ਆਯਂ ਗੌਃ ਪृਸ਼੍ਨਿਰਕ੍ਰਮੀਦਸਦਨ੍ ਮਾਤਰਂ ਪੁਰਃ । ਪਿਤਰਂ ਚ ਪ੍ਰਯਨ੍ਤ੍ਸ੍ਵਃ
ਇਹ ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠੀ ਹੈ, ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਉੱਦੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤਸ਼੍ਚਰਤਿ ਰੋਚਨਾ ਅਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਾਦਪਾਨਤਃ । ਵ੍ਯਖ੍ਯਨ੍ ਮਹਿषਃ ਸ੍ਵਃ
ਉਹ ਚਮਕਦੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਾਹ ਤੇ ਜੀਵਨ ਵਲੋਂ; ਵੱਡਾ ਸੰਡ ਨੇ ਚਾਨਣ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਧਾਮਾ ਵਿ ਰਾਜਤਿ ਵਾਕ੍ਪਤਙ੍ਗੋ ਅਸ਼ਿਸ਼੍ਰਿਯਤ੍। ਪ੍ਰਤਿ ਵਸ੍ਤੋਰਹਰ੍ਦ੍ਯੁਭਿਃ
ਉਹ ਤੀਹ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਬੋਲ ਦਾ ਪੰਛੀ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਸਵੇਰ ਦੀ ਪੂਕਾਰ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇ ਕੇ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਦਾਵੇ ਜੁਹੁਤ ਸ੍ਵੇਤਦ੍ਯਾਤੁਧਾਨਕ੍ਸ਼ਯਣਂ ਘृਤੇਨ । ਆਰਾਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਪ੍ਰਤਿ ਦਹ ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਨ ਨੋ ਗृਹਾਣਾਮੁਪ ਤੀਤਪਾਸਿ
ਅੰਦਰਲੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਘੀ ਪਾ ਕੇ, ਯਾਤੁਧਾਨਾਂ, ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਕਰੀਏ। ਅੱਗ, ਤੂੰ ਬੁਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਸਾੜ, ਸਾਡੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਆ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ।
ਰੁਦ੍ਰੋ ਵੋ ਗ੍ਰੀਵਾ ਅਸ਼ਰੈਤ੍ਪਿਸ਼ਾਚਾਃ ਪृष੍ਟੀਰ੍ਵੋऽਪਿ ਸ਼ृਣਾਤੁ ਯਾਤੁਧਾਨਾਃ । ਵੀਰੁਦ੍ਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਵੀਰ੍ਯਾ ਯਮੇਨ ਸਮਜੀਗਮਤ੍
ਰੁਦ੍ਰ ਸਾਡੀ ਗਰਦਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਪਿਸਾਚ ਸਾਡੀ ਪਿੱਠ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਣ, ਯਾਤੁਧਾਨ ਸੁਣਨ। ਬੂਟੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਯਮ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈ ਹੋ।
ਅਭਯਂ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾਵਿਹਾਸ੍ਤੁ ਨੋऽਰ੍ਚਿषਾਤ੍ਤ੍ਰਿਣੋ ਨੁਦਤਂ ਪ੍ਰਤੀਚਃ । ਮਾ ਜ੍ਞਾਤਾਰਂ ਮਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਂ ਵਿਦਨ੍ਤ ਮਿਥੋ ਵਿਘ੍ਨਾਨਾ ਉਪ ਯਨ੍ਤੁ ਮृਤ੍ਯੁਮ੍
ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਇਥੇ ਸਾਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦੇਣ, ਤੁਸੀਂ ਵੈਰੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾਓ। ਕੋਈ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਆਸਰਾ ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਲੱਭੇ; ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਾਵਣ।
ਯਸ੍ਯੇਦਮਾ ਰਜੋ ਯੁਜਸ੍ਤੁਜੇ ਜਨਾ ਨਵਂ ਸ੍ਵਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰਨ੍ਤ੍ਯਂ ਬृਹਤ੍
ਜਿਸ ਲਈ ਇਹ ਧੂੜ ਜੋੜੀ ਗਈ, ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਵਾਂ ਚਾਨਣ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ — ਇਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਮਹਿਮਾ ਹੈ।
ਨਾਧृष ਆ ਦਧृषਤੇ ਧृषਾਣੋ ਧृषਿਤਃ ਸ਼ਵਃ । ਪੁਰਾ ਯਥਾ ਵ੍ਯਥਿਃ ਸ਼੍ਰਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਾਧृषੇ ਸ਼ਵਃ
ਕੋਈ ਉਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਬਹਾਦਰ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਥੰਮ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਜਿੱਤ ਸੀ।
ਸ ਨੋ ਦਦਾਤੁ ਤਾਂ ਰਯਿਮੁਰੁਂ ਪਿਸ਼ਙ੍ਗਸਂਦृਸ਼ਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪਤਿਸ੍ਤੁਵਿष੍ਟਮੋ ਜਨੇष੍ਵਾ
ਇੰਦਰ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਰਤਾਜ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇ ਜੋ ਸੁਨਹਿਰੀ ਚਮਕ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਗ੍ਨਯੇ ਵਾਚਮੀਰਯ ਵृषਭਾਯ ਕ੍ਸ਼ਿਤੀਨਾਮ੍ । ਸ ਨਃ ਪਰ੍षਦਤਿ ਦ੍ਵਿषਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਬਾਤ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦੇਵੇ।
ਯੋ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਨਿਜੂਰ੍ਵਤ੍ਯਗ੍ਨਿਸ੍ਤਿਗ੍ਮੇਨ ਸ਼ੋਚਿषਾ । ਸ ਨਃ ਪਰ੍षਦਤਿ ਦ੍ਵਿषਃ
ਜੋ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ — ਉਹ ਅੱਗ — ਸਾਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦੇਵੇ।
ਯਃ ਪਰਸ੍ਯਾਃ ਪਰਾਵਤਸ੍ਤਿਰੋ ਧਨ੍ਵਾਤਿਰੋਚਤੇ । ਸ ਨਃ ਪਰ੍षਦਤਿ ਦ੍ਵਿषਃ
ਜੋ ਦੂਰਲੇ ਰੇਤਲੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਚਮਕਦਾ ਹੈ — ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦੇਵੇ।
ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਭਿ ਵਿਪਸ਼੍ਯਤਿ ਭੁਵਨਾ ਸਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਸ ਨਃ ਪਰ੍षਦਤਿ ਦ੍ਵਿषਃ
ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ — ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦੇਵੇ।
ਯੋ ਅਸ੍ਯ ਪਾਰੇ ਰਜਸਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰੋ ਅਗ੍ਨਿਰਜਾਯਤ । ਸ ਨਃ ਪਰ੍षਦਤਿ ਦ੍ਵਿषਃ
ਜੋ ਇਸ ਧੂੜ ਦੇ ਪਾਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਗ ਵਜੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ — ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦੇਵੇ।
ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋ ਨ ਊਤਯ ਆ ਪ੍ਰ ਯਾਤੁ ਪਰਾਵਤਃ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਨਃ ਸੁष੍ਟੁਤੀਰੁਪ
ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਦੀਆਂ ਬਰਕਤਾਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਦੂਰੋਂ ਆਉਣ, ਅੱਗੀ ਸਾਡੀ ਸਿਫ਼ਤ ਵੱਲ ਮੁੜੇ।
ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋ ਨ ਆਗਮਦਿਮਂ ਯਜ੍ਞਂ ਸਜੂਰੁਪ । ਅਗ੍ਨਿਰੁਕ੍ਥੇष੍ਵਂਹਸੁ
ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਸਾਡੇ ਇਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਆਵੇ, ਸਾਥੀ ਹੋ ਕੇ; ਅੱਗੀ ਸਾਡੇ ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਭੇਟਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਜਰ ਹੋਵੇ।
ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋऽਙ੍ਗਿਰਸਾਂ ਸ੍ਤੋਮਮੁਕ੍ਥਂ ਚ ਚਾਕॢਪਤ੍। ਐषੁ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਸ੍ਵਰ੍ਯਮਤ੍
ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਨੇ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਤੇ ਗੀਤ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੇ; ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਸਰਤਾਜੀ ਦੇਵੇ।
ऋਤਾਵਾਨਂ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਮृਤਸ੍ਯ ਜ੍ਯੋਤਿषਸ੍ਪਤਿਮ੍ । ਅਜਸ੍ਰਂ ਘਰ੍ਮਮੀਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਰੀਤ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈ, ਸੱਚ ਦੇ ਚਾਨਣ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਨਿਰੰਤਰ ਗਰਮੀ ਵਾਲਾ।
ਸ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿ ਚਾਕॢਪ ऋਤੂਂਰੁਤ੍ਸृਜਤੇ ਵਸ਼ੀ । ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਵਯ ਉਤ੍ਤਿਰਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਮੌਸਮ ਪੂਰੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਮਾਲਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਯਜਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਠਦੇ ਹਾਂ।
ਅਗ੍ਨਿਃ ਪਰੇषੁ ਧਾਮਸੁ ਕਾਮੋ ਭੂਤਸ੍ਯ ਭਵ੍ਯਸ੍ਯ । ਸਮ੍ਰਾਦੇਕੋ ਵਿ ਰਾਜਤਿ
ਅੱਗੀ ਦੂਰਲੇ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੋਏ ਤੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ; ਇਕੋ ਸਰਤਾਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਉਪ ਪ੍ਰਾਗਾਤ੍ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਪਥੋ ਰਥਮ੍ । ਸ਼ਪ੍ਤਾਰਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਨ੍ ਮਮ ਵृਕ ਇਵਾਵਿਮਤੋ ਗृਹਮ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਆਇਆ, ਸਪਥ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਭੇਡੀਆ ਬਿਨਾ ਰੱਖਵਾਲੀ ਵਾਲੇ ਘਰ ਨੂੰ ਖੋਜਦਾ ਹੈ।
ਪਰਿ ਣੋ ਵृਙ੍ਗ੍ਧਿ ਸ਼ਪਥ ਹ੍ਰਦਮਗ੍ਨਿਰਿਵਾ ਦਹਨ੍ । ਸ਼ਪ੍ਤਾਰਮਤ੍ਰ ਨੋ ਜਹਿ ਦਿਵੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਮਿਵਾਸ਼ਨਿਃ
ਸਪਥ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਝੀਲ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਥੇ ਸਾਡੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਵੱਜਦੀ ਹੈ।
ਯੋ ਨਃ ਸ਼ਪਾਦਸ਼ਪਤਃ ਸ਼ਪਤੋ ਯਸ਼੍ਚ ਨਃ ਸ਼ਪਾਤ੍। ਸ਼ੁਨੇ ਪੇष੍ਟ੍ਰਮਿਵਾਵਕ੍ਸ਼ਾਮਂ ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਸ੍ਯਾਮਿ ਮृਤ੍ਯਵੇ
ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਜਾਂ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਸ਼ਾਪ ਦਿੰਦਾ ਹੈ — ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਵੱਲ ਸੁੱਟਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੁੱਤੇ ਲਈ ਸੜਿਆ ਡਾਲ।
ਸਿਂਹੇ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਉਤ ਯਾ ਪृਦਾਕੌ ਤ੍ਵਿषਿਰਗ੍ਨੌ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇ ਸੂਰ੍ਯੇ ਯਾ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਯਾ ਦੇਵੀ ਸੁਭਗਾ ਜਜਾਨ ਸਾ ਨ ਐਤੁ ਵਰ੍ਚਸਾ ਸਂਵਿਦਾਨਾ
ਜੋ ਚਮਕ ਸਿੰਘ, ਬਾਘ, ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਜੰਗਲੀ ਕੁੱਤੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇਜ਼ ਅੱਗ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਹੈ — ਉਹ ਦੈਵੀ, ਸੁਭਾਗਾ ਤਾਕਤ ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਆਵੇ।
ਯਾ ਹਸ੍ਤਿਨਿ ਦ੍ਵੀਪਿਨਿ ਯਾ ਹਿਰਣ੍ਯੇ ਤ੍ਵਿषਿਰਪ੍ਸੁ ਗੋषੁ ਯਾ ਪੁਰੁषੇषੁ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਯਾ ਦੇਵੀ ਸੁਭਗਾ ਜਜਾਨ ਸਾ ਨ ਐਤੁ ਵਰ੍ਚਸਾ ਸਂਵਿਦਾਨਾ
ਉਹ ਜੋ ਹਾਥੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਦੋ-ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਗਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ—ਉਹ ਦਯਾਲੂ ਦੇਵੀ ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਵੱਲ ਚਮਕ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਵੇ।
ਰਥੇ ਅਕ੍ਸ਼ੇष੍ਵृषਭਸ੍ਯ ਵਾਜੇ ਵਾਤੇ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੇ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਸ਼ੁष੍ਮੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਯਾ ਦੇਵੀ ਸੁਭਗਾ ਜਜਾਨ ਸਾ ਨ ਐਤੁ ਵਰ੍ਚਸਾ ਸਂਵਿਦਾਨਾ
ਉਹ ਜੋ ਰਥ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਪਹੀਏ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਬਲਦ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਹੈ—ਉਹ ਦਯਾਲੂ ਦੇਵੀ ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਵੱਲ ਚਮਕ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਵੇ।
ਰਾਜਨ੍ਯੇ ਦੁਨ੍ਦੁਭਾਵਾਯਤਾਯਾਮਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਵਾਜੇ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਮਾਯੌ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਯਾ ਦੇਵੀ ਸੁਭਗਾ ਜਜਾਨ ਸਾ ਨ ਐਤੁ ਵਰ੍ਚਸਾ ਸਂਵਿਦਾਨਾ
ਉਹ ਜੋ ਰਾਜੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਡੰਢੋਰਾ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਲੰਬਾਈ ਦੇ ਮਾਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਘੋੜੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੁਨਰ ਵਿੱਚ ਹੈ—ਉਹ ਦਯਾਲੂ ਦੇਵੀ ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਵੱਲ ਚਮਕ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਵੇ।
ਯਸ਼ੋ ਹਵਿਰ੍ਵਰ੍ਧਤਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਜੂਤਂ ਸਹਸ੍ਰਵੀਰ੍ਯਂ ਸੁਭृਤਂ ਸਹਸ੍ਕृਤਮ੍ । ਪ੍ਰਸਰ੍ਸ੍ਰਾਣਮਨੁ ਦੀਰ੍ਘਾਯ ਚਕ੍ਸ਼ਸੇ ਹਵਿष੍ਮਨ੍ਤਂ ਮਾ ਵਰ੍ਧਯ ਜ੍ਯੇष੍ਠਤਾਤਯੇ
ਇੰਦਰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕੀ ਹੋਈ, ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ, ਦੂਰ ਤੱਕ ਫੈਲਣ ਵਾਲੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਭੇਟ ਵਧੇ—ਪਰ ਭੇਟ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਲਈ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਅਛਾ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਯਸ਼ਸਂ ਯਸ਼ੋਭਿਰ੍ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਂ ਨਮਸਾਨਾ ਵਿਧੇਮ । ਸ ਨੋ ਰਾਸ੍ਵ ਰਾष੍ਟ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਜੂਤਂ ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਰਾਤੌ ਯਸ਼ਸਃ ਸ੍ਯਾਮ
ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਮਹਿਮਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਅਸੀਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ ਰਾਜ ਦਿੰਨ; ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇਣ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਹੋਈਏ।
ਯਸ਼ਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਸ਼ਾ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਯਸ਼ਾਃ ਸੋਮੋ ਅਜਾਯਤ । ਯਸ਼ਾ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਭੂਤਸ੍ਯ ਅਹਮਸ੍ਮਿ ਯਸ਼ਸ੍ਤਮਃ
ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਇੰਦਰ, ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਅੱਗ, ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਸੋਮਾ ਜਨਮਿਆ; ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।