ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰਨੁਮਤਿਃ ਸਿਨੀਵਾਲ੍ਯਚੀਕॢਪਤ੍। ਸ੍ਤ੍ਰੈषੂਯਮਨ੍ਯਤ੍ਰ ਦਧਤ੍ਪੁਮਾਂਸਮੁ ਦਧਦਿਹ
ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਅਨੁਮਤੀ ਅਤੇ ਸਿਨੀਵਾਲੀ ਨੇ ਇਹ ਨਿਯਮ ਬਣਾਇਆ; ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਥਾਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਰਦ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਪਰਿ ਦ੍ਯਾਮਿਵ ਸੂਰ੍ਯੋऽਹੀਨਾਂ ਜਨਿਮਾਗਮਮ੍ । ਰਾਤ੍ਰੀ ਜਗਦਿਵਾਨ੍ਯਦ੍ਧਂਸਾਤ੍ਤੇਨਾ ਤੇ ਵਾਰਯੇ ਵਿषਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਘੇਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਰਾਤ ਤੇ ਦਿਨ, ਜੋ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਜ਼ਹਿਰ ਰੋਕਦਾ ਹਾਂ।
ਯਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਭਿਰ੍ਯਦृषਿਭਿਰ੍ਯਦ੍ਦੇਵੈਰ੍ਵਿਦਿਤਂ ਪੁਰਾ । ਯਦ੍ਭੂਤਂ ਭਵ੍ਯਮਾਸਨ੍ਵਤ੍ਤੇਨਾ ਤੇ ਵਾਰਯੇ ਵਿषਮ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਜਾਣਿਆ; ਜੋ ਸੀ, ਜੋ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਮੌਜੂਦ ਹੈ—ਉਸ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਜ਼ਹਿਰ ਰੋਕਦਾ ਹਾਂ।
ਮਧ੍ਵਾ ਪृਞ੍ਚੇ ਨਦ੍ਯਃ ਪਰ੍ਵਤਾ ਗਿਰਯੋ ਮਧੁ । ਮਧੁ ਪਰੁष੍ਣੀ ਸ਼ੀਪਾਲਾ ਸ਼ਮਾਸ੍ਨੇ ਅਸ੍ਤੁ ਸ਼ਂ ਹृਦੇ
ਮੈਂ ਨਦੀਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਟੇਕਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਭਰਦਾ ਹਾਂ; ਪਰੁਸ਼ਣੀ, ਸ਼ੀਪਾਲਾ ਲਈ ਮਿੱਠਾ, ਸਾਡੀ ਲਈ ਚੰਗੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਦਿਲ ਲਈ ਚੰਗੀਤਾ ਹੋਵੇ।
ਨਮੋ ਦੇਵਵਧੇਭ੍ਯੋ ਨਮੋ ਰਾਜਵਧੇਭ੍ਯਃ । ਅਥੋ ਯੇ ਵਿਸ਼੍ਯਾਨਾਂ ਵਧਾਸ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ਮृਤ੍ਯੋ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਮੌਤ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਅਧਿਵਾਕਾਯ ਪਰਾਵਾਕਾਯ ਤੇ ਨਮਃ । ਸੁਮਤ੍ਯੈ ਮृਤ੍ਯੋ ਤੇ ਨਮੋ ਦੁਰ੍ਮਤ੍ਯੈ ਤੇ ਇਦਂ ਨਮਃ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਬੋਲੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਦੂਰ ਦੀ ਬੋਲੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਮੌਤ, ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇਰੀ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਇਹ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਯਾਤੁਧਾਨੇਭ੍ਯੋ ਨਮਸ੍ਤੇ ਭੇषਜੇਭ੍ਯਃ । ਨਮਸ੍ਤੇ ਮृਤ੍ਯੋ ਮੂਲੇਭ੍ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯ ਇਦਂ ਨਮਃ
ਯਾਤੁਧਾਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਦਵਾਈਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਮੌਤ, ਜੜਾਂ ਉੱਤੇ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਨਮਸਕਾਰ।
ਅਸ੍ਥਿਸ੍ਰਂਸਂ ਪਰੁਸ੍ਰਂਸਮਾਸ੍ਥਿਤਂ ਹृਦਯਾਮਯਮ੍ । ਬਲਾਸਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਸ਼ਯਾਙ੍ਗੇष੍ਠਾ ਯਸ਼੍ਚ ਪਰ੍ਵਸੁ
ਹੱਡੀਆਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਮਾਸ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਦਿਲ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਬਲਾਸਾ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਅਤੇ ਜੋੜਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਨਿਰ੍ਬਲਾਸਂ ਬਲਾਸਿਨਃ ਕ੍ਸ਼ਿਣੋਮਿ ਮੁष੍ਕਰਂ ਯਥਾ । ਛਿਨਦ੍ਮ੍ਯਸ੍ਯ ਬਨ੍ਧਨਂ ਮੂਲਮੁਰ੍ਵਾਰ੍ਵਾ ਇਵ
ਮੈਂ ਬਲਾਸਾ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਬਲਾਸਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜੜ੍ਹ ਉਖਾੜਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਗੰਢ, ਉਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਕੱਟਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪੌਦਾ ਉਖਾੜਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਬਲਾਸੇਤਃ ਪ੍ਰ ਪਤਾਸ਼ੁਙ੍ਗਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਕੋ ਯਥਾ । ਅਥੋ ਇਤ ਇਵ ਹਾਯਨੋऽਪ ਦ੍ਰਾਹ੍ਯਵੀਰਹਾ
ਬਲਾਸਾ ਇੱਥੋਂ ਉੱਡ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਨਵਾਂ ਪੰਛੀ ਉੱਡਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਇੱਥੋਂ ਕੋਈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੱਜ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਮੋ ਅਸ੍ਯੋषਧੀਨਾਂ ਤਵ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਉਪਸ੍ਤਯਃ । ਉਪਸ੍ਤਿਰਸ੍ਤੁ ਸੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਯੋ ਅਸ੍ਮਾਮਭਿਦਾਸਤਿ
ਤੇਰੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਤੇਰੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ; ਉਹ ਸਹਾਇਤਾ ਸਾਡੀ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਸਬਨ੍ਧੁਸ਼੍ਚਾਸਬਨ੍ਧੁਸ਼੍ਚ ਯੋ ਅਸ੍ਮਾਮਭਿਦਾਸਤਿ । ਤੇषਾਂ ਸਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਮਿਵਾਹਂ ਭੂਯਾਸਮੁਤ੍ਤਮਃ
ਚਾਹੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੋਵਾਂ।
ਯਥਾ ਸੋਮ ਓषਧੀਨਾਮੁਤ੍ਤਮੋ ਹਵਿषਾਂ ਕृਤਃ । ਤਲਾਸ਼ਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਮਿਵਾਹਂ ਭੂਯਾਸਮੁਤ੍ਤਮਃ
ਜਿਵੇਂ ਸੋਮ ਸਬ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਭੋਗਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੀ ਤਾਲ ਤੇ ਆਸ਼ਾ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੋ ਜਾਵਾਂ।
ਆਬਯੋ ਅਨਾਬਯੋ ਰਸਸ੍ਤ ਉਗ੍ਰ ਆਬਯੋ । ਆ ਤੇ ਕਰਮ੍ਭਮਦ੍ਮਸਿ
ਹਾਨੀ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨਾ ਹਾਨੀ ਵਾਲੇ ਰਸ, ਤੇ ਤੀਖੇ ਰਸ—all ਤੇਰੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਕਰੰਭਾ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਵਿਹਹ੍ਲੋ ਨਾਮ ਤੇ ਪਿਤਾ ਮਦਾਵਤੀ ਨਾਮ ਤੇ ਮਾਤਾ । ਸ ਹਿਨ ਤ੍ਵਮਸਿ ਯਸ੍ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਮਾਵਯਃ
ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਨਾਂ ਵਿਹਹਲ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਮਾਤਾ ਦਾ ਨਾਂ ਮਦਾਵਤੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣਾ ਵਿਰੋਧੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤੌਵਿਲਿਕੇऽਵੇਲਯਾਵਾਯਮੈਲਬ ਐਲਯੀਤ੍। ਬਭ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਬਭ੍ਰੁਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚਾਪੇਹਿ ਨਿਰਾਲ
ਤੌਵਿਲਿਕਾ, ਵੇਲਾਇਆ, ਆਯਮੈਲਾਬਾ, ਐਲੈਯਿਤ, ਬਭਰੂ ਤੇ ਬਭਰੂਕਰਨ—ਤੁਸੀਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਓ, ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਓ!
ਅਲਸਾਲਾਸਿ ਪੂਰ੍ਵ ਸਿਲਾਞ੍ਜਾਲਾਸ੍ਯੁਤ੍ਤਰਾ । ਨੀਲਾਗਲਸਾਲ
ਤੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਅਲਸਾਲਾ ਹੈਂ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਸਿਲਾਂਜਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਨੀਲਾ ਗਲਸਾਲਾ ਹੈਂ।
ਯਥੇਯਂ ਪृਥਿਵੀ ਮਹੀ ਭੂਤਾਨਾਂ ਗਰ੍ਭਮਾਦਧੇ । ਏਵਾ ਤੇ ਧ੍ਰਿਯਤਾਂ ਗਰ੍ਭੋ ਅਨੁ ਸੂਤੁਂ ਸਵਿਤਵੇ
ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਅੰਕੁਰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਅੰਕੁਰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਜਨਮ ਲੈਣ ਲਈ।
ਯਥੇਯਂ ਪृਥਿਵੀ ਮਹੀ ਦਾਧਾਰੇਮਾਨ੍ ਵਨਸ੍ਪਤੀਨ੍ । ਏਵਾ ਤੇ ਧ੍ਰਿਯਤਾਂ ਗਰ੍ਭੋ ਅਨੁ ਸੂਤੁਂ ਸਵਿਤਵੇ
ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਅੰਕੁਰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਜਨਮ ਲੈਣ ਲਈ।
ਯਥੇਯਂ ਪृਥਿਵੀ ਮਹੀ ਦਾਧਾਰ ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ ਗਿਰੀਨ੍ । ਏਵਾ ਤੇ ਧ੍ਰਿਯਤਾਂ ਗਰ੍ਭੋ ਅਨੁ ਸੂਤੁਂ ਸਵਿਤਵੇ
ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਟੇਕਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਅੰਕੁਰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਜਨਮ ਲੈਣ ਲਈ।
ਯਥੇਯਂ ਪृਥਿਵੀ ਮਹੀ ਦਾਧਾਰ ਵਿष੍ਠਿਤਂ ਜਗਤ੍। ਏਵਾ ਤੇ ਧ੍ਰਿਯਤਾਂ ਗਰ੍ਭੋ ਅਨੁ ਸੂਤੁਂ ਸਵਿਤਵੇ
ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਸਥਿਰ ਹੋਏ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਅੰਕੁਰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਜਨਮ ਲੈਣ ਲਈ।
ਈਰ੍ष੍ਯਾਯਾ ਧ੍ਰਾਜਿਂ ਪ੍ਰਥਮਾਂ ਪ੍ਰਥਮਸ੍ਯਾ ਉਤਾਪਰਾਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਹृਦਯ੍ਯਂ ਸ਼ੋਕਂ ਤਂ ਤੇ ਨਿਰ੍ਵਾਪਯਾਮਸਿ
ਇਰਖਾ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲੜੀ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਣ ਵਾਲੀ, ਦਿਲ ਦੀ ਅੱਗ—ਇਹ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਬੁਝਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਯਥਾ ਭੂਮਿਰ੍ਮृਤਮਨਾ ਮृਤਾਨ੍ ਮृਤਮਨਸ੍ਤਰਾ । ਯਥੋਤ ਮਮ੍ਰੁषੋ ਮਨ ਏਵੇਰ੍ष੍ਯੋਰ੍ਮृਤਂ ਮਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਮਰੇ ਹੋਏ ਮਨ ਨਾਲ ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਮਨ, ਇਰਖਾ ਤੋਂ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਢੱਕ ਲਵੇ ਇਰਖਾ ਦੀ ਮਰੀ ਹੋਈ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ।
ਅਦੋ ਯਤ੍ਤੇ ਹृਦਿ ਸ਼੍ਰਿਤਂ ਮਨਸ੍ਕਂ ਪਤਯਿष੍ਣੁਕਮ੍ । ਤਤਸ੍ਤ ਈਰ੍ष੍ਯਾਂ ਮੁਞ੍ਚਾਮਿ ਨਿਰੂष੍ਮਾਣਂ ਦृਤੇਰਿਵ
ਜੋ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੰਚਲ ਮਨ, ਉਸ ਤੋਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਰਖਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤਪਤ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਗਰਮੀ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੁਨਨ੍ਤੁ ਮਾ ਦੇਵਜਨਾਃ ਪੁਨਨ੍ਤੁ ਮਨਵੋ ਧਿਯਾ । ਪੁਨਨ੍ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੂਤਾਨਿ ਪਵਮਾਨਃ ਪੁਨਾਤੁ ਮਾ
ਦੇਵਤਾ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਣ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਣ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਣ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੈਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰੇ।
ਪਵਮਾਨਃ ਪੁਨਾਤੁ ਮਾ ਕ੍ਰਤ੍ਵੇ ਦਕ੍ਸ਼ਾਯ ਜੀਵਸੇ । ਅਥੋ ਅਰਿष੍ਟਤਾਤਯੇ
ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੈਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚੇ, ਹੁਨਰ ਤੇ ਜੀਵਨ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ; ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵੀ।
ਉਭਾਭ੍ਯਾਂ ਦੇਵ ਸਵਿਤਃ ਪਵਿਤ੍ਰੇਣ ਸਵੇਨ ਚ । ਅਸ੍ਮਾਨ੍ ਪੁਨੀਹਿ ਚਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ, ਦੋਹਾਂ ਨਾਲ—ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ ਨਾਲ—ਸਾਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰ, ਤਾਕਿ ਅਸੀਂ ਚੰਗਾ ਵੇਖ ਸਕੀਏ।
ਅਗ੍ਨੇਰਿਵਾਸ੍ਯ ਦਹਤ ਏਤਿ ਸ਼ੁष੍ਮਿਣ ਉਤੇਵ ਮਤ੍ਤੋ ਵਿਲਪਨ੍ਨ੍ ਅਪਾਯਤਿ । ਅਨ੍ਯਮਸ੍ਮਦਿਚ੍ਛਤੁ ਕਂ ਚਿਦਵ੍ਰਤਸ੍ਤਪੁਰ੍ਵਧਾਯ ਨਮੋ ਅਸ੍ਤੁ ਤਕ੍ਮਨੇ
ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜਦਾ ਹੈ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਰੋਦਾ ਹੋਇਆ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਲੱਭੇ; ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ।
ਨਮੋ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਨਮੋ ਅਸ੍ਤੁ ਤਕ੍ਮਨੇ ਨਮੋ ਰਾਜ੍ਞੇ ਵਰੁਣਾਯ ਤ੍ਵਿषੀਮਤੇ । ਨਮੋ ਦਿਵੇ ਨਮਃ ਪृਥਿਵ੍ਯੈ ਨਮ ਓषਧੀਭ੍ਯਃ
ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ, ਚਮਕਦਾਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਪੌਦਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਅਯਂ ਯੋ ਅਭਿਸ਼ੋਚਯਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਰੂਪਾਣਿ ਹਰਿਤਾ ਕृਣੋषਿ । ਤਸ੍ਮੈ ਤੇऽਰੁਣਾਯ ਬਭ੍ਰਵੇ ਨਮਃ ਕृਣੋਮਿ ਵਨ੍ਯਾਯ ਤਕ੍ਮਨੇ
ਇਹ ਜੋ ਸਾੜਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਾਲ ਤੇ ਪੀਲੇ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਜੰਗਲੀ ਨੂੰ, ਪਹਿਲਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ।