਮਿਦਂ ਮਹਤ੍। ਤਦਾਸ੍ਰਾਵਸ੍ਯ ਭੇषਜਂ ਤਦੁ ਰੋਗਮਨੀਨਸ਼ਤ੍
ਅਸੁਰ ਇਸ ਵੱਡੀ ਲਾਲ ਚੀਜ਼ ਲਈ ਗਹਿਰੀ ਖੁਦਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਵਗਣ ਵਾਲੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦੀ ਦਵਾਈ ਹੈ, ਇਹ ਰੋਗ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਉਪਜੀਕਾ ਉਦ੍ਭਰਨ੍ਤਿ ਸਮੁਦ੍ਰਾਦਧਿ ਭੇषਜਮ੍ । ਤਦਾਸ੍ਰਾਵਸ੍ਯ ਭੇषਜਂ ਤਦੁ ਰੋਗਮਸ਼ੀਸ਼ਮਤ੍
ਜੀਕਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਦਵਾਈ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਵਗਣ ਵਾਲੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦੀ ਦਵਾਈ ਹੈ, ਇਹ ਰੋਗ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਰੁਸ੍ਰਾਣਮਿਦਂ ਮਹਤ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਧ੍ਯੁਦ੍ਭृਤਮ੍ । ਤਦਾਸ੍ਰਾਵਸ੍ਯ ਭੇषਜਂ ਤਦੁ ਰੋਗਮਨੀਨਸ਼ਤ੍
ਇਹ ਵੱਡੀ ਲਾਲ ਚੀਜ਼ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉੱਠੀ ਹੈ; ਇਹ ਵਗਣ ਵਾਲੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦੀ ਦਵਾਈ ਹੈ, ਇਹ ਰੋਗ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਂ ਨੋ ਭਵਨ੍ਤ੍ਵਪ ਓषਧਯਃ ਸ਼ਿਵਾਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰੋ ਅਪ ਹਨ੍ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਸ ਆਰਾਦ੍ਵਿਸृष੍ਟਾ ਇषਵਃ ਪਤਨ੍ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਪਾਣੀ ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਚੰਗੀਆਂ ਹੋਣ; ਇੰਦਰ ਦਾ ਵਜਰ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ; ਦੂਰੋਂ ਛੱਡੀਆਂ ਤੀਰ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਪੈਣ।
ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਤ੍ਵਾਯ ਬृਹਤੇ ਰਣਾਯਾਰਿष੍ਯਨ੍ਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਃ ਸਦੈਵ । ਮਣਿਂ ਵਿष੍ਕਨ੍ਧਦੂषਣਂ ਜਙ੍ਗਿਡਂ ਬਿਭृਮੋ ਵਯਮ੍
ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਵੱਡਿਆਈ ਤੇ ਜੰਗ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਵਿਸਕੰਧ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਜੰਗਿਡ਼ਾ ਮਣੀ ਪਹਿਨਦੇ ਹਾਂ।