ਯਨ੍ ਮੇ ਅਕ੍ਸ਼੍ਯੋਰਾਦਿਦ੍ਯੋਤ ਪਾਰ੍ष੍ਣ੍ਯੋਃ ਪ੍ਰਪਦੋਸ਼੍ਚ ਯਤ੍। ਆਪਸ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਿष੍ਕਰਨ੍ ਭਿषਜਾਂ ਸੁਭਿषਕ੍ਤਮਾਃ
ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡੀਆਂ ਤੇ ਤਲਵਿਆਂ ਵਿਚ ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀਆਂ ਉਹ ਸਾਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਣ, ਠੀਕ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਵਧੀਆ ਇਲਾਜ ਨਾਲ।
ਸਿਨ੍ਧੁਪਤ੍ਨੀਃ ਸਿਨ੍ਧੁਰਾਜ੍ਞੀਃ ਸਰ੍ਵਾ ਯਾ ਨਦ੍ਯ ਸ੍ਥਨ । ਦਤ੍ਤ ਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭੇषਜਂ ਤੇਨਾ ਵੋ ਭੁਨਜਾਮਹੈ
ਦਰਿਆ ਦੀਆਂ ਮਾਲਕਣਾਂ, ਦਰਿਆ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਜੋ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਦਵਾਈ ਦਿਓ, ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡਾ ਆਨੰਦ ਲੈਏ।
ਪਞ੍ਚ ਚ ਯਾਃ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਚ੍ਚ ਸਂਯਨ੍ਤਿ ਮਨ੍ਯਾ ਅਭਿ । ਇਤਸ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਵਾਕਾ ਅਪਚਿਤਾਮਿਵ
ਉਹ ਪੰਜ ਤੇ ਪੰਜਾਹ ਜੋ ਮੇਰੇ ਮਨ ਉੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਥੋਂ ਮਿਟ ਜਾਣ, ਜਿਵੇਂ ਬੋਲਣ ਅਣਗੌਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਪ੍ਤ ਚ ਯਾਃ ਸਪ੍ਤਤਿਸ਼੍ਚ ਸਂਯਨ੍ਤਿ ਗ੍ਰੈਵ੍ਯਾ ਅਭਿ । ਇਤਸ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਵਾਕਾ ਅਪਚਿਤਾਮਿਵ
ਉਹ ਸੱਤ ਤੇ ਸੱਤਾਹੱਤ ਜੋ ਮੇਰੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਥੋਂ ਮਿਟ ਜਾਣ, ਜਿਵੇਂ ਬੋਲਣ ਅਣਗੌਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਵ ਚ ਯਾ ਨਵਤਿਸ਼੍ਚ ਸਂਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਕਨ੍ਧ੍ਯਾ ਅਭਿ । ਇਤਸ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਵਾਕਾ ਅਪਚਿਤਾਮਿਵ
ਉਹ ਨੌ ਤੇ ਨਵਾਂਹ ਜੋ ਮੇਰੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਥੋਂ ਮਿਟ ਜਾਣ, ਜਿਵੇਂ ਬੋਲਣ ਅਣਗੌਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਵ ਮਾ ਪਾਪ੍ਮਨ੍ਤ੍ਸृਜ ਵਸ਼ੀ ਸਨ੍ ਮृਦਯਾਸਿ ਨਃ । ਆ ਮਾ ਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਲੋਕੇ ਪਾਪ੍ਮਨ੍ ਧੇਹ੍ਯਵਿਹ੍ਰੁਤਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਛੁਡਾ, ਹੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ। ਬੁਰਾਈ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਦੂਰ ਰੱਖ।
ਯੋ ਨਃ ਪਾਪ੍ਮਨ੍ ਨ ਜਹਾਸਿ ਤਮੁ ਤ੍ਵਾ ਜਹਿਮੋ ਵਯਮ੍ । ਪਥਾਮਨੁ ਵ੍ਯਾਵਰ੍ਤਨੇऽਨ੍ਯਂ ਪਾਪ੍ਮਾਨੁ ਪਦ੍ਯਤਾਮ੍
ਜੋ ਸਾਡੀ ਬੁਰਾਈ ਨਹੀਂ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗੇ। ਬੁਰਾਈ ਹੋਰ ਰਾਹ ਤੇ ਜਾਵੇ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਉੱਤੇ ਪਵੇ।
ਅਨ੍ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਮਨ੍ ਨ੍ਯੁਚ੍ਯਤੁ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਅਮਰ੍ਤ੍ਯਃ । ਯਂ ਦ੍ਵੇषਾਮ ਤਮृਚ੍ਛਤੁ ਯਮੁ ਦ੍ਵਿष੍ਮਸ੍ਤਮਿਜ੍ਜਹਿ
ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਅਮਰ ਉਹ ਬੁਰਾਈ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਜਾਵੇ; ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ।
ਦੇਵਾਃ ਕਪੋਤ ਇषਿਤੋ ਯਦਿਚ੍ਛਨ੍ ਦੂਤੋ ਨਿਰ੍ऋਤ੍ਯਾ ਇਦਮਾਜਗਾਮ । ਤਸ੍ਮਾ ਅਰ੍ਚਾਮ ਕृਣਵਾਮ ਨਿष੍ਕृਤਿਂ ਸ਼ਂ ਨੋ ਅਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਿਪਦੇ ਸ਼ਂ ਚਤੁष੍ਪਦੇ
ਜੇ ਪਰੋਖੀ ਰੱਬੀ ਚਾਹਤ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਕਬੂਤਰ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਇਥੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਓ ਅਸੀਂ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਮੁਆਫੀ ਮੰਗੀਏ। ਸਾਡੀ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲੀ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲੀ ਜਾਤੀ ਲਈ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ਿਵਃ ਕਪੋਤ ਇषਿਤੋ ਨੋ ਅਸ੍ਤ੍ਵਨਾਗਾ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਕੁਨੋ ਗृਹਂ ਨਃ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਹਿ ਵਿਪ੍ਰੋ ਜੁषਤਾਂ ਹਵਿਰ੍ਨਃ ਪਰਿ ਹੇਤਿਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੀ ਨੋ ਵृਣਕ੍ਤੁ
ਕਬੂਤਰ, ਜੋ ਰੱਬੀ ਭੇਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਵੇ ਤੇ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਲਿਆਵੇ। ਰੱਬੀ ਪੰਛੀ ਸਾਡੇ ਘਰ ਨੂੰ ਦੁਖ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਅੱਗ, ਜੋ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਾਡਾ ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ। ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ।
ਹੇਤਿਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੀ ਨ ਦਭਾਤ੍ਯਸ੍ਮਾਨ੍ ਆष੍ਟ੍ਰੀ ਪਦਂ ਕृਣੁਤੇ ਅਗ੍ਨਿਧਾਨੇ । ਸ਼ਿਵੋ ਗੋਭ੍ਯ ਉਤ ਪੁਰੁषੇਭ੍ਯੋ ਨੋ ਅਸ੍ਤੁ ਮਾ ਨੋ ਦੇਵਾ ਇਹ ਹਿਂਸੀਤ੍ਕਪੋਤ
ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ। ਉਹ ਪੰਛੀ ਅੱਗ ਦੇ ਚੌਕ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਥਾਂ ਬਣਾਵੇ। ਸਾਡੇ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਹੋਵੇ। ਰੱਬ ਤੇ ਕਬੂਤਰ ਇਥੇ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵਣ।
ऋਚਾ ਕਪੋਤਂ ਨੁਦਤ ਪ੍ਰਣੋਦਮਿषਂ ਮਦਨ੍ਤਃ ਪਰਿ ਗਾਂ ਨਯਾਮਃ । ਸਂਲੋਭਯਨ੍ਤੋ ਦੁਰਿਤਾ ਪਦਾਨਿ ਹਿਤ੍ਵਾ ਨ ਊਰ੍ਜਂ ਪ੍ਰ ਪਦਾਤ੍ਪਥਿष੍ਠਃ
ਇਕ ਸ਼ਲੋਕ ਨਾਲ ਕਬੂਤਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾਓ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਓ। ਦੁਖਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਤਾਕਤ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲੀਏ।
ਪਰੀਮੇऽਗ੍ਨਿਮਰ੍षਤ ਪਰੀਮੇ ਗਾਮਨੇषਤ । ਦੇਵੇष੍ਵਕ੍ਰਤ ਸ਼੍ਰਵਃ ਕ ਇਮਾਮਾ ਦਧਰ੍षਤਿ
ਅੱਗ ਸਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਮਾਫ ਕਰੇ, ਗਾਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆਵੇ। ਰੱਬਾਂ ਵਿਚ ਤੂੰ ਇਜ਼ਤ ਪਾਈ ਹੈ, ਕੌਣ ਇਸ ਨੂੰ ਹਮਲਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਃ ਪ੍ਰਥਮਃ ਪ੍ਰਵਤਮਾਸਸਾਦ ਬਹੁਭ੍ਯਃ ਪਨ੍ਥਾਮਨੁਪਸ੍ਪਸ਼ਾਨਃ । ਯੋऽਸ੍ਯੇਸ਼ੇ ਦ੍ਵਿਪਦੋ ਯਸ਼੍ਚਤੁष੍ਪਦਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਯਮਾਯ ਨਮੋ ਅਸ੍ਤੁ ਮृਤ੍ਯਵੇ
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਥੱਲੇ ਉਤਰੇ, ਕਈ ਰਾਹਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ — ਉਸ ਯਮ ਨੂੰ, ਮੌਤ ਨੂੰ, ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ।
ਅਮੂਨ੍ ਹੇਤਿਃ ਪਤਤ੍ਰਿਣੀ ਨ੍ਯੇਤੁ ਯਦੁਲੂਕੋ ਵਦਤਿ ਮੋਘਮੇਤਤ੍। ਯਦ੍ਵਾ ਕਪੋਤ ਪਦਮਗ੍ਨੌ ਕृਣੋਤਿ
ਉਹ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਹੋਰ ਥਾਂ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ; ਜੇ ਉਲੂ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੇਕਾਰ ਹੋਵੇ; ਜਾਂ ਜੇ ਕਬੂਤਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਹੋਵੇ।
ਯੌ ਤੇ ਦੂਤੌ ਨਿਰ੍ऋਤ ਇਦਮੇਤੋऽਪ੍ਰਹਿਤੌ ਪ੍ਰਹਿਤੌ ਵਾ ਗृਹਂ ਨਃ । ਕਪੋਤੋਲੂਕਾਭ੍ਯਾਮਪਦਂ ਤਦਸ੍ਤੁ
ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਜਿਹੜੇ ਦੂਤ, ਭੇਜੇ ਜਾਂ ਨਾ ਭੇਜੇ, ਸਾਡੇ ਘਰ ਆਏ ਹਨ — ਕਬੂਤਰ ਤੇ ਉਲੂ ਦਾ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾ ਰਹੇ।
ਅਵੈਰਹਤ੍ਯਾਯੇਦਮਾ ਪਪਤ੍ਯਾਤ੍ਸੁਵੀਰਤਾਯਾ ਇਦਮਾ ਸਸਦ੍ਯਾਤ੍। ਪਰਾਙੇਵ ਪਰਾ ਵਦ ਪਰਾਚੀਮਨੁ ਸਂਵਤਮ੍ । ਯਥਾ ਯਮਸ੍ਯ ਤ੍ਵਾ ਗृਹੇऽਰਸਂ ਪ੍ਰਤਿਚਾਕਸ਼ਾਨ੍ ਆਭੂਕਂ ਪ੍ਰਤਿਚਾਕਸ਼ਾਨ੍
ਇਹ ਇਥੇ ਬਿਨਾ ਵੈਰ ਦੇ ਡਿੱਗੇ, ਇਹ ਇਥੇ ਵੱਡੇ ਬਚਿਆਂ ਲਈ ਟਿਕ ਜਾਵੇ। ਦੂਰ ਵਾਂਗ ਦੂਰ ਬੋਲ, ਦੂਰ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲ। ਜਿਵੇਂ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਤੂੰ ਜੀਵਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਇਥੇ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ।
ਦੇਵਾ ਇਮਂ ਮਧੁਨਾ ਸਂਯੁਤਂ ਯਵਂ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਮਧਿ ਮਣਾਵਚਰ੍ਕृषੁਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਆਸੀਤ੍ਸੀਰਪਤਿਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ ਕੀਨਾਸ਼ਾ ਆਸਨ੍ ਮਰੁਤਃ ਸੁਦਾਨਵਃ
