ਯਾ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਸ਼ਪਨੇਨ ਯਾਘਂ ਮੂਰਮਾਦਧੇ । ਯਾ ਰਸਸ੍ਯ ਹਰਣਾਯ ਜਾਤਮਾਰੇਭੇ ਤੋਕਮਤ੍ਤੁ ਸਾ
ਜੋ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਨੁਕਸਾਨ ਜਾਂ ਪਾਗਲਪਨ ਲਿਆਈ, ਜੋ ਰਸ ਚੁਰਾਉਣ ਲਈ ਜਨਮੀ— ਉਹ ਆਪਣਾ ਹੀ ਬੱਚਾ ਖਾਏ।
ਪੁਤ੍ਰਮਤ੍ਤੁ ਯਾਤੁਧਾਨੀਃ ਸ੍ਵਸਾਰਮੁਤ ਨਪ੍ਤ੍ਯਮ੍ । ਅਧਾ ਮਿਥੋ ਵਿਕੇਸ਼੍ਯੋ ਵਿ ਘ੍ਨਤਾਂ ਯਾਤੁਧਾਨ੍ਯੋ ਵਿ ਤृਹ੍ਯਨ੍ਤਾਮਰਾਯ੍ਯਃ
ਜਾਦੂਗਰਣ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਤੇ ਭਤੀਜੀ ਖਾਏ; ਫਿਰ ਜੰਗਲੀ ਵਾਲੀਆਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ, ਜਾਦੂਗਰਣਾਂ ਮਰ ਜਾਣ, ਵੈਰੀਆਂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਣ।
ਅਭੀਵਰ੍ਤੇਨ ਮਣਿਨਾ ਯੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਭਿਵਾਵृਧੇ । ਤੇਨਾਸ੍ਮਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਪਤੇऽਭਿ ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਯ ਵਰ੍ਧਯ
ਉਸ ਜਿੱਤ ਵਾਲੇ ਮਣੀ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਵਧਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣਸਪਤਿ, ਸਾਨੂੰ ਰਾਜ ਲਈ ਵਧਾ।
ਅਭਿਵृਤ੍ਯ ਸਪਤ੍ਨਾਨ੍ ਅਭਿ ਯਾ ਨੋ ਅਰਾਤਯਃ । ਅਭਿ ਪृਤਨ੍ਯਨ੍ਤਂ ਤਿष੍ਠਾਭਿ ਯੋ ਨੋ ਦੁਰਸ੍ਯਤਿ
ਸਾਡੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਡਟ ਜਾ।
ਅਭਿ ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਃ ਸਵਿਤਾਭਿ षੋਮੋ ਅਵੀਵृਧਤ੍। ਅਭਿ ਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੂਤਾਨ੍ਯਭੀਵਰ੍ਤੋ ਯਥਾਸਸਿ
ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਇਆ, ਸੋਮਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਇਆ; ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਅਭੀਵਰ੍ਤੋ ਅਭਿਭਵਃ ਸਪਤ੍ਨਕ੍ਸ਼ਯਣੋ ਮਣਿਃ । ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਯ ਮਹ੍ਯਂ ਬਧ੍ਯਤਾਂ ਸਪਤ੍ਨੇਭ੍ਯਃ ਪਰਾਭੁਵੇ
ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਵੈਰੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਣੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਾਜ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਵੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੀ ਹਾਰ ਲਈ।
ਉਦਸੌ ਸੂਰ੍ਯੋ ਅਗਾਦੁਦਿਦਂ ਮਾਮਕਂ ਵਚਃ । ਯਥਾਹਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹੋऽਸਾਨ੍ਯਸਪਤ੍ਨਃ ਸਪਤ੍ਨਹਾ
ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਬੋਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਬਿਨਾ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣਾਂ।
ਸਪਤ੍ਨਕ੍ਸ਼ਯਣੋ ਵृषਾਭਿਰष੍ਟ੍ਰੋ ਵਿषਾਸਹਿਃ । ਯਥਾਹਮੇषਾਂ ਵੀਰਾਣਾਂ ਵਿਰਾਜਾਨਿ ਜਨਸ੍ਯ ਚ
ਮੈਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤਵਰ, ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਂ; ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੀਰਾਂ ਵਿਚ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਾਂ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਵਸਵੋ ਰਕ੍ਸ਼ਤੇਮਮੁਤਾਦਿਤ੍ਯਾ ਜਾਗृਤ ਯੂਯਮਸ੍ਮਿਨ੍ । ਮੇਮਂ ਸਨਾਭਿਰੁਤ ਵਾਨ੍ਯਨਾਭਿਰ੍ਮੇਮਂ ਪ੍ਰਾਪਤ੍ਪੌਰੁषੇਯੋ ਵਧੋ ਯਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਵਸੁ, ਇਸ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦਿੰ; ਆਦਿਤਿਆ ਇਸ ਲਈ ਜਾਗਣ। ਨਾ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲੇ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ, ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਮੌਤ ਨਾ ਲਿਆਉਣ।
ਯੇ ਵੋ ਦੇਵਾਃ ਪਿਤਰੋ ਯੇ ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸਚੇਤਸੋ ਮੇ ਸ਼ृਣੁਤੇਦਮੁਕ੍ਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਵਃ ਪਰਿ ਦਦਾਮ੍ਯੇਤਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯੇਨਂ ਜਰਸੇ ਵਹਾਥ
ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰ, ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸੂਝਵਾਨ ਹੋ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਇਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਉਮਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਓ।
ਯੇ ਦੇਵਾ ਦਿਵਿ ष੍ਠ ਯੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯੇ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ ਓषਧੀषੁ ਪਸ਼ੁष੍ਵਪ੍ਸ੍ਵਨ੍ਤਃ । ਤੇ ਕृਣੁਤ ਜਰਸਮਾਯੁਰਸ੍ਮੈ ਸ਼ਤਮਨ੍ਯਾਨ੍ ਪਰਿ ਵृਣਕ੍ਤੁ ਮृਤ੍ਯੂਨ੍
ਦੇਵਤੇ ਜੋ ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ, ਵਾਤਾਵਰਣ, ਬੂਟੀਆਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੇਣ; ਇਹ ਸੌ ਮੌਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਵੇ।
ਯੇषਾਂ ਪ੍ਰਯਾਜਾ ਉਤ ਵਾਨੁਯਾਜਾ ਹੁਤਭਾਗਾ ਅਹੁਤਾਦਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਃ । ਯੇषਾਂ ਵਃ ਪਞ੍ਚ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ੋ ਵਿਭਕ੍ਤਾਸ੍ਤਾਨ੍ ਵੋ ਅਸ੍ਮੈ ਸਤ੍ਰਸਦਃ ਕृਣੋਮਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਾਯੋਗ, ਅੰਤਮ ਯਾਗ, ਹਵਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ, ਅਹਵਨ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੰਜ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵੰਡੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ—ਉਹ ਸਭ ਸਤਸੰਗ-ਥਾਂ ਮੈਂ ਇਸ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਆਸ਼ਾਨਾਮਾਸ਼ਾਪਾਲੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭ੍ਯੋ ਅਮृਤੇਭ੍ਯਃ । ਇਦਂ ਭੂਤਸ੍ਯਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਭ੍ਯੋ ਵਿਧੇਮ ਹਵਿषਾ ਵਯਮ੍
ਆਸ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਰੱਖਵਾਲੀਆਂ ਨੂੰ, ਅਮਰ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਨਿਗਰਾਨਾਂ ਨੂੰ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਯ ਆਸ਼ਾਨਾਮਾਸ਼ਾਪਾਲਾਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰ ਸ੍ਥਨ ਦੇਵਾਃ । ਤੇ ਨੋ ਨਿਰ੍ऋਤ੍ਯਾਃ ਪਾਸ਼ੇਭ੍ਯੋ ਮੁਞ੍ਚਤਾਂਹਸੋਅਂਹਸਃ
ਆਸ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਰੱਖਵਾਲੀਆਂ ਦੇਵਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਨਾਸ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਫੰਸਿਆਂ ਤੋਂ ਛੁਡਾਓ।
ਅਸ੍ਰਾਮਸ੍ਤ੍ਵਾ ਹਵਿषਾ ਯਜਾਮ੍ਯਸ਼੍ਲੋਣਸ੍ਤ੍ਵਾ ਘृਤੇਨ ਜੁਹੋਮਿ । ਯ ਆਸ਼ਾਨਾਮਾਸ਼ਾਪਾਲਸ੍ਤੁਰੀਯੋ ਦੇਵਃ ਸ ਨਃ ਸੁਭੂਤਮੇਹ ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਦੇ ਕੇ ਪੂਜਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਘੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਆਸ ਦੀਆਂ ਚੌਥੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਜੀਵਨ ਦੇ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਮਾਤ੍ਰ ਉਤ ਪਿਤ੍ਰੇ ਨੋ ਅਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਗੋਭ੍ਯੋ ਜਗਤੇ ਪੁਰੁषੇਭ੍ਯਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸੁਭੂਤਂ ਸੁਵਿਦਤ੍ਰਂ ਨੋ ਅਸ੍ਤੁ ਜ੍ਯੋਗੇਵ ਦृਸ਼ੇਮ ਸੂਰ੍ਯਮ੍
ਮਾਂ-ਪਿਓ, ਗਾਂਵਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਸਾਡੀ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਤੇ ਸੁਭਾਗਾ ਹੋਵੇ; ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਨ ਰਹੇ, ਅਸੀਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖੀਏ।
ਇਦਂ ਜਨਾਸੋ ਵਿਦਥ ਮਹਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਵਦਿष੍ਯਤਿ । ਨ ਤਤ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਨੋ ਦਿਵਿ ਯੇਨ ਪ੍ਰਾਣਨ੍ਤਿ ਵੀਰੁਧਃ
ਲੋਕੋ, ਇਹ ਜਾਣੋ: ਵੱਡਾ ਬ੍ਰਹਮਣ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਕੋਈ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਜਿਸ ਨਾਲ ਬੂਟੀਆਂ ਸਾਹ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ ਆਸਾਂ ਸ੍ਥਾਮ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸਦਾਮਿਵ । ਆਸ੍ਥਾਨਮਸ੍ਯ ਭੂਤਸ੍ਯ ਵਿਦੁष੍ਟਦ੍ਵੇਧਸੋ ਨ ਵਾ
ਵਾਤਾਵਰਣ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਜੀਵ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਸਿਆਣੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਪਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਯਦ੍ਰੋਦਸੀ ਰੇਜਮਾਨੇ ਭੂਮਿਸ਼੍ਚ ਨਿਰਤਕ੍ਸ਼ਤਮ੍ । ਆਰ੍ਦ੍ਰਂ ਤਦਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਯਾਃ
ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਹਿਲਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਮਾਪੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹ ਗਿੱਲੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ।
ਵਿਸ਼੍ਵਮਨ੍ਯਾਮਭੀਵਾਰ ਤਦਨ੍ਯਸ੍ਯਾਮਧਿ ਸ਼੍ਰਿਤਮ੍ । ਦਿਵੇ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਵੇਦਸੇ ਪृਥਿਵ੍ਯੈ ਚਾਕਰਂ ਨਮਃ
ਸਭ ਕੁਝ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲੋਂ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਅਕਾਸ਼, ਜੋ ਸਭ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਹਿਰਣ੍ਯਵਰ੍ਣਾਃ ਸ਼ੁਚਯਃ ਪਾਵਕਾ ਯਾਸੁ ਜਾਤਃ ਸਵਿਤਾ ਯਾਸ੍ਵਗ੍ਨਿਃ । ਯਾ ਅਗ੍ਨਿਂ ਗਰ੍ਭਂ ਦਧਿਰੇ ਸੁਵਰ੍ਣਾਸ੍ਤਾ ਨ ਆਪਃ ਸ਼ਂ ਸ੍ਯੋਨਾ ਭਵਨ੍ਤੁ
ਸੋਨੇ ਵਰਗੀਆਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸਵਿਤਾ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਅੱਗ ਜਨਮੀ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਗਰਭ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਹੋਣ।
ਯਾਸਾਂ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣੋ ਯਾਤਿ ਮਧ੍ਯੇ ਸਤ੍ਯਾਨृਤੇ ਅਵਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਜਨਾਨਾਮ੍ । ਯਾ ਅਗ੍ਨਿਂ ਗਰ੍ਭਂ ਦਧਿਰੇ ਸੁਵਰ੍ਣਾਸ੍ਤਾ ਨ ਆਪਃ ਸ਼ਂ ਸ੍ਯੋਨਾ ਭਵਨ੍ਤੁ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣਾ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਚ ਤੇ ਝੂਠ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਗਰਭ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਹੋਣ।
ਯਾਸਾਂ ਦੇਵਾ ਦਿਵਿ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤਿ ਭਕ੍ਸ਼ਂ ਯਾ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਬਹੁਧਾ ਭਵਨ੍ਤਿ । ਯਾ ਅਗ੍ਨਿਂ ਗਰ੍ਭਂ ਦਧਿਰੇ ਸੁਵਰ੍ਣਾਸ੍ਤਾ ਨ ਆਪਃ ਸ਼ਂ ਸ੍ਯੋਨਾ ਭਵਨ੍ਤੁ
ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵਾਤਾਵਰਣ ਵਿਚ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਗਰਭ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਹੋਣ।
ਸ਼ਿਵੇਨ ਮਾ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਪਸ਼੍ਯਤਾਪਃ ਸ਼ਿਵਯਾ ਤਨ੍ਵੋਪ ਸ੍ਪृਸ਼ਤ ਤ੍ਵਚਂ ਮੇ । ਘृਤਸ਼੍ਚੁਤਃ ਸ਼ੁਚਯੋ ਯਾਃ ਪਾਵਕਾਸ੍ਤਾ ਨ ਆਪਃ ਸ਼ਂ ਸ੍ਯੋਨਾ ਭਵਨ੍ਤੁ
ਪਾਣੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖੋ; ਚੰਗੀ ਛੁਹਾਵਟ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਛੂਹੋ। ਪਵਿੱਤਰ, ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇ ਘੀ ਵਗਣ ਵਾਲੀਆਂ ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਹੋਣ।
ਇਯਂ ਵੀਰੁਨ੍ ਮਧੁਜਾਤਾ ਮਧੁਨਾ ਤ੍ਵਾ ਖਨਾਮਸਿ । ਮਧੋਰਧਿ ਪ੍ਰਜਾਤਾਸਿ ਸਾ ਨੋ ਮਧੁਮਤਸ੍ਕृਧਿ
ਇਹ ਵਿਰੁਨ ਮਿੱਠੇ ਤੋਂ ਜੰਮੀ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਨਾਲ ਖੋਦ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਮਿੱਠੇ ਤੋਂ ਜੰਮੀ ਹੈਂ; ਸਾਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇ।
ਜਿਹ੍ਵਾਯਾ ਅਗ੍ਰੇ ਮਧੁ ਮੇ ਜਿਹ੍ਵਾਮੂਲੇ ਮਧੂਲਕਮ੍ । ਮਮੇਦਹ ਕ੍ਰਤਾਵਸੋ ਮਮ ਚਿਤ੍ਤਮੁਪਾਯਸਿ
ਮੇਰੀ ਜੀਭ ਦੇ ਅੱਗੇ ਮਿੱਠਾ ਹੈ, ਜੀਭ ਦੇ ਮੂਲ 'ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਣ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲੈ।
ਮਧੁਮਨ੍ ਮੇ ਨਿਕ੍ਰਮਣਂ ਮਧੁਮਨ੍ ਮੇ ਪਰਾਯਣਮ੍ । ਵਾਚਾ ਵਦਾਮਿ ਮਧੁਮਦ੍ਭੂਯਾਸਂ ਮਧੁਸਂਦृਸ਼ਃ
ਮੇਰਾ ਆਉਣਾ ਮਿੱਠਾ ਹੋਵੇ, ਮੇਰਾ ਜਾਣਾ ਵੀ ਮਿੱਠਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਬੋਲ ਕੇ ਮਿੱਠਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂ, ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਸਮਝਣ।
ਮਧੋਰਸ੍ਮਿ ਮਧੁਤਰੋ ਮਦੁਘਾਨ੍ ਮਧੁਮਤ੍ਤਰਃ । ਮਾਮਿਤ੍ਕਿਲ ਤ੍ਵਂ ਵਨਾਃ ਸ਼ਾਖਾਂ ਮਧੁਮਤੀਮਿਵ
ਮੈਂ ਮਿੱਠਾ ਹਾਂ, ਮਿੱਠੇ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਮਿੱਠਾ, ਮਿੱਠਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ। ਹੇ ਜੰਗਲ, ਮੈਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਟਾਹਣੀ ਵਾਂਗ ਨਾ ਤੋੜ।
ਪਰਿ ਤ੍ਵਾ ਪਰਿਤਤ੍ਨੁਨੇਕ੍ਸ਼ੁਣਾਗਾਮਵਿਦ੍ਵਿषੇ । ਯਥਾ ਮਾਂ ਕਮਿਨ੍ਯਸੋ ਯਥਾ ਮਨ੍ ਨਾਪਗਾ ਅਸਃ
ਤੇਰੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਮਿੱਠੀ ਕੰਡ ਲਪੇਟਦਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਲਈ ਜੋ ਬਿਨਾ ਵੈਰ ਦੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਤਾਂ ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹਣ, ਤੇ ਮਰਦ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡਣ।
ਯਦਾਬਧ੍ਨਨ੍ ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣਾ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਤਾਨੀਕਾਯ ਸੁਮਨਸ੍ਯਮਾਨਾਃ । ਤਤ੍ਤੇ ਬਧ੍ਨਾਮ੍ਯਾਯੁषੇ ਵਰ੍ਚਸੇ ਬਲਾਯ ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਤ੍ਵਾਯ ਸ਼ਤਸ਼ਾਰਦਾਯ
ਜਦੋਂ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਨੂੰ ਸੌ ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਲੇ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਸਨ, ਮੈਂ ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹਾਂ—ਜੀਵਨ, ਚਮਕ, ਤਾਕਤ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਸੌ ਪਤਝੜਾਂ ਲਈ।