ਉਤ੍ਤਮੋ ਅਸ੍ਯੋषਧੀਨਾਂ ਤਵ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਉਪਸ੍ਤਯਃ । ਉਪਸ੍ਤਿਰਸ੍ਤੁ ਸੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਯੋ ਅਸ੍ਮਾਮਭਿਦਾਸਤਿ
ਤੇਰੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਤੇਰੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ; ਉਹ ਸਹਾਇਤਾ ਸਾਡੀ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਸਬਨ੍ਧੁਸ਼੍ਚਾਸਬਨ੍ਧੁਸ਼੍ਚ ਯੋ ਅਸ੍ਮਾਮਭਿਦਾਸਤਿ । ਤੇषਾਂ ਸਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਮਿਵਾਹਂ ਭੂਯਾਸਮੁਤ੍ਤਮਃ
ਚਾਹੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੋਵਾਂ।
ਯਥਾ ਸੋਮ ਓषਧੀਨਾਮੁਤ੍ਤਮੋ ਹਵਿषਾਂ ਕृਤਃ । ਤਲਾਸ਼ਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਮਿਵਾਹਂ ਭੂਯਾਸਮੁਤ੍ਤਮਃ
ਜਿਵੇਂ ਸੋਮ ਸਬ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਭੋਗਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੀ ਤਾਲ ਤੇ ਆਸ਼ਾ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੋ ਜਾਵਾਂ।
ਆਬਯੋ ਅਨਾਬਯੋ ਰਸਸ੍ਤ ਉਗ੍ਰ ਆਬਯੋ । ਆ ਤੇ ਕਰਮ੍ਭਮਦ੍ਮਸਿ
ਹਾਨੀ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨਾ ਹਾਨੀ ਵਾਲੇ ਰਸ, ਤੇ ਤੀਖੇ ਰਸ—all ਤੇਰੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਕਰੰਭਾ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਵਿਹਹ੍ਲੋ ਨਾਮ ਤੇ ਪਿਤਾ ਮਦਾਵਤੀ ਨਾਮ ਤੇ ਮਾਤਾ । ਸ ਹਿਨ ਤ੍ਵਮਸਿ ਯਸ੍ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਮਾਵਯਃ
ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਨਾਂ ਵਿਹਹਲ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਮਾਤਾ ਦਾ ਨਾਂ ਮਦਾਵਤੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣਾ ਵਿਰੋਧੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤੌਵਿਲਿਕੇऽਵੇਲਯਾਵਾਯਮੈਲਬ ਐਲਯੀਤ੍। ਬਭ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਬਭ੍ਰੁਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚਾਪੇਹਿ ਨਿਰਾਲ
ਤੌਵਿਲਿਕਾ, ਵੇਲਾਇਆ, ਆਯਮੈਲਾਬਾ, ਐਲੈਯਿਤ, ਬਭਰੂ ਤੇ ਬਭਰੂਕਰਨ—ਤੁਸੀਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਓ, ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਓ!
ਅਲਸਾਲਾਸਿ ਪੂਰ੍ਵ ਸਿਲਾਞ੍ਜਾਲਾਸ੍ਯੁਤ੍ਤਰਾ । ਨੀਲਾਗਲਸਾਲ
ਤੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਅਲਸਾਲਾ ਹੈਂ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਸਿਲਾਂਜਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਨੀਲਾ ਗਲਸਾਲਾ ਹੈਂ।
ਯਥੇਯਂ ਪृਥਿਵੀ ਮਹੀ ਭੂਤਾਨਾਂ ਗਰ੍ਭਮਾਦਧੇ । ਏਵਾ ਤੇ ਧ੍ਰਿਯਤਾਂ ਗਰ੍ਭੋ ਅਨੁ ਸੂਤੁਂ ਸਵਿਤਵੇ
ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਅੰਕੁਰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਅੰਕੁਰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਜਨਮ ਲੈਣ ਲਈ।
ਯਥੇਯਂ ਪृਥਿਵੀ ਮਹੀ ਦਾਧਾਰੇਮਾਨ੍ ਵਨਸ੍ਪਤੀਨ੍ । ਏਵਾ ਤੇ ਧ੍ਰਿਯਤਾਂ ਗਰ੍ਭੋ ਅਨੁ ਸੂਤੁਂ ਸਵਿਤਵੇ
ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਅੰਕੁਰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਜਨਮ ਲੈਣ ਲਈ।
ਯਥੇਯਂ ਪृਥਿਵੀ ਮਹੀ ਦਾਧਾਰ ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ ਗਿਰੀਨ੍ । ਏਵਾ ਤੇ ਧ੍ਰਿਯਤਾਂ ਗਰ੍ਭੋ ਅਨੁ ਸੂਤੁਂ ਸਵਿਤਵੇ
ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਟੇਕਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਅੰਕੁਰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਜਨਮ ਲੈਣ ਲਈ।
ਯਥੇਯਂ ਪृਥਿਵੀ ਮਹੀ ਦਾਧਾਰ ਵਿष੍ਠਿਤਂ ਜਗਤ੍। ਏਵਾ ਤੇ ਧ੍ਰਿਯਤਾਂ ਗਰ੍ਭੋ ਅਨੁ ਸੂਤੁਂ ਸਵਿਤਵੇ
ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਸਥਿਰ ਹੋਏ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਅੰਕੁਰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਜਨਮ ਲੈਣ ਲਈ।
ਈਰ੍ष੍ਯਾਯਾ ਧ੍ਰਾਜਿਂ ਪ੍ਰਥਮਾਂ ਪ੍ਰਥਮਸ੍ਯਾ ਉਤਾਪਰਾਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਹृਦਯ੍ਯਂ ਸ਼ੋਕਂ ਤਂ ਤੇ ਨਿਰ੍ਵਾਪਯਾਮਸਿ
ਇਰਖਾ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲੜੀ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਣ ਵਾਲੀ, ਦਿਲ ਦੀ ਅੱਗ—ਇਹ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਬੁਝਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਯਥਾ ਭੂਮਿਰ੍ਮृਤਮਨਾ ਮृਤਾਨ੍ ਮृਤਮਨਸ੍ਤਰਾ । ਯਥੋਤ ਮਮ੍ਰੁषੋ ਮਨ ਏਵੇਰ੍ष੍ਯੋਰ੍ਮृਤਂ ਮਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਮਰੇ ਹੋਏ ਮਨ ਨਾਲ ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਮਨ, ਇਰਖਾ ਤੋਂ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਢੱਕ ਲਵੇ ਇਰਖਾ ਦੀ ਮਰੀ ਹੋਈ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ।
ਅਦੋ ਯਤ੍ਤੇ ਹृਦਿ ਸ਼੍ਰਿਤਂ ਮਨਸ੍ਕਂ ਪਤਯਿष੍ਣੁਕਮ੍ । ਤਤਸ੍ਤ ਈਰ੍ष੍ਯਾਂ ਮੁਞ੍ਚਾਮਿ ਨਿਰੂष੍ਮਾਣਂ ਦृਤੇਰਿਵ
ਜੋ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੰਚਲ ਮਨ, ਉਸ ਤੋਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਰਖਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤਪਤ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਗਰਮੀ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੁਨਨ੍ਤੁ ਮਾ ਦੇਵਜਨਾਃ ਪੁਨਨ੍ਤੁ ਮਨਵੋ ਧਿਯਾ । ਪੁਨਨ੍ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੂਤਾਨਿ ਪਵਮਾਨਃ ਪੁਨਾਤੁ ਮਾ
ਦੇਵਤਾ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਣ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਣ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਣ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੈਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰੇ।
ਪਵਮਾਨਃ ਪੁਨਾਤੁ ਮਾ ਕ੍ਰਤ੍ਵੇ ਦਕ੍ਸ਼ਾਯ ਜੀਵਸੇ । ਅਥੋ ਅਰਿष੍ਟਤਾਤਯੇ
ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੈਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚੇ, ਹੁਨਰ ਤੇ ਜੀਵਨ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ; ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵੀ।
ਉਭਾਭ੍ਯਾਂ ਦੇਵ ਸਵਿਤਃ ਪਵਿਤ੍ਰੇਣ ਸਵੇਨ ਚ । ਅਸ੍ਮਾਨ੍ ਪੁਨੀਹਿ ਚਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ, ਦੋਹਾਂ ਨਾਲ—ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ ਨਾਲ—ਸਾਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰ, ਤਾਕਿ ਅਸੀਂ ਚੰਗਾ ਵੇਖ ਸਕੀਏ।
ਅਗ੍ਨੇਰਿਵਾਸ੍ਯ ਦਹਤ ਏਤਿ ਸ਼ੁष੍ਮਿਣ ਉਤੇਵ ਮਤ੍ਤੋ ਵਿਲਪਨ੍ਨ੍ ਅਪਾਯਤਿ । ਅਨ੍ਯਮਸ੍ਮਦਿਚ੍ਛਤੁ ਕਂ ਚਿਦਵ੍ਰਤਸ੍ਤਪੁਰ੍ਵਧਾਯ ਨਮੋ ਅਸ੍ਤੁ ਤਕ੍ਮਨੇ
ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜਦਾ ਹੈ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਰੋਦਾ ਹੋਇਆ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਲੱਭੇ; ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ।
ਨਮੋ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਨਮੋ ਅਸ੍ਤੁ ਤਕ੍ਮਨੇ ਨਮੋ ਰਾਜ੍ਞੇ ਵਰੁਣਾਯ ਤ੍ਵਿषੀਮਤੇ । ਨਮੋ ਦਿਵੇ ਨਮਃ ਪृਥਿਵ੍ਯੈ ਨਮ ਓषਧੀਭ੍ਯਃ
ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ, ਚਮਕਦਾਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਪੌਦਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਅਯਂ ਯੋ ਅਭਿਸ਼ੋਚਯਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਰੂਪਾਣਿ ਹਰਿਤਾ ਕृਣੋषਿ । ਤਸ੍ਮੈ ਤੇऽਰੁਣਾਯ ਬਭ੍ਰਵੇ ਨਮਃ ਕृਣੋਮਿ ਵਨ੍ਯਾਯ ਤਕ੍ਮਨੇ
ਇਹ ਜੋ ਸਾੜਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਾਲ ਤੇ ਪੀਲੇ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਜੰਗਲੀ ਨੂੰ, ਪਹਿਲਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ।
ਇਮਾ ਯਾਸ੍ਤਿਸ੍ਰਃ ਪृਥਿਵੀਸ੍ਤਾਸਾਂ ਹ ਭੂਮਿਰੁਤ੍ਤਮਾ । ਤਾਸਾਮਧਿ ਤ੍ਵਚੋ ਅਹਂ ਭੇषਜਂ ਸਮੁ ਜਗ੍ਰਭਮ੍
ਇਹ ਤਿੰਨ ਧਰਤੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜ਼ਮੀਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਤੋਂ ਦਵਾਈ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਸਿ ਭੇषਜਾਨਾਂ ਵਸਿष੍ਠਂ ਵੀਰੁਧਾਨਾਮ੍ । ਸੋਮੋ ਭਗ ਇਵ ਯਾਮੇषੁ ਦੇਵੇषੁ ਵਰੁਣੋ ਯਥਾ
ਤੂੰ ਦਵਾਈਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ, ਬੂਟੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈਂ। ਜਿਵੇਂ ਰਾਤਾਂ ਵਿਚ ਸੋਮ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵਰੁਣ, ਤੂੰ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈਂ।
ਰੇਵਤੀਰਨਾਧृषਃ ਸਿषਾਸਵਃ ਸਿषਾਸਥ । ਉਤ ਸ੍ਥ ਕੇਸ਼ਦृਂਹਣੀਰਥੋ ਹ ਕੇਸ਼ਵਰ੍ਧਨੀਃ
ਤੂੰ ਚਮਕਦਾਰ, ਅਜਿੱਤ ਅਤੇ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਉਹ ਵੀ ਹੈਂ ਜੋ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਵਾਲ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਕृष੍ਣਂ ਨਿਯਾਨਂ ਹਰਯਃ ਸੁਪਰ੍ਣਾ ਅਪੋ ਵਸਾਨਾ ਦਿਵਮੁਤ੍ਪਤਨ੍ਤਿ । ਤ ਆਵਵृਤ੍ਰਨ੍ਤ੍ਸਦਨਾਦृਤਸ੍ਯਾਦਿਦ੍ਘृਤੇਨ ਪृਥਿਵੀਂ ਵ੍ਯੂਦੁਃ
ਕਾਲੀ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਪੀਲੀਆਂ, ਚੰਗੀ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਪਾਣੀ ਪਹਿਨੀਆਂ, ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਉੱਡਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਰੀਤ ਦੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਈਆਂ; ਪਹਿਲਾਂ ਘੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਫੈਲਾਇਆ।
ਪਯਸ੍ਵਤੀਃ ਕृਣੁਥਾਪ ਓषਧੀਃ ਸ਼ਿਵਾ ਯਦੇਜਥਾ ਮਰੁਤੋ ਰੁਕ੍ਮਵਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਊਰ੍ਜਂ ਚ ਤਤ੍ਰ ਸੁਮਤਿਂ ਚ ਪਿਨ੍ਵਤ ਯਤ੍ਰਾ ਨਰੋ ਮਰੁਤਃ ਸਿਞ੍ਚਥਾ ਮਧੁ
ਪਾਣੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਬੂਟੀਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿਓ, ਮੰਗਲਮਈ ਬਣ ਜਾਓ ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਚਲਦੀਆਂ ਹੋ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਮਰੁਤੋ। ਉਥੇ ਤੁਸੀਂ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਭਾਵਨਾ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਜਿੱਥੇ ਮਰੁਤੋ, ਤੁਸੀਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਪਾਣੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹੋ।
ਉਦਪ੍ਰੁਤੋ ਮਰੁਤਸ੍ਤਾਮਿਯਰ੍ਤ ਵृष੍ਟਿਰ੍ਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਨਿਵਤਸ੍ਪृਣਾਤਿ । ਏਜਾਤਿ ਗ੍ਲਹਾ ਕਨ੍ਯੇਵ ਤੁਨ੍ਨੈਰੁਂ ਤੁਨ੍ਦਾਨਾ ਪਤ੍ਯੇਵ ਜਾਯਾ
ਮਰੁਤਾਂ ਨੇ ਮੀਂਹ ਚੁਕ ਲਈ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਹਿਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੁੜੀ ਆਪਣੀ ਕਤਾਈ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ।
ਸਸ੍ਰੁषੀਸ੍ਤਦਪਸੋ ਦਿਵਾ ਨਕ੍ਤਂ ਚ ਸਸ੍ਰੁषੀਃ । ਵਰੇਣ੍ਯਕ੍ਰਤੁਰਹਮਪੋ ਦੇਵੀਰੁਪ ਹ੍ਵਯੇ
ਉਹ ਵਹੀ ਹੈ, ਪਾਣੀਆਂ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਵਹੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਉੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਓਤਾ ਆਪਃ ਕਰ੍ਮਣ੍ਯਾ ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤ੍ਵਿਤਃ ਪ੍ਰਣੀਤਯੇ । ਸਦ੍ਯਃ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤ੍ਵੇਤਵੇ
ਪਾਣੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਚੁਸਤ, ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦੇਵਸ੍ਯ ਸਵਿਤੁਃ ਸਵੇ ਕਰ੍ਮ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਮਾਨੁषਾਃ । ਸ਼ਂ ਨੋ ਭਵਨ੍ਤ੍ਵਪ ਓषਧੀਃ ਸ਼ਿਵਾਃ
ਦੇਵੀ ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਣ। ਪਾਣੀਆਂ ਤੇ ਬੂਟੀਆਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਣ।
ਹਿਮਵਤਃ ਪ੍ਰ ਸ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਸਿਨ੍ਧੌ ਸਮਹ ਸਙ੍ਗਮਃ । ਆਪੋ ਹ ਮਹ੍ਯਂ ਤਦ੍ਦੇਵੀਰ੍ਦਦਨ੍ ਹृਦ੍ਦ੍ਯੋਤਭੇषਜਮ੍
ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਹਿ ਕੇ ਦਰਿਆ ਵਿਚ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਦੇਵੀ ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਦਵਾਈ ਦਿੱਤੀ ਜੋ ਦਿਲ ਵਿਚ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।