ਨ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਹਿਂਸਿਤਵ੍ਯੋऽਗ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਿਯਤਨੋਰਿਵ । ਸੋਮੋ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਦਾਯਾਦ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਸ੍ਯਾਭਿਸ਼ਸ੍ਤਿਪਾਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ, ਜਿਵੇਂ ਘਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਸੋਮ ਉਸ ਦਾ ਵਾਰਸ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤਾਪਾष੍ਠਾਂ ਨਿ ਗਿਰਤਿ ਤਾਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਨਿਃਖਿਦਮ੍ । ਅਨ੍ਨਂ ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਂ ਮਲ੍ਵਃ ਸ੍ਵਾਦ੍ਵਦ੍ਮੀਤਿ ਮਨ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਸੌ ਹੱਡੀਆਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਖਾਣੇ ਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਸਮਝ ਕੇ 'ਮੈਂ ਖਾਵਾਂਗਾ' ਆਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਹੈ।
ਜਿਹ੍ਵਾ ਜ੍ਯਾ ਭਵਤਿ ਕੁਲ੍ਮਲਂ ਵਾਙ੍ਨਾਡੀਕਾ ਦਨ੍ਤਾਸ੍ਤਪਸਾਭਿਦਿਗ੍ਧਾਃ । ਤੇਭਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿਧ੍ਯਤਿ ਦੇਵਪੀਯੂਨ੍ ਹृਦ੍ਬਲੈਰ੍ਧਨੁਰ੍ਭਿਰ੍ਦੇਵਜੂਤੈਃ
ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬੋਲ ਬੰਸ, ਦੰਦ ਤਪ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਹੱਕ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿਲ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਵੱਜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇषਵੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਹੇਤਿਮਨ੍ਤੋ ਯਾਮਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ਼ਰਵ੍ਯਾਂ ਨ ਸਾ ਮृषਾ । ਅਨੁਹਾਯ ਤਪਸਾ ਮਨ੍ਯੁਨਾ ਚੋਤ ਦੂਰਾਦਵ ਭਿਨ੍ਦਨ੍ਤ੍ਯੇਨਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਤੇਜ਼ ਹਨ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਕਦੇ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਚਲਾਈ ਹੋਈ ਤੀਰ। ਤਪ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਦੂਰੋਂ ਵੀ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਸਹਸ੍ਰਮਰਾਜਨ੍ਨ੍ ਆਸਨ੍ ਦਸ਼ਸ਼ਤਾ ਉਤ । ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਗਾਂ ਜਗ੍ਧ੍ਵਾ ਵੈਤਹਵ੍ਯਾਃ ਪਰਾਭਵਨ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ, ਦਸ ਸੌ ਵੀ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗਾਂ ਖਾ ਕੇ, ਵੈਤਹਵਿਆ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਗੌਰੇਵ ਤਾਨ੍ ਹਨ੍ਯਮਾਨਾ ਵੈਤਹਵ੍ਯਾਮਵਾਤਿਰਤ੍। ਯੇ ਕੇਸਰਪ੍ਰਾਬਨ੍ਧਾਯਾਸ਼੍ਚਰਮਾਜਾਮਪੇਚਿਰਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੈਤਹਵਿਆ ਢੁੱਕ ਗਏ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਦਾ ਆਖਰੀ ਹਿੱਸਾ ਵੱਢਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਏਕਸ਼ਤਂ ਤਾ ਜਨਤਾ ਯਾ ਭੂਮਿਰ੍ਵ੍ਯਧੂਨੁਤ । ਪ੍ਰਜਾਂ ਹਿਂਸਿਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਮਸਂਭਵ੍ਯਂ ਪਰਾਭਵਨ੍
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸੌ ਬਚੇ, ਧਰਤੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਝਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਦੇਵਪੀਯੁਸ਼੍ਚਰਤਿ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇषੁ ਗਰਗੀਰ੍ਣੋ ਭਵਤ੍ਯਸ੍ਥਿਭੂਯਾਨ੍ । ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਦੇਵਬਨ੍ਧੁਂ ਹਿਨਸ੍ਤਿ ਨ ਸ ਪਿਤृਯਾਣਮਪ੍ਯੇਤਿ ਲੋਕਮ੍
ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਹੱਕ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਫਿਰਦਾ ਹੈ, ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਫੂਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੱਡੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਵੈ ਨਃ ਪਦਵਾਯਃ ਸੋਮੋ ਦਾਯਾਦ ਉਚ੍ਯਤੇ । ਹਨ੍ਤਾਭਿਸ਼ਸ੍ਤੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਥਾ ਤਦ੍ਵੇਧਸੋ ਵਿਦੁਃ
ਅੱਗ ਸਾਡੀ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਸੋਮ ਸਾਡਾ ਵਾਰਸ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਸ਼ਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਇਹ ਗੱਲ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ।
ਇषੁਰਿਵ ਦਿਗ੍ਧਾ ਨृਪਤੇ ਪृਦਾਕੂਰਿਵ ਗੋਪਤੇ । ਸਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯੇषੁਰ੍ਘੋਰਾ ਤਯਾ ਵਿਧ੍ਯਤਿ ਪੀਯਤਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਲੱਗੀ ਤੀਰ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਸੂਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਤੀਰ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ। ਉਸ ਨਾਲ ਉਹ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੱਜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਤਿਮਾਤ੍ਰਮਵਰ੍ਧਨ੍ਤ ਨੋਦਿਵ ਦਿਵਮਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ । ਭृਗੁਂ ਹਿਂਸਿਤ੍ਵਾ ਸृਞ੍ਜਯਾ ਵੈਤਹਵ੍ਯਾਃ ਪਰਾਭਵਨ੍
ਉਹ ਹੱਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਧੇ, ਪਰ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੂਹ ਸਕੇ। ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ, ਸ੍ਰੰਜਯਾ ਤੇ ਵੈਤਹਵਿਆ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਯੇ ਬृਹਤ੍ਸਾਮਾਨਮਾਙ੍ਗਿਰਸਮਾਰ੍ਪਯਨ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਜਨਾਃ । ਪੇਤ੍ਵਸ੍ਤੇषਾਮੁਭਯਾਦਮਵਿਸ੍ਤੋਕਾਨ੍ਯਾਵਯਤ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੱਡਾ ਸਾਮ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਡਿੱਗ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਛੋਟੇ ਦੋਵੇਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਯੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯष੍ਠੀਵਨ੍ ਯੇ ਵਾਸ੍ਮਿਞ੍ਛੁਲ੍ਕਮੀषਿਰੇ । ਅਸ੍ਨਸ੍ਤੇ ਮਧ੍ਯੇ ਕੁਲ੍ਯਾਯਾਃ ਕੇਸ਼ਾਨ੍ ਖਾਦਨ੍ਤ ਆਸਤੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਕੀਮਤ ਮੰਗੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਖਾ ਕੇ ਬੈਠੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਗਵੀ ਪਚ੍ਯਮਾਨਾ ਯਾਵਤ੍ਸਾਭਿ ਵਿਜਙ੍ਗਹੇ । ਤੇਜੋ ਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਹਨ੍ਤਿ ਨ ਵੀਰੋ ਜਾਯਤੇ ਵृषਾ
ਜਦ ਤੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗਾਂ ਪਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੱਕ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਰਾਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ ਨਹੀਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ।
ਕ੍ਰੂਰਮਸ੍ਯਾ ਆਸ਼ਸਨਂ ਤृष੍ਟਂ ਪਿਸ਼ਿਤਮਸ੍ਯਤੇ । ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਯਦਸ੍ਯਾਃ ਪੀਯਤੇ ਤਦ੍ਵੈ ਪਿਤृषੁ ਕਿਲ੍ਬਿषਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਕਠੋਰ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣ ਲਈ ਔਖਾ। ਉਸ ਦਾ ਦੁੱਧ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਿਤਰਾਂ ਵਿਚ ਪਾਪੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਗ੍ਰੋ ਰਾਜਾ ਮਨ੍ਯਮਾਨੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਯੋ ਜਿਘਤ੍ਸਤਿ । ਪਰਾ ਤਤ੍ਸਿਚ੍ਯਤੇ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਯਤ੍ਰ ਜੀਯਤੇ
ਜੋ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸਮਝ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਰਾਜ ਉਥੇ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਅष੍ਟਾਪਦੀ ਚਤੁਰਕ੍ਸ਼ੀ ਚਤੁਃਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਾ ਚਤੁਰ੍ਹਨੁਃ । ਦ੍ਵ੍ਯਾਸ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜਿਹ੍ਵਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਾ ਰਾष੍ਟ੍ਰਮਵ ਧੂਨੁਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਯਸ੍ਯ
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਠ ਪੈਰ, ਚਾਰ ਅੱਖਾਂ, ਚਾਰ ਕੰਨ, ਚਾਰ ਜਬੜੇ, ਦੋ ਮੂੰਹ ਤੇ ਦੋ ਜੀਭ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਹਤਿਆਰੇ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਰਾਜ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਦ੍ਵੈ ਰਾष੍ਟ੍ਰਮਾ ਸ੍ਰਵਤਿ ਨਾਵਂ ਭਿਨ੍ਨਾਮਿਵੋਦਕਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਯਤ੍ਰ ਹਿਂਸਨ੍ਤਿ ਤਦ੍ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਹਨ੍ਤਿ ਦੁਛੁਨਾ
ਉਹ ਰਾਜ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਨੌਕ ਤੋਂ ਵਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜ ਬੁਰਾਈ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਅਪ ਸੇਧਨ੍ਤਿ ਛਾਯਾਂ ਨੋ ਮੋਪ ਗਾ ਇਤਿ । ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਸਦ੍ਧਨਮਭਿ ਨਾਰਦ ਮਨ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਲੋਭੀ ਹੋ ਕੇ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਰੱਖਤ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਉਸ ਦੀ ਛਾਂ ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਨਾ ਆਵੇ।'
ਵਿषਮੇਤਦ੍ਦੇਵਕृਤਂ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਨ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਗਾਂ ਜਗ੍ਧ੍ਵਾ ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਜਾਗਾਰ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਇਹ ਜਹਿਰੀਲਾ ਪਦਾਰਥ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਭਲਾਈ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਨਵੈਵ ਤਾ ਨਵਤਯੋ ਯਾ ਭੂਮਿਰ੍ਵ੍ਯਧੂਨੁਤ । ਪ੍ਰਜਾਂ ਹਿਂਸਿਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਮਸਂਭਵ੍ਯਂ ਪਰਾਭਵਨ੍
ਨੌ ਵਾਰੀ ਨੱਬੇ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਧਰਤੀ ਹਿਲੀ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਯਾਂ ਮृਤਾਯਾਨੁਬਧ੍ਨਨ੍ਤਿ ਕੂਦ੍ਯਂ ਪਦਯੋਪਨੀਮ੍ । ਤਦ੍ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਯ ਤੇ ਦੇਵਾ ਉਪਸ੍ਤਰਣਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਜੋ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਗੰਢੀ ਬੰਨ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਹਤਿਆਰੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੇਰਾ ਵਿਛੋਣਾ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ।
ਅਸ਼੍ਰੂਣਿ ਕृਪਮਾਨਸ੍ਯ ਯਾਨਿ ਜੀਤਸ੍ਯ ਵਾਵृਤੁਃ । ਤਂ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਯ ਤੇ ਦੇਵਾ ਅਪਾਂ ਭਾਗਮਧਾਰਯਨ੍
ਕ੍ਰਿਪਾਲੂ ਤੇ ਜਿੱਤੇ ਹੋਏ ਦੇ ਆਂਸੂ, ਜੋ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਹਤਿਆਰੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣਾਇਆ।
ਯੇਨ ਮृਤਂ ਸ੍ਨਪਯਨ੍ਤਿ ਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੂਣਿ ਯੇਨੋਨ੍ਦਤੇ । ਤਂ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਯ ਤੇ ਦੇਵਾ ਅਪਾਂ ਭਾਗਮਧਾਰਯਨ੍
ਜਿਸ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦਾਡੀ ਭਿੱਜਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਹਤਿਆਰੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣਾਇਆ।
ਨ ਵਰ੍षਂ ਮੈਤ੍ਰਾਵਰੁਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਯਮਭਿ ਵਰ੍षਤਿ । ਨਾਸ੍ਮੈ ਸਮਿਤਿਃ ਕਲ੍ਪਤੇ ਨ ਮਿਤ੍ਰਂ ਨਯਤੇ ਵਸ਼ਮ੍
ਮੈਤ੍ਰਾਵਰੁਣ ਦੀ ਵਰਖਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਹਤਿਆਰੇ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ; ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਸਭਾ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਮਿਤਰ ਉਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ।
5.20 ਉਚ੍ਚੈਰ੍ਘੋषੋ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਃ ਸਤ੍ਵਨਾਯਨ੍ ਵਾਨਸ੍ਪਤ੍ਯਃ ਸਂਭृਤ ਉਸ੍ਰਿਯਾਭਿਃ । ਵਾਚਂ ਕ੍ਸ਼ੁਣੁਵਾਨੋ ਦਮਯਨ੍ਤ੍ਸਪਤ੍ਨਾਨ੍ਤ੍ਸਿਂਹ ਇਵ ਜੇष੍ਯਨ੍ਨ੍ ਅਭਿ ਤਂਸ੍ਤਨੀਹਿ
ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲਾ ਡੁੰਨੁਭੀ, ਲੱਕੜ ਦਾ ਬਣਿਆ, ਗਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਵੈਰੀ ਦੀ ਬੋਲੀਆਂ ਨੂੰ ਚੂਰਨ ਵਾਲਾ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ, ਜਿੱਤ ਕੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਗਰਜ।
ਸਿਂਹ ਇਵਾਸ੍ਤਾਨੀਦ੍ਦ੍ਰੁਵਯੋ ਵਿਬਦ੍ਧੋऽਭਿਕ੍ਰਨ੍ਦਨ੍ਨ੍ ऋषਭੋ ਵਾਸਿਤਾਮਿਵ । ਵृषਾ ਤ੍ਵਂ ਵਧ੍ਰਯਸ੍ਤੇ ਸਪਤ੍ਨਾ ਐਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੇ ਸ਼ੁष੍ਮੋ ਅਭਿਮਾਤਿषਾਹਃ
ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਠੀਕ ਖੜਾ, ਪੱਟਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਗਰਜਦਾ, ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਗਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਲੈ ਕੇ—ਤੂੰ, ਬਲਦ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ; ਤੇਰਾ ਇੰਦਰ-ਦਿੱਤਾ ਜੋਸ਼ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਤ ਦੇਵੇ।
ਵृषੇਵ ਯੂਥੇ ਸਹਸਾ ਵਿਦਾਨੋ ਗਵ੍ਯਨ੍ਨ੍ ਅਭਿ ਰੁਵ ਸਂਧਨਾਜਿਤ੍। ਸ਼ੁਚਾ ਵਿਧ੍ਯ ਹृਦਯਂ ਪਰੇषਾਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ ਪ੍ਰਚ੍ਯੁਤਾ ਯਨ੍ਤੁ ਸ਼ਤ੍ਰਵਃ
ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਰੋਹ ਵਿੱਚ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰਾਹ ਖੋਲ੍ਹਦਾ, ਗਾਂ ਲੱਭਦਾ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰ; ਚਮਕ ਨਾਲ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਵਿੱਧ, ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡਾਂ ਤੋਂ ਕੱਢ ਕੇ ਦੂਰ ਭਜਾ।
ਸਂਜਯਨ੍ ਪृਤਨਾ ਊਰ੍ਧ੍ਵਮਾਯੁਰ੍ਗृਹ੍ਯਾ ਗृਹ੍ਣਾਨੋ ਬਹੁਧਾ ਵਿ ਚਕ੍ਸ਼੍ਵ । ਦੈਵੀਂ ਵਾਚਂ ਦੁਨ੍ਦੁਭ ਆ ਗੁਰਸ੍ਵ ਵੇਧਾਃ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਮੁਪ ਭਰਸ੍ਵ ਵੇਦਃ
ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਫੜਦਾ, ਪਕੜ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖ; ਡੁੰਨੁਭੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਬੋਲ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲਿਆ।
ਦੁਨ੍ਦੁਭੇਰ੍ਵਾਚਂ ਪ੍ਰਯਤਾਂ ਵਦਨ੍ਤੀਮਾਸ਼ृਣ੍ਵਤੀ ਨਾਥਿਤਾ ਘੋषਬੁਦ੍ਧਾ । ਨਾਰੀ ਪੁਤ੍ਰਂ ਧਾਵਤੁ ਹਸ੍ਤਗृਹ੍ਯਾਮਿਤ੍ਰੀ ਭੀਤਾ ਸਮਰੇ ਵਧਾਨਾਮ੍
ਡੁੰਨੁਭੀ ਦੀ ਬੋਲੀ, ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਬੋਲੀ ਹੋਈ, ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ, ਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪਛਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਔਰਤ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਵੈਰੀ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਡਰ ਕੇ, ਕਤਲ ਤੋਂ ਭੱਜ ਜਾਵੇ।