ਰੱਬਾਂ ਨੇ ਇਹ ਜੌ, ਮਿੱਠਾ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਇੰਦਰ, ਹਲ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲਾ, ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਮਰੁਤ, ਦਿਲਦਾਰ, ਹਲ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਯਸ੍ਤੇ ਮਦੋऽਵਕੇਸ਼ੋ ਵਿਕੇਸ਼ੋ ਯੇਨਾਭਿਹਸ੍ਯਂ ਪੁਰੁषਂ ਕृਣੋषਿ । ਆਰਾਤ੍ਤ੍ਵਦਨ੍ਯਾ ਵਨਾਨਿ ਵृਕ੍ਸ਼ਿ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਮਿ ਸ਼ਤਵਲ੍ਸ਼ਾ ਵਿ ਰੋਹ
ਤੇਰਾ ਉਹ ਨਸ਼ਾ, ਜੰਗਲੀ ਤੇ ਬੇਸੁਧ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹੱਸਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ — ਹੋਰ ਜੰਗਲਾਂ ਤੈਥੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣ। ਤੂੰ, ਸੌ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਲੀ ਸ਼ਮੀ, ਵਧ।
ਬृਹਤ੍ਪਲਾਸ਼ੇ ਸੁਭਗੇ ਵਰ੍षਵृਦ੍ਧ ऋਤਾਵਰਿ । ਮਾਤੇਵ ਪੁਤ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਮृਡ ਕੇਸ਼ੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ਮਿ
ਵੱਡੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀ, ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਵਧੀ ਸ਼ਮੀ, ਸੱਚ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ, ਸਾਡੇ ਵਾਲਾਂ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰ, ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਉੱਤੇ।
ਆਯਂ ਗੌਃ ਪृਸ਼੍ਨਿਰਕ੍ਰਮੀਦਸਦਨ੍ ਮਾਤਰਂ ਪੁਰਃ । ਪਿਤਰਂ ਚ ਪ੍ਰਯਨ੍ਤ੍ਸ੍ਵਃ
ਇਹ ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠੀ ਹੈ, ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਉੱਦੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤਸ਼੍ਚਰਤਿ ਰੋਚਨਾ ਅਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਾਦਪਾਨਤਃ । ਵ੍ਯਖ੍ਯਨ੍ ਮਹਿषਃ ਸ੍ਵਃ
ਉਹ ਚਮਕਦੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਾਹ ਤੇ ਜੀਵਨ ਵਲੋਂ; ਵੱਡਾ ਸੰਡ ਨੇ ਚਾਨਣ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਧਾਮਾ ਵਿ ਰਾਜਤਿ ਵਾਕ੍ਪਤਙ੍ਗੋ ਅਸ਼ਿਸ਼੍ਰਿਯਤ੍। ਪ੍ਰਤਿ ਵਸ੍ਤੋਰਹਰ੍ਦ੍ਯੁਭਿਃ
ਉਹ ਤੀਹ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਬੋਲ ਦਾ ਪੰਛੀ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਸਵੇਰ ਦੀ ਪੂਕਾਰ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇ ਕੇ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਦਾਵੇ ਜੁਹੁਤ ਸ੍ਵੇਤਦ੍ਯਾਤੁਧਾਨਕ੍ਸ਼ਯਣਂ ਘृਤੇਨ । ਆਰਾਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਪ੍ਰਤਿ ਦਹ ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਨ ਨੋ ਗृਹਾਣਾਮੁਪ ਤੀਤਪਾਸਿ
ਅੰਦਰਲੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਘੀ ਪਾ ਕੇ, ਯਾਤੁਧਾਨਾਂ, ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਕਰੀਏ। ਅੱਗ, ਤੂੰ ਬੁਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਸਾੜ, ਸਾਡੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਆ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ।
ਰੁਦ੍ਰੋ ਵੋ ਗ੍ਰੀਵਾ ਅਸ਼ਰੈਤ੍ਪਿਸ਼ਾਚਾਃ ਪृष੍ਟੀਰ੍ਵੋऽਪਿ ਸ਼ृਣਾਤੁ ਯਾਤੁਧਾਨਾਃ । ਵੀਰੁਦ੍ਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਵੀਰ੍ਯਾ ਯਮੇਨ ਸਮਜੀਗਮਤ੍
ਰੁਦ੍ਰ ਸਾਡੀ ਗਰਦਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਪਿਸਾਚ ਸਾਡੀ ਪਿੱਠ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਣ, ਯਾਤੁਧਾਨ ਸੁਣਨ। ਬੂਟੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਯਮ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈ ਹੋ।
ਅਭਯਂ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾਵਿਹਾਸ੍ਤੁ ਨੋऽਰ੍ਚਿषਾਤ੍ਤ੍ਰਿਣੋ ਨੁਦਤਂ ਪ੍ਰਤੀਚਃ । ਮਾ ਜ੍ਞਾਤਾਰਂ ਮਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਂ ਵਿਦਨ੍ਤ ਮਿਥੋ ਵਿਘ੍ਨਾਨਾ ਉਪ ਯਨ੍ਤੁ ਮृਤ੍ਯੁਮ੍
ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਇਥੇ ਸਾਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦੇਣ, ਤੁਸੀਂ ਵੈਰੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾਓ। ਕੋਈ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਆਸਰਾ ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਲੱਭੇ; ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਾਵਣ।
ਯਸ੍ਯੇਦਮਾ ਰਜੋ ਯੁਜਸ੍ਤੁਜੇ ਜਨਾ ਨਵਂ ਸ੍ਵਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰਨ੍ਤ੍ਯਂ ਬृਹਤ੍
ਜਿਸ ਲਈ ਇਹ ਧੂੜ ਜੋੜੀ ਗਈ, ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਵਾਂ ਚਾਨਣ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ — ਇਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਮਹਿਮਾ ਹੈ।
ਨਾਧृष ਆ ਦਧृषਤੇ ਧृषਾਣੋ ਧृषਿਤਃ ਸ਼ਵਃ । ਪੁਰਾ ਯਥਾ ਵ੍ਯਥਿਃ ਸ਼੍ਰਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਾਧृषੇ ਸ਼ਵਃ
ਕੋਈ ਉਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਬਹਾਦਰ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਥੰਮ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਜਿੱਤ ਸੀ।
ਸ ਨੋ ਦਦਾਤੁ ਤਾਂ ਰਯਿਮੁਰੁਂ ਪਿਸ਼ਙ੍ਗਸਂਦृਸ਼ਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪਤਿਸ੍ਤੁਵਿष੍ਟਮੋ ਜਨੇष੍ਵਾ
ਇੰਦਰ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਰਤਾਜ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇ ਜੋ ਸੁਨਹਿਰੀ ਚਮਕ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਗ੍ਨਯੇ ਵਾਚਮੀਰਯ ਵृषਭਾਯ ਕ੍ਸ਼ਿਤੀਨਾਮ੍ । ਸ ਨਃ ਪਰ੍षਦਤਿ ਦ੍ਵਿषਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਬਾਤ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦੇਵੇ।