ਯਾਮਾਹੁਸ੍ਤਾਰਕੈषਾ ਵਿਕੇਸ਼ੀਤਿ ਦੁਚ੍ਛੁਨਾਂ ਗ੍ਰਾਮਮਵਪਦ੍ਯਮਾਨਾਮ੍ । ਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜਾਯਾ ਵਿ ਦੁਨੋਤਿ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪਾਦਿ ਸ਼ਸ਼ ਉਲ੍ਕੁषੀਮਾਨ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਲੀ, ਖੁਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਪੁਰੇ ਪਿੰਡ 'ਚ ਅਸ਼ੁਭ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਖਰਗੋਸ਼ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜ ਨੂੰ ਵਿਖੇਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਚਰਤਿ ਵੇਵਿषਦ੍ਵਿषਃ ਸ ਦੇਵਾਨਾਂ ਭਵਤ੍ਯੇਕਮਙ੍ਗਮ੍ । ਤੇਨ ਜਾਯਾਮਨ੍ਵਵਿਨ੍ਦਦ੍ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ਸੋਮੇਨ ਨੀਤਾਂ ਜੁਹ੍ਵਂ ਨ ਦੇਵਾਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਨਫਰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਉਹ ਪਤਨੀ ਲੱਭੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸੋਮ ਦੇ ਨੇਤृत्व ਹੇਠ, ਹਵਨ ਵਾਂਗ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ।
ਦੇਵਾ ਵਾ ਏਤਸ੍ਯਾਮਵਦਨ੍ਤ ਪੂਰ੍ਵੇ ਸਪ੍ਤऋषਯਸ੍ਤਪਸਾ ਯੇ ਨਿषੇਦੁਃ । ਭੀਮਾ ਜਾਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯਾਪਨੀਤਾ ਦੁਰ੍ਧਾਂ ਦਧਾਤਿ ਪਰਮੇ ਵ੍ਯੋਮਨ੍
ਉਸ ਬਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਤਪ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਪਤਨੀ, ਜਦੋਂ ਲੈ ਜਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼ 'ਚ ਭਾਰੀ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਯੇ ਗਰ੍ਭਾ ਅਵਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਜਗਦ੍ਯਚ੍ਚਾਪਲੁਪ੍ਯਤੇ । ਵੀਰਾ ਯੇ ਤृਹ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮਿਥੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜਾਯਾ ਹਿਨਸ੍ਤਿ ਤਾਨ੍
ਜੋ ਭ੍ਰੂਣ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਵਿਰੋਧ ਵਿਚ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਉਤ ਯਤ੍ਪਤਯੋ ਦਸ਼ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਪੂਰ੍ਵੇ ਅਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚੇਦ੍ਧਸ੍ਤਮਗ੍ਰਹੀਤ੍ਸ ਏਵ ਪਤਿਰੇਕਧਾ
ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਦੇ ਦਸ ਪੁਰਾਣੇ ਪਤੀ ਅਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਣ, ਪਰ ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਉਸ ਦਾ ਅਸਲ ਪਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਏਵ ਪਤਿਰ੍ਨ ਰਾਜਨ੍ਯੋ ਨ ਵੈਸ਼੍ਯਃ । ਤਤ੍ਸੂਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨ੍ ਏਤਿ ਪਞ੍ਚਭ੍ਯੋ ਮਾਨਵੇਭ੍ਯਃ
ਸਿਰਫ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੀ ਪਤੀ ਹੈ, ਨਾ ਰਾਜਨ, ਨਾ ਵੈਸ਼। ਇਹ ਗੱਲ ਸੂਰਜ ਪੰਜ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਰ੍ਵੈ ਦੇਵਾ ਅਦਦੁਃ ਪੁਨਰ੍ਮਨੁष੍ਯਾ ਅਦਦੁਃ । ਰਾਜਾਨਃ ਸਤ੍ਯਂ ਗृਹ੍ਣਾਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜਾਯਾਂ ਪੁਨਰ੍ਦਦੁਃ
ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕੀਤਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਵੀ ਵਾਪਸ ਕੀਤਾ। ਰਾਜੇ, ਸਚ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪੁਨਰ੍ਦਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜਾਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵੈਰ੍ਨਿਕਿਲ੍ਬਿषਮ੍ । ਊਰ੍ਜਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਵੋਰੁਗਾਯਮੁਪਾਸਤੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਸ੍ਯ ਜਾਯਾ ਸ਼ਤਵਾਹੀ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਤਲ੍ਪਮਾ ਸ਼ਯੇ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਨਿਰੁਧ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜਾਯਾਚਿਤ੍ਤ੍ਯਾ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਪਲੰਗ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਸੁੱਤੀ ਰਹਿੰਦੀ, ਉਸ ਰਾਜ 'ਚ ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬੰਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਨ ਵਿਕਰ੍ਣਃ ਪृਥੁਸ਼ਿਰਾਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ ਜਾਯਤੇ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਨਿਰੁਧ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜਾਯਾਚਿਤ੍ਤ੍ਯਾ
ਉਸ ਘਰ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬੰਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਕੋਈ ਕੱਟੇ ਕੰਨ ਜਾਂ ਚੌੜੇ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ।
ਨਾਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਨਿष੍ਕਗ੍ਰੀਵਃ ਸੂਨਾਨਾਮੇਤ੍ਯਗ੍ਰਤਃ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਨਿਰੁਧ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜਾਯਾਚਿਤ੍ਤ੍ਯਾ
ਉਸ ਰਾਜ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬੰਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਕਾਂ ਵਾਲਾ ਗਲ੍ਹੇ 'ਚ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅੱਗੇ ਨੌਕਰ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਨਾਸ੍ਯ ਸ਼੍ਵੇਤਃ ਕृष੍ਣਕਰ੍ਣੋ ਧੁਰਿ ਯੁਕ੍ਤੋ ਮਹੀਯਤੇ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਨਿਰੁਧ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜਾਯਾਚਿਤ੍ਤ੍ਯਾ
ਉਸ ਰਾਜ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬੰਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਕੋਈ ਚਿੱਟਾ ਬਲਦ ਕਾਲੇ ਕੰਨ ਵਾਲਾ, ਹਲ 'ਚ ਜੋੜ ਕੇ, ਮਿਹਨਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਨਾਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪੁष੍ਕਰਿਣੀ ਨਾਣ੍ਡੀਕਂ ਜਾਯਤੇ ਬਿਸਮ੍ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਨਿਰੁਧ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜਾਯਾਚਿਤ੍ਤ੍ਯਾ
ਉਸ ਰਾਜ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬੰਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਖੇਤ ਵਿਚ ਕੋਈ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪੋਖਾ ਜਾਂ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀ ਨਹੀਂ ਉੱਗਦੀ।
ਨਾਸ੍ਮੈ ਪृਸ਼੍ਨਿਂ ਵਿ ਦੁਹਨ੍ਤਿ ਯੇऽਸ੍ਯਾ ਦੋਹਮੁਪਾਸਤੇ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਨਿਰੁਧ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜਾਯਾਚਿਤ੍ਤ੍ਯਾ
ਉਸ ਰਾਜ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬੰਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਚਿੱਟੀ ਧਾਪ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਨਹੀਂ ਦੁਹੀ ਜਾਂਦੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਦੁਹਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਸ੍ਯ ਧੇਨੁਃ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਨਾਨਡ੍ਵਾਨ੍ਤ੍ਸਹਤੇ ਧੁਰਮ੍ । ਵਿਜਾਨਿਰ੍ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਵਸਤਿ ਪਾਪਯਾ
ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਾਪ ਵਿਚ ਰਾਤ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਗਾਂ ਬਲਦ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਹਲ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਨਹੀਂ ਸਹਿੰਦੀ।
5.18 ਨੈਤਾਂ ਤੇ ਦੇਵਾ ਅਦਦੁਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਨृਪਤੇ ਅਤ੍ਤਵੇ । ਮਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਰਾਜਨ੍ਯ ਗਾਂ ਜਿਘਤ੍ਸੋ ਅਨਾਦ੍ਯਾਮ੍
ਹੇ ਰਾਜੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਗਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ, ਨਾ ਜੰਗਲ ਵਿਚ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਗਾਂ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਕਰ।
ਅਕ੍ਸ਼ਦ੍ਰੁਗ੍ਧੋ ਰਾਜਨ੍ਯਃ ਪਾਪ ਆਤ੍ਮਪਰਾਜਿਤਃ । ਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਗਾਮਦ੍ਯਾਦਦ੍ਯ ਜੀਵਾਨਿ ਮਾ ਸ਼੍ਵਃ
ਜੋ ਰਾਜਨ ਜੂਏ, ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਪਾਪ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਹਾਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗਾਂ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਜ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਕੱਲ੍ਹ ਨਹੀਂ।
ਆਵਿष੍ਟਿਤਾਘਵਿषਾ ਪृਦਾਕੂਰਿਵ ਚਰ੍ਮਣਾ । ਸਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਰਾਜਨ੍ਯ ਤृष੍ਟੈषਾ ਗੌਰਨਾਦ੍ਯਾ
ਉਹ ਪਾਪ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਨਵੇਂ ਚਮੜੇ ਵਾਂਗ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗਾਂ ਤਿੱਖੀ ਤੇ ਖਾਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਵੈ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਨਯਤਿ ਹਨ੍ਤਿ ਵਰ੍ਚੋऽਗ੍ਨਿਰਿਵਾਰਬ੍ਧੋ ਵਿ ਦੁਨੋਤਿ ਸਰ੍ਵਮ੍ । ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਅਨ੍ਨਮੇਵ ਸ ਵਿषਸ੍ਯ ਪਿਬਤਿ ਤੈਮਾਤਸ੍ਯ
ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਖੋ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਚਮਕ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਖਾਣਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਕਰਤੂਤ ਨਾਲ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯ ਏਨਂ ਹਨ੍ਤਿ ਮृਦੁਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨੋ ਦੇਵਪੀਯੁਰ੍ਧਨਕਾਮੋ ਨ ਚਿਤ੍ਤਾਤ੍। ਸਂ ਤਸ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਹृਦਯੇऽਗ੍ਨਿਮਿਨ੍ਧੇ ਉਭੇ ਏਨਂ ਦ੍ਵਿष੍ਟੋ ਨਭਸੀ ਚਰਨ੍ਤਮ੍
ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਨਰਮ ਸਮਝ ਕੇ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਹੱਕ ਖਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਦ ਉਹ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਫਿਰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਹਿਂਸਿਤਵ੍ਯੋऽਗ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਿਯਤਨੋਰਿਵ । ਸੋਮੋ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਦਾਯਾਦ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਸ੍ਯਾਭਿਸ਼ਸ੍ਤਿਪਾਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ, ਜਿਵੇਂ ਘਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਸੋਮ ਉਸ ਦਾ ਵਾਰਸ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤਾਪਾष੍ਠਾਂ ਨਿ ਗਿਰਤਿ ਤਾਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਨਿਃਖਿਦਮ੍ । ਅਨ੍ਨਂ ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਂ ਮਲ੍ਵਃ ਸ੍ਵਾਦ੍ਵਦ੍ਮੀਤਿ ਮਨ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਸੌ ਹੱਡੀਆਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਖਾਣੇ ਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਸਮਝ ਕੇ 'ਮੈਂ ਖਾਵਾਂਗਾ' ਆਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਹੈ।
ਜਿਹ੍ਵਾ ਜ੍ਯਾ ਭਵਤਿ ਕੁਲ੍ਮਲਂ ਵਾਙ੍ਨਾਡੀਕਾ ਦਨ੍ਤਾਸ੍ਤਪਸਾਭਿਦਿਗ੍ਧਾਃ । ਤੇਭਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿਧ੍ਯਤਿ ਦੇਵਪੀਯੂਨ੍ ਹृਦ੍ਬਲੈਰ੍ਧਨੁਰ੍ਭਿਰ੍ਦੇਵਜੂਤੈਃ
ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬੋਲ ਬੰਸ, ਦੰਦ ਤਪ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਹੱਕ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿਲ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਵੱਜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇषਵੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਹੇਤਿਮਨ੍ਤੋ ਯਾਮਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ਼ਰਵ੍ਯਾਂ ਨ ਸਾ ਮृषਾ । ਅਨੁਹਾਯ ਤਪਸਾ ਮਨ੍ਯੁਨਾ ਚੋਤ ਦੂਰਾਦਵ ਭਿਨ੍ਦਨ੍ਤ੍ਯੇਨਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਤੇਜ਼ ਹਨ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਕਦੇ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਚਲਾਈ ਹੋਈ ਤੀਰ। ਤਪ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਦੂਰੋਂ ਵੀ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਸਹਸ੍ਰਮਰਾਜਨ੍ਨ੍ ਆਸਨ੍ ਦਸ਼ਸ਼ਤਾ ਉਤ । ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਗਾਂ ਜਗ੍ਧ੍ਵਾ ਵੈਤਹਵ੍ਯਾਃ ਪਰਾਭਵਨ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ, ਦਸ ਸੌ ਵੀ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗਾਂ ਖਾ ਕੇ, ਵੈਤਹਵਿਆ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਗੌਰੇਵ ਤਾਨ੍ ਹਨ੍ਯਮਾਨਾ ਵੈਤਹਵ੍ਯਾਮਵਾਤਿਰਤ੍। ਯੇ ਕੇਸਰਪ੍ਰਾਬਨ੍ਧਾਯਾਸ਼੍ਚਰਮਾਜਾਮਪੇਚਿਰਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੈਤਹਵਿਆ ਢੁੱਕ ਗਏ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਦਾ ਆਖਰੀ ਹਿੱਸਾ ਵੱਢਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਏਕਸ਼ਤਂ ਤਾ ਜਨਤਾ ਯਾ ਭੂਮਿਰ੍ਵ੍ਯਧੂਨੁਤ । ਪ੍ਰਜਾਂ ਹਿਂਸਿਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਮਸਂਭਵ੍ਯਂ ਪਰਾਭਵਨ੍
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸੌ ਬਚੇ, ਧਰਤੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਝਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਦੇਵਪੀਯੁਸ਼੍ਚਰਤਿ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇषੁ ਗਰਗੀਰ੍ਣੋ ਭਵਤ੍ਯਸ੍ਥਿਭੂਯਾਨ੍ । ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਦੇਵਬਨ੍ਧੁਂ ਹਿਨਸ੍ਤਿ ਨ ਸ ਪਿਤृਯਾਣਮਪ੍ਯੇਤਿ ਲੋਕਮ੍
ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਹੱਕ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਫਿਰਦਾ ਹੈ, ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਫੂਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੱਡੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਵੈ ਨਃ ਪਦਵਾਯਃ ਸੋਮੋ ਦਾਯਾਦ ਉਚ੍ਯਤੇ । ਹਨ੍ਤਾਭਿਸ਼ਸ੍ਤੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਥਾ ਤਦ੍ਵੇਧਸੋ ਵਿਦੁਃ
ਅੱਗ ਸਾਡੀ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਸੋਮ ਸਾਡਾ ਵਾਰਸ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਸ਼ਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਇਹ ਗੱਲ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ।
ਇषੁਰਿਵ ਦਿਗ੍ਧਾ ਨृਪਤੇ ਪृਦਾਕੂਰਿਵ ਗੋਪਤੇ । ਸਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯੇषੁਰ੍ਘੋਰਾ ਤਯਾ ਵਿਧ੍ਯਤਿ ਪੀਯਤਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਲੱਗੀ ਤੀਰ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਸੂਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਤੀਰ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ। ਉਸ ਨਾਲ ਉਹ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੱਜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।