ਯੇ ਦੇਵਾ ਦਿਵਿ ष੍ਠ ਯੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯੇ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ ਓषਧੀषੁ ਪਸ਼ੁष੍ਵਪ੍ਸ੍ਵਨ੍ਤਃ । ਤੇ ਕृਣੁਤ ਜਰਸਮਾਯੁਰਸ੍ਮੈ ਸ਼ਤਮਨ੍ਯਾਨ੍ ਪਰਿ ਵृਣਕ੍ਤੁ ਮृਤ੍ਯੂਨ੍
ਦੇਵਤੇ ਜੋ ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ, ਵਾਤਾਵਰਣ, ਬੂਟੀਆਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੇਣ; ਇਹ ਸੌ ਮੌਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਵੇ।
ਯੇषਾਂ ਪ੍ਰਯਾਜਾ ਉਤ ਵਾਨੁਯਾਜਾ ਹੁਤਭਾਗਾ ਅਹੁਤਾਦਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਃ । ਯੇषਾਂ ਵਃ ਪਞ੍ਚ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ੋ ਵਿਭਕ੍ਤਾਸ੍ਤਾਨ੍ ਵੋ ਅਸ੍ਮੈ ਸਤ੍ਰਸਦਃ ਕृਣੋਮਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਾਯੋਗ, ਅੰਤਮ ਯਾਗ, ਹਵਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ, ਅਹਵਨ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੰਜ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵੰਡੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ—ਉਹ ਸਭ ਸਤਸੰਗ-ਥਾਂ ਮੈਂ ਇਸ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਆਸ਼ਾਨਾਮਾਸ਼ਾਪਾਲੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭ੍ਯੋ ਅਮृਤੇਭ੍ਯਃ । ਇਦਂ ਭੂਤਸ੍ਯਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਭ੍ਯੋ ਵਿਧੇਮ ਹਵਿषਾ ਵਯਮ੍
ਆਸ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਰੱਖਵਾਲੀਆਂ ਨੂੰ, ਅਮਰ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਨਿਗਰਾਨਾਂ ਨੂੰ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਯ ਆਸ਼ਾਨਾਮਾਸ਼ਾਪਾਲਾਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰ ਸ੍ਥਨ ਦੇਵਾਃ । ਤੇ ਨੋ ਨਿਰ੍ऋਤ੍ਯਾਃ ਪਾਸ਼ੇਭ੍ਯੋ ਮੁਞ੍ਚਤਾਂਹਸੋਅਂਹਸਃ
ਆਸ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਰੱਖਵਾਲੀਆਂ ਦੇਵਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਨਾਸ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਫੰਸਿਆਂ ਤੋਂ ਛੁਡਾਓ।
ਅਸ੍ਰਾਮਸ੍ਤ੍ਵਾ ਹਵਿषਾ ਯਜਾਮ੍ਯਸ਼੍ਲੋਣਸ੍ਤ੍ਵਾ ਘृਤੇਨ ਜੁਹੋਮਿ । ਯ ਆਸ਼ਾਨਾਮਾਸ਼ਾਪਾਲਸ੍ਤੁਰੀਯੋ ਦੇਵਃ ਸ ਨਃ ਸੁਭੂਤਮੇਹ ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਦੇ ਕੇ ਪੂਜਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਘੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਆਸ ਦੀਆਂ ਚੌਥੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਜੀਵਨ ਦੇ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਮਾਤ੍ਰ ਉਤ ਪਿਤ੍ਰੇ ਨੋ ਅਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਗੋਭ੍ਯੋ ਜਗਤੇ ਪੁਰੁषੇਭ੍ਯਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸੁਭੂਤਂ ਸੁਵਿਦਤ੍ਰਂ ਨੋ ਅਸ੍ਤੁ ਜ੍ਯੋਗੇਵ ਦृਸ਼ੇਮ ਸੂਰ੍ਯਮ੍
ਮਾਂ-ਪਿਓ, ਗਾਂਵਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਸਾਡੀ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਤੇ ਸੁਭਾਗਾ ਹੋਵੇ; ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਨ ਰਹੇ, ਅਸੀਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖੀਏ।
ਇਦਂ ਜਨਾਸੋ ਵਿਦਥ ਮਹਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਵਦਿष੍ਯਤਿ । ਨ ਤਤ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਨੋ ਦਿਵਿ ਯੇਨ ਪ੍ਰਾਣਨ੍ਤਿ ਵੀਰੁਧਃ
ਲੋਕੋ, ਇਹ ਜਾਣੋ: ਵੱਡਾ ਬ੍ਰਹਮਣ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਕੋਈ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਜਿਸ ਨਾਲ ਬੂਟੀਆਂ ਸਾਹ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ ਆਸਾਂ ਸ੍ਥਾਮ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸਦਾਮਿਵ । ਆਸ੍ਥਾਨਮਸ੍ਯ ਭੂਤਸ੍ਯ ਵਿਦੁष੍ਟਦ੍ਵੇਧਸੋ ਨ ਵਾ
ਵਾਤਾਵਰਣ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਜੀਵ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਸਿਆਣੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਪਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਯਦ੍ਰੋਦਸੀ ਰੇਜਮਾਨੇ ਭੂਮਿਸ਼੍ਚ ਨਿਰਤਕ੍ਸ਼ਤਮ੍ । ਆਰ੍ਦ੍ਰਂ ਤਦਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਯਾਃ
ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਹਿਲਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਮਾਪੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹ ਗਿੱਲੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ।
ਵਿਸ਼੍ਵਮਨ੍ਯਾਮਭੀਵਾਰ ਤਦਨ੍ਯਸ੍ਯਾਮਧਿ ਸ਼੍ਰਿਤਮ੍ । ਦਿਵੇ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਵੇਦਸੇ ਪृਥਿਵ੍ਯੈ ਚਾਕਰਂ ਨਮਃ
ਸਭ ਕੁਝ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲੋਂ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਅਕਾਸ਼, ਜੋ ਸਭ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਹਿਰਣ੍ਯਵਰ੍ਣਾਃ ਸ਼ੁਚਯਃ ਪਾਵਕਾ ਯਾਸੁ ਜਾਤਃ ਸਵਿਤਾ ਯਾਸ੍ਵਗ੍ਨਿਃ । ਯਾ ਅਗ੍ਨਿਂ ਗਰ੍ਭਂ ਦਧਿਰੇ ਸੁਵਰ੍ਣਾਸ੍ਤਾ ਨ ਆਪਃ ਸ਼ਂ ਸ੍ਯੋਨਾ ਭਵਨ੍ਤੁ
ਸੋਨੇ ਵਰਗੀਆਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸਵਿਤਾ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਅੱਗ ਜਨਮੀ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਗਰਭ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਹੋਣ।
ਯਾਸਾਂ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣੋ ਯਾਤਿ ਮਧ੍ਯੇ ਸਤ੍ਯਾਨृਤੇ ਅਵਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਜਨਾਨਾਮ੍ । ਯਾ ਅਗ੍ਨਿਂ ਗਰ੍ਭਂ ਦਧਿਰੇ ਸੁਵਰ੍ਣਾਸ੍ਤਾ ਨ ਆਪਃ ਸ਼ਂ ਸ੍ਯੋਨਾ ਭਵਨ੍ਤੁ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣਾ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਚ ਤੇ ਝੂਠ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਗਰਭ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਹੋਣ।
ਯਾਸਾਂ ਦੇਵਾ ਦਿਵਿ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤਿ ਭਕ੍ਸ਼ਂ ਯਾ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਬਹੁਧਾ ਭਵਨ੍ਤਿ । ਯਾ ਅਗ੍ਨਿਂ ਗਰ੍ਭਂ ਦਧਿਰੇ ਸੁਵਰ੍ਣਾਸ੍ਤਾ ਨ ਆਪਃ ਸ਼ਂ ਸ੍ਯੋਨਾ ਭਵਨ੍ਤੁ
ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵਾਤਾਵਰਣ ਵਿਚ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਗਰਭ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਹੋਣ।
ਸ਼ਿਵੇਨ ਮਾ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਪਸ਼੍ਯਤਾਪਃ ਸ਼ਿਵਯਾ ਤਨ੍ਵੋਪ ਸ੍ਪृਸ਼ਤ ਤ੍ਵਚਂ ਮੇ । ਘृਤਸ਼੍ਚੁਤਃ ਸ਼ੁਚਯੋ ਯਾਃ ਪਾਵਕਾਸ੍ਤਾ ਨ ਆਪਃ ਸ਼ਂ ਸ੍ਯੋਨਾ ਭਵਨ੍ਤੁ
ਪਾਣੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖੋ; ਚੰਗੀ ਛੁਹਾਵਟ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਛੂਹੋ। ਪਵਿੱਤਰ, ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇ ਘੀ ਵਗਣ ਵਾਲੀਆਂ ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਹੋਣ।
ਇਯਂ ਵੀਰੁਨ੍ ਮਧੁਜਾਤਾ ਮਧੁਨਾ ਤ੍ਵਾ ਖਨਾਮਸਿ । ਮਧੋਰਧਿ ਪ੍ਰਜਾਤਾਸਿ ਸਾ ਨੋ ਮਧੁਮਤਸ੍ਕृਧਿ
ਇਹ ਵਿਰੁਨ ਮਿੱਠੇ ਤੋਂ ਜੰਮੀ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਨਾਲ ਖੋਦ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਮਿੱਠੇ ਤੋਂ ਜੰਮੀ ਹੈਂ; ਸਾਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇ।
ਜਿਹ੍ਵਾਯਾ ਅਗ੍ਰੇ ਮਧੁ ਮੇ ਜਿਹ੍ਵਾਮੂਲੇ ਮਧੂਲਕਮ੍ । ਮਮੇਦਹ ਕ੍ਰਤਾਵਸੋ ਮਮ ਚਿਤ੍ਤਮੁਪਾਯਸਿ
ਮੇਰੀ ਜੀਭ ਦੇ ਅੱਗੇ ਮਿੱਠਾ ਹੈ, ਜੀਭ ਦੇ ਮੂਲ 'ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਣ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲੈ।
ਮਧੁਮਨ੍ ਮੇ ਨਿਕ੍ਰਮਣਂ ਮਧੁਮਨ੍ ਮੇ ਪਰਾਯਣਮ੍ । ਵਾਚਾ ਵਦਾਮਿ ਮਧੁਮਦ੍ਭੂਯਾਸਂ ਮਧੁਸਂਦृਸ਼ਃ
ਮੇਰਾ ਆਉਣਾ ਮਿੱਠਾ ਹੋਵੇ, ਮੇਰਾ ਜਾਣਾ ਵੀ ਮਿੱਠਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਬੋਲ ਕੇ ਮਿੱਠਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂ, ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਸਮਝਣ।
ਮਧੋਰਸ੍ਮਿ ਮਧੁਤਰੋ ਮਦੁਘਾਨ੍ ਮਧੁਮਤ੍ਤਰਃ । ਮਾਮਿਤ੍ਕਿਲ ਤ੍ਵਂ ਵਨਾਃ ਸ਼ਾਖਾਂ ਮਧੁਮਤੀਮਿਵ
ਮੈਂ ਮਿੱਠਾ ਹਾਂ, ਮਿੱਠੇ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਮਿੱਠਾ, ਮਿੱਠਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ। ਹੇ ਜੰਗਲ, ਮੈਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਟਾਹਣੀ ਵਾਂਗ ਨਾ ਤੋੜ।
ਪਰਿ ਤ੍ਵਾ ਪਰਿਤਤ੍ਨੁਨੇਕ੍ਸ਼ੁਣਾਗਾਮਵਿਦ੍ਵਿषੇ । ਯਥਾ ਮਾਂ ਕਮਿਨ੍ਯਸੋ ਯਥਾ ਮਨ੍ ਨਾਪਗਾ ਅਸਃ
ਤੇਰੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਮਿੱਠੀ ਕੰਡ ਲਪੇਟਦਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਲਈ ਜੋ ਬਿਨਾ ਵੈਰ ਦੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਤਾਂ ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹਣ, ਤੇ ਮਰਦ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡਣ।
ਯਦਾਬਧ੍ਨਨ੍ ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣਾ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਤਾਨੀਕਾਯ ਸੁਮਨਸ੍ਯਮਾਨਾਃ । ਤਤ੍ਤੇ ਬਧ੍ਨਾਮ੍ਯਾਯੁषੇ ਵਰ੍ਚਸੇ ਬਲਾਯ ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਤ੍ਵਾਯ ਸ਼ਤਸ਼ਾਰਦਾਯ
ਜਦੋਂ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਨੂੰ ਸੌ ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਲੇ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਸਨ, ਮੈਂ ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹਾਂ—ਜੀਵਨ, ਚਮਕ, ਤਾਕਤ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਸੌ ਪਤਝੜਾਂ ਲਈ।
ਨੈਨਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਨ ਪਿਸ਼ਾਚਾਃ ਸਹਨ੍ਤੇ ਦੇਵਾਨਾਮੋਜਃ ਪ੍ਰਥਮਜਂ ਹ੍ਯੇਤਤ੍। ਯੋ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣਂ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਸ ਜੀਵੇषੁ ਕृਣੁਤੇ ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਃ
ਇਸ ਨੂੰ ਨਾ ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇ ਨਾ ਭੂਤ ਝੱਲ ਸਕਦੇ; ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਤਾਕਤ ਹੈ। ਜੋ ਦਕਸ਼ ਦਾ ਜੰਮਿਆ ਸੋਨਾ ਪਹਿਨਦਾ, ਉਹ ਜੀਵਿਆਂ ਵਿਚ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਪਾਉਂਦਾ।
ਅਪਾਂ ਤੇਜੋ ਜ੍ਯੋਤਿਰੋਜੋ ਬਲਂ ਚ ਵਨਸ੍ਪਤੀਨਾਮੁਤ ਵੀਰ੍ਯਾਣਿ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣ੍ਯਧਿ ਧਾਰਯਾਮੋ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਤਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਬਿਭਰਦ੍ਧਿਰਣ੍ਯਮ੍
ਪੌਦਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਰੋਸ਼ਨੀ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਵਿਰਤਾ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਵਿਚ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਕੌਸ਼ਲ ਨਾਲ ਇਹ ਸੋਨਾ ਪਹਿਨਦਾ।
ਸਮਾਨਾਂ ਮਾਸਾਮृਤੁਭਿष੍ਟ੍ਵਾ ਵਯਂ ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ੍ਯ ਪਯਸਾ ਪਿਪਰ੍ਮਿ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾਸ੍ਤੇऽਨੁ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤਾਮਹृਣੀਯਮਾਨਾਃ
ਮਹੀਨੇ ਤੇ ਰੁੱਤਾਂ ਲੰਘ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਾਲ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਇੰਦਰ, ਅਗਨਿ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ—ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸਵਿਕਾਰ ਕਰਨ ਜਦ ਮੈਂ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ।
ਵੇਨਸ੍ਤਤ੍ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਪਰਮਂ ਗੁਹਾ ਯਦ੍ਯਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਭਵਤ੍ਯੇਕਰੂਪਮ੍ । ਇਦਂ ਪृਸ਼੍ਨਿਰਦੁਹਜ੍ਜਾਯਮਾਨਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦੋ ਅਭ੍ਯਨੂषਤ ਵ੍ਰਾਃ
ਵੇਨਾ ਨੇ ਉਹ ਉੱਚਾ ਭੇਦ ਵੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ ਰੂਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਜਣਦੀ ਹੋਈ ਦੁੱਧ ਵਗਾ ਰਹੀ; ਜੋ ਰੋਸ਼ਨੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਦੀਆਂ ਵੱਲ ਆਏ।
ਪ੍ਰ ਤਦ੍ਵੋਚੇਦਮृਤਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਧਾਮ ਪਰਮਂ ਗੁਹਾ ਯਤ੍। ਤ੍ਰੀਣਿ ਪਦਾਨਿ ਨਿਹਿਤਾ ਗੁਹਾਸ੍ਯ ਯਸ੍ਤਾਨਿ ਵੇਦ ਸ ਪਿਤੁष੍ਪਿਤਾਸਤ੍
ਅਮਰਤਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਹ ਗੁਪਤ ਥਾਂ ਦੱਸਿਆ—ਗੰਧਰਵ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਜਾਣਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਰੱਖੇ ਹਨ; ਜੋ ਉਹ ਜਾਣਦਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦਾ ਪੂਰਵਜ ਬਣ ਜਾਂਦਾ।
ਸ ਨਃ ਪਿਤਾ ਜਨਿਤਾ ਸ ਉਤ ਬਨ੍ਧੁਰ੍ਧਾਮਾਨਿ ਵੇਦ ਭੁਵਨਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ । ਯੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਨਾਮਧ ਏਕ ਏਵ ਤਂ ਸਂਪ੍ਰਸ਼੍ਨਂ ਭੁਵਨਾ ਯਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਾ
ਉਹ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ, ਜਣਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸਾਡਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਥਾਂ ਤੇ ਜਗਤ ਜਾਣਦਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਉਹੀ ਇੱਕ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਸ ਵੱਲ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਪੁੱਛਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਪਰਿ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਸਦ੍ਯ ਆਯਮੁਪਾਤਿष੍ਠੇ ਪ੍ਰਥਮਜਾਮृਤਸ੍ਯ । ਵਾਚਮਿਵ ਵਕ੍ਤਰਿ ਭੁਵਨੇष੍ਠਾ ਧਾਸ੍ਯੁਰੇष ਨਨ੍ਵੇषੋ ਅਗ੍ਨਿਃ
ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਜੰਮਿਆ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਵਿਚ ਬੋਲੀ, ਉਹ ਜਗਤਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ—ਇਹ ਅਗਨਿ ਹੀ ਹੈ।
ਪਰਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਨ੍ਯਾਯਮृਤਸ੍ਯ ਤਨ੍ਤੁਂ ਵਿਤਤਂ ਦृਸ਼ੇ ਕਮ੍ । ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਾ ਅਮृਤਮਾਨਸ਼ਾਨਾਃ ਸਮਾਨੇ ਯੋਨਾਵਧ੍ਯੈਰਯਨ੍ਤ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰਦਾ, ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿਖਾਈ ਦੇਣ ਲਈ ਫੈਲਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਅਮਰਤਾ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ ਹੀ ਜਣਮ ਥਾਂ ਵਿਚ ਜੰਮੇ।
ਦਿਵ੍ਯੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਯਸ੍ਪਤਿਰੇਕ ਏਵ ਨਮਸ੍ਯੋ ਵਿਕ੍ਸ਼੍ਵੀਡ੍ਯਃ । ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਯੌਮਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਦਿਵ੍ਯ ਦੇਵ ਨਮਸ੍ਤੇ ਅਸ੍ਤੁ ਦਿਵਿ ਤੇ ਸਧਸ੍ਥਮ੍
ਅਕਾਸ਼ੀ ਗੰਧਰਵ, ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਇੱਕੋ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਸਲਾਹ ਲਾਇਕ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇਰਾ ਆਸਨ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਹੈ।
ਦਿਵਿ ਸ੍ਪृष੍ਟੋ ਯਜਤਃ ਸੂਰ੍ਯਤ੍ਵਗਵਯਾਤਾ ਹਰਸੋ ਦੈਵ੍ਯਸ੍ਯ । ਮृਡਾਤ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਯਸ੍ਪਤਿਰੇਕ ਏਵ ਨਮਸ੍ਯਃ ਸੁਸ਼ੇਵਾਃ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਛੂਹਿਆ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਦਿਵਿਆ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ—ਗੰਧਰਵ, ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਪੂਜਾ ਲਾਇਕ, ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਵੇ।