ਯਥਾ ਮृਗਾਃ ਸਂਵਿਜਨ੍ਤ ਆਰਣ੍ਯਾਃ ਪੁਰੁषਾਦਧਿ । ਏਵ ਤ੍ਵਂ ਦੁਨ੍ਦੁਭੇऽਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ ਅਭਿ ਕ੍ਰਨ੍ਦ ਪ੍ਰ ਤ੍ਰਾਸਯਾਥੋ ਚਿਤ੍ਤਾਨਿ ਮੋਹਯ
ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਨਵਰ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ, ਢੋਲ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵੱਲ ਚੀਕ ਮਾਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਲਝਾ।
ਯਥਾ ਵृਕਾਦਜਾਵਯੋ ਧਾਵਨ੍ਤਿ ਬਹੁ ਬਿਭ੍ਯਤੀਃ । ਏਵ ਤ੍ਵਂ ਦੁਨ੍ਦੁਭੇऽਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ ਅਭਿ ਕ੍ਰਨ੍ਦ ਪ੍ਰ ਤ੍ਰਾਸਯਾਥੋ ਚਿਤ੍ਤਾਨਿ ਮੋਹਯ
ਜਿਵੇਂ ਭੇਡਾਂ ਵੱਡੇ ਡਰ ਵਿਚ ਭੜਕ ਤੋਂ ਭੱਜਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ, ਢੋਲ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵੱਲ ਚੀਕ ਮਾਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਲਝਾ।
ਯਥਾ ਸ਼੍ਯੇਨਾਤ੍ਪਤਤ੍ਰਿਣਃ ਸਂਵਿਜਨ੍ਤੇ ਅਹਰ੍ਦਿਵਿ ਸਿਂਹਸ੍ਯ ਸ੍ਤਨਥੋਰ੍ਯਥਾ । ਏਵ ਤ੍ਵਂ ਦੁਨ੍ਦੁਭੇऽਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ ਅਭਿ ਕ੍ਰਨ੍ਦ ਪ੍ਰ ਤ੍ਰਾਸਯਾਥੋ ਚਿਤ੍ਤਾਨਿ ਮੋਹਯ
ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਬਾਜ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਦਿਨ ਦਿਹਾੜੇ ਸਿੰਘ ਦੀ ਗਰਜ ਤੋਂ ਭੱਜਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ, ਢੋਲ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵੱਲ ਚੀਕ ਮਾਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਲਝਾ।
ਪਰਾਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਾ ਹਰਿਣਸ੍ਯਾਜਿਨੇਨ ਚ । ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਅਤਿਤ੍ਰਸਨ੍ ਯੇ ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ੍ਯੇषਤੇ
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਢੋਲ ਤੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰ; ਜੰਗ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਕ੍ਰੀਡਤੇ ਪਦ੍ਘੋषੈਸ਼੍ਛਾਯਯਾ ਸਹ । ਤੈਰਮਿਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਸਨ੍ਤੁ ਨੋऽਮੀ ਯੇ ਯਨ੍ਤ੍ਯਨੀਕਸ਼ਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਛਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਡਰ ਜਾਣ—ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਪੰਕਤੀਆਂ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਜ੍ਯਾਘੋषਾ ਦੁਨ੍ਦੁਭਯੋऽਭਿ ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤੁ ਯਾ ਦਿਸ਼ਃ । ਸੇਨਾਃ ਪਰਾਜਿਤਾ ਯਤੀਰਮਿਤ੍ਰਾਣਾਮਨੀਕਸ਼ਃ
ਧਨੁ ਦੀ ਤਣੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਢੋਲ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜਣ; ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪੰਕਤੀਆਂ, ਹਾਰ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਣ।
ਆਦਿਤ੍ਯ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰਾ ਦਤ੍ਸ੍ਵ ਮਰੀਚਯੋऽਨੁ ਧਾਵਤ । ਪਤ੍ਸਙ੍ਗਿਨੀਰਾ ਸਜਨ੍ਤੁ ਵਿਗਤੇ ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯੇ
ਸੂਰਜ, ਅੱਖਾਂ ਦੇਣ; ਤੇਰੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨ; ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਵਿੱਖਰੇ ਜਾਣ।
ਯੂਯਮੁਗ੍ਰਾ ਮਰੁਤਃ ਪृਸ਼੍ਨਿਮਾਤਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਯੁਜਾ ਪ੍ਰ ਮृਨੀਤ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ । ਸੋਮੋ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣੋ ਰਾਜਾ ਮਹਾਦੇਵ ਉਤ ਮृਤ੍ਯੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਤੁਸੀਂ ਉਗਰ ਮਰੁਤ, ਪ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੋ; ਸੋਮਾ ਰਾਜਾ, ਵਰੁਣ ਰਾਜਾ, ਮਹਾਦੇਵ ਤੇ ਮੌਤ—ਇਹ ਸਭ ਇੰਦਰ ਹਨ।
ਏਤਾ ਦੇਵਸੇਨਾਃ ਸੂਰ੍ਯਕੇਤਵਃ ਸਚੇਤਸਃ । ਅਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ ਨੋ ਜਯਨ੍ਤੁ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ, ਜਾਗਰੂਕ ਤੇ ਸਚੇਤ—ਇਹ ਸਾਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ। ਸਵਾਹਾ!
ਅਗ੍ਨਿਸ੍ਤਕ੍ਮਾਨਮਪ ਬਾਧਤਾਮਿਤਃ ਸੋਮੋ ਗ੍ਰਾਵਾ ਵਰੁਣਃ ਪੂਤਦਕ੍ਸ਼ਾਃ । ਵੇਦਿਰ੍ਬਰ੍ਹਿਃ ਸਮਿਧਃ ਸ਼ੋਸ਼ੁਚਾਨਾ ਅਪ ਦ੍ਵੇषਾਂਸ੍ਯਮੁਯਾ ਭਵਨ੍ਤੁ
ਅਗਨੀ ਇੱਥੋਂ ਬੁਖਾਰ ਦੂਰ ਕਰੇ, ਸੋਮਾ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਪਵਿੱਤਰ ਕੌਸ਼ਲ ਵਾਲਾ; ਵੇਦਿ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੇ ਚਮਕਦੀ ਲੱਕੜ ਸਾਰੀ ਨਫ਼ਰਤ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਣ।
ਅਯਂ ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ ਹਰਿਤਾਨ੍ ਕृਣੋष੍ਯੁਚ੍ਛੋਚਯਨ੍ਨ੍ ਅਗ੍ਨਿਰਿਵਾਭਿਦੁਨ੍ਵਨ੍ । ਅਧਾ ਹਿ ਤਕ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਅਰਸੋ ਹਿ ਭੂਯਾ ਅਧਾ ਨ੍ਯਙ੍ਙਧਰਾਨ੍ ਵਾ ਪਰੇਹਿ
ਇਹ ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਗਨੀ ਵਾਂਗ ਸਾੜਦਾ ਤੇ ਖਤਮ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਬੁਖਾਰ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਥੱਲੇ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲੀ ਜਾਵੇ।
ਯਃ ਪਰੁषਃ ਪਾਰੁषੇਯੋऽਵਧ੍ਵਂਸ ਇਵਾਰੁਣਃ । ਤਕ੍ਮਾਨਂ ਵਿਸ਼੍ਵਧਾਵੀਰ੍ਯਾਧਰਾਞ੍ਚਂ ਪਰਾ ਸੁਵਾ
ਜੋ ਕਠੋਰ ਹੈ, ਕਠੋਰ ਮੂਲ ਦਾ, ਲਾਲ ਵਾਂਗ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਬੁਖਾਰ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਥੱਲੇ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਵੇ, ਦੂਰ ਕਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਅਧਰਾਞ੍ਚਂ ਪ੍ਰ ਹਿਣੋਮਿ ਨਮਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਕ੍ਮਨੇ । ਸ਼ਕਮ੍ਭਰਸ੍ਯ ਮੁष੍ਟਿਹਾ ਪੁਨਰੇਤੁ ਮਹਾਵृषਾਨ੍
ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਤਕਮੇ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ। ਸ਼ਕੰਭਰ ਦੀ ਮੁੱਠ ਵੱਡੇ ਬਲਦਾਂ ਕੋਲ ਮੁੜ ਆਵੇ।
ਓਕੋ ਅਸ੍ਯ ਮੂਜਵਨ੍ਤ ਓਕੋ ਅਸ੍ਯ ਮਹਾਵृषਾਃ । ਯਾਵਜ੍ਜਾਤਸ੍ਤਕ੍ਮਂਸ੍ਤਾਵਾਨ੍ ਅਸਿ ਬਲ੍ਹਿਕੇषੁ ਨ੍ਯੋਚਰਃ
ਇਸ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਮੂਜਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਇਸ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਵੱਡੇ ਬਲਦਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਤਕ ਤਕਮਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਬਲਹਿਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ।
ਤਕ੍ਮਨ੍ ਵ੍ਯਾਲ ਵਿ ਗਦ ਵ੍ਯਙ੍ਗ ਭੂਰਿ ਯਾਵਯ । ਦਾਸੀਂ ਨਿष੍ਟਕ੍ਵਰੀਮਿਚ੍ਛ ਤਾਂ ਵਜ੍ਰੇਣ ਸਮਰ੍ਪਯ
ਤਕਮਾ, ਸੱਪ, ਜ਼ਹਿਰ, ਲੰਗੜਾਪਣ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ। ਜੋ ਦਾਸੀ ਪੀੜਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਦੇ।
ਤਕ੍ਮਨ੍ ਮੂਜਵਤੋ ਗਚ੍ਛ ਬਲ੍ਹਿਕਾਨ੍ ਵਾ ਪਰਸ੍ਤਰਾਮ੍ । ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਮਿਚ੍ਛ ਪ੍ਰਫਰ੍ਵ੍ਯਂ ਤਾਂ ਤਕ੍ਮਨ੍ ਵੀਵ ਧੂਨੁਹਿ
ਤਕਮਾ, ਮੂਜਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂ, ਜਾਂ ਬਲਹਿਕਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਚਲਾ ਜਾ। ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਮਹਿਲਾ ਸੋਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਤਕਮਾ ਨੂੰ ਝਾੜ ਦੇ।
ਮਹਾਵृषਾਨ੍ ਮੂਜਵਤੋ ਬਨ੍ਧ੍ਵਦ੍ਧਿ ਪਰੇਤ੍ਯ । ਪ੍ਰੈਤਾਨਿ ਤਕ੍ਮਨੇ ਬ੍ਰੂਮੋ ਅਨ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਿ ਵਾ ਇਮਾ
ਮੂਜਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਬਲਦ ਸਾਡੇ ਸਬੰਧੀ ਹਨ, ਉਹ ਦੂਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਅਸੀਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਤਕਮੇ ਨੂੰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਖੇਤਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਅਨ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਨ ਰਮਸੇ ਵਸ਼ੀ ਸਨ੍ ਮृਡਯਾਸਿ ਨਃ । ਅਭੂਦੁ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਸ੍ਤਕ੍ਮਾ ਸ ਗਮਿष੍ਯਤਿ ਬਲ੍ਹਿਕਾਨ੍
ਤੂੰ ਹੋਰ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਹੋ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਰਹਿਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਤਕਮਾ ਚਾਹਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਬਲਹਿਕਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ।
ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੀਤੋऽਥੋ ਰੂਰਃ ਸਹ ਕਾਸਾਵੇਪਯਃ । ਭੀਮਾਸ੍ਤੇ ਤਕ੍ਮਨ੍ ਹੇਤਯਸ੍ਤਾਭਿਃ ਸ੍ਮ ਪਰਿ ਵृਙ੍ਗ੍ਧਿ ਨਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਠੰਢਾ ਹੈਂ ਜਾਂ ਕੰਬਦਾ ਹੈਂ, ਖੰਘ ਅਤੇ ਥਰਥਰਾਹਟ ਨਾਲ, ਤਕਮਾ, ਤੇਰੇ ਭਿਆਨਕ ਕਾਰਣਾਂ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈ।
ਮਾ ਸ੍ਮੈਤਾਨ੍ਤ੍ਸਖੀਨ੍ ਕੁਰੁਥਾ ਬਲਾਸਂ ਕਾਸਮੁਦ੍ਯੁਗਮ੍ । ਮਾ ਸ੍ਮਾਤੋऽਰ੍ਵਾਙੈਃ ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਕ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਉਪ ਬ੍ਰੁਵੇ
ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਥੀ ਨਾ ਬਣਾਓ, ਨਾ ਬੁਖਾਰ, ਨਾ ਖੰਘ, ਨਾ ਉਤਾਵਲਾਪਣ। ਤਕਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਥੇ ਨਾਲ ਮੁੜ ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਨਾ ਲਿਆਓ।
ਤਕ੍ਮਨ੍ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਬਲਾਸੇਨ ਸ੍ਵਸ੍ਰਾ ਕਾਸਿਕਯਾ ਸਹ । ਪਾਪ੍ਮਾ ਭ੍ਰਾਤृਵ੍ਯੇਣ ਸਹ ਗਛਾਮੁਮਰਣਂ ਜਨਮ੍
ਤਕਮਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਬੁਖਾਰ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਖੰਘ ਨਾਲ, ਤੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਤੀਜੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਮਰਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਚਲਾ ਜਾ।
ਤृਤੀਯਕਂ ਵਿਤृਤੀਯਂ ਸਦਨ੍ਦਿਮੁਤ ਸ਼ਾਰਦਮ੍ । ਤਕ੍ਮਾਨਂ ਸ਼ੀਤਂ ਰੂਰਂ ਗ੍ਰੈष੍ਮਂ ਨਾਸ਼ਯ ਵਾਰ੍षਿਕਮ੍
ਤੀਜਾ, ਚੌਥਾ, ਲਗਾਤਾਰ, ਤੇ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਵਾਲਾ; ਤਕਮਾ, ਠੰਢ, ਕੰਬਣ ਵਾਲਾ, ਗਰਮੀ ਅਤੇ ਵਰਖਾ ਵਾਲਾ, ਇਹ ਸਭ ਨਾਸ ਕਰ।
ਗਨ੍ਧਾਰਿਭ੍ਯੋ ਮੂਜਵਦ੍ਭ੍ਯੋऽਙ੍ਗੇਭ੍ਯੋ ਮਗਧੇਭ੍ਯਃ । ਪ੍ਰੈष੍ਯਨ੍ ਜਨਮਿਵ ਸ਼ੇਵਧਿਂ ਤਕ੍ਮਾਨਂ ਪਰਿ ਦਦ੍ਮਸਿ
ਗੰਧਾਰੀ, ਮੂਜਵ, ਅੰਗ, ਮਗਧ ਤੋਂ; ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਭੰਡਾਰ ਵਿੱਚ ਭੇਜਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਤਕਮਾ ਨੂੰ ਉਥੇ ਭੇਜਦੇ ਹਾਂ।
ਓਤੇ ਮੇ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਓਤਾ ਦੇਵੀ ਸਰਸ੍ਵਤੀ । ਓਤੌ ਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰਿਮਿਂ ਜਮ੍ਭਯਤਾਮਿਤਿ
ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਮੇਰੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਣ, ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਮੇਰੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰੇ। ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ ਮੇਰੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਣ, ਤਾਕਿ ਉਹ ਕੀੜੇ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਸਕਣ।
ਅਸ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕੁਮਾਰਸ੍ਯ ਕ੍ਰਿਮੀਨ੍ ਧਨਪਤੇ ਜਹਿ । ਹਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਰਾਤਯ ਉਗ੍ਰੇਣ ਵਚਸਾ ਮਮ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ। ਮੇਰੇ ਤਾਕਤਵਰ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੋ ਅਕ੍ਸ਼੍ਯੌ ਪਰਿਸਰ੍ਪਤਿ ਯੋ ਨਾਸੇ ਪਰਿਸਰ੍ਪਤਿ । ਦਤਾਂ ਯੋ ਮਧ੍ਯਂ ਗਚ੍ਛਤਿ ਤਂ ਕ੍ਰਿਮਿਂ ਜਮ੍ਭਯਾਮਸਿ
ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਰੈਂਗਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨੱਕ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਰੈਂਗਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਚਕਾਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਕੀੜੇ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਵਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਸਰੂਪੌ ਦ੍ਵੌ ਵਿਰੂਪੌ ਦ੍ਵੌ ਕृष੍ਣੌ ਦ੍ਵੌ ਰੋਹਿਤੌ ਦ੍ਵੌ । ਬਭ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਬਭ੍ਰੁਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਗृਧ੍ਰਃ ਕੋਕਸ਼੍ਚ ਤੇ ਹਤਾਃ
ਦੋ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ, ਦੋ ਵੱਖਰੇ, ਦੋ ਕਾਲੇ, ਦੋ ਲਾਲ; ਭੂਰੇ ਤੇ ਭੂਰੇ ਕੰਨ ਵਾਲਾ, ਗਿੱਧ ਤੇ ਬਗਲਾ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਯੇ ਕ੍ਰਿਮਯਃ ਸ਼ਿਤਿਕਕ੍ਸ਼ਾ ਯੇ ਕृष੍ਣਾਃ ਸ਼ਿਤਿਬਾਹਵਃ । ਯੇ ਕੇ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾਸ੍ਤਾਨ੍ ਕ੍ਰਿਮੀਨ੍ ਜਮ੍ਭਯਾਮਸਿ
ਜੋ ਕੀੜੇ ਫਿੱਕੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਾਲੇ, ਫਿੱਕੇ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਹਰ ਰੂਪ ਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਵਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਉਤ੍ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ਸੂਰ੍ਯ ਏਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਦृष੍ਟੋ ਅਦृष੍ਟਹਾ । ਦृष੍ਟਾਂਸ਼੍ਚ ਘ੍ਨਨ੍ਨ੍ ਅਦृष੍ਟਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਮृਣਨ੍ ਕ੍ਰਿਮੀਨ੍
ਸੂਰਜ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਅਦਿੱਖ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦਿੱਖ ਤੇ ਅਦਿੱਖ, ਸਭ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਯੇਵਾषਾਸਃ ਕष੍ਕषਾਸ ਏਜਤ੍ਕਾਃ ਸ਼ਿਪਵਿਤ੍ਨੁਕਾਃ । ਦृष੍ਟਸ਼੍ਚ ਹਨ੍ਯਤਾਂ ਕ੍ਰਿਮਿਰੁਤਾਦृष੍ਟਸ਼੍ਚ ਹਨ੍ਯਤਾਮ੍
ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਹਨ, ਜੋ ਖਰਦਰੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਿਲਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਦਿੱਖ ਕੀੜਾ ਮਾਰੇ ਜਾਵੇ, ਅਦਿੱਖ ਵੀ ਮਾਰੇ ਜਾਵੇ।