ਇਮਾ ਯਾਸ੍ਤਿਸ੍ਰਃ ਪृਥਿਵੀਸ੍ਤਾਸਾਂ ਹ ਭੂਮਿਰੁਤ੍ਤਮਾ । ਤਾਸਾਮਧਿ ਤ੍ਵਚੋ ਅਹਂ ਭੇषਜਂ ਸਮੁ ਜਗ੍ਰਭਮ੍
ਇਹ ਤਿੰਨ ਧਰਤੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜ਼ਮੀਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਤੋਂ ਦਵਾਈ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਸਿ ਭੇषਜਾਨਾਂ ਵਸਿष੍ਠਂ ਵੀਰੁਧਾਨਾਮ੍ । ਸੋਮੋ ਭਗ ਇਵ ਯਾਮੇषੁ ਦੇਵੇषੁ ਵਰੁਣੋ ਯਥਾ
ਤੂੰ ਦਵਾਈਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ, ਬੂਟੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈਂ। ਜਿਵੇਂ ਰਾਤਾਂ ਵਿਚ ਸੋਮ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵਰੁਣ, ਤੂੰ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈਂ।
ਰੇਵਤੀਰਨਾਧृषਃ ਸਿषਾਸਵਃ ਸਿषਾਸਥ । ਉਤ ਸ੍ਥ ਕੇਸ਼ਦृਂਹਣੀਰਥੋ ਹ ਕੇਸ਼ਵਰ੍ਧਨੀਃ
ਤੂੰ ਚਮਕਦਾਰ, ਅਜਿੱਤ ਅਤੇ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਉਹ ਵੀ ਹੈਂ ਜੋ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਵਾਲ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਕृष੍ਣਂ ਨਿਯਾਨਂ ਹਰਯਃ ਸੁਪਰ੍ਣਾ ਅਪੋ ਵਸਾਨਾ ਦਿਵਮੁਤ੍ਪਤਨ੍ਤਿ । ਤ ਆਵਵृਤ੍ਰਨ੍ਤ੍ਸਦਨਾਦृਤਸ੍ਯਾਦਿਦ੍ਘृਤੇਨ ਪृਥਿਵੀਂ ਵ੍ਯੂਦੁਃ
ਕਾਲੀ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਪੀਲੀਆਂ, ਚੰਗੀ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਪਾਣੀ ਪਹਿਨੀਆਂ, ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਉੱਡਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਰੀਤ ਦੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਈਆਂ; ਪਹਿਲਾਂ ਘੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਫੈਲਾਇਆ।
ਪਯਸ੍ਵਤੀਃ ਕृਣੁਥਾਪ ਓषਧੀਃ ਸ਼ਿਵਾ ਯਦੇਜਥਾ ਮਰੁਤੋ ਰੁਕ੍ਮਵਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਊਰ੍ਜਂ ਚ ਤਤ੍ਰ ਸੁਮਤਿਂ ਚ ਪਿਨ੍ਵਤ ਯਤ੍ਰਾ ਨਰੋ ਮਰੁਤਃ ਸਿਞ੍ਚਥਾ ਮਧੁ
ਪਾਣੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਬੂਟੀਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿਓ, ਮੰਗਲਮਈ ਬਣ ਜਾਓ ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਚਲਦੀਆਂ ਹੋ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਮਰੁਤੋ। ਉਥੇ ਤੁਸੀਂ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਭਾਵਨਾ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਜਿੱਥੇ ਮਰੁਤੋ, ਤੁਸੀਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਪਾਣੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹੋ।
ਉਦਪ੍ਰੁਤੋ ਮਰੁਤਸ੍ਤਾਮਿਯਰ੍ਤ ਵृष੍ਟਿਰ੍ਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਨਿਵਤਸ੍ਪृਣਾਤਿ । ਏਜਾਤਿ ਗ੍ਲਹਾ ਕਨ੍ਯੇਵ ਤੁਨ੍ਨੈਰੁਂ ਤੁਨ੍ਦਾਨਾ ਪਤ੍ਯੇਵ ਜਾਯਾ
ਮਰੁਤਾਂ ਨੇ ਮੀਂਹ ਚੁਕ ਲਈ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਹਿਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੁੜੀ ਆਪਣੀ ਕਤਾਈ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ।
ਸਸ੍ਰੁषੀਸ੍ਤਦਪਸੋ ਦਿਵਾ ਨਕ੍ਤਂ ਚ ਸਸ੍ਰੁषੀਃ । ਵਰੇਣ੍ਯਕ੍ਰਤੁਰਹਮਪੋ ਦੇਵੀਰੁਪ ਹ੍ਵਯੇ
ਉਹ ਵਹੀ ਹੈ, ਪਾਣੀਆਂ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਵਹੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਉੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਓਤਾ ਆਪਃ ਕਰ੍ਮਣ੍ਯਾ ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤ੍ਵਿਤਃ ਪ੍ਰਣੀਤਯੇ । ਸਦ੍ਯਃ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤ੍ਵੇਤਵੇ
ਪਾਣੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਚੁਸਤ, ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦੇਵਸ੍ਯ ਸਵਿਤੁਃ ਸਵੇ ਕਰ੍ਮ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਮਾਨੁषਾਃ । ਸ਼ਂ ਨੋ ਭਵਨ੍ਤ੍ਵਪ ਓषਧੀਃ ਸ਼ਿਵਾਃ
ਦੇਵੀ ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਣ। ਪਾਣੀਆਂ ਤੇ ਬੂਟੀਆਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਣ।
ਹਿਮਵਤਃ ਪ੍ਰ ਸ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਸਿਨ੍ਧੌ ਸਮਹ ਸਙ੍ਗਮਃ । ਆਪੋ ਹ ਮਹ੍ਯਂ ਤਦ੍ਦੇਵੀਰ੍ਦਦਨ੍ ਹृਦ੍ਦ੍ਯੋਤਭੇषਜਮ੍
ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਹਿ ਕੇ ਦਰਿਆ ਵਿਚ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਦੇਵੀ ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਦਵਾਈ ਦਿੱਤੀ ਜੋ ਦਿਲ ਵਿਚ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਯਨ੍ ਮੇ ਅਕ੍ਸ਼੍ਯੋਰਾਦਿਦ੍ਯੋਤ ਪਾਰ੍ष੍ਣ੍ਯੋਃ ਪ੍ਰਪਦੋਸ਼੍ਚ ਯਤ੍। ਆਪਸ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਿष੍ਕਰਨ੍ ਭਿषਜਾਂ ਸੁਭਿषਕ੍ਤਮਾਃ
ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡੀਆਂ ਤੇ ਤਲਵਿਆਂ ਵਿਚ ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀਆਂ ਉਹ ਸਾਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਣ, ਠੀਕ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਵਧੀਆ ਇਲਾਜ ਨਾਲ।
ਸਿਨ੍ਧੁਪਤ੍ਨੀਃ ਸਿਨ੍ਧੁਰਾਜ੍ਞੀਃ ਸਰ੍ਵਾ ਯਾ ਨਦ੍ਯ ਸ੍ਥਨ । ਦਤ੍ਤ ਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭੇषਜਂ ਤੇਨਾ ਵੋ ਭੁਨਜਾਮਹੈ
ਦਰਿਆ ਦੀਆਂ ਮਾਲਕਣਾਂ, ਦਰਿਆ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਜੋ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਦਵਾਈ ਦਿਓ, ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡਾ ਆਨੰਦ ਲੈਏ।
ਪਞ੍ਚ ਚ ਯਾਃ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਚ੍ਚ ਸਂਯਨ੍ਤਿ ਮਨ੍ਯਾ ਅਭਿ । ਇਤਸ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਵਾਕਾ ਅਪਚਿਤਾਮਿਵ
ਉਹ ਪੰਜ ਤੇ ਪੰਜਾਹ ਜੋ ਮੇਰੇ ਮਨ ਉੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਥੋਂ ਮਿਟ ਜਾਣ, ਜਿਵੇਂ ਬੋਲਣ ਅਣਗੌਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਪ੍ਤ ਚ ਯਾਃ ਸਪ੍ਤਤਿਸ਼੍ਚ ਸਂਯਨ੍ਤਿ ਗ੍ਰੈਵ੍ਯਾ ਅਭਿ । ਇਤਸ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਵਾਕਾ ਅਪਚਿਤਾਮਿਵ
ਉਹ ਸੱਤ ਤੇ ਸੱਤਾਹੱਤ ਜੋ ਮੇਰੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਥੋਂ ਮਿਟ ਜਾਣ, ਜਿਵੇਂ ਬੋਲਣ ਅਣਗੌਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਵ ਚ ਯਾ ਨਵਤਿਸ਼੍ਚ ਸਂਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਕਨ੍ਧ੍ਯਾ ਅਭਿ । ਇਤਸ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਵਾਕਾ ਅਪਚਿਤਾਮਿਵ
ਉਹ ਨੌ ਤੇ ਨਵਾਂਹ ਜੋ ਮੇਰੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਥੋਂ ਮਿਟ ਜਾਣ, ਜਿਵੇਂ ਬੋਲਣ ਅਣਗੌਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਵ ਮਾ ਪਾਪ੍ਮਨ੍ਤ੍ਸृਜ ਵਸ਼ੀ ਸਨ੍ ਮृਦਯਾਸਿ ਨਃ । ਆ ਮਾ ਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਲੋਕੇ ਪਾਪ੍ਮਨ੍ ਧੇਹ੍ਯਵਿਹ੍ਰੁਤਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਛੁਡਾ, ਹੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ। ਬੁਰਾਈ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਦੂਰ ਰੱਖ।
ਯੋ ਨਃ ਪਾਪ੍ਮਨ੍ ਨ ਜਹਾਸਿ ਤਮੁ ਤ੍ਵਾ ਜਹਿਮੋ ਵਯਮ੍ । ਪਥਾਮਨੁ ਵ੍ਯਾਵਰ੍ਤਨੇऽਨ੍ਯਂ ਪਾਪ੍ਮਾਨੁ ਪਦ੍ਯਤਾਮ੍
ਜੋ ਸਾਡੀ ਬੁਰਾਈ ਨਹੀਂ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗੇ। ਬੁਰਾਈ ਹੋਰ ਰਾਹ ਤੇ ਜਾਵੇ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਉੱਤੇ ਪਵੇ।
ਅਨ੍ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਮਨ੍ ਨ੍ਯੁਚ੍ਯਤੁ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਅਮਰ੍ਤ੍ਯਃ । ਯਂ ਦ੍ਵੇषਾਮ ਤਮृਚ੍ਛਤੁ ਯਮੁ ਦ੍ਵਿष੍ਮਸ੍ਤਮਿਜ੍ਜਹਿ
ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਅਮਰ ਉਹ ਬੁਰਾਈ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਜਾਵੇ; ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ।
ਦੇਵਾਃ ਕਪੋਤ ਇषਿਤੋ ਯਦਿਚ੍ਛਨ੍ ਦੂਤੋ ਨਿਰ੍ऋਤ੍ਯਾ ਇਦਮਾਜਗਾਮ । ਤਸ੍ਮਾ ਅਰ੍ਚਾਮ ਕृਣਵਾਮ ਨਿष੍ਕृਤਿਂ ਸ਼ਂ ਨੋ ਅਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਿਪਦੇ ਸ਼ਂ ਚਤੁष੍ਪਦੇ
ਜੇ ਪਰੋਖੀ ਰੱਬੀ ਚਾਹਤ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਕਬੂਤਰ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਇਥੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਓ ਅਸੀਂ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਮੁਆਫੀ ਮੰਗੀਏ। ਸਾਡੀ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲੀ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲੀ ਜਾਤੀ ਲਈ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ਿਵਃ ਕਪੋਤ ਇषਿਤੋ ਨੋ ਅਸ੍ਤ੍ਵਨਾਗਾ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਕੁਨੋ ਗृਹਂ ਨਃ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਹਿ ਵਿਪ੍ਰੋ ਜੁषਤਾਂ ਹਵਿਰ੍ਨਃ ਪਰਿ ਹੇਤਿਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੀ ਨੋ ਵृਣਕ੍ਤੁ
ਕਬੂਤਰ, ਜੋ ਰੱਬੀ ਭੇਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਵੇ ਤੇ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਲਿਆਵੇ। ਰੱਬੀ ਪੰਛੀ ਸਾਡੇ ਘਰ ਨੂੰ ਦੁਖ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਅੱਗ, ਜੋ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਾਡਾ ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ। ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ।
ਹੇਤਿਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੀ ਨ ਦਭਾਤ੍ਯਸ੍ਮਾਨ੍ ਆष੍ਟ੍ਰੀ ਪਦਂ ਕृਣੁਤੇ ਅਗ੍ਨਿਧਾਨੇ । ਸ਼ਿਵੋ ਗੋਭ੍ਯ ਉਤ ਪੁਰੁषੇਭ੍ਯੋ ਨੋ ਅਸ੍ਤੁ ਮਾ ਨੋ ਦੇਵਾ ਇਹ ਹਿਂਸੀਤ੍ਕਪੋਤ
ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ। ਉਹ ਪੰਛੀ ਅੱਗ ਦੇ ਚੌਕ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਥਾਂ ਬਣਾਵੇ। ਸਾਡੇ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਹੋਵੇ। ਰੱਬ ਤੇ ਕਬੂਤਰ ਇਥੇ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵਣ।
ऋਚਾ ਕਪੋਤਂ ਨੁਦਤ ਪ੍ਰਣੋਦਮਿषਂ ਮਦਨ੍ਤਃ ਪਰਿ ਗਾਂ ਨਯਾਮਃ । ਸਂਲੋਭਯਨ੍ਤੋ ਦੁਰਿਤਾ ਪਦਾਨਿ ਹਿਤ੍ਵਾ ਨ ਊਰ੍ਜਂ ਪ੍ਰ ਪਦਾਤ੍ਪਥਿष੍ਠਃ
ਇਕ ਸ਼ਲੋਕ ਨਾਲ ਕਬੂਤਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾਓ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਓ। ਦੁਖਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਤਾਕਤ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲੀਏ।
ਪਰੀਮੇऽਗ੍ਨਿਮਰ੍षਤ ਪਰੀਮੇ ਗਾਮਨੇषਤ । ਦੇਵੇष੍ਵਕ੍ਰਤ ਸ਼੍ਰਵਃ ਕ ਇਮਾਮਾ ਦਧਰ੍षਤਿ
ਅੱਗ ਸਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਮਾਫ ਕਰੇ, ਗਾਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆਵੇ। ਰੱਬਾਂ ਵਿਚ ਤੂੰ ਇਜ਼ਤ ਪਾਈ ਹੈ, ਕੌਣ ਇਸ ਨੂੰ ਹਮਲਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਃ ਪ੍ਰਥਮਃ ਪ੍ਰਵਤਮਾਸਸਾਦ ਬਹੁਭ੍ਯਃ ਪਨ੍ਥਾਮਨੁਪਸ੍ਪਸ਼ਾਨਃ । ਯੋऽਸ੍ਯੇਸ਼ੇ ਦ੍ਵਿਪਦੋ ਯਸ਼੍ਚਤੁष੍ਪਦਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਯਮਾਯ ਨਮੋ ਅਸ੍ਤੁ ਮृਤ੍ਯਵੇ
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਥੱਲੇ ਉਤਰੇ, ਕਈ ਰਾਹਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ — ਉਸ ਯਮ ਨੂੰ, ਮੌਤ ਨੂੰ, ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ।
ਅਮੂਨ੍ ਹੇਤਿਃ ਪਤਤ੍ਰਿਣੀ ਨ੍ਯੇਤੁ ਯਦੁਲੂਕੋ ਵਦਤਿ ਮੋਘਮੇਤਤ੍। ਯਦ੍ਵਾ ਕਪੋਤ ਪਦਮਗ੍ਨੌ ਕृਣੋਤਿ
ਉਹ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਹੋਰ ਥਾਂ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ; ਜੇ ਉਲੂ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੇਕਾਰ ਹੋਵੇ; ਜਾਂ ਜੇ ਕਬੂਤਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਹੋਵੇ।
ਯੌ ਤੇ ਦੂਤੌ ਨਿਰ੍ऋਤ ਇਦਮੇਤੋऽਪ੍ਰਹਿਤੌ ਪ੍ਰਹਿਤੌ ਵਾ ਗृਹਂ ਨਃ । ਕਪੋਤੋਲੂਕਾਭ੍ਯਾਮਪਦਂ ਤਦਸ੍ਤੁ
ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਜਿਹੜੇ ਦੂਤ, ਭੇਜੇ ਜਾਂ ਨਾ ਭੇਜੇ, ਸਾਡੇ ਘਰ ਆਏ ਹਨ — ਕਬੂਤਰ ਤੇ ਉਲੂ ਦਾ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾ ਰਹੇ।
ਅਵੈਰਹਤ੍ਯਾਯੇਦਮਾ ਪਪਤ੍ਯਾਤ੍ਸੁਵੀਰਤਾਯਾ ਇਦਮਾ ਸਸਦ੍ਯਾਤ੍। ਪਰਾਙੇਵ ਪਰਾ ਵਦ ਪਰਾਚੀਮਨੁ ਸਂਵਤਮ੍ । ਯਥਾ ਯਮਸ੍ਯ ਤ੍ਵਾ ਗृਹੇऽਰਸਂ ਪ੍ਰਤਿਚਾਕਸ਼ਾਨ੍ ਆਭੂਕਂ ਪ੍ਰਤਿਚਾਕਸ਼ਾਨ੍
ਇਹ ਇਥੇ ਬਿਨਾ ਵੈਰ ਦੇ ਡਿੱਗੇ, ਇਹ ਇਥੇ ਵੱਡੇ ਬਚਿਆਂ ਲਈ ਟਿਕ ਜਾਵੇ। ਦੂਰ ਵਾਂਗ ਦੂਰ ਬੋਲ, ਦੂਰ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲ। ਜਿਵੇਂ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਤੂੰ ਜੀਵਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਇਥੇ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ।
ਦੇਵਾ ਇਮਂ ਮਧੁਨਾ ਸਂਯੁਤਂ ਯਵਂ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਮਧਿ ਮਣਾਵਚਰ੍ਕृषੁਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਆਸੀਤ੍ਸੀਰਪਤਿਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ ਕੀਨਾਸ਼ਾ ਆਸਨ੍ ਮਰੁਤਃ ਸੁਦਾਨਵਃ
ਰੱਬਾਂ ਨੇ ਇਹ ਜੌ, ਮਿੱਠਾ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਇੰਦਰ, ਹਲ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲਾ, ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਮਰੁਤ, ਦਿਲਦਾਰ, ਹਲ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਯਸ੍ਤੇ ਮਦੋऽਵਕੇਸ਼ੋ ਵਿਕੇਸ਼ੋ ਯੇਨਾਭਿਹਸ੍ਯਂ ਪੁਰੁषਂ ਕृਣੋषਿ । ਆਰਾਤ੍ਤ੍ਵਦਨ੍ਯਾ ਵਨਾਨਿ ਵृਕ੍ਸ਼ਿ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਮਿ ਸ਼ਤਵਲ੍ਸ਼ਾ ਵਿ ਰੋਹ
ਤੇਰਾ ਉਹ ਨਸ਼ਾ, ਜੰਗਲੀ ਤੇ ਬੇਸੁਧ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹੱਸਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ — ਹੋਰ ਜੰਗਲਾਂ ਤੈਥੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣ। ਤੂੰ, ਸੌ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਲੀ ਸ਼ਮੀ, ਵਧ।
ਬृਹਤ੍ਪਲਾਸ਼ੇ ਸੁਭਗੇ ਵਰ੍षਵृਦ੍ਧ ऋਤਾਵਰਿ । ਮਾਤੇਵ ਪੁਤ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਮृਡ ਕੇਸ਼ੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ਮਿ
ਵੱਡੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀ, ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਵਧੀ ਸ਼ਮੀ, ਸੱਚ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ, ਸਾਡੇ ਵਾਲਾਂ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰ, ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਉੱਤੇ।