ਅਯਂ ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ ਹਰਿਤਾਨ੍ ਕृਣੋष੍ਯੁਚ੍ਛੋਚਯਨ੍ਨ੍ ਅਗ੍ਨਿਰਿਵਾਭਿਦੁਨ੍ਵਨ੍ । ਅਧਾ ਹਿ ਤਕ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਅਰਸੋ ਹਿ ਭੂਯਾ ਅਧਾ ਨ੍ਯਙ੍ਙਧਰਾਨ੍ ਵਾ ਪਰੇਹਿ
ਇਹ ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਗਨੀ ਵਾਂਗ ਸਾੜਦਾ ਤੇ ਖਤਮ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਬੁਖਾਰ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਥੱਲੇ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲੀ ਜਾਵੇ।
ਯਃ ਪਰੁषਃ ਪਾਰੁषੇਯੋऽਵਧ੍ਵਂਸ ਇਵਾਰੁਣਃ । ਤਕ੍ਮਾਨਂ ਵਿਸ਼੍ਵਧਾਵੀਰ੍ਯਾਧਰਾਞ੍ਚਂ ਪਰਾ ਸੁਵਾ
ਜੋ ਕਠੋਰ ਹੈ, ਕਠੋਰ ਮੂਲ ਦਾ, ਲਾਲ ਵਾਂਗ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਬੁਖਾਰ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਥੱਲੇ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਵੇ, ਦੂਰ ਕਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਅਧਰਾਞ੍ਚਂ ਪ੍ਰ ਹਿਣੋਮਿ ਨਮਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਕ੍ਮਨੇ । ਸ਼ਕਮ੍ਭਰਸ੍ਯ ਮੁष੍ਟਿਹਾ ਪੁਨਰੇਤੁ ਮਹਾਵृषਾਨ੍
ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਤਕਮੇ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ। ਸ਼ਕੰਭਰ ਦੀ ਮੁੱਠ ਵੱਡੇ ਬਲਦਾਂ ਕੋਲ ਮੁੜ ਆਵੇ।
ਓਕੋ ਅਸ੍ਯ ਮੂਜਵਨ੍ਤ ਓਕੋ ਅਸ੍ਯ ਮਹਾਵृषਾਃ । ਯਾਵਜ੍ਜਾਤਸ੍ਤਕ੍ਮਂਸ੍ਤਾਵਾਨ੍ ਅਸਿ ਬਲ੍ਹਿਕੇषੁ ਨ੍ਯੋਚਰਃ
ਇਸ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਮੂਜਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਇਸ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਵੱਡੇ ਬਲਦਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਤਕ ਤਕਮਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਬਲਹਿਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ।
ਤਕ੍ਮਨ੍ ਵ੍ਯਾਲ ਵਿ ਗਦ ਵ੍ਯਙ੍ਗ ਭੂਰਿ ਯਾਵਯ । ਦਾਸੀਂ ਨਿष੍ਟਕ੍ਵਰੀਮਿਚ੍ਛ ਤਾਂ ਵਜ੍ਰੇਣ ਸਮਰ੍ਪਯ
ਤਕਮਾ, ਸੱਪ, ਜ਼ਹਿਰ, ਲੰਗੜਾਪਣ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ। ਜੋ ਦਾਸੀ ਪੀੜਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਦੇ।
ਤਕ੍ਮਨ੍ ਮੂਜਵਤੋ ਗਚ੍ਛ ਬਲ੍ਹਿਕਾਨ੍ ਵਾ ਪਰਸ੍ਤਰਾਮ੍ । ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਮਿਚ੍ਛ ਪ੍ਰਫਰ੍ਵ੍ਯਂ ਤਾਂ ਤਕ੍ਮਨ੍ ਵੀਵ ਧੂਨੁਹਿ
ਤਕਮਾ, ਮੂਜਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂ, ਜਾਂ ਬਲਹਿਕਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਚਲਾ ਜਾ। ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਮਹਿਲਾ ਸੋਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਤਕਮਾ ਨੂੰ ਝਾੜ ਦੇ।
ਮਹਾਵृषਾਨ੍ ਮੂਜਵਤੋ ਬਨ੍ਧ੍ਵਦ੍ਧਿ ਪਰੇਤ੍ਯ । ਪ੍ਰੈਤਾਨਿ ਤਕ੍ਮਨੇ ਬ੍ਰੂਮੋ ਅਨ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਿ ਵਾ ਇਮਾ
ਮੂਜਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਬਲਦ ਸਾਡੇ ਸਬੰਧੀ ਹਨ, ਉਹ ਦੂਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਅਸੀਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਤਕਮੇ ਨੂੰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਖੇਤਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਅਨ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਨ ਰਮਸੇ ਵਸ਼ੀ ਸਨ੍ ਮृਡਯਾਸਿ ਨਃ । ਅਭੂਦੁ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਸ੍ਤਕ੍ਮਾ ਸ ਗਮਿष੍ਯਤਿ ਬਲ੍ਹਿਕਾਨ੍
ਤੂੰ ਹੋਰ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਹੋ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਰਹਿਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਤਕਮਾ ਚਾਹਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਬਲਹਿਕਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ।
ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੀਤੋऽਥੋ ਰੂਰਃ ਸਹ ਕਾਸਾਵੇਪਯਃ । ਭੀਮਾਸ੍ਤੇ ਤਕ੍ਮਨ੍ ਹੇਤਯਸ੍ਤਾਭਿਃ ਸ੍ਮ ਪਰਿ ਵृਙ੍ਗ੍ਧਿ ਨਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਠੰਢਾ ਹੈਂ ਜਾਂ ਕੰਬਦਾ ਹੈਂ, ਖੰਘ ਅਤੇ ਥਰਥਰਾਹਟ ਨਾਲ, ਤਕਮਾ, ਤੇਰੇ ਭਿਆਨਕ ਕਾਰਣਾਂ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈ।
ਮਾ ਸ੍ਮੈਤਾਨ੍ਤ੍ਸਖੀਨ੍ ਕੁਰੁਥਾ ਬਲਾਸਂ ਕਾਸਮੁਦ੍ਯੁਗਮ੍ । ਮਾ ਸ੍ਮਾਤੋऽਰ੍ਵਾਙੈਃ ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਕ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਉਪ ਬ੍ਰੁਵੇ
ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਥੀ ਨਾ ਬਣਾਓ, ਨਾ ਬੁਖਾਰ, ਨਾ ਖੰਘ, ਨਾ ਉਤਾਵਲਾਪਣ। ਤਕਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਥੇ ਨਾਲ ਮੁੜ ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਨਾ ਲਿਆਓ।
ਤਕ੍ਮਨ੍ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਬਲਾਸੇਨ ਸ੍ਵਸ੍ਰਾ ਕਾਸਿਕਯਾ ਸਹ । ਪਾਪ੍ਮਾ ਭ੍ਰਾਤृਵ੍ਯੇਣ ਸਹ ਗਛਾਮੁਮਰਣਂ ਜਨਮ੍
ਤਕਮਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਬੁਖਾਰ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਖੰਘ ਨਾਲ, ਤੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਤੀਜੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਮਰਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਚਲਾ ਜਾ।
ਤृਤੀਯਕਂ ਵਿਤृਤੀਯਂ ਸਦਨ੍ਦਿਮੁਤ ਸ਼ਾਰਦਮ੍ । ਤਕ੍ਮਾਨਂ ਸ਼ੀਤਂ ਰੂਰਂ ਗ੍ਰੈष੍ਮਂ ਨਾਸ਼ਯ ਵਾਰ੍षਿਕਮ੍
ਤੀਜਾ, ਚੌਥਾ, ਲਗਾਤਾਰ, ਤੇ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਵਾਲਾ; ਤਕਮਾ, ਠੰਢ, ਕੰਬਣ ਵਾਲਾ, ਗਰਮੀ ਅਤੇ ਵਰਖਾ ਵਾਲਾ, ਇਹ ਸਭ ਨਾਸ ਕਰ।
ਗਨ੍ਧਾਰਿਭ੍ਯੋ ਮੂਜਵਦ੍ਭ੍ਯੋऽਙ੍ਗੇਭ੍ਯੋ ਮਗਧੇਭ੍ਯਃ । ਪ੍ਰੈष੍ਯਨ੍ ਜਨਮਿਵ ਸ਼ੇਵਧਿਂ ਤਕ੍ਮਾਨਂ ਪਰਿ ਦਦ੍ਮਸਿ
ਗੰਧਾਰੀ, ਮੂਜਵ, ਅੰਗ, ਮਗਧ ਤੋਂ; ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਭੰਡਾਰ ਵਿੱਚ ਭੇਜਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਤਕਮਾ ਨੂੰ ਉਥੇ ਭੇਜਦੇ ਹਾਂ।
ਓਤੇ ਮੇ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਓਤਾ ਦੇਵੀ ਸਰਸ੍ਵਤੀ । ਓਤੌ ਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰਿਮਿਂ ਜਮ੍ਭਯਤਾਮਿਤਿ
ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਮੇਰੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਣ, ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਮੇਰੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰੇ। ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ ਮੇਰੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਣ, ਤਾਕਿ ਉਹ ਕੀੜੇ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਸਕਣ।
ਅਸ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕੁਮਾਰਸ੍ਯ ਕ੍ਰਿਮੀਨ੍ ਧਨਪਤੇ ਜਹਿ । ਹਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਰਾਤਯ ਉਗ੍ਰੇਣ ਵਚਸਾ ਮਮ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ। ਮੇਰੇ ਤਾਕਤਵਰ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੋ ਅਕ੍ਸ਼੍ਯੌ ਪਰਿਸਰ੍ਪਤਿ ਯੋ ਨਾਸੇ ਪਰਿਸਰ੍ਪਤਿ । ਦਤਾਂ ਯੋ ਮਧ੍ਯਂ ਗਚ੍ਛਤਿ ਤਂ ਕ੍ਰਿਮਿਂ ਜਮ੍ਭਯਾਮਸਿ
ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਰੈਂਗਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨੱਕ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਰੈਂਗਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਚਕਾਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਕੀੜੇ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਵਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਸਰੂਪੌ ਦ੍ਵੌ ਵਿਰੂਪੌ ਦ੍ਵੌ ਕृष੍ਣੌ ਦ੍ਵੌ ਰੋਹਿਤੌ ਦ੍ਵੌ । ਬਭ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਬਭ੍ਰੁਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਗृਧ੍ਰਃ ਕੋਕਸ਼੍ਚ ਤੇ ਹਤਾਃ
ਦੋ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ, ਦੋ ਵੱਖਰੇ, ਦੋ ਕਾਲੇ, ਦੋ ਲਾਲ; ਭੂਰੇ ਤੇ ਭੂਰੇ ਕੰਨ ਵਾਲਾ, ਗਿੱਧ ਤੇ ਬਗਲਾ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਯੇ ਕ੍ਰਿਮਯਃ ਸ਼ਿਤਿਕਕ੍ਸ਼ਾ ਯੇ ਕृष੍ਣਾਃ ਸ਼ਿਤਿਬਾਹਵਃ । ਯੇ ਕੇ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾਸ੍ਤਾਨ੍ ਕ੍ਰਿਮੀਨ੍ ਜਮ੍ਭਯਾਮਸਿ
ਜੋ ਕੀੜੇ ਫਿੱਕੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਾਲੇ, ਫਿੱਕੇ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਹਰ ਰੂਪ ਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਵਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਉਤ੍ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ਸੂਰ੍ਯ ਏਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਦृष੍ਟੋ ਅਦृष੍ਟਹਾ । ਦृष੍ਟਾਂਸ਼੍ਚ ਘ੍ਨਨ੍ਨ੍ ਅਦृष੍ਟਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਮृਣਨ੍ ਕ੍ਰਿਮੀਨ੍
ਸੂਰਜ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਅਦਿੱਖ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦਿੱਖ ਤੇ ਅਦਿੱਖ, ਸਭ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਯੇਵਾषਾਸਃ ਕष੍ਕषਾਸ ਏਜਤ੍ਕਾਃ ਸ਼ਿਪਵਿਤ੍ਨੁਕਾਃ । ਦृष੍ਟਸ਼੍ਚ ਹਨ੍ਯਤਾਂ ਕ੍ਰਿਮਿਰੁਤਾਦृष੍ਟਸ਼੍ਚ ਹਨ੍ਯਤਾਮ੍
ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਹਨ, ਜੋ ਖਰਦਰੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਿਲਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਦਿੱਖ ਕੀੜਾ ਮਾਰੇ ਜਾਵੇ, ਅਦਿੱਖ ਵੀ ਮਾਰੇ ਜਾਵੇ।
ਹਤੋ ਯੇਵਾषਃ ਕ੍ਰਿਮੀਣਾਂ ਹਤੋ ਨਦਨਿਮੋਤ । ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਨਿ ਮष੍ਮषਾਕਰਂ ਦृषਦਾ ਖਲ੍ਵਾਮਿਵ
ਕ੍ਰਿਮੀਆਂ ਦਾ ਮੇਂਡਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਸਭ ਕ੍ਰਿਮੀਆਂ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਦਾਣੇ ਵਾਂਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ੀਰ੍षਾਣਂ ਤ੍ਰਿਕਕੁਦਂ ਕ੍ਰਿਮਿਂ ਸਾਰਙ੍ਗਮਰ੍ਜੁਨਮ੍ । ਸ਼ृਣਾਮ੍ਯਸ੍ਯ ਪृष੍ਟੀਰਪਿ ਵृਸ਼੍ਚਾਮਿ ਯਚ੍ਛਿਰਃ
ਤਿੰਨ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਉੱਪਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਚਿੱਟ-ਚੋਲਾ ਕ੍ਰਿਮੀ—ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਤ੍ਰਿਵਦ੍ਵਃ ਕ੍ਰਿਮਯੋ ਹਨ੍ਮਿ ਕਣ੍ਵਵਜ੍ਜਮਦਗ੍ਨਿਵਤ੍। ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਂ ਪਿਨष੍ਮ੍ਯਹਂ ਕ੍ਰਿਮੀਨ੍
ਇੱਥੇ, ਕਣਵ ਅਤੇ ਮਦਗਨ ਵਾਂਗ, ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਮੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹਾਂ; ਅਗਸਤ ਦੀ ਬਾਣੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਮੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦਾ ਹਾਂ।
ਹਤੋ ਰਾਜਾ ਕ੍ਰਿਮੀਣਾਮੁਤੈषਾਂ ਸ੍ਥਪਤਿਰ੍ਹਤਃ । ਹਤੋ ਹਤਮਾਤਾ ਕ੍ਰਿਮਿਰ੍ਹਤਭ੍ਰਾਤਾ ਹਤਸ੍ਵਸਾ
ਕ੍ਰਿਮੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਮਾਂ ਕ੍ਰਿਮੀ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਭਰਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਭੈਣ ਵੀ ਮਾਰੀ ਗਈ।
ਹਤਾਸੋ ਅਸ੍ਯ ਵੇਸ਼ਸੋ ਹਤਾਸਃ ਪਰਿਵੇਸ਼ਸਃ । ਅਥੋ ਯੇ ਕ੍ਸ਼ੁਲ੍ਲਕਾ ਇਵ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਕ੍ਰਿਮਯੋ ਹਤਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ; ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਕ੍ਰਿਮੀ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਕ੍ਰਿਮੀਣਾਂ ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਚ ਕ੍ਰਿਮੀਨਾਮ੍ । ਭਿਨਦ੍ਮ੍ਯਸ਼੍ਮਨਾ ਸ਼ਿਰੋ ਦਹਾਮ੍ਯਗ੍ਨਿਨਾ ਮੁਖਮ੍
ਸਭ ਕ੍ਰਿਮੀਆਂ ਦੇ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕ੍ਰਿਮੀਆਂ ਦੇ, ਮੈਂ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਸਿਰ ਤੋੜਦਾ ਹਾਂ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਸਾੜਦਾ ਹਾਂ।
ਸਵਿਤਾ ਪ੍ਰਸਵਾਨਾਮਧਿਪਤਿਃ ਸ ਮਾਵਤੁ । ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਰ੍ਮਣ੍ਯਸ੍ਯਾਂ ਪੁਰੋਧਾਯਾਮਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਯਾਮਸ੍ਯਾਮ੍ ਚਿਤ੍ਤ੍ਯਾਮਸ੍ਯਾਮਾਕੂਤ੍ਯਾਮਸ੍ਯਾਮਾਸ਼ਿष੍ਯਸ੍ਯਾਂ ਦੇਵਹੂਤ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਸਵਿਤਾ, ਜੋ ਰਚਨਾਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ—ਇਸ ਬਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਕਰਮ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਪੁਜਾਰੀ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਨੀਂਹ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਸੋਚ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਇਰਾਦੇ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਵਿੱਚ—ਸਵਾਹਾ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਵਨਸ੍ਪਤੀਨਾਮਧਿਪਤਿਃ ਸ ਮਾਵਤੁ । ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਰ੍ਮਣ੍ਯਸ੍ਯਾਂ ਪੁਰੋਧਾਯਾਮਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਯਾਮਸ੍ਯਾਮ੍ ਚਿਤ੍ਤ੍ਯਾਮਸ੍ਯਾਮਾਕੂਤ੍ਯਾਮਸ੍ਯਾਮਾਸ਼ਿष੍ਯਸ੍ਯਾਂ ਦੇਵਹੂਤ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਅਗਨਿ, ਜੋ ਵਣਸਪਤੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ—ਇਸ ਬਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਕਰਮ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਪੁਜਾਰੀ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਨੀਂਹ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਸੋਚ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਇਰਾਦੇ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਵਿੱਚ—ਸਵਾਹਾ।
ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਦਾਤॄਣਾਮਧਿਪਤਿਃ ਸ ਮਾਵਤੁ । ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਰ੍ਮਣ੍ਯਸ੍ਯਾਂ ਪੁਰੋਧਾਯਾਮਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਯਾਮਸ੍ਯਾਮ੍ ਚਿਤ੍ਤ੍ਯਾਮਸ੍ਯਾਮਾਕੂਤ੍ਯਾਮਸ੍ਯਾਮਾਸ਼ਿष੍ਯਸ੍ਯਾਂ ਦੇਵਹੂਤ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਦਾਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਣ—ਇਸ ਬਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਕਰਮ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਪੁਜਾਰੀ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਨੀਂਹ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਸੋਚ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਇਰਾਦੇ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਵਿੱਚ—ਸਵਾਹਾ।
ਵਰੁਣੋऽਪਾਮਧਿਪਤਿਃ ਸ ਮਾਵਤੁ । ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਰ੍ਮਣ੍ਯਸ੍ਯਾਂ ਪੁਰੋਧਾਯਾਮਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਯਾਮਸ੍ਯਾਮ੍ ਚਿਤ੍ਤ੍ਯਾਮਸ੍ਯਾਮਾਕੂਤ੍ਯਾਮਸ੍ਯਾਮਾਸ਼ਿष੍ਯਸ੍ਯਾਂ ਦੇਵਹੂਤ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਵਰੁਣ, ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ—ਇਸ ਬਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਕਰਮ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਪੁਜਾਰੀ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਨੀਂਹ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਸੋਚ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਇਰਾਦੇ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਵਿੱਚ—ਸਵਾਹਾ।