ਆਰੇऽਸਾਵਸ੍ਮਦਸ੍ਤੁ ਹੇਤਿਰ੍ਦੇਵਾਸੋ ਅਸਤ੍। ਆਰੇ ਅਸ਼੍ਮਾ ਯਮਸ੍ਯਥ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਯਮ ਦਾ ਪੱਥਰ ਵੀ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ।
ਸਖਾਸਾਵਸ੍ਮਭ੍ਯਮਸ੍ਤੁ ਰਾਤਿਃ ਸਖੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭਗਃ । ਸਵਿਤਾ ਚਿਤ੍ਰਰਾਧਾਃ
ਦਿਲਦਾਰੀ ਸਾਡੀ ਮਿੱਤਰ ਬਣੀ ਰਹੇ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਭਾਗਾ ਸਾਡੇ ਮਿੱਤਰ ਹੋਣ; ਸਵਿਤਾ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਦਾਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸਾਡਾ ਮਿੱਤਰ ਹੋਵੇ।
ਯੂਯਂ ਨਃ ਪ੍ਰਵਤੋ ਨਪਾਨ੍ ਮਰੁਤਃ ਸੂਰ੍ਯਤ੍ਵਚਸਃ । ਸ਼ਰ੍ਮ ਯਚ੍ਛਥ ਸਪ੍ਰਥਾਃ
ਹੇ ਮਰੁਤੋ, ਚਮਕਦੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਚੌੜੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹੋ।
ਸੁषੂਦਤ ਮृਡਤ ਮृਡਯਾ ਨਸ੍ਤਨੂਭ੍ਯੋ । ਮਯਸ੍ਤੋਕੇਭ੍ਯਸ੍ਕृਧਿ
ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਦਿਖਾਓ, ਸਾਡੀ ਦੇਹ ਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ; ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿਵੋ।
ਅਮੂਃ ਪਾਰੇ ਪृਦਾਕ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਿषਪ੍ਤਾ ਨਿਰ੍ਜਰਾਯਵਃ । ਤਾਸਾਂ ਜਰਾਯੁਭਿਰ੍ਵਯਮਕ੍ਸ਼੍ਯਾਵਪਿ ਵ੍ਯਯਾਮਸ੍ਯਘਾਯੋਃ ਪਰਿਪਨ੍ਥਿਨਃ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਤ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਢਾਪਾ ਨਹੀਂ— ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਬੁਢਾਪੇ ਦੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰੀਏ।
ਵਿषੂਚ੍ਯੇਤੁ ਕृਨ੍ਤਤੀ ਪਿਨਾਕਮਿਵ ਬਿਭ੍ਰਤੀ । ਵਿष੍ਵਕ੍ਪੁਨਰ੍ਭੁਵਾ ਮਨੋऽਸਮृਦ੍ਧਾ ਅਘਾਯਵਃ
ਕੱਟਦੇ ਹੋਏ, ਤਣੀ ਹੋਈ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਫੜਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੁੜਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਅਸਫਲ ਹਨ, ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਬਹਵਃ ਸਮਸ਼ਕਨ੍ ਨਾਰ੍ਭਕਾ ਅਭਿ ਦਾਧृषੁਃ । ਵੇਣੋਰਦ੍ਗਾ ਇਵਾਭਿਤੋऽਸਮृਦ੍ਧਾ ਅਘਾਯਵਃ
ਕਈ ਲੋਕ ਝੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਨਾਂ ਹੀ ਬੱਚੇ ਸਹਿ ਸਕਦੇ; ਵਣਾਂ ਵਾਂਗ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦੇ, ਅਸਫਲ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਪ੍ਰੇਤਂ ਪਾਦੌ ਪ੍ਰ ਸ੍ਫੁਰਤਂ ਵਹਤਂ ਪृਣਤੋ ਗृਹਾਨ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਯੇਤੁ ਪ੍ਰਥਮਾਜੀਤਾਮੁषਿਤਾ ਪੁਰਃ
ਚਲੋ, ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਹਿਲਾਓ, ਲੈ ਜਾਓ, ਘਰ ਭਰੋ; ਇੰਦਰ ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਆਉਣ।
ਉਪ ਪ੍ਰਾਗਾਦ੍ਦੇਵੋ ਅਗ੍ਨੀ ਰਕ੍ਸ਼ੋਹਾਮੀਵਚਾਤਨਃ । ਦਹਨ੍ਨ੍ ਅਪ ਦ੍ਵਯਾਵਿਨੋ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍ ਕਿਮੀਦਿਨਃ
ਦੇਵਤਾ ਅਗਨੀ ਆ ਗਿਆ, ਰਾਖਸ਼ ਤੇ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ; ਦੋ-ਜਬਾਨੀ, ਜਾਦੂਗਰ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਤਿ ਦਹ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿ ਦੇਵ ਕਿਮੀਦਿਨਃ । ਪ੍ਰਤੀਚੀਃ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਤਨੇ ਸਂ ਦਹ ਯਾਤੁਧਾਨ੍ਯਃ
ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ; ਕਾਲੀ ਲਕੀਰ ਵਾਲੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਦੂਗਰਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ।
ਯਾ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਸ਼ਪਨੇਨ ਯਾਘਂ ਮੂਰਮਾਦਧੇ । ਯਾ ਰਸਸ੍ਯ ਹਰਣਾਯ ਜਾਤਮਾਰੇਭੇ ਤੋਕਮਤ੍ਤੁ ਸਾ
ਜੋ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਨੁਕਸਾਨ ਜਾਂ ਪਾਗਲਪਨ ਲਿਆਈ, ਜੋ ਰਸ ਚੁਰਾਉਣ ਲਈ ਜਨਮੀ— ਉਹ ਆਪਣਾ ਹੀ ਬੱਚਾ ਖਾਏ।
ਪੁਤ੍ਰਮਤ੍ਤੁ ਯਾਤੁਧਾਨੀਃ ਸ੍ਵਸਾਰਮੁਤ ਨਪ੍ਤ੍ਯਮ੍ । ਅਧਾ ਮਿਥੋ ਵਿਕੇਸ਼੍ਯੋ ਵਿ ਘ੍ਨਤਾਂ ਯਾਤੁਧਾਨ੍ਯੋ ਵਿ ਤृਹ੍ਯਨ੍ਤਾਮਰਾਯ੍ਯਃ
ਜਾਦੂਗਰਣ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਤੇ ਭਤੀਜੀ ਖਾਏ; ਫਿਰ ਜੰਗਲੀ ਵਾਲੀਆਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ, ਜਾਦੂਗਰਣਾਂ ਮਰ ਜਾਣ, ਵੈਰੀਆਂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਣ।
ਅਭੀਵਰ੍ਤੇਨ ਮਣਿਨਾ ਯੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਭਿਵਾਵृਧੇ । ਤੇਨਾਸ੍ਮਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਪਤੇऽਭਿ ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਯ ਵਰ੍ਧਯ
ਉਸ ਜਿੱਤ ਵਾਲੇ ਮਣੀ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਵਧਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣਸਪਤਿ, ਸਾਨੂੰ ਰਾਜ ਲਈ ਵਧਾ।
ਅਭਿਵृਤ੍ਯ ਸਪਤ੍ਨਾਨ੍ ਅਭਿ ਯਾ ਨੋ ਅਰਾਤਯਃ । ਅਭਿ ਪृਤਨ੍ਯਨ੍ਤਂ ਤਿष੍ਠਾਭਿ ਯੋ ਨੋ ਦੁਰਸ੍ਯਤਿ
ਸਾਡੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਡਟ ਜਾ।
ਅਭਿ ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਃ ਸਵਿਤਾਭਿ षੋਮੋ ਅਵੀਵृਧਤ੍। ਅਭਿ ਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੂਤਾਨ੍ਯਭੀਵਰ੍ਤੋ ਯਥਾਸਸਿ
ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਇਆ, ਸੋਮਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਇਆ; ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਅਭੀਵਰ੍ਤੋ ਅਭਿਭਵਃ ਸਪਤ੍ਨਕ੍ਸ਼ਯਣੋ ਮਣਿਃ । ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਯ ਮਹ੍ਯਂ ਬਧ੍ਯਤਾਂ ਸਪਤ੍ਨੇਭ੍ਯਃ ਪਰਾਭੁਵੇ
ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਵੈਰੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਣੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਾਜ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਵੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੀ ਹਾਰ ਲਈ।
ਉਦਸੌ ਸੂਰ੍ਯੋ ਅਗਾਦੁਦਿਦਂ ਮਾਮਕਂ ਵਚਃ । ਯਥਾਹਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹੋऽਸਾਨ੍ਯਸਪਤ੍ਨਃ ਸਪਤ੍ਨਹਾ
ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਬੋਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਬਿਨਾ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣਾਂ।
ਸਪਤ੍ਨਕ੍ਸ਼ਯਣੋ ਵृषਾਭਿਰष੍ਟ੍ਰੋ ਵਿषਾਸਹਿਃ । ਯਥਾਹਮੇषਾਂ ਵੀਰਾਣਾਂ ਵਿਰਾਜਾਨਿ ਜਨਸ੍ਯ ਚ
ਮੈਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤਵਰ, ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਂ; ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੀਰਾਂ ਵਿਚ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਾਂ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਵਸਵੋ ਰਕ੍ਸ਼ਤੇਮਮੁਤਾਦਿਤ੍ਯਾ ਜਾਗृਤ ਯੂਯਮਸ੍ਮਿਨ੍ । ਮੇਮਂ ਸਨਾਭਿਰੁਤ ਵਾਨ੍ਯਨਾਭਿਰ੍ਮੇਮਂ ਪ੍ਰਾਪਤ੍ਪੌਰੁषੇਯੋ ਵਧੋ ਯਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਵਸੁ, ਇਸ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦਿੰ; ਆਦਿਤਿਆ ਇਸ ਲਈ ਜਾਗਣ। ਨਾ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲੇ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ, ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਮੌਤ ਨਾ ਲਿਆਉਣ।
ਯੇ ਵੋ ਦੇਵਾਃ ਪਿਤਰੋ ਯੇ ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸਚੇਤਸੋ ਮੇ ਸ਼ृਣੁਤੇਦਮੁਕ੍ਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਵਃ ਪਰਿ ਦਦਾਮ੍ਯੇਤਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯੇਨਂ ਜਰਸੇ ਵਹਾਥ
ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰ, ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸੂਝਵਾਨ ਹੋ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਇਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਉਮਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਓ।
ਯੇ ਦੇਵਾ ਦਿਵਿ ष੍ਠ ਯੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯੇ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ ਓषਧੀषੁ ਪਸ਼ੁष੍ਵਪ੍ਸ੍ਵਨ੍ਤਃ । ਤੇ ਕृਣੁਤ ਜਰਸਮਾਯੁਰਸ੍ਮੈ ਸ਼ਤਮਨ੍ਯਾਨ੍ ਪਰਿ ਵृਣਕ੍ਤੁ ਮृਤ੍ਯੂਨ੍
ਦੇਵਤੇ ਜੋ ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ, ਵਾਤਾਵਰਣ, ਬੂਟੀਆਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੇਣ; ਇਹ ਸੌ ਮੌਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਵੇ।
ਯੇषਾਂ ਪ੍ਰਯਾਜਾ ਉਤ ਵਾਨੁਯਾਜਾ ਹੁਤਭਾਗਾ ਅਹੁਤਾਦਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਃ । ਯੇषਾਂ ਵਃ ਪਞ੍ਚ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ੋ ਵਿਭਕ੍ਤਾਸ੍ਤਾਨ੍ ਵੋ ਅਸ੍ਮੈ ਸਤ੍ਰਸਦਃ ਕृਣੋਮਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਾਯੋਗ, ਅੰਤਮ ਯਾਗ, ਹਵਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ, ਅਹਵਨ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੰਜ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵੰਡੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ—ਉਹ ਸਭ ਸਤਸੰਗ-ਥਾਂ ਮੈਂ ਇਸ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਆਸ਼ਾਨਾਮਾਸ਼ਾਪਾਲੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭ੍ਯੋ ਅਮृਤੇਭ੍ਯਃ । ਇਦਂ ਭੂਤਸ੍ਯਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਭ੍ਯੋ ਵਿਧੇਮ ਹਵਿषਾ ਵਯਮ੍
ਆਸ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਰੱਖਵਾਲੀਆਂ ਨੂੰ, ਅਮਰ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਨਿਗਰਾਨਾਂ ਨੂੰ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਯ ਆਸ਼ਾਨਾਮਾਸ਼ਾਪਾਲਾਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰ ਸ੍ਥਨ ਦੇਵਾਃ । ਤੇ ਨੋ ਨਿਰ੍ऋਤ੍ਯਾਃ ਪਾਸ਼ੇਭ੍ਯੋ ਮੁਞ੍ਚਤਾਂਹਸੋਅਂਹਸਃ
ਆਸ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਰੱਖਵਾਲੀਆਂ ਦੇਵਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਨਾਸ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਫੰਸਿਆਂ ਤੋਂ ਛੁਡਾਓ।
ਅਸ੍ਰਾਮਸ੍ਤ੍ਵਾ ਹਵਿषਾ ਯਜਾਮ੍ਯਸ਼੍ਲੋਣਸ੍ਤ੍ਵਾ ਘृਤੇਨ ਜੁਹੋਮਿ । ਯ ਆਸ਼ਾਨਾਮਾਸ਼ਾਪਾਲਸ੍ਤੁਰੀਯੋ ਦੇਵਃ ਸ ਨਃ ਸੁਭੂਤਮੇਹ ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਦੇ ਕੇ ਪੂਜਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਘੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਆਸ ਦੀਆਂ ਚੌਥੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਜੀਵਨ ਦੇ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਮਾਤ੍ਰ ਉਤ ਪਿਤ੍ਰੇ ਨੋ ਅਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਗੋਭ੍ਯੋ ਜਗਤੇ ਪੁਰੁषੇਭ੍ਯਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸੁਭੂਤਂ ਸੁਵਿਦਤ੍ਰਂ ਨੋ ਅਸ੍ਤੁ ਜ੍ਯੋਗੇਵ ਦृਸ਼ੇਮ ਸੂਰ੍ਯਮ੍
ਮਾਂ-ਪਿਓ, ਗਾਂਵਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਸਾਡੀ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਤੇ ਸੁਭਾਗਾ ਹੋਵੇ; ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਨ ਰਹੇ, ਅਸੀਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖੀਏ।
ਇਦਂ ਜਨਾਸੋ ਵਿਦਥ ਮਹਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਵਦਿष੍ਯਤਿ । ਨ ਤਤ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਨੋ ਦਿਵਿ ਯੇਨ ਪ੍ਰਾਣਨ੍ਤਿ ਵੀਰੁਧਃ
ਲੋਕੋ, ਇਹ ਜਾਣੋ: ਵੱਡਾ ਬ੍ਰਹਮਣ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਕੋਈ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਜਿਸ ਨਾਲ ਬੂਟੀਆਂ ਸਾਹ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ ਆਸਾਂ ਸ੍ਥਾਮ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸਦਾਮਿਵ । ਆਸ੍ਥਾਨਮਸ੍ਯ ਭੂਤਸ੍ਯ ਵਿਦੁष੍ਟਦ੍ਵੇਧਸੋ ਨ ਵਾ
ਵਾਤਾਵਰਣ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਜੀਵ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਸਿਆਣੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਪਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਯਦ੍ਰੋਦਸੀ ਰੇਜਮਾਨੇ ਭੂਮਿਸ਼੍ਚ ਨਿਰਤਕ੍ਸ਼ਤਮ੍ । ਆਰ੍ਦ੍ਰਂ ਤਦਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਯਾਃ
ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਹਿਲਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਮਾਪੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹ ਗਿੱਲੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ।
ਵਿਸ਼੍ਵਮਨ੍ਯਾਮਭੀਵਾਰ ਤਦਨ੍ਯਸ੍ਯਾਮਧਿ ਸ਼੍ਰਿਤਮ੍ । ਦਿਵੇ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਵੇਦਸੇ ਪृਥਿਵ੍ਯੈ ਚਾਕਰਂ ਨਮਃ
ਸਭ ਕੁਝ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲੋਂ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਅਕਾਸ਼, ਜੋ ਸਭ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।