ਪੂਰ੍ਵੋ ਦੁਨ੍ਦੁਭੇ ਪ੍ਰ ਵਦਾਸਿ ਵਾਚਂ ਭੂਮ੍ਯਾਃ ਪृष੍ਠੇ ਵਦ ਰੋਚਮਾਨਃ । ਅਮਿਤ੍ਰਸੇਨਾਮਭਿਜਞ੍ਜਭਾਨੋ ਦ੍ਯੁਮਦ੍ਵਦ ਦੁਨ੍ਦੁਭੇ ਸੂਨृਤਾਵਤ੍
ਡੁੰਨੁਭੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਉੱਤੇ ਬੋਲੀ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ; ਵੈਰੀ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ, ਸੱਚੀ ਬੋਲੀ ਬੋਲ।
ਅਨ੍ਤਰੇਮੇ ਨਭਸੀ ਘੋषੋ ਅਸ੍ਤੁ ਪृਥਕ੍ਤੇ ਧ੍ਵਨਯੋ ਯਨ੍ਤੁ ਸ਼ੀਭਮ੍ । ਅਭਿ ਕ੍ਰਨ੍ਦ ਸ੍ਤਨਯੋਤ੍ਪਿਪਾਨਃ ਸ਼੍ਲੋਕਕृਨ੍ ਮਿਤ੍ਰਤੂਰ੍ਯਾਯ ਸ੍ਵਰ੍ਧੀ
ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਵੇ, ਧੁਨ ਵੱਖ ਵੱਖ ਤਰਫ਼ ਜਿੱਤ ਵੱਲ ਜਾਵੇ; ਉੱਚੀ ਗਰਜ ਕਰ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ, ਸ਼ੋਹਰਤ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਤੁਰਹੀ ਦੀ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਲਈ, ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਲਈ।
ਧੀਭਿਃ ਕृਤਃ ਪ੍ਰ ਵਦਾਤਿ ਵਾਚਮੁਦ੍ਧਰ੍षਯ ਸਤ੍ਵਨਾਮਾਯੁਧਾਨਿ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਮੇਦੀ ਸਤ੍ਵਨੋ ਨਿ ਹ੍ਵਯਸ੍ਵ ਮਿਤ੍ਰੈਰਮਿਤ੍ਰਾਁ ਅਵ ਜਙ੍ਘਨੀਹਿ
ਕੌਸ਼ਲ ਨਾਲ ਬਣੀ, ਬੋਲੀ ਬੋਲਦੀ ਹੈ; ਬਲਵਾਨਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਜਗਾ; ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬਲਵਾਨਾਂ ਲਈ ਬੁਲਾਓ, ਮਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦੋ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੋ।
ਸਂਕ੍ਰਨ੍ਦਨਃ ਪ੍ਰਵਦੋ ਧृष੍ਣੁषੇਣਃ ਪ੍ਰਵੇਦਕृਦ੍ ਬਹੁਧਾ ਗ੍ਰਾਮਘੋषੀ । ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਵਨ੍ਵਾਨੋ ਵਯੁਨਾਨਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਬਹੁਭ੍ਯੋ ਵਿ ਹਰ ਦ੍ਵਿਰਾਜੇ
ਇਕਠੇ ਗਰਜਦੇ ਹੋਏ, ਐਲਾਨ ਕਰਦੇ, ਹਿੰਮਤ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਵੱਖ ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੰਦੇ, ਪਿੰਡ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ; ਚੰਗਾ ਲੱਭਦੇ, ਰਾਹ ਜਾਣਦੇ, ਬਹੁਤਿਆਂ ਤੋਂ ਸ਼ੋਹਰਤ ਲਿਆ, ਦੋ ਰਾਜਿਆਂ।
ਸ਼੍ਰੇਯਃਕੇਤੋ ਵਸੁਜਿਤ੍ਸਹੀਯਾਨ੍ਤ੍ਸਂਗ੍ਰਾਮਜਿਤ੍ਸਂਸ਼ਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਸਿ । ਅਂਸ਼ੂਨ੍ ਇਵ ਗ੍ਰਾਵਾਧਿषਵਣੇ ਅਦ੍ਰਿਰ੍ਗਵ੍ਯਨ੍ ਦੁਨ੍ਦੁਭੇऽਧਿ ਨृਤ੍ਯ ਵੇਦਃ
ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ, ਦੌਲਤ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤ ਵਿਚ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਹੈਂ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜੀ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਸੋਮਾ ਦੇ ਰਸ ਨੂੰ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ, ਢੋਲ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਗੂੰਜ।
ਸ਼ਤ੍ਰੂषਾਣ੍ਨੀषਾਦਭਿਮਾਤਿषਾਹੋ ਗਵੇषਣਃ ਸਹਮਾਨ ਉਦ੍ਭਿਤ੍। ਵਾਗ੍ਵੀਵ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰ ਭਰਸ੍ਵ ਵਾਚਂ ਸਾਂਗ੍ਰਾਮਜਿਤ੍ਯਾਯੇषਮੁਦ੍ਵਦੇਹ
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਤੋੜਣ ਵਾਲਾ, ਗਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਹਿਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਉਭਰਣ ਵਾਲਾ—ਜਿਵੇਂ ਬੋਲ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਤਪੰਨ ਕਰ; ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਚੀ ਕਰ।
ਅਚ੍ਯੁਤਚ੍ਯੁਤ੍ਸਮਦੋ ਗਮਿष੍ਠੋ ਮृਧੋ ਜੇਤਾ ਪੁਰਏਤਾਯੋਧ੍ਯਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਗੁਪ੍ਤੋ ਵਿਦਥਾ ਨਿਚਿਕ੍ਯਦ੍ਧृਦ੍ਦ੍ਯੋਤਨੋ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਯਾਹਿ ਸ਼ੀਭਮ੍
ਅਡੋਲ, ਅਡੋਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤੇਜ਼ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ—ਇੰਦਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਜਿੱਤ ਵੱਲ ਚੱਲ।
ਵਿਹृਦਯਂ ਵੈਮਨਸ੍ਯਂ ਵਦਾਮਿਤ੍ਰੇषੁ ਦੁਨ੍ਦੁਭੇ । ਵਿਦ੍ਵੇषਂ ਕਸ਼੍ਮਸ਼ਂ ਭਯਮਮਿਤ੍ਰੇषੁ ਨਿ ਦਧ੍ਮਸ੍ਯਵ ਏਨਾਨ੍ ਦੁਨ੍ਦੁਭੇ ਜਹਿ
ਓ ਢੋਲ, ਅਸੀਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਦਿਲ ਦੀ ਪੀੜ, ਉਲਝਣ ਤੇ ਵੈਰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਨਫ਼ਰਤ, ਕੰਪ ਤੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਿਚ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਢੋਲ।
ਉਦ੍ਵੇਪਮਾਨਾ ਮਨਸਾ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਹृਦਯੇਨ ਚ । ਧਾਵਨ੍ਤੁ ਬਿਭ੍ਯਤੋऽਮਿਤ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਰਾਸੇਨਾਜ੍ਯੇ ਹੁਤੇ
ਦੁਸ਼ਮਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ, ਨਜ਼ਰ ਤੇ ਦਿਲ ਕੰਪਦੇ ਹਨ, ਡਰ ਵਿਚ ਭੱਜਣ; ਜਦੋਂ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਪਾਈ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਦੌੜ ਪੈਣ।
ਵਾਨਸ੍ਪਤ੍ਯਃ ਸਂਭृਤ ਉਸ੍ਰਿਯਾਭਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਗੋਤ੍ਰ੍ਯਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਰਾਸਮਮਿਤ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਵਦਾਜ੍ਯੇਨਾਭਿਘਾਰਿਤਃ
ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਲਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਕੁਲਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ—ਘੀ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਢੋਲ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਿਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰੇ।
ਯਥਾ ਮृਗਾਃ ਸਂਵਿਜਨ੍ਤ ਆਰਣ੍ਯਾਃ ਪੁਰੁषਾਦਧਿ । ਏਵ ਤ੍ਵਂ ਦੁਨ੍ਦੁਭੇऽਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ ਅਭਿ ਕ੍ਰਨ੍ਦ ਪ੍ਰ ਤ੍ਰਾਸਯਾਥੋ ਚਿਤ੍ਤਾਨਿ ਮੋਹਯ
ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਨਵਰ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ, ਢੋਲ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵੱਲ ਚੀਕ ਮਾਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਲਝਾ।
ਯਥਾ ਵृਕਾਦਜਾਵਯੋ ਧਾਵਨ੍ਤਿ ਬਹੁ ਬਿਭ੍ਯਤੀਃ । ਏਵ ਤ੍ਵਂ ਦੁਨ੍ਦੁਭੇऽਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ ਅਭਿ ਕ੍ਰਨ੍ਦ ਪ੍ਰ ਤ੍ਰਾਸਯਾਥੋ ਚਿਤ੍ਤਾਨਿ ਮੋਹਯ
ਜਿਵੇਂ ਭੇਡਾਂ ਵੱਡੇ ਡਰ ਵਿਚ ਭੜਕ ਤੋਂ ਭੱਜਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ, ਢੋਲ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵੱਲ ਚੀਕ ਮਾਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਲਝਾ।
ਯਥਾ ਸ਼੍ਯੇਨਾਤ੍ਪਤਤ੍ਰਿਣਃ ਸਂਵਿਜਨ੍ਤੇ ਅਹਰ੍ਦਿਵਿ ਸਿਂਹਸ੍ਯ ਸ੍ਤਨਥੋਰ੍ਯਥਾ । ਏਵ ਤ੍ਵਂ ਦੁਨ੍ਦੁਭੇऽਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ ਅਭਿ ਕ੍ਰਨ੍ਦ ਪ੍ਰ ਤ੍ਰਾਸਯਾਥੋ ਚਿਤ੍ਤਾਨਿ ਮੋਹਯ
ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਬਾਜ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਦਿਨ ਦਿਹਾੜੇ ਸਿੰਘ ਦੀ ਗਰਜ ਤੋਂ ਭੱਜਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ, ਢੋਲ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵੱਲ ਚੀਕ ਮਾਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਲਝਾ।
ਪਰਾਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਾ ਹਰਿਣਸ੍ਯਾਜਿਨੇਨ ਚ । ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਅਤਿਤ੍ਰਸਨ੍ ਯੇ ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ੍ਯੇषਤੇ
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਢੋਲ ਤੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰ; ਜੰਗ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਕ੍ਰੀਡਤੇ ਪਦ੍ਘੋषੈਸ਼੍ਛਾਯਯਾ ਸਹ । ਤੈਰਮਿਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਸਨ੍ਤੁ ਨੋऽਮੀ ਯੇ ਯਨ੍ਤ੍ਯਨੀਕਸ਼ਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਛਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਡਰ ਜਾਣ—ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਪੰਕਤੀਆਂ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਜ੍ਯਾਘੋषਾ ਦੁਨ੍ਦੁਭਯੋऽਭਿ ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤੁ ਯਾ ਦਿਸ਼ਃ । ਸੇਨਾਃ ਪਰਾਜਿਤਾ ਯਤੀਰਮਿਤ੍ਰਾਣਾਮਨੀਕਸ਼ਃ
ਧਨੁ ਦੀ ਤਣੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਢੋਲ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜਣ; ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪੰਕਤੀਆਂ, ਹਾਰ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਣ।
ਆਦਿਤ੍ਯ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰਾ ਦਤ੍ਸ੍ਵ ਮਰੀਚਯੋऽਨੁ ਧਾਵਤ । ਪਤ੍ਸਙ੍ਗਿਨੀਰਾ ਸਜਨ੍ਤੁ ਵਿਗਤੇ ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯੇ
ਸੂਰਜ, ਅੱਖਾਂ ਦੇਣ; ਤੇਰੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨ; ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਵਿੱਖਰੇ ਜਾਣ।
ਯੂਯਮੁਗ੍ਰਾ ਮਰੁਤਃ ਪृਸ਼੍ਨਿਮਾਤਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਯੁਜਾ ਪ੍ਰ ਮृਨੀਤ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ । ਸੋਮੋ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣੋ ਰਾਜਾ ਮਹਾਦੇਵ ਉਤ ਮृਤ੍ਯੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਤੁਸੀਂ ਉਗਰ ਮਰੁਤ, ਪ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੋ; ਸੋਮਾ ਰਾਜਾ, ਵਰੁਣ ਰਾਜਾ, ਮਹਾਦੇਵ ਤੇ ਮੌਤ—ਇਹ ਸਭ ਇੰਦਰ ਹਨ।
ਏਤਾ ਦੇਵਸੇਨਾਃ ਸੂਰ੍ਯਕੇਤਵਃ ਸਚੇਤਸਃ । ਅਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ ਨੋ ਜਯਨ੍ਤੁ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ, ਜਾਗਰੂਕ ਤੇ ਸਚੇਤ—ਇਹ ਸਾਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ। ਸਵਾਹਾ!
ਅਗ੍ਨਿਸ੍ਤਕ੍ਮਾਨਮਪ ਬਾਧਤਾਮਿਤਃ ਸੋਮੋ ਗ੍ਰਾਵਾ ਵਰੁਣਃ ਪੂਤਦਕ੍ਸ਼ਾਃ । ਵੇਦਿਰ੍ਬਰ੍ਹਿਃ ਸਮਿਧਃ ਸ਼ੋਸ਼ੁਚਾਨਾ ਅਪ ਦ੍ਵੇषਾਂਸ੍ਯਮੁਯਾ ਭਵਨ੍ਤੁ
ਅਗਨੀ ਇੱਥੋਂ ਬੁਖਾਰ ਦੂਰ ਕਰੇ, ਸੋਮਾ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਪਵਿੱਤਰ ਕੌਸ਼ਲ ਵਾਲਾ; ਵੇਦਿ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੇ ਚਮਕਦੀ ਲੱਕੜ ਸਾਰੀ ਨਫ਼ਰਤ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਣ।
ਅਯਂ ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ ਹਰਿਤਾਨ੍ ਕृਣੋष੍ਯੁਚ੍ਛੋਚਯਨ੍ਨ੍ ਅਗ੍ਨਿਰਿਵਾਭਿਦੁਨ੍ਵਨ੍ । ਅਧਾ ਹਿ ਤਕ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਅਰਸੋ ਹਿ ਭੂਯਾ ਅਧਾ ਨ੍ਯਙ੍ਙਧਰਾਨ੍ ਵਾ ਪਰੇਹਿ
ਇਹ ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਗਨੀ ਵਾਂਗ ਸਾੜਦਾ ਤੇ ਖਤਮ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਬੁਖਾਰ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਥੱਲੇ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲੀ ਜਾਵੇ।
ਯਃ ਪਰੁषਃ ਪਾਰੁषੇਯੋऽਵਧ੍ਵਂਸ ਇਵਾਰੁਣਃ । ਤਕ੍ਮਾਨਂ ਵਿਸ਼੍ਵਧਾਵੀਰ੍ਯਾਧਰਾਞ੍ਚਂ ਪਰਾ ਸੁਵਾ
ਜੋ ਕਠੋਰ ਹੈ, ਕਠੋਰ ਮੂਲ ਦਾ, ਲਾਲ ਵਾਂਗ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਬੁਖਾਰ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਥੱਲੇ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਵੇ, ਦੂਰ ਕਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਅਧਰਾਞ੍ਚਂ ਪ੍ਰ ਹਿਣੋਮਿ ਨਮਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਕ੍ਮਨੇ । ਸ਼ਕਮ੍ਭਰਸ੍ਯ ਮੁष੍ਟਿਹਾ ਪੁਨਰੇਤੁ ਮਹਾਵृषਾਨ੍
ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਤਕਮੇ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ। ਸ਼ਕੰਭਰ ਦੀ ਮੁੱਠ ਵੱਡੇ ਬਲਦਾਂ ਕੋਲ ਮੁੜ ਆਵੇ।
ਓਕੋ ਅਸ੍ਯ ਮੂਜਵਨ੍ਤ ਓਕੋ ਅਸ੍ਯ ਮਹਾਵृषਾਃ । ਯਾਵਜ੍ਜਾਤਸ੍ਤਕ੍ਮਂਸ੍ਤਾਵਾਨ੍ ਅਸਿ ਬਲ੍ਹਿਕੇषੁ ਨ੍ਯੋਚਰਃ
ਇਸ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਮੂਜਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਇਸ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਵੱਡੇ ਬਲਦਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਤਕ ਤਕਮਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਬਲਹਿਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ।
ਤਕ੍ਮਨ੍ ਵ੍ਯਾਲ ਵਿ ਗਦ ਵ੍ਯਙ੍ਗ ਭੂਰਿ ਯਾਵਯ । ਦਾਸੀਂ ਨਿष੍ਟਕ੍ਵਰੀਮਿਚ੍ਛ ਤਾਂ ਵਜ੍ਰੇਣ ਸਮਰ੍ਪਯ
ਤਕਮਾ, ਸੱਪ, ਜ਼ਹਿਰ, ਲੰਗੜਾਪਣ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ। ਜੋ ਦਾਸੀ ਪੀੜਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਦੇ।
ਤਕ੍ਮਨ੍ ਮੂਜਵਤੋ ਗਚ੍ਛ ਬਲ੍ਹਿਕਾਨ੍ ਵਾ ਪਰਸ੍ਤਰਾਮ੍ । ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਮਿਚ੍ਛ ਪ੍ਰਫਰ੍ਵ੍ਯਂ ਤਾਂ ਤਕ੍ਮਨ੍ ਵੀਵ ਧੂਨੁਹਿ
ਤਕਮਾ, ਮੂਜਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂ, ਜਾਂ ਬਲਹਿਕਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਚਲਾ ਜਾ। ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਮਹਿਲਾ ਸੋਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਤਕਮਾ ਨੂੰ ਝਾੜ ਦੇ।
ਮਹਾਵृषਾਨ੍ ਮੂਜਵਤੋ ਬਨ੍ਧ੍ਵਦ੍ਧਿ ਪਰੇਤ੍ਯ । ਪ੍ਰੈਤਾਨਿ ਤਕ੍ਮਨੇ ਬ੍ਰੂਮੋ ਅਨ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਿ ਵਾ ਇਮਾ
ਮੂਜਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਬਲਦ ਸਾਡੇ ਸਬੰਧੀ ਹਨ, ਉਹ ਦੂਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਅਸੀਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਤਕਮੇ ਨੂੰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਖੇਤਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਅਨ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਨ ਰਮਸੇ ਵਸ਼ੀ ਸਨ੍ ਮृਡਯਾਸਿ ਨਃ । ਅਭੂਦੁ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਸ੍ਤਕ੍ਮਾ ਸ ਗਮਿष੍ਯਤਿ ਬਲ੍ਹਿਕਾਨ੍
ਤੂੰ ਹੋਰ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਹੋ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਰਹਿਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਤਕਮਾ ਚਾਹਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਬਲਹਿਕਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ।
ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੀਤੋऽਥੋ ਰੂਰਃ ਸਹ ਕਾਸਾਵੇਪਯਃ । ਭੀਮਾਸ੍ਤੇ ਤਕ੍ਮਨ੍ ਹੇਤਯਸ੍ਤਾਭਿਃ ਸ੍ਮ ਪਰਿ ਵृਙ੍ਗ੍ਧਿ ਨਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਠੰਢਾ ਹੈਂ ਜਾਂ ਕੰਬਦਾ ਹੈਂ, ਖੰਘ ਅਤੇ ਥਰਥਰਾਹਟ ਨਾਲ, ਤਕਮਾ, ਤੇਰੇ ਭਿਆਨਕ ਕਾਰਣਾਂ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈ।
ਮਾ ਸ੍ਮੈਤਾਨ੍ਤ੍ਸਖੀਨ੍ ਕੁਰੁਥਾ ਬਲਾਸਂ ਕਾਸਮੁਦ੍ਯੁਗਮ੍ । ਮਾ ਸ੍ਮਾਤੋऽਰ੍ਵਾਙੈਃ ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਕ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਉਪ ਬ੍ਰੁਵੇ
ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਥੀ ਨਾ ਬਣਾਓ, ਨਾ ਬੁਖਾਰ, ਨਾ ਖੰਘ, ਨਾ ਉਤਾਵਲਾਪਣ। ਤਕਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਥੇ ਨਾਲ ਮੁੜ ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਨਾ ਲਿਆਓ